le_irion
27.07.09, 16:03
Po raz kolejny poklocilam sie z facetem. standarodowo wręcz.
powiedzial cos w zartach, ja odpowiedzialam zeby sie jebal. nie wiem
kiedy to sie nawet stalo, uslyszlaam to dopiero po chwili. to nie
pierwszy raz. w ciagu dnia zdazylam sie juz na niego fochnac ze
rozmawia z kolezanka z pracy zamiast ten czas poswiecic na rozmowe ze
mna, przeciez jestem teraz od niego daleko, ponad 300km. gdy sie
wkurzam - klnę. jestem jadowita. zdarza mi sie czyms rzucic. zeby nie
klnac szczypie się, zeby bolalo. raz przymierzalam sie do cięcia, nie
zdawalam sobie sprawy nawet ze zostawiam slady. poprzedni facet
rzucil mnie z powodu "skurwysynstw ktore mowie" (koniec cytatu).
Potrafie plakac godzinami, za chwile wstac i miec glupawke bo cos mi
sie udzieli. jak jest b. zle matka boi sie ze zrobie sobie krzywde,
widziala juz jak wale glowa w sciane, zeby bolalo na zewnatrz, nie w
srodku.
nie radzę sobie z tym. moj facet wiele juz przeszedl - rozwod, ma
male dziecko, potrzebuje spokoju... a ja mu go nie umiem dac. nie
umiem nad tym zapanowac, jak juz zdusze w sobie bol, zlosc, jad to i
tak to wychodzi... potem przepraszam jak szalona, jak to nic nie daje
to znowu sie wsciekam itp itd... jest dobrze - to sie nudze i
zastanawiam czy to ten, jest ze - boje sie ze odejdzie.. ze znajomymi
nie mam takich problemow, tylko z facetem i matką...
czy to moze byc bpd? jak sobie radzic w takich sytuacjach? bywam
radosna, umiem sie cieszyc jak dziecko. najwieksze awantury wybuchaja
o pierdoly... o bpd dowiedzialam sie wczoraj, troche zaczelam o tym
czytac.. ale czy to moze byc to?
