Odwaga

[Gość: Jaga]

Znacie, kobiety, taki problem, ze chcialybyscie zerwac sie ze smyczy i
pojechac samotnie rowerem gdzies w swiat, same sobie wymieniac szprychy i
likwidowac bicie na tylnym kole, same palic ognisko nad pustym brzegiem
jeziora, ogladac zachod slonca w gorach itd

[bumbecki]

samotnie nie, ale z przyjaciółką.
Nic nie wyskoczyło z krzaków, nie było problemów technicznych ale były piękne
wschodny słońca nad jeziorem, ogniska ... :)

[asdf401]

Nie jestem kobietą ale samotnie bym się też bał jechać i nocować na brzegu
jeziora....To nie jest jednak kwestia płci tylko chociaż zgoda, że w krajach
typu Włochy, do pewnego stopnia Polska kobiety narażone są na "szykany"; przemoc
jednak jest żadkością ale media to uwielbiają. Pzdr.

[Gość: mag]

Nie czuje sie kompetentny zeby Cie zachecac, chodzby dlatego ze nie jestem
kobieta ale.... polecam ksiazke Eriki Warmbrunn „Gdzie kończy się droga. Samotna
wyprawa po bezdrożach Azji”.
Mozesz tez poczytac o tej pani: en.wikipedia.org/wiki/Dervla_Murphy

Poza tym sam na swojej ostatniej wyprawie (skandynawia) osobiscie spotkalem
kobiete (studentke), calkowicie samotnie przemierzajaca ten polwysep na rowerze.
Spala pod namiotem, jakkolwiek w miare mozliwosci starala sie rozbijac na
kampingach, chodz na dziko tez sie zdarzalo. Nie miala zadnych problemow, takze
na wczesniejszych wyprawach.

Uwazam, ze skandynawia moze byc dobrym pomyslem na piersza samotna wycieczke dla
kobiety. Zreszta sama musisz to rozwazyc.

[Gość: Jaga]

Dzieki, czytalam ksiazke Warmbrunn, zreszta po angielsku brzmi ona lepiej niz
po polsku, widac, ze babka ma talent literacki (w koncu jest tlumaczka sztuk
teatralnych...).Wydawalo mi sie, ze w okolicach Chin-Wietnamu ona zaczela
tracic zapal, wszystko ja denerwowalo... nie miales takiego wrazenia? Ale opis
przejazdu i zycia w Mongolii

[Gość: mag]

Kryzysy sa nieodlaczna czescia wyprawy, a zwyciestwa nad nimi sukcesem
czlowieka. Po kilku miesiacach wedrowki prawdopodobnie miala juz jej serdecznie
dosc (w Wietnamie juz jej sie prawie nic nie podobalo), ale napedzana ambicja i
wizja celu dojechala. I jestem przekonany ze jakby tego ostatniego odcinka nie
przejechala i wrocila przed meta do domu, to pozniej z tej wyprawy by tylko
jedna rzecz pamietala - ze zrezygnowala.

Natomiast ksiazka Nowaka podobala mi sie jeszcze bardziej, napisana tak
starannym jezykiem, jakim sie juz dzis nie pisze. I sam wyczyn imponujacy. Od
czasu tej lektury jeszcze bardziej mnie skreca na mysl o wyprawie rowerem przez
Sahare... Na pewno kiedys sie wybiore, bo powiadaja że odwazni nie zyja dlugo,
ale ostrozni nie zyja wcale... ;)

[Gość: Jaga]

Efektowny tekst ale.. Miedzy odwaga a ostroznoscia tez COS jednak jest; cos co
nudziarze nazywaja zdrowym rozsadkiem... No tak, ale to nie znaczy, ze samej
mnie nie skreca na mysl o prawdziwej, zyciowej WYPRAWIE. O tym, zeby zobaczyc
nie tylko swiat, ale i wlasne mysli. Pewnie czytales o trasie w Australii,
ktora przejechal Kuba Postrzygacz? Jakos tak w okresie, kiedy o niej czytalam,
natknelam sie tez w National Geographic na opis podrozy ta sama trasa...
samochodami terenowymi 4x4. Tekst w NG byl w konwencji: "my, wspaniali
mezczyzni, oko w oko ze smiercia", tymczasem relacja Postrzygacza, ktory
dokonywal rzeczy wprost nieporownywalnie bardziej niezwyklej, byl pelen
cieplego humoru i dystansu do siebie samego... Takich ludzi lubie. A jakos
sporo ich jezdzi na rowerach. Ciekawe, jaki to ma zwiazek?:)