Tożsamość.

[jan.kran]

Podrzucam tu zarchiwozowany wątek:

forum.gazeta.pl/forum/w,37229,80651996,80661635,Re_Tozsamosc_nasza_i_naszych_dzieci.html

[jan.kran]

Pozwalam sobie tu skopiować wpisy z wątku Syswi

Wypowiedź Syswii:

***Ja mysle, ze mojemu synkowi ta polskosc az tak strasznie nie
zagraza, bo w zasadzie utrzymujemy kontakty tylko z jedna rodzina w
pelni polska, ktora na codzien posluguje sie w domu wylacznie
polskim. I to by bylo na tyle. Z reka na sercu.

Jesli chodzi zas o punjabi, to mamy akurat bardzo pozytywny przyklad
w rodzinie. Dwojka dzieci - swiadomie w domu wychowywana w tym
jezyku - w szkole bardzo szybko zlapala angielski a potem francuski
(bo zostaly przeniesione do French immersion). Zadnych lekow,
stresow nie bylo. Dzieci mowily w domu wylacznie w punjabi do 5 roku
zycia. Teraz mowia mieszanie - i tak - i tak, w zaleznosci od tego,
kto jest odbiorca. Rodzice sa oczywiscie bilingualni i teraz mowia
do dzieci w obu jezykach.

A tak calkiem na luzie: myslisz ze tozsamosc kulturowa to jest
wylacznie jezyk? W rodzinie mojego meza wiekszosc jego kuzynow
(czyli pierwsze pokolenie urodzone w Kanadzie) w ogole albo bardzo
slabo mowia w pundzabi. Natomiast poglady maja takie ze hej, zeby
nie powiedziec sredniowiecze wioski punjabskiej (malzenstwo
aranzowane tylko i wylacznie, kobieta do garow i dzieci i tym
podobne kwiatki, niestety). Wszystko to sa ludzie wychowani w
Kanadzie, po angielsku, po wyzszych studiach i na wysokich
stanowiskach w znanych korporacjach miedzynarodowych... Szkoda slow.

Ja mysle, ze problemy z tozsamoscia i wyobcowanie wiaza sie nie tyle
z wielojezycznoscia w domu rodzinnym, co z zamknieciem sie rodzicow
w okreslonych gettach kulturowych, ich braku otwarcia na innosc i co
tu duzo mowic: rasizm wyuczony w domu. To jest bardzo ciekawy temat.
Znowu sie odwolam do przykladu w rodzinie mojego meza. Ciekawa rzecz
jest to, ze moj maz jako nastolatek nigdy nie doswiadczyl zadnych
przykrosci z powodu swojego pochodzenia, koloru skory, czy tez
bilingualizmu. Natomiast jego kuzyni, mieszkajacy w tej samej
okolicy, do tej pory snuja opowiesci, jaka to wielka krzywda ich
spotykala w szkole, jaka nietolerancja i jak ciagle MUSIELI sie bic
z innymi (bialymi) chlopakami, zeby oduczyc ich uzywania slow typu
Paki. Bardzo mnie to uderzylo. Teraz mysle, ze po prostu rodzicom
mojego meza udalo sie perfekcyjnie wlaczyc w zycie Kanady, nie
tracac przy tym swojej tozsamosci, jezyka, kultury. Dzieciom zas
udalo sie wziac z kultury rodzicow i z otaczajacyj ich
rzeczywistosci kanadyjskiej to, co najlepsze. Wiem, troche to
patetycznie brzmi, ale w zasadzie sprowadza sie do: zyj i daj zyc
innym. Mysle, ze to jest dobry przyklad do nasladowania.

[jan.kran]

Spinelli:


Ja jak zwykle zrobie za adwokata diabla, ale najpierw pogratuluje Ci synka

Po czym dodam, ze nie zrzucilabym roli nauczania jezyka angielskiego na kolegow
dziecka. Czesto w srodowisku emigranckim koledzy syna pochodza z tego samego
kregu kulturowego.

Walczymy o kulturowa tozsamosc naszych dzieci, to znaczy o zachowanie naszej
tozsamosci poprzez nasze dzieci (wiem, wiem, powtarzam sie) czyniac z nich
outsiderow w ich wlasnym kraju.

Pomijajac juz nawet kulturowa tozsamosc bardzo czesto jako argument stosuje sie
to, ze mamy mozliwosc darmowego nauczenia naszego dziecka dodatkowego jezyka.

Nie podwazam absolutnie wartosci i korzysci plynacych z plynnej znajomosci wielu
jezykow ale powtorze - nie za wszelka cene. Widze dzieci dorastajace w
rodzico-jezycznych srodowiskach, idace do szkoly i umieszczane w programach ESL
- dzieci, ktore sie tu urodzily a nie znajace jezyka swojego kraju bo rodzice
wieksza wage przykladali do wlasnego jezyka ojczystego.

Kiedy slysze "nie martw sie - w szkole sie nauczy" to mi sie cos w kieszeni
otwiera. Narazamy nasze dzieci na takie wyobcowanie jakiego my doswiadczylismy
po przyjezdzie do nowego kraju.

To jest ich kraj, tutaj przynaleza i tu powinny zyc w kulturowym kontekscie
lacznie z rymowankami, kolysankami, klasyka dziecieca.
Jezyk rodzicow to jest - jakkolwiek to dla nas jest przykre - sprawa drugorzedna.

Z bolem serca ale swiadomie ograniczylam nauke jezyka polskiego - tzn zycie
ograniczylo a ja z tym nie walczylam. Jesli mamy czytac wieczorami ksiazki (a
czas mamy ograniczony) to wole zeby czytal po angielsku. Wyeliminowalam polska
szkole sobotnia bo po pierwsze byla calkiem do kitu a po drugie uwazam, ze
sobote powinien spedzic raczej sportowo niz naukowo. Robie ile moge ale
przestalo to byc dla mnei sprawa zycia i smierci.

Moze jakos wyrosnie na ludzi

Pozdrawiam serdecznie i zycze lagodnego rozwiazania dylematow.
Spin

[jan.kran]

Syswia i Sylwia:

***syswia napisała:

>
> A tak calkiem na luzie: myslisz ze tozsamosc kulturowa to jest
> wylacznie jezyk? W rodzinie mojego meza wiekszosc jego kuzynow
> (czyli pierwsze pokolenie urodzone w Kanadzie) w ogole albo bardzo
> slabo mowia w pundzabi. Natomiast poglady maja takie ze hej, zeby
> nie powiedziec sredniowiecze wioski punjabskiej<


Wiesz co, to jest bardzo ciekawe co piszesz. Pracowalam z chlopakiem - Sikhem,
rozmawialismy wlasnie na temat tej dziwacznej(?) tozszamosci w "trzecim
wymiarze" czyli wlasnie o dzieciach imigrantow i doszlismy do wspolnego wniosku
(zauwazajac potezne podobienstwa miedzy gettowymi srodowiskami imigrantow z
Polski i z Indii) - ze ich dzieci sa produktem mieszaniny ambicji, kompleksow i
fobii.

Zaznaczam, ze nikomu tutaj nie zarzucam fobii i kompleksow.

Dodam, ze to jest dla mnei temat rzeka i moglabym dlugo na ten temat.

spin

[jan.kran]

Ciotka Paszczaka:

*** A ja zgodzilabym sie z Syswia!

Spirelli, wydaje mi sie, ze musisz pamietac o jednej rzeczy, czesc z nas nie
czuje sie w zadnym stopniu emigrantami (pisze o sobie, ale takze o moim mezu,
ktory bedac produktem dwu kultur: irlandzkiej i brytyjskiej) mieszkajacy w
trzecim, bylo nie bylo, kraju NIE jest emigrantem.

Podobnie moje dzieci urodzily sie w innym kraju, niz ten, w tym w ktorym
mieszkaja, a jednak nie maja trudnosci z wlasnym okresleniem kulturowo
-tozsamosciowym. I nie uwazam, ze powinnam wplywac na ich samo-okreslenie w
stopniu innym, niz nauka jezyka mamy, pewne wiadomosci o kraju z ktorego mama
pochodzi; tak, jak wiedza o kraju pochodzenia taty.

Skad to wiem?

Przyniosly dzieci, ze szkoly formularz, w ktorym proszono (rodzicow) o
okreslenie tozsamosci dziecka.
Rubryk bylo cale mnostwo, troche moim zdaniem mieszajacych pochodzenie etniczne
(niepodwazalny kolor skory) z pochodzeniem kulturowo-narodowosciowym. Bo jak
oddzielic White European -od British/Irish? Albo wlasnie African od Carrabean


Przyniosly dzieci, ze szkoly formularz, w ktorym proszono (rodzicow) o
okreslenie tozsamosci dziecka.
Rubryk bylo cale mnostwo, troche moim zdaniem mieszajacych pochodzenie etniczne
(niepodwazalny kolor skory) z pochodzeniem kulturowo-narodowosciowym. Bo jak
oddzielic White European -od British/Irish? Albo wlasnie African od Carrabean?

Sama bylam ciekawa,co wybiora. Teoretycznie, mozna by przyjac, ze bedzie to
tozsamosc kraju w ktorym sie wychowuja (i jezyka ktorym mowia -a nie mowi zadne
z nas).
A okazalo sie, ze czuja sie Irlandkami, tak jak tato. I to wpisalam w
kwestionariuszu.
Ich wlasna tozsamosc, moze-ale nie musi- byc zwiazana z jezykiem, ale jak na
razie, gdzie tylko jestesmy (a ostatnio byly to wakacje na drugiej polkuli)
reakcja na dwujezycznosc dzieci byla zawsze mniej wiecej taka sama:
"jakie wy jestescie madre,ze potraficie mowic tak dobrze w dwu jezykach!"
Albo:
"czy pani maz mowi po polsku?"-mowi"-"a...to musi byc bardzo zdolny!"
etc.
Innymi slowy, reakcje byly zawsze pozytywne!

Byc moze, wynika to stad, ze obracamy sie w pewnym okreslonym kregu kulturowym,
nie mam zadnego doswiadczenia z "gettami"; tam sytuacja moze wygladac faktycznie
inaczej.

Tak, ze znajomosc jezyka, moim zdaniem ma sie nijak do tozsamosci. Ja mowie
biegle po niemiecku (wsrod przodkow mialam wielu Austriakow) ale w zadnym
stopniu nie poczuwam sie do jakiejs austriacko-niemieckij tozsamosci (mimo iz
sam jezyk bardzo lubie!).

[jan.kran]

Olliesmum:


***Ja mieszkam poza Polska od 21 lat, czyli prawie polowa mojego zycia...Mieszkalam
w roznych krajach do tej pory - najdluzej w Niemczech (12 lat) i w Irlandii (8
lat) i zawsze czulam sie dobrze zintegrowana - w sensie jezyka, pracy,
znajomych, wiedzy o kraju i zwyczajach "tubyklcow" , z ktorych czesc napewno
przejelam.
Uwazam sie za Polke + Europejke + obywatelke swiata .
Taka tez tozsamosc moge przekazac mojemu dziecku (ktore urodzilo sie w Irlandii
i ma ojca Anglika).
Dla mnie przekazywanie elementow tozsamosci kulturowej odbywa sie takze ale nie
tylko przez jezyk i powinno byc naturalne i autentyczne co nie znaczy tylko
nieswiadome.
Wiem, ze moje dziecko nie bedzie tylko Polakiem, ale chce by mialo swiadomosc i
znajmosc kultury swoich rodzicow, wiec i mojej polskiej kultury.
Mysle, ze tylko w przekazywaniu tej kultury jestem ekspertem i ze jest to tak
samo dobra i wazna kultura jak i ta irlandzka i ta brytyjska.
Wierze tez, ze jest bogactwem znac dwa jezyki od dziecka .
Z powyszych przyczyn mowie do mego dziecka prawie zawsze po polsku, czytamy
ksiazki po polsku, jezdzimy do Polski na wakacje itd.
Moje dziecko chodzi do irlandzkiej szkoly - od niedawna do takiej, ktora
swiadomie podkresla waznosc roznych kultur i jezykow, celebruje interkulturowosc
itd.
Moj syn mowi w tej chwili, ze jest Irlandczykiem (tu sie urodzil i ma irlandzki
paszport), co nie przeszkadza mu mowic plynnie po polsku, znac polskie piosenki
i filmy.
Mysle, ze przekazuje mu bagaz kulturowy, z ktorym kiedys zrobi, co chce, ale ze
ja daje mu od siebie czesc mojej kultury, ktora jest po prostu czescia mojej
osobowosci i byabym nieautentyczna, gdybym pozbawiala go tej kultury i nie
pielegnowala jej.
Oczywiscie zalezy mi tez, by moje dziecko moglo komunikowac sie z moja rodzina w
Polsce i czulo sie tam swobodnie.


Dlatego dbam swiadomie o to, by rozwiajac jego umiejetnosci jezykowe i znajomosc
kraju. Moze posle go jeszcze na lekcje j.polskiego do szkoly weekendowej, bo
widze, ze ciezko nam idzie nauka czytania i pisania w domu .
W kazdym razie nie bede go to takiej nauki zmuszala, ale zachecala, mowiac mu o
korzysciach z niej plynacych na przyszlosc, bo mysle, ze wazne jest by dziecko
widzialo sens w takiej dodatkowej nauce. I zeby nie powiedzialo mi pewnego dnia,
ze nienawidzi polskiego...
Aha, jeszcze jako anegdote podam, ze gdy jest u nas jakis kolega irlandzki
mojego synka, czasem proponuje mu nauke paru polskich slowek typu prosze,
dziekuje. To drobiazg, ale bardzo pozytywnie wplywa na swiadomosc bycia
dwujezycznym u mojego dziecka
Ja wychodze poza tym z zalozenia ze integracja moze i powinna isc w dwoch
kierunkach - ze takze "tubylcy" moga cos uzyskac o emigrantow

[jan.kran]

Ciotka Paszczaka:

***olliesmum napisała:

> Ja mieszkam poza Polska od 21 lat, czyli prawie polowa mojego zycia...[...]ja
bardzo podobnie.

[..]
> widze, ze ciezko nam idzie nauka czytania i pisania w domu .

Ja -ucze dzieci sama, kupilam z Polski podreczniki dla dzieci Elementarz
(blekitna szkola) plus pakiet Wyd.Szk. o wdziecznej nazwie "box ucznia" do klas
1-2; i nie przerabiamy wszystkich cwiczen -bo nie daje rady; w koncu to zajecia
dodatkowe;
ale czytamy i piszemy razem.
Codziennie,czasem jedynie tylko przez 5 min.

A jeszcze mozemy polecic programy do nauki literek/czytania/pisania.
Dzieci lubia
zwlaszcza "Czytam i pisze" edu rom Young Digital planet -kupilismy w Merlinie.
Starszej pociesze podobaja sie dyktanda zwlaszcza takie smieszne, typu "kura w
piora sie stroila, by na bal gotowa byc, a gdy stroic sie skonczyla, rzekla
wtedy chce sie zyc". Mamy rozne dyktanda, wierszyki lamiace jezyki etc.
Na pewno nie pisze (jeszcze?) tak dobrze jak polskie dzieci w tym samym wieku,
ale czyta plynnie.
Staram sie wybierac cos, co i ja, i mnie zaciekawi.Mlodsza dopiero uczy sie
czytac (w ogole) wiec na razie trudno to ocenic.
[...]

Polskiej szkoly w okolicy nie ma, chyba dla tego, ze nie jest to (jeszcze)
obszar w ktorym mieszkaja Polacy. Nie wiem tez, jak wygladaja takie zajecia. Na
stronie Polskiej Macierzy szkolnej w Anglii, nie wyglada to jakos zbyt
zachecajaco z mojego -subiektywnego- punktu widzenia.

Aha, jeszcze jako anegdote podam, ze gdy jest u nas jakis kolega irlandzki
> mojego synka, czasem proponuje mu nauke paru polskich slowek typu prosze,
> dziekuje. To drobiazg, ale bardzo pozytywnie wplywa na swiadomosc bycia
> dwujezycznym u mojego dziecka

My robimy dokladnie tak samo, ba, dzieci w szkole czesto pytaja "a jak sie mowi
po polsku...?" Co prawda tu, w okolicy nie ma Polakow!

Jak przyjechalam odwiedzic -wtedy jeszcze nie rodzine -mojego przyszlego meza
(...dwadziescia lat minelo...); to zaskoczyli mnie tym, iz:
poszli do biblioteki i przyniesli podrecznik polskiego z kasetami z ktorych
nauczyli sie: Prosze, dzien dobry etc.!
Mile to bylo.
Jeszcze piekniejsze bylo to, jak jego australijska kuzynka,dumna z nowo zdobytej
wiedzy, uczyla tubylca po polsku. Brzmialo to mniej wiecej tak: Anna mowi: jean
-doh -bree!

[jan.kran]

Lenkaaaa propos tozsamosci, to bardzo mnie ciekawi kim bedzie sie czula moja
corka gdy
podrosnie...Mama Polka, tata Walijczyk, urodzila sie i mieszka w Holandii -
zakladajac ze zostaniemy w tym kraju, myslicie, ze bedzie czula sie Holenderka
??? Obywatelstwa holenderskiego nie ma i miec na razie nie bedzie bo nie ma do
tego podstaw prawnych. Ma dopiero 4 lata. Strasznie jestem ciekawa...

Tak mi sie jeszcze przypomnialo przy okazji "Anna mowi: jean -doh -bree! ", jak
to moj maz w ciago 3 minut nauczyl znajomych (Irlandczyka, Walijczyka i
Holenderke) spiewania polskiego STO LAT:

"Sto lat, sto lat, yes Jersey, Jersey jam,
sto lat, sto lat, yes Jersey, Jersey jam,
yes giraffe, yes giraffe, yes Jersey, Jersey jam,
yes, Jersey jam !"

Wyszlo bardzo ladnie, spiewane przez 3 Polakow, mojego meza i kolegow, tak, ze
osoba, ktorej to odspiewano przez telefon nie zorientowala sie iz spiewali
rowniez cudzoziemcy :
***

[olliesmum]

Rozumiem, ze nasza dyskusje o tozsamosci mamy kontynuowac tutaj?
No wiec przeczytalam te starsze wypowiedzi w linku zalaczanym na gorze i to co
mi sie nasuwa po szybkiej lepkturze to fakt, ze kwestia tozsamosci narodowej
jest widziana roznie rzez emigrantow zyjacych w roznych krajach. to moim zdnaim
wynika z tego, ze w kazdym kraju jest inne podejscie do kwestii narodowosci,
integracji i asymilacji.
Poza ym rozny jest stosunek do emingrantow i w naszym przypadku do polakow w
roznych krajach. Tak jak w Niemczech nie zawsze latow bylo byc Polakiem , tak
w Irlandii jest to bardzo proste , bo mniej jest tu uprzedzen do ludzi z
Polski, jezeli juz to pozytywne.
Ja osobiscie zawsze wychodze z zalozenia, ze jesli ludzie tzw porzadni czyli
normalni obywatele beda swobodnie przyznawac sie do swojej narodowosci za
granica, pomoze to chocby troche w stworzeniu jesli nie pozytywnego to chociaz
zroznicowanego obrazu Polakow (czy Niemcow czy Francuzow itd.) za granica.
I zawsze mowie, ze ja nie odpowiadam za wystepki ludzi z mojego kraju, bo to nie
moja bezposrednia rodzina .
Pozuwam sie nawet do tego, ze mowie, ze nie musze byc dumna z poskich bohaterow
pozytywnych, bo to nie moje dzieci .
Po prostu jestem Polka i zapewne mam jakies cechy typowo polskie, np goscinnosc,
przywiazanie do wartosci rodzinnych, specyficzny humor , tradycje (czesc) itd.
Czasem uzywam tego faktu jako wynowki, gdy chce robic cos inaczej od tubylcow
- jest to pewnego rodzaju przywilej, bo moge byc inna i jest to akceptowane.
(Moze dlatego nie spieszy mi sie do nabycia innego obywatelstwa?)
Moj syn pewnie bedzie mial czesc tego bagazu po mnie i staram sie by przekazac
mu glownie dobre cechy i tradycje .
Ktos powie, ze lepiej by dizecko nie czulo sie inne, ale po pierwsze jak ma sie
czuc 100-% Irlandczykiem na przyklad, jesli jego rodzice nie sa Irlandczykami?
Po drugie, uwazam, ze taka wielokulturowa tozsamosc - tak jak i zwiazana z nia
wielojezycznosc - jest i ciekawsza i dajace pewna otwartosc na to, co inne,
pewna doze tolerancji a takze wieksze zdolnosci adaptacyjne.
Mysle, ze taki czlowiek nie bedzie mial problemow z zyciem w roznych krajach.
Moze zreszta chodzi tu o nowa tozsamosc, jaka teraz sie rozwija w wielu
miejscach an ziemi w zwiazku z globalizmem i mozliwosci bycia w roznych
miejscach na raz .
Choc podobne zjawiska istnialy w Europie przed pojawieniem sie nacjonalizmow,
pomyslmy choc o czlowieku renesansu
Moze wychowujac dzieci w kontekscie wielokulturowym i wielojezycznym - wlasnie
wracamy do idealow Renesansu?

[agni26]

Kwestia złożona a mój syn na tyle jeszcze młody, że się jeszcze nie
określa. Jak ja to widzę?
Rzecz się rozbija o moją tożsamość, którą chcę, żeby mój syn
zrozumiał a niekoniecznie przejął jako własną. Chcę, żeby moje
dziecko wiedziało, dlaczego mama i tata są tacy jacy są, żeby
rozumiało specyficzny domowy humor, żeby obcowało z dziadkami. To
niewątpliwie zbliża a znajomość języka rodziców jest w takim
przypadku konieczna. Przyjmuję do wiadomości, że niektórzy na
emigracji rezygnują z obciążania dziecka bagażem, z którym
najprawdopodobniej sami sobie nie do końca radzą, natomiast nie
widzę takiego rozwiązania u siebie.
A tak na marginesie, mam swoiste poczucie misji, żeby pokazywać
Niemcom, że też jesteśmy normalni i zbytnio się od nich nie różnimy.
Kropla drąży kamień, jesli nie będziemy jako rodzina uciekać od
korzeni a jednocześnie będziemy uczestniczyć w zyciu naszej
niemieckiej społeczności, postrzeganie nas też się zmieni, czego
dowody mam już w najbliższym otoczeniu.

[an_o]

Moja Izunia ma 1.5 roku i w Meksyku, gdzie mieszkamy, wszyscy bardzo
sie pozytywnie odnosza do naszej polskosci. Bardzo sie interesuja
jakim jezykiem mowimy, bo mowie zawsze do corci po polsku. Z reguly
nie moga zidentyfikowac jezyka, chociaz raz sie zdarzylo, ze teraz
juz moja kolezanka, wlasnie rozpoznala, ze to polski, bo jej siostra
wyszla za Polaka i mieszkaja w Dzierzoniowie. Jak juz mowie, co
to za jezyk, to wspominaja np. Walese, czy Jana Pawla II i dodaja,
jakie maja mile skojarzenia z naszym krajem, albo zadaja milion
pytan jak jest w naszym kraju. To tak tytulem malej dygresji.

A odnosnie tozsamosci - hmm, ja mam troche schize na tym punkcie.
Bardzo bym chciala, zeby moja corcia sie czula Polka. Nie wiem, moze
to wynika z tego, ze sama jestem bardzo dumna z bycia Polka i nigdy
sie tego nie wstydzilam. Moze jest mi latwiej ze wzgledu na
pozytywny stosunek do Polakow tutaj w Meksyku. Prawde powiedziawszy
troche sie boje, ze gdybysmy zostali tu na dluzej, to corcia bedzie
sie czula bardziej Meksykanka niz Polka. A mi typ mentalnosci
pt. 'manana' (czyt. maniana) nie bardzo odpowiada. Oni, Meksykanie,
sa tacy rozlazli, nieodpowiedzialni i leniwi, do tego maja fatalna
edukacje zarowno w placowkach panstwowych czy prywatnych, ze
wolalabym, zeby jednak polskosc wziela gore nad meksykanskoscia. Nie
chcialabym jednak cory wyobcowac w taki sposob, zeby sie czula jak
emigrant, bo przeciez nim nie jest. Zawsze zainteresowanym tlumacze,
ze Iza jest w polowie Polka i w polowie Meksykanka, co wydaje sie im
jeszcze bardziej interesujace. Mam zamiar ja jednak indoktrynowac
historycznie i przy uzyciu polskiej tradycji oraz jezyka tak, zeby
jednak CZULA, ze jest Polka, a nie tylko wiedziala, ze nia jest.

Wolalabym, zeby nie przenoszono moich wypowiedzi

[spinelli]

z innego watku. Niby ten temat ale ja je umiescilam w konkretnym watku, w
konkretnym kontekscie i to ja sobie swoj kontekst okreslam.

Prosze mnie zle nie zrozumiec ale zauwazam, ze juz sie buduje jakas opozycja do
moich wypowiedzi. Nie widze powodu tlumaczyc w kazdym moim poscie, ze nigdy nie
mialam zamiaru wykorzenic mojego dziecka. Wrecz przeciwnie - tlumaczymy mu z
jego ojcem, ze ma w sobie tyle genow z calego swiata, ze to jest wielka
odpowiedzialnosc nie rozczarowac tych wszystkich przodkow

Mowi po polsku lepiej niz wiele dzieci z rodzin polsko-polskich. Byc moze
przyjdzie czas kiedy skoncenturujemy sie bardziej na nauce polskiego. Ale teraz
mamy inne sprawy na glowie. Nie lubie tonu: "jeszcze bedziesz zalowac", nie
lubie okreslenia "walka" o polskosc.

Ma polskie obywatelstwo wiec ma moralny obowiazek znac jezyk i moc cos
powiedziec o kraju swojej mamy. Ale wystrzegam siebie i jego, zeby nie
utozsamial sie z "polskoscia" prezentowana przez lokalna Polonie.

Nigdy nie wstydzilam sie bycia Polka. Ale powtarzam - Kanade wybralam na moj
dom. Mam zamiar czuc sie tu domownikiem pomimo slow Margaret Atwood:
“We are all immigrants to this place, even if we were born here”

[jan.kran]

Zostawiłam Twoje wypowiedzi na wątku Syswii
Moja myśl kiedy otworzyłam wątek Tożsamość była taka że może nie każdy zajrzy
do wątku o OPOL a wypowiedzi jakie tam były są ciekawe i chciałam je wypuklić i
skierować dyskusję z OPOL na tożsamość.

Możemy iśc dwutorowo , żadna wypowiedź nie została skasowana

Ja z ciekawością czytam Twoje wypowiedzi bo kompletnie nie znam Polonii i "
polskości" reprezentowanej przez nią.

Pierwszy raz i to na krótko otarłam się o polskiej środowisko po 12 latach
emigracji z okazji sobotniej szkoły córki i to było interesujace doswiadczenie.
Zresztą przez te 12 lat nie poznałam w DE ani jednego Polaka czy Polki.

Po przyjeździe do Oslo znajomi próbowali mnie wciągnąć w tzw.życie polonijne ale
to były zupełnie inne fale.
Nie mam ochoty kolegować się z kimś tylko dlatego że mówi tym samym językiem.

Doceniam wysiłki Polonii w Oslo organizującej darmowe kursy norweskiego ,
pogadanki, zabawy.
Na pewno dla ludzi którzy tu są któtko to duża forma wsparcia i pomocy.

Mam też znajomą za oceanem która robi świetną robotę w środowisku polonijnym.
Ale jak napisałam mnie to kompletnie omineło bo od początku emigracji
przebywałam w środowisku znajomych jeszcze z PL i ich multi kulti kolegów.
Kiedy przeprowadziłam się z Paryża na bawarska wioskę nie miałam szans poznać
dzialalności polonijnej tak że do końca nie wiem jaką polskość reprezetowała
miejscowa Polonia bo nie miałam z nią kontaktu.

Ale z Twojej wypowiedzi wnioskuję ze Polonia przedstawia sobą polskość negatywną.
Z drugiej strony wszysy jesteśmy Polonią ...
A poza tym Polonia to typowo komunistyczy wymysł ale tu mi się ciśnienie podnosi
i może sobie ten temat odłożę na zaś
K.

[matka.adama]

Myślę, że tożsamość to temat rzeka. Trochę zgadzam się ze Spinelli
na temat polonii. Spotkałam też kilka osób, którzy prezentują sobą
dziwną mieszaninę kompleków i wyższości. Mieszkają w Niemczech 20
lat, mają obywatelstwo niemieckie, a niemcami gardzą. Z jednej
strony dbają o polskość swoich dzieci, a z drugiej uczą je
mówić "Idziemy na spielplatz". Ale według mnie to zależy od kultury
człowieka, nie od narodowości,czy stosowania OPOL.
Kiedyś już pisałam, że inaczej czują się osoby wybierające na swoją
nową ojczyznę Kanadę, czy USA, albo choćby Anglię, a inaczej ludzie
mieszkający w Niemczech (Tu wszystko jest trudne ze względów
historycznych). Nie wiem, ile tu zostanę. Niemką nigdy nie będę, ale
mi się tu podoba, uczestniczę w życiu lokalnej społeczności itd...

Co do tożsamości mojego dziecka urodzonego w Niemczech - rodzice
Polacy, ono ma tylko polskie obywatelstwo...Adam świetnie mówi po
polsku, choć na razie odpuściliśmy sobie pisanie i czytanie w tym
jezyku. Wie, że jesteśmy Polakami i nie zwraca się do nas po
niemiecku (chyba, że jest kolega i nie chce mu się już tłumaczyć, a
chce, by kolega zrozumiał informację, ale to wyjątki). Sam jednak
powiedział ostatnio przy okazji wakacji w Czechach "Niemieckiemu
dziecku, które jest dwujęzyczne, wypadł ząbek w Czechach, czy to nie
śmieszne?" To znaczy, że czuje się Niemcem. Tu ma swój dom, tu się
wychowuje, nic dziwnego. Zawsze jednak tłumaczy kolegom, którzy nie
rozumieją, dlaczego mówi z mamą po polsku, że polski jest ważny, bo
w Polsce mieszka jego rodzina i że po polsku mama czyta mu ciekawe
ksiażki
Co będzie dalej, nie wiem. My damy mu tyle, ile będziemy mogli.
Zanurzymy go w polskiej kulturze, nauczymy go jezyka i fascynacji
tym krajem. Ale wybór należy do niego. Jeżeli zostaniemy w
Niemczech, pewnie będzie czuł się Niemcem. I trzeba dać mu do tego
prawo.
Znam dzieci polskich imigrantów, mające obecnie 30 lat, które do tej
pory źle czują się w Niemczech, choć są tu 25 lat. Pewnie to
sytuacja, o której pisze Spinelli.
To takie moje ostatnie przemyślenia
mamaAdama

[kifaru24]

Przez wiele lat mojego pobytu w Tanzanii spotykalam ludzi o
najrozniejszym, czasem bardzo skomplikowanym pochodzeniu. Znam np.
dzieci, u ktorych kazde z dziadkow jest innej narodowosci.
Osoby, ktore sa jednej jedynej narodowosci w moim otoczeniu moge
policzyc na palcach jednej reki.
Dlatego nie chcialabym aby moje dzieci musialy odpowiadac na pytanie
typu: jestes Polakiem czy Tanzanczykiem.
Chcialabym, zeby czerpaly z obydwu tradycji, porozumiewaly sie
skutecznie w obydwu jezykach, czuly u siebie w obu krajach i zeby
nie byly "albo...albo" ale "zarowno.. jak i...".
Wieloraka tozsamosc odbieram jako bogactwo i kapital na przyszlosc,
a nie jako "pomieszanie w glowie" czy utrudnienie zycia a brak
koniecznosci okreslenia sie jako osoba jednej tylko narodowosci
odbieram jako nieslychany komfort.
Mysle, ze moje dzieci beda podzielac moj punkt widzenia.

Pozdrawiam

[risando]

Nasza corka ma zmienne poczucie przynaleznosci narodowej. Kiedy byla mlodsza, stwierdzila, iz jest Polka, bo w Polsce sie urodzila. Ostatnio jednak niespodziewanie odswiadczyla, iz jest(tez) Niemka, bo tata jest Niemcem, i chcialaby miec niemiecki paszport

Dla mnie zupelnie nieistotne jest, czy ona sie czuje Polka, Niemka czy jeszcze inaczej. Dopoki nadal chce sie dobrze nauczyc wszystkich rodzinnych jezykow, moze sie deklarowac jak chce

[ciotka_paszczaka]

Zastanawialam sie dlugo nad napisaniem odpowiedzi. To chyba dotyczy tez mojej tozsamosci. Kiedys ktos mi powiedzial, ze za bardzo sie upieram, ze jestem Polka! Moze cos w tym jest, biorac pod uwage tych wszystkich moich bezposrednich przodkow z Moraw, Austrii, Tatarow (o tych wiem na pewno) i pewnie wielu innych, o ktorych juz zapomnielismy. Hm...
Bedac w Niemczech, w Bawarii; poznalam chlopaka ktory nazywal sie Zawidzki. Oczywiscie pierwsze skojazenie: Polak! Ale nie. Jak mi opowiadal, cala rodzina zachodzi w glowe, skad to nazwisko. Szukali w dokumentach, ba pojechal do Polski, i nic! Od pokolen, jak daleko udalo im sie sprawdzic, sa Niemcami. A on sie zastanawial, czy nie zaczac sie uczyc polskiego?
Ba, byly tam inne "polskie" nazwiska :
Orzel, Mazur etc. Od pokolen Niemcy.

Wiec roznie to bywa z ta tozsamoscia. Co prawda poznalam tez pana ktory twierdzil, ze jest Anglikiem (z dziada pradziada zapewne); z polskim imieniem, nazwiskiem, silnym akcentem...i im bardziej wszystkim wmawial, jakim to jest tubylcem, tym bardziej mozna sobie bylo wyobrazic reakcje tubylcow.
Walijczycy (niektorzy) zle reaguja na Anglikow, i biorac pod uwage ich historie (momentami b.podobna do naszej, dzieci bite w szkole za uzywanie jezyka walijskiego etc.) to trudno im sie dziwic. Z drugiej strony, lubia Szkotow czy Irlandczykow. Spotkalam tu tez osoby pochodzenia Zydowskiego; ale inaczej niz w Anglii (gdzie spotkalam zarowno ortodoksyjnych jak i reformowanych Zydow),ci walijscy mi tlumaczyli ze nie sa Zydami, tylko "tato/mama/dziadek" byl Zydem. Nie wiem, skad to sie bierze. W kazdym razie, nie ma w okolicy synagogi. W ogole, religia -w/g moich obserwacji nie ma wielkiego znaczenia w zyciu Walijczykow, jeszcze mniejsze niz w Anglii.

a propos nazwisk

[anew3]

nie rozumiem co tak cie dziwi, osiedlanie i przesiedlanie sie do
sasiadow i dalej trwa od.....powiedzmy setek lat a nazwisko zostaje,
czasem troche zmienione czasem w pisowno oryginalnej.Mnostwo Polakow
ma obcojezyczne nazwiska, jakis przodek byl z...Czesem bylo to 100
lat temu, czsem 200 , czesem**** lat temu, czasem zostaja jakies
dokumenty, czasem tylko rodzinna legenda, przekaz.

[anew3]

z ta tozsamosci tez roznie bywa, w aktualnym numerze Zwierciadla
jest wywiad z Roza von Thun, ktora pisze, ze jej dzieci uwazaja sie
za Polakow.Czasem w rodzinach mieszanych jedno z dzieci bardziej
identyfikuje sie z narodowoscia ojca a drugie matki.Mysle, ze
najwazniejsze jest to zeby identyfikowac sie z tym co daje powod do
dumy, przedtawiac dziecku pozytywne strony danej narodowosci cz y
kultury, mysle, ze wtedy mamy szanse na kompromis, dziecko bedzie
dumne i zwiazane z jedna i druga kultura czerpiac z nich to co
najlepsze.ps przepraszam na literowki w poprzednim poscie, coreczka
mi troche przeszkadzala.

[olliesmum]

Co do dumy dotyczasej anszej tozsamnosci kulturowej czy etnicznej... dla mnie
jak juz gdzies chyba pisalam, to jest temat nieco kontrowersyjny. No bo jesli
jestem dumna z bycia Polka bo Polacy cos tam dobrego zrobili, to logicznie
powinnam sie wstydziec, jesli rodacy cos zlego czy haniebnego uczynili.
Po latach pobytu w Niemczech wsrod ludzi o krytycznym stosunku do bycia Niemcem
stwierdzilam ze nie bede ani dumna z mojego narodu ani nie bede sie zan
wstydzila, bo nie mam bezposredniego wplywu ani na pozytywna ani na negatywna
historie czy przeszlosc jakiejs spolecznosci.
Owszem lubie pewne cechy Polakow a innych nie i moge tu zajac jakies stanowisko
i oczywiscie starac sie przekazac mojemu dziecku raczej te dobre cechy, jak
goscinnosc czy uczynnosc.
Ale nie musi on byc dumny z tego ze mama jest Polka, wystarczy ze jest tego
swiadom i sie tego nie wstydzi oraz otwarcie przyznaje do tego, ze ma takze
polskie korzenie. I ze oczywiscie zna jezyk i pewne fakty o Polsce, polskie
wiersze, piosenki, legendy, jesli mozliwe to i troche historii i sam kraj.
Ale gdy bedzie starszy rowniez dowie sie o rzeczach negatywnych z historii i
terazniejszosci, bo w koncu zaden narod nie jest tylko super... Niektore narody
ciesza sie po prostu dobra reputacja, a inne gorsza, co nie swiadczy
automatycznie zle o jednostkach.

[an_o]

Hmm, nigdy nie rozpatrywalam faktu bycia dumna z tego, ze jestem
Polka z punktu widzenia takiego, ze cos tam dobrego w historii
zrobilismy jako narod. Jasne, ze mamy (jako Polacy) cechy super,
inne fatalne, a jeszcze inne normalne. Podejrzewam, ze to chyba
kwestia jakichs tam cech charakteru. Gdybym sie urodzila gdzie
indziej tez pewnie bym byla dumna ze swojej narodowosci. To nie jest
kwestia pychy (w moim przypadku), tylko raczej szalenczej milosci do
tego miejsca, ktore jest moja ojczyzna. A ktore jeszcze bardziej
doceniam teraz, kiedy jestem od niej baaaardzo daleko.

[ciotka_paszczaka]

Chyba sie nie zrozumielismy!
Ja sie nie dziwilam jego nazwiskiem, bo sama nie mialam polskiego. Zdziwienie bylo jakby tym, ze on szukal tych polskich korzeni. I to bylo bardzo pozytywne zdziwienie!

Lezac w szpitalu w Kolonii, na trzy osobowej sali bylam z pania Kowalski i Pawloski (tak pisane). Ja mialam "niepolskie" nazwisko i bylam Polka, a one byly NIemkami ktore wyszly za Polakow. Obie panie -wtedy ponad 20 lat temu -po 60tce! I smialysmy sie; i one, i ja!
Zdziwienie niekoniecznie musi miec wydzwiek negatywny.

[jan.kran]

Moja corka pisze od pewnego czasu blog po niemiecku a teraz zaczęła po polsku z myślą o polskiej Rodzinie.
To Jej pierwszy wpis , pisownia i ortografia zachowana w oryginale)))

klarencja.wordpress.com/2010/10/09/tozsamosc/

[katajina]

Swietna puenta My z mezem ostatnio zastanawialismy sie nad tozsamoscia naszej corki i nad tym jakie obywatelstwo wybierze w wieku 21 lat (do tego czasu moze miec rowniez japonskie). Doszlismy do wniosku, ze wszystko chyba zalezy od tego gdzie bedziemy mieszkali.

[yvona73pol]

o ludzie, chyba mnie odsadzicie od czci i wiary
bo ja sie czuje pol-pol, pol Polka, pol Australijka, a czesciowo tez Francuzka
Moze nie mam tak duzej potrzeby przynaleznosci? A moze Australijczykiem latwiej sie czuc, bo my tu wszyscy wlasciwie imigranci, pomijajac Aborygenow, czyli tzw. First Australians?
Sama jestem ciekawa jak to sie rozwinie, bo tez do konca nie wiem czy nas nie poniesie gdzie indziej; wiem tylko, ze bardzo, ale to bardzo dobrze sie tu czuje, gdyby nie ta odleglosc i tesknota za rodzina/znajomymi/przyjaciolmi to byloby idealne miejsce (dla mnie)
A syn pewnie bedzie sie czul Aussie z krwi i kosci

[ciotka_paszczaka]

yvona73pol napisała:

> o ludzie, chyba mnie odsadzicie od czci i wiary

wrecz przeciwnie, popatrz my mamy przerozne zapatrywania, wlasnie tego dotyczy ta dyskusja. Tu nie ma "jedynej slusznej opcji" ktora trzeba wybrac!
Wesolych Swiat!