przerzuty do mózgu..

[monik01]

Witam,
Mój tatuś ma raka niedrobnokomórkowego płuc,wykryty w listopadzie w
styczniu dostał pierwszą chemię i tak do maja 5. Potem zrobili mu 3
miesiące przerwy i wizyte wyznaczyli na koniec września.niestety pod
koniec sierpnia z dnia na dzień słabł, stracił świadomośc, miał
niewład nóg i napad padaczki. okazałao sie że przerzuty do mózgu
spowodowały duży obrzęk.w domu dostawał leki dożylnie na
zmniejszenie ciśnienia śródczaszkowego, i poprawiło sie tak szybko
jak i zaatakowało. dziś jest po drugim naświetlaniu, czuje sie w
miarę dobrze. Czy ktoś z waszych bliskich chorował podobnie,
czego sie mam spodziewac? Proszę o odpowiedzi bo już nie potrafię
nawet myśleć rozsądnie, wspomnę że w trakcie chemii i po czuł się
świetnie, aż do 20 sierpnia.

[deria1]

Droga Monik01,

31.07.08 straciłam tatę - miał przerzuty do mózgu, chorował od
czerwca 2007 na drobnokomórkowego raka płuc. Wszystko było ok,
doskonale radził sobie z chemią, radioterapią. W czerwcu 2008 zaczął
dziwnie chodzić i był coraz słabszy. 13.07.08 dostał trzech ataków
padaczki (tego samego dnia) i trafił na neurologię. Okazało się, że
ma aż 6 guzów w mózgu (w móżdżku i innych miejscach). Załamałyśmy
się z mamą tą diagnozą. Jeden guz można operować, ale kilku już nie -
i to w zasadzie wyrok. Tatę kilkukrotnie męczyły padaczki, miewał
również drgawki, powoli wyłączał się z życia. Stan pogarszał się w
zadziwiająco szybkim tempie. Miał początkowo niedowład lewej str.
ale w ostatnich dniach już całego ciała - tak, że nawet nie
siedział. Zmarł w domu 2 tygodnie od diagnozy. Miałam nadzieję, że
jeszcze trochę - może miesiąc, może dłużej będzie z nami, lecz
niestety. Nie miał naświetlań głowy, gdyż w tym stadium może ono
przedłużyć życie - ale też i radykalnie skrócić. Zdecydowaliśmy
zatem, że lepiej będzie, jeśli tata spędzi swoje ostatnie dni w
domu - z nami. I sądzę, że to była najlepsza decyzja. Codziennie
miał wizyty z hospicjum domowego. Wszystkie leki i kroplówki
przeciwobrzękowe otrzymywał w domu.
Bardzo dużo spał. Nie miał na nic siły. Mam żal do lekarzy, że
wyznaczyli ponad miesięczny termin wykonania rezonansu magnetycznego
głowy - widząc gołym okiem objawy przerzutów do mózgu.
4.08 - kiedy miało być wykonane ww badanie - tato już nie żył.
Dzięki życzliwości jednej z osób na tym forum udało się załatwić MR
wcześniej lecz nawet tej daty tato "nie doczekał" gdyż 13.07. był
już na neurologii. Musisz być bardzo dzielna - ta choroba rozwija
się z zaskakującym tempie - z dnia na dzień jest inaczej. Są
wymioty, brak apetytu, drgawki, padaczki, niedowład. Przykro patrzeć
na cierpienie bliskiej osoby. My dziękujemy Bogu, iż tata nie miał
bóli, nie doszło do morfiny, plastrów itp. Odszedł w ciągu kilku
sekund. Wiem, że niektórzy bardzo cierpią fizycznie. Nie chciałabym
cię przerazić, jedynie przekazać czego możesz się spodziewać. Okaż
tacie teraz wiele miłości i zrozumienia, powiedz mu wszystko co
chcesz lub zawsze chciałaś mu powiedzieć.
I nigdy nie odbieraj nadziei! My nigdy nie mówiliśmy tacie, że jest
źle, nie rozmawialiśmy o śmierci, niedokończonych sprawach,
diagnozie. Tata nie wypytywał, ale każdy chory na raka swoje myśli i
przeżywa na swój sposób - tego jestem pewna. I każdy ma nadzieję do
końca... Gdybym miała cofnąć czas również bym mu ją dawała - chociaż
to okropnie trudne i ciężko powstrzymać łzy. Staraliśmy się
zachowywać naturalnie - może dzięki temu tata żył "aż" 13 m-cy z tą
okropną i beznadziejną chorobą. Jeżeli będziesz miała jakiekolwiek
pytania i wątpliwości - daj mi znać - chętnie odpowiem.

[kasia.ole]

Witaj Monika
Moja mamusia walczy z niedrobnokomórkowym rakie płuc od stycznia 2007- to juz
ponad półtora roku. Jednak 24.06 wykryto przerzuty do mózgu- 2 guzy jeden pod
pniem mózgowym, drugi w móżdżku. Miała 5 naświetlen głowy po który czuła sie
super, nawet chodziłysmy na spacery. Jednak tak po tygodniu od zakończenia
naswietleń zaczeły jej wypadac włosy i słabła. Miała trudności z wstawaniem, nic
ja nie bolało tylko poprostu była słaba. Zaczeła mniewać drgawki-trzesło ja
rekami . Nie maiła padaczki. Dostała od lekarki z hospicjum domowego Relanium- i
pomogło. Teraz już sama je, nawet kanapki sobie zrobi. Kolejnym objawem
trwajacaym moze około tygodnia, była brak apetytu- jadła tylko połówke kanapki
na kolację. Jednak znów te objawy mineły. Teraz jest juz ponad 2.5 miesiaca od
wykrycia pzrerzutów. Moja mamusia nadal chodzi- wprawdzie wolno, ale chodzi,
sama je--tylko ma kłopoty z pamiecią. Zaczyna mówi c zdanie i nie potrafi jakby
dobrac słów lu zapomina co chciałą powiedziec. W poniedziałek mamy kontrole w
onkologii. Jak bylismy wyspisaywani ze szppitala to lekarka nas poinformowała,
że może być różnie. Chorzy czasem do końca czuja sie sprawni. Jednak ogarnia
mnie strach własnie teraz, gdy wiem, ze juz mineło2.5 miesiaca,a wyczytałam ,że
przecietnie z przerzutami dożywa sie około 3 miesiecy. Monika życzę dużo siły,
choc wiem,że nie jest łatwo. Mamcia moja wymaga cały czas opieki, wiec sie
wszyscy jakos wymieniamy. Bądz dzielna...ja czasem nie jestem, bo strasznie sie
tego wszytkiego boje...
Pisz jeśli bedziesz czegokolwiek potrzebowała.

Pozdrawiam
Kasia

[sclc]

Mój tata też ma niestety przerzuty do mózgu (drobnokomórkowy rak płuc).
Prawdopodobnie nie będzie miał naświetleń, bo istnieje duże ryzyko, że mogłoby
to pogorszyć sytuacje, albo nawet go zabić. Jestem przerażona, nie wiem co nas
czeka. Boję się cierpienia, które ma przed sobą. NIe wiem, jak sobie z tym
wszystkim poradzić. Bardzo by mi pomogła wymiana przeżyć i doświadczeń z
osobami, które są w podobnej sytuacji.

[estelka1]

Twój tata prawdopodobnie nie będzie cierpiał. W przypadku przerzutów
do mózgu (oczywiście to zalezy od ich umiejscowienia) będzie
stopniowo wyłączał się z życia. Zacznie przesypiać większość dnia, a
jak będzie się budził będzie prawdopodobnie trochę otępiały, mogą
pojawić się niedowłady, zaburzenia pamięci, niestety może niewiele
do niego docierać, ale bardzo prawdopodobne że w ogóle nie będzie
dzięki temu czuł bólu. Tylko to wszystko może dziać się bardzo
szybko, niemal z dnia na dzień. U mojej mamusi to "zajęło" około 4-5
tygodni. Jeszcze 14 listopada była u swojej koleżanki (wróciła
ostatkiem sił), a 15 grudnia już nie żyła. Ale dziękuję Bogu że tak
to się skończyło. Mama w tej chorobie (drobnokom. rak płuc)
najbardziej bała się cierpienia i tego że będzie dla kogoś ciężarem.
I to jej zostało oszczędzone.

[monik01]

Droga Sclc
Wyobrażam sobie strach który Cie ogarnia.czuję sie tak samo.
najbardziej boli mnie moja bezradność. Mój tatuś jest po
naświetlanich głowy dziś wychodzi z onkologii. Czuje sie dobrze ale
jest słaby, mało mówi , brakuje mu słow.Ruchy spowolnione. Mam
nadzieje że tak zostanie do końca bez bólu i cierpienia. To co
przezyłam dwa tygodnie temu wydaje mi się jakimś koszmarem..
Tatuś czuł sie świetnie, wszyscy na troche "zapomnieliśmy" o tej
strasznej chorobie. Aż nagle w ciągu 2 dni stracił siły, potykał
sie, wymiotował, nie jadł. położył sie poleżec i już nie mógł wstac
z łóżka.. niedowład nóg,brak kontaktu...tej nocy dostał ataku
padaczki.Karetka zawiozła tate na neurologie.W szpitalu powiedzieli
nam że "oni nie mają co tu robić" i odwieżli tausia do domu.
Dostawał leki przeciwobrzękowe i następnego dnia był już w miarę
świadomy a następnego był już na chodzie. Przyspieszyliśmy wizyte w
onkologi i tam zadecydowali że dadzą naświetlania.. jak na razie
ciesze sie z tego jak jest..ale Codziennie boję sie jutra..

[monik01]

Droga Derio1,
Bardzo, bardzo Ci wspólczuje..
I dziękuje za odpowiedz. dopiero dziś przeczytałam ponieważ calutkie
dnie spędzałam z tatą w szpitalu.Miał naświetlania głowy i dobrze je
zniósł. Dziś wypisyją go do domu. Jestwm szczęśliwa chociaż nie wiem
czy powinnam. W tej chwili tatuś czuje sie dobrze ale widze jaki
jest słaby, lekki niedowład prawej strony.Apetyt ma niezły , na ból
sie nie skarży. Tylko mało sie odzywa.Zaczyna mówić i brakuje mu
słów. Chyba też sie boi. Ja nie wyobrażam sobie życia bez niego i on
o tym wie.W szpitalu ataki się nie powtórzyły, dalej dostaje
dożylnie leki przeciw obrzękowe. Bardzo boję sie o niego. Boję sie
że bedzie cierpiał, boję się że jest świadomy i widzi co się znim
dzieje i w jakim tempie.Nic nie mówi ani o strachu ani o bólu. Mama
jest bardzo dzielna i rodzeństwo też. Ja też ale tylko przy nim. ból
i strach rozdziera mi serce. Przepraszam że pisze bez składu ale
chciałabym powiedzieć tyle rzeczy...Jeszce raz dziekuje.Monika

[deria1]

Monik01,
Trzymam za Was kciuki - abyście mogli się cieszyć tatą możliwie
najdłużej... Każdy organizm inaczej znosi tą chorobę i nigdy nie
można mówić, że każdy odejdzie po kilku tygodniach! Są osoby (nawet
na tym forum) których bliscy żyją po 3 m-ce z przerzutami do mózgu.
Wiem, że to i tak nam wszystkim za krótko - ale wierz mi, że dałabym
naprawdę wiele za każdą chwilę z moim tatą. On miał słabe serce,
które z każdym atakiem padaczki słabło coraz bardziej, i pewnie
dlatego żył tak króciutko od diagnozy. Zmarł w wyniku zawału serca.
Jak czytam posty dot. przerzutów do mózgu - odżywają wszystkie
wspomnienia z lipca tego roku...

[monik01]

Witam Derio1,
Jak pisałam tatuś przedwczoraj wyszedł ze szpitala.Był słabiutki ale
jeszce poszedł z mamą na króciutki spacer.Potem zjadł kolację,
wykąpał się jak co dzień i położył spać. O 3 nad ranem mama
zadzwoniła do mnie że tate strasznie musi boleć bo jęczy i "wyje" z
bólu.Po 10minutach byłam już u nich. Ten potworny grymas bólu na
jego buzi rozdzierał mi serce.Dałyśmy kolejną tabletkę(Tramal
200).Siedziałam do rana i słuchałam jego męczarni. Był prawie
nieprzytomny nie mógł sie podnieść ani iść. Rano przyjechał lekarz
rodzinny,przepisał plastry i znowu podaliśmy dożylnie leki na
zmniejszenie obrzęku. To samo co przed naświetlaniem. po podaniu
leków tatuś znowu zaczął kontaktować i troche mniej go bolało, o ile
moge tak powiedziec. Spędziłam tak wczoraj cały dzień, wylałam morze
łez i wcale nie jest mi lepiej. Moja bezradność mnie dobija, Lekarz
powiedział że być może jest to efekt naświetlań i może być poprawa
za kilka dni.Ale żebyśmy nie nastawiali się na wiele..a ja czekam na
poprawę.. każde słowo które tata powie daje mi nową nadzieję że jest
już troche lepiej, że próbóje rozmawiac.. Chciałabym zrobić wszystko
żeby tylko nie cierpiał..

[deria1]

Droga Monik01,
Jak już Tobie pisałam - u nas nie doszło do bóli, tato odszedł
zanim doszło do tego etapu.
Nawet pewnie nie jestem w stanie wyobrazić sobie jakie to trudne
patrzeć jak najbliższa osoba tak okropnie się męczy.
Spróbujcie mocniejszych plastrów - lub ewent. morfiny - oczywiście w
porozumieniu z lekarzem. Musi być jakiś sposób na poprawę komfortu
życia chorego w tym stadium. Porozmawiaj z lekarzem - może nawet z
kilkoma. Wierzę, że poprawa u twojego taty będzie widoczna już
niebawem! Trzymam kciuki!

[kizi10]

trudno mi pocieszać cię w takiej sytuacji, ale powiem tylko tyle, że nigdy nic
do końca nie wiadomo, mój tata żył z przerzutami 2 lata, przyjął dwie
radioterapie głowy w odstępie roku, pierwszą zniósł bez żadnych następstw, z
drugą było gorzej, nic go nie bolało, do końca był przytomny i "czający ",
pierwszy rok z tymi przerzutami normalnie funkcjonował, pracował, jeździł
samochodem, bawił się na imprezach, - a dawali mu trzy tygodnie - tak to już
jest z tymi diagnozami, my mieliśmy "szczęście", bo neurochirurg zoperował guza,
który dawał objawy, mimo, że był drugi - klinicznie niemy, ale był, wiem, że w
takich przypadkach nie chcą operować, ale ten był odważny - no i może to właśnie
on podarował tacie te dwa lata. Trzymaj się dzielnie, gdybyś miała jakieś
pytania to pisz [e-mail]

[monik01]

dziękuje za odpowiedż.
każda taka odpowiedz daje mi jakieś światełko, że może będzie troche
lepiej..tata cały czas dostaje leki przeciwobrzękowe i sterydy
dożylnie. Jest bardzo zły, agresywny, nie ma siły , traci równowage
ale nie daje sobie pomóc. każda próba przytrzymania go kończy sie
krzykiem z jego strony: odejdz, dam sobie rade..ma momenty że
rozmawia normalnie.. ale wczoraj przespał prawie cały dzień, jak sie
obudził, nie mógł się podnieść tylko patrzył gdzieś takim dziwnym
wzrokiem, był taki nieobecny nie wiedział o co chodzi. nawet nie
mógł sam zjeść obiadu,mama go nakarmiła i znowu sie położył.
podłaczyliśmy kroplówkę i znowu poszedł spać. dziś rano było tak
samo..niby sie patrzył na mnie ale takim wzrokiem że chciało mi wyć
z żalu.. jak by w ogóle nie wiedział co sie dzieje. miałam nadzieje
że to skutki naświetlań ale to już 7 dni jak skończył naświetlania a
jest gorzej a nie lepiej..czy tak już bedzie czy jeszcze może tatuś
poczuje sie lepiej?...

[monik01]

I mam jeszce pytanie ,
Mój dziadek zmarł w wieku 54 lat na raka płuc, babcia na raka
trzustki i teraz tatuś ma 54 lata i historia sie powtarza..znowu rak
płuc.. Ja mam 30 lat i czasami się zastanawiam czy nie powinnam
zrobić badań, czy "ten rak nie przechodzi u nas z pokolenia na
pokolenie". Niestety lekarze rodzinni dopóki nie jest zapóżno to tak
naprwde nie robią nic żeby ewentualnie wyłapać coś wcześniej. Czy
ktoś sie orientuje jakie może być prawdopodobieństwo że ja też..i
jakie badania profilaktycznie zrobić? Mam 2 synków których
chciałabym wychować...I nie chciałabym żeby musieli cierpieć tak jak
ja teraz patrząc jak mój tatuś umiera w tak młodym wieku i w takich
męczrniach..

[kizi10]

my teraz co roku robimy rtg płuc, ogólną morfologię, i jakieś inne badania, o
których oczywiście muszę ciągle przypominać rodzinnemu, ale to już inna bajka,
lepiej dmuchać na zimne.
Jesli chodzi o tatę, no cóż nie jestem lekarzem, ale myślę, że musicie
przygotować się na wszystko, mój tata pierwszy poważny kryzys miał w styczniu
2006 (przerzuty do mózgu stwierdzono we wrześniu 2004) - po drugiej radio, było
bardzo źle w zasadzie wpadał już śpiączkę,pogłębiał się niedowład połowiczny
twarzy i ciała, przestawał kojarzyć, miał silne objawy móżdżkowe, udało się nam
wsadzić go do szpitala, ale lekarze przygotowywali nas na jego śmierć, okazało
się że po radio tak wzrósł obrzęk mózgu - po bardzo intensywnym leczeniu
przeciwobrzękowym, nie tylko nie umarł, ale stanął na własnych nogach. Druga
załamka była ostatnią, niestety siadło krążenie - sierpień 2006 - ale wtedy
wiedziałyśmy że to już koniec, objawy następowały powoli, ale sukcesywnie było
widać coraz więcej ubytków neurologicznych,(niedowład, zaburzenia pamięci i
świadomości, narastający masywny obrzęk limfatyczny całego ciała, później
problemy z połykaniem. Trudno mi powiedzieć czy będzie lepiej u ciebie czy nie,
ale musicie cierpliwie czekać lub moze rozważyć jeszcze leczenie
przeciwobrzękowe w szpitalu, ale tu powinien doradzić mądry lekarz najlepiej
neurolog w porozumieniu z onkologiem. Trzymaj się dzielnie.

czy to normalny objaw ?

[cherrie]

Moj tato (drobnokomorkowy rak pluca) jest po naswietleniach i 2
kursach chemii, za 3 dni kolejna chemia.
Ostatnio bardzo sie martwie, poniewaz zachowuje sie zupelnie
inaczej... jest osowialy, wszystko jest mu obojetne, odpowiada na
pytania, ale sam nic nie mowi, oglada telewizje i to wszystko.
Odczuwam jakby brak kontaktu z nim i mam wrazenie jakby wylaczal sie
z zycia.
Jest bardzo slaby, pomimo tego ,ze je w miare dobrze. Nie wiem czy
to normalny objaw po tak wyczerpujacym leczeniu? Czy jeszcze kiedys
bedzie taki jak przed choroba? Czy sa to moze jakies oznaki
przerzutow?

[elianaa]

Moja Mama zanim pojawily sie przerzuty do mozgu tez miala okresy "osowienia" ,
lezala i patrzyla sie w punkt za oknem, potrafila tak lezec calymi godzinami.
Objawy powoli ustapily po tym jak rozpoczelismy podawac Bioxetin. Chory moze byc
zmeczony cierpieniem, aktualna pogoda tez wplywa na stany depresyjne. Moze
powinnac porozmawiac z lekarzem o stanie Taty, nie boj sie ze to objawy
poglebienia choroby nowotworowej, to moze byc zwykla depresja.
W przypadku mojej Mamy pierwszym i najbardziej widocznym objawem guza mozgu bylo
zmniejszenie lewego oka. Poprostu pewnego dnia zauwazylam ze jej lewe oko stalo
sie jakby mniejsze. Pozniej doszly problemy z mowieniem, Mama zaczela wolniej
mowic, mylic slowa.

[amberka2]

witaj

pamietaj, ze leczenie taty jest bardzo agresywne i toksyczne.
Zarowno chemia jak i naswietlania maja efekty uboczne.
Organizm taty jest niesamowicie oslabiony i dlatego tak sie
zachowuje. Czy tata pali? Porozmawiaj z lekarzem proadzacym o
stanie taty.

Moja mama ma na razie tylko chemie. jest po trzecim kursie. Na
szczescie jest wyrazna poprawa i leczenie daje efekty. Mama czuje
sie oslabiona. I wydaje mi sie , ze z kazda chemia bedzie troche
bardziej slaba. Potem wraca do siebie.

[estelka1]

Prawdopodobieństwo, że w trakcie chemioterapii i po radioterapii (bo
tata miał chyba też naświetlaną głowę??? )pojawią się przerzuty jest
raczej niewielkie. Bardziej stawiałabym na to, że zmiana zachowania
taty jest wynikiem wyczerpującej terapii i dużego osłabienia. Ale
bądź czujna mimo wszystko i jeśli coś Cię niepokoi, postaraj się o
to by tata został przebadany pod tym kątem.

[in_situ]

Cherrie,
onkologiczni chorzy często wymagają leczenia antydepresyjnego (o czym się zazwyczaj nie mówi, nie przypomina). Skuteczne leczenie antydepresyjne przywraca "normalne" zachowanie i postrzeganie świata przez pacjenta.
Nie oznacza to, że znikną lęki i obawy związane z chorobą, jednak jest duża szansa, że chory przestanie się izolować i "wróci" do rodziny.
Warto to wziąć pod uwagę i sprawdzić.

Ponadto Estelka ma rzecz jasna rację => wyniszczające leczenie onkologiczne robi swoje. Na chwilę obecną również, prawdopodobieństwo przerzutów (ujawniających się klinicznie) raczej jest niewielkie.

Po 3 kursie leczenia chemicznego powinno być zrobione TK klatki piersiowej, jest duża szansa, że wynik Was uspokoi.