Z kim się identyfikujecie?

[paszczakowna1]

Każda z głównych bohaterek Jane Austen jest inna - tylko Elinor z "Rozważnej i
Romantycznej" i Anna z "Perswazji" wydają się nieco podobne. W której (jeśli w
ogóle) odnajdujecie coś z siebie?

Osobiście najbardziej identyfikuję się właśnie z Anną (być może to, że jest mi
najbliższa wiekiem też ma znaczenie). Denerwuje mnie co prawda jej bierność,
lecz, szczerze mówiąc, asertywność nie jest też i moją najmocniejszą stroną...
Elinor mogą podziwiać, lecz jest jednak cokolwiek nieludzka.

[nchyb]

jak ela mnie, pewne podobieństwo - z panną Elizabeth Bennet...
Tylko, z uwagi na inne czasy w których dorastałam, inne podejście do facetów.
Jakby mnie taki Wickham zdenerwował, to powiedziałabym mu co myślę... :-)

[paszczakowna1]

Elizabeth lubię, ale z rodziny Bennetów najbardziej współczuję Mary. Biedna
dziewczyna, skreślona na starcie przez oboje rodziców, i usiłująca jakoś
dorównać tym "lepszym" siostrom.

NB, rodzice jakoś nieszczególnie u Austen wypadają. Albo nie żyją, albo są
nieudolni wychowawczo (a czasem w ogóle nieciekawymi ludźmi). Może to zresztą
celowy zabieg - bohaterka staje wobec wyzwań pozbawiona wsparcia ze strony
rodziców (nawet jeśli są, i są w porządku, są daleko).

[nchyb]

> NB, rodzice jakoś nieszczególnie u Austen wypadają. Albo nie żyją, albo są
> nieudolni wychowawczo (a czasem w ogóle nieciekawymi ludźmi).
Hm, matka Eleonory i Marianny jest inna :-)

[mist3]

Mówiąc szczerze, wydaje mi się, że jestem rozważna jak Eleonora. Co prawda
określenie jej jako nieludzkiej sprawiło, że przyznanie się do tego sprawia mi
więcej wysiłku, ale cóż - do odważnych świat należy... ;)
Niestety romantyczne porywy nie są dla mnie (choć może w głębi serca o nich
marzę - dlatego lubię twórczość J.A.). I ja też - jak Eleonora raczej skrywam
swoje uczucia.
Tylko gdzie mój Edward? ;)

[paszczakowna1]

"Cokolwiek nieludzka" nie miało mieć wydźwięku pejoratywnego. Zresztą, mi też
Eleonora jest bliska. Chodziło mi głównie o jej stosunek do Lucy - mnie by na
coś takiego stać nie było. (I psychicznie, i czysto fizycznie - mam bardzo żywa
mimikę, i wszystkie uczucia, zwłaszcza te negatywne, widac po mnie od razu.)

[paszczakowna1]

> Hm, matka Eleonory i Marianny jest inna :-)

No, ja bym ją raczej zaliczyła do grupy 'nieudolnych wychowawczo'. Najmądrzejsza
to ona nie była. Mariannę tłumaczy wiek, ale co ją?

[nchyb]

> to ona nie była. Mariannę tłumaczy wiek, ale co ją?
ona też stara nie była, miała zdaje się 38 lat, w tym wieku teraz wiele kobiet
po raz pierwszy na dzieci sieęę decyduje itp. To nie była matrona i raczej
krzywdy nikomu nie robiła, a córki moim zdaniem jakoś nieudolnie nie były przez
nią wychowywane...

[emdziejka]

ja po przemyśleniu sprawy doszłam do wniosku, że najbliżej mi wlasnie do
Marianny, a już jak byłam mniej więcej w jej wieku, to całkiem jak ona. czyli,
niestety nie najlepiej - egzaltowana i egoistyczna (choć oczywiscie zauważam
tez plusy Marianny - szczerość, odwagę, inteligencję, umiłowanie piękna, itd.).
Z biegiem czasu trochę spoważniałam :)) i pewnie jeszcze spoważnieję.
ech, chciałabym mieć opanowanie i rozsądek Elinor, umiejętność osądu (nawet
uwzględniając pomyłki) Elżbiety, dobroć Jane i pieniądze Emmy. poczucie humoru
może być własne...

[paszczakowna1]

Od kobiety w wieku lat 38-miu (a nawet 30-tu czy 25-ciu - liczy się fakt, że nie
była rozegzaltowaną nastolatką) można wymagać większego rozsądku niż od
siedemnastolatki. Chodzi mi głównie o to, że odmówiła zapytania Marianny, czy
jest zaręczona z Willoughby'm. (I jeszcze ofuknęła Elinor, że śmie w to wątpić.)
Ostatecznie, panna będąca w takich relacjach jak Marianna z mężczyzną, z którym
nie była zaręczona, wedle ówczesnych pojęć się w wysokim stopniu kompromitowała.

Moim zdaniem, to mniej więcej tak, jakby teraz matka nie zapytała nastoletniej
córki w ciąży, kto jest ojcem dziecka i jak widzi z nim związek, by nie urazić
jej uczuć. ;-) (Bo córce trzeba ufać, że to na pewno wielka miłość jeśli się z
nim przespała, i na pewno na dziecko zdecydowali się świadomie, pobiorą się, mąż
dzieckiem się zajmie i je utrzyma.) Jednym słowem, bez sensu.

A co, BTW, jakby Willoughby faktycznie zrobił Mariannie dziecko? Wydaje mi się
zresztą, że Austen taką możliwość sugeruje (poprzez opowieść Brandona o jego
ukochanej). Nie, pani Dashwood nie podoba mi się.

[nchyb]

> Od kobiety w wieku lat 38-miu (a nawet 30-tu czy 25-ciu - liczy się fakt, że
ni
> e
> była rozegzaltowaną nastolatką) można wymagać większego rozsądku niż od
> siedemnastolatki.
Wymagać można od każdego, ale to nie znaczy, że z wymagań coś wyjdzie... :-)
Jako kobieta niewiele młodsza od Mrs Dashwood, stwierdzam, że wkładanie nam na
siłę wymagań, byśmy jak mentalne matrony się zachowywały - jest niepoważne i
zbyt egzaltowane :-)

Bo tak naprawdę, mam wrażenie, że więcej we mnie niepoważności teraz niż przed
laty...

A tak już na poważnie.
> Moim zdaniem, to mniej więcej tak, jakby teraz matka nie zapytała nastoletniej
> córki w ciąży, kto jest ojcem dziecka i jak widzi z nim związek, by nie urazić
> jej uczuć. ;-)
to nie jest to samo i nie oznacza pytania - by nie ranić uczuć. Rozsądna matka
wie, że są pytania których nie zadaje się pod wpływem chwili, bo odpowiedź na
nie nie zawsze w danej chwili jest możliwa. Czasem warto odczekać bez
dopytywania się, by odpowiedź padła jeszcze przed pytaniem.

> jej uczuć. ;-) (Bo córce trzeba ufać, że to na pewno wielka miłość jeśli się z
> nim przespała, i na pewno na dziecko zdecydowali się świadomie, pobiorą się,
mą
> ż
> dzieckiem się zajmie i je utrzyma.) Jednym słowem, bez sensu.
nie, bo córce trzeba ufać, że jeżeli sama jeszcze ie powiedziała, to znaczy, że
w tym momencie nie jest gotowa powiedzieć, ale skoro ją matka kocha i właściwe
są między nimi relacje, to jednak córka powie, gdy do informowania o fakcie
dojrzeje...
No cóż, ja akurat darzę matkę dziewcząt sympatią, te córki zresztą też i nie
widzę w jej postępowaniu nic złego, ani w ich wychowaniu...

[monikate]

Jak byłam piękna i młoda, to Marianna.
Teraz jestem tylko piękna i jestem Eleonora :)

[nchyb]

a ja od lat piekna, mądra i oczytana Elizabeth, he, he, z ukochanym Darcym u
boku... :-)

[paszczakowna1]

Czytam sobie teraz od nowa R&R. I nic się nie zmieniło ;-), Mrs Dashwood od
pierwszych przedstawiona jest jako niezbyt mądra.

[mdro]

> NB, rodzice jakoś nieszczególnie u Austen wypadają. Albo nie żyją, albo są
> nieudolni wychowawczo (a czasem w ogóle nieciekawymi ludźmi). Może to zresztą
> celowy zabieg - bohaterka staje wobec wyzwań pozbawiona wsparcia ze strony
> rodziców (nawet jeśli są, i są w porządku, są daleko).

To co prawda podpada pod opcję ostatnią, ale rodzice Katarzyny,
bohaterki "Opactwa", wydają się być ludźmi niegłupimi i obdarzonymi dużą porcją
zdrowego rozsądku, a przy tym szczerze swe dzieci kochającymi. Oczywiście wiemy
o nich bardzo niewiele, ale ich sposób postępowania w kilku miejscach na to
właśnie wskazuje.

[paszczakowna1]

> To co prawda podpada pod opcję ostatnią, ale rodzice Katarzyny,
> bohaterki "Opactwa", wydają się być ludźmi niegłupimi i obdarzonymi dużą porcją
>
> zdrowego rozsądku, a przy tym szczerze swe dzieci kochającymi.

O nich właśnie myslałam, pisząc o rodzicach 'daleko'. Faktycznie, rodzice
Katarzyny prezentują sie najlepiej (co prawda poznajemy tylko matkę).

[wimsey]

A ja z papą Bennettem :) Chociaż nie wiem, czy otoczenie nie widzi we mnie
Mary... Chętnie pożyczyłabym od Elinor trochę opanowania i umiejętności
zapominania o sobie.

[dori7]

Na tej stronie jest calkiem zabawny test (po angielsku):
quizfarm.com/test.php?q_id=41259
Mnie wynik nie zaskoczyl :D