epidemia DYSLEKSJI

[kretkret]

Tą sprawą powinien zająć się NIK, kuratoria i nie wiem kto jeszcze. W
szóstych klasach w szkole, w której uczy moja żona, jest 20% "dyslektyków".
W piątych klasach jeszcze więcej. Wszyscy ostatnio stają się dyslektykami
pod koniec podstawówki. Z personalnych kontaktów nauczycieli z uczniami
wynika, że uczniowie nie mają oczywiście żadnych cech dyslektycznych.
Dysleksja istnieje, temu nie przeczę, ale stanowi zjawisko bardzo rzadkie
(mniej niż 1% populacji). Kto powie, dlaczego nikt nie weryfikuje
zaświadczeń o dysleksji wydawanych przez pewne ośrodki (nie wymienię, ale
każdy wie). Rodzicom chodzi o to, żeby "moje dziecko miało łatwiej niż
inne". To (1) niemoralne, (2) robi krzywdę tym dzieciom, bo zmniejsza ich
szanse na przyszłość.

Uczniowie mają czelność zwracać nauczycielowi uwagę: "nie możesz mnie z tego
pytać, ja mam dysleksję", "nie możesz mi wstawić pały za to", "nie zrobiłem
zadania domowego, bo mnie zestresowało pisanie"...

Rzyczę wzsytskim miłej przyszłej Polski - w imię praw mniejszości
ograniczamy prawa większości - hodójemy bezrobontych
podzroweinia

[Gość: mama]

a ja mam 3 dzieci z dysleksją i wiem ile pracy wymaga od dzieci to
co ,,normalnym" przychodzi w 5 minut. Nie zazdroście dyslektykom i chorym ich
przywilejów-naprawdę lepiej być zdrowym i bogatym niż biednym i chorym-mimo
przywileju pisania o pół godziny dłużej testu.

[kretkret]

Gość portalu: mama napisał(a):

> a ja mam 3 dzieci z dysleksją i wiem ile pracy wymaga ...

Ja nie mam nic przeciwko prawdziwym dyslektykom. Zwracam tylko uwagę na fakt,
że zrobiło się modne "załatwianie" sobie dysleksji i zjawisko to - moim
zdaniem - przybiera rozmiary epidemiczne. Wiem na czym polega dysleksja i
wiem, że wielu uczniów jej nie ma, mimo że ma papier. Wiem też, że "papier" to
za mało, że poradnia powinna monitorować pracę z takim dzieckiem i że w ogóle
z takim dzieckiem trzeba pracować. Wielu rodziców uspokaja się po załatwieniu
papieru...

[Gość: xx]

kretkret napisał:


> Uczniowie mają czelność zwracać nauczycielowi uwagę: "nie możesz mnie z tego
> pytać, ja mam dysleksję", "nie możesz mi wstawić pały za to", "nie zrobiłem
> zadania domowego, bo mnie zestresowało pisanie"...
>
> Rzyczę wzsytskim miłej przyszłej Polski - w imię praw mniejszości
> ograniczamy prawa większości - hodójemy bezrobontych
> podzroweinia


chyba też masz dysortografie, bo normalny dorosły człowiek(mąż nauczycielki!!!-
chyba masz mature?) nie robi takich błędów........

[Gość: Gocha]

Całkowicie się zgadzam. W klasie mojego syna było prawie 50% dyslektyków !!!!
Jest to epidemia, której efekt jest taki, że od najmłodszych lat rodzice sami
uczą dzieci cwaniactwa. Dotaktowy czas na teście inna punktacja, czy to nie za
wiele udogodnień? Jedyna nadzieja w tym, że podczas egzaminów na studia nie ma
już ułatwień dla dyslektyków, a w pracy również nie dostają specjalnych
preferencji. Współczuję dzieciom, które rzeczywiście mają dysleksję, ale to
mniejszość w grupie 'dyslektyków z zaświadczeniami'
pozdrawiam
Gocha

[Gość: Anna]

Popieram. To jedno wielkie krętactwo. Może ktoś z MENiS albo z NIK-u ukróciłby
ten proceder. Najwyższy już czas na kontrolę tych zaświadczeń, a przede
wszystkim ośrodków, które je wydają. Ostatnio dysleksja stała się prawdziwą
epidemią i należy z nią walczyć, bo wychowamy cwaniaków i nierobów. Najlepiej o
wszystkim wiedzą sami uczniowie, którzy opowiadają, jak to "starzy" załatwili
im zaświadczenie i gwiżdżą na wszystko. Znam takie zapobiegliwe mamusie, które
już na początku nauki w gimnazjum powielają zaświadczenie na ksero w 10 egz. i
wręczają nauczycielom poszczególnych przedmiotów, żeby synek przypadkiem się
nie przemęczył. Tracą przez to uczciwi uczniowie, którzy wymagają prawdziwej
opieki i naprawdę są dyslektykami. Może coś pomoże wyraźne wpisywanie na
zaświadczeniach, że test był pisany w grupie dyslektyków. Wtedy wielu
dyslektyków nagle ozdrowiałoby. W mojej szkole wszyscy dyslektycy (a jest ich
bardzo dużo) bardzo interesowali się tym, czy będzie to gdzieś odnotowane. W
przypadku zaznaczenia na zaświadczeniu mieli zamiar rezygnować z "bycia"
dyslektykami.

[Gość: basia]

Przecież zaświadczenia o dysleksji ktoś podpisuje. W przeciwieństwie do
nauczycieli w szkołach,w poradniach pedagogiczno-psychologicznych jak
dotychczas spotkałam sie z wyjatkowo kompetentnymi fachowcami. Badania
wykonywane sa dogłębnie, trwaja kilkka godzin, wyniki sa omawiane bardzo
dokładnie.Przecież jest to równiez odpowiednio dokumentowane w poradni, sa
wyniki badan, które można sprawdzić. Zaświadczenia z prywatnych gabinetów nie
są w szkołach honorowane, więc nie jest to kwestia pieniędzy, które za
odpowiednią opinie zainkasuje psycholog. Za to życie dyslektyka w szkole nie
jest łatwe, bo nauczyciele uwazaja go za symulanta.Łatwiej jest tak stwierdzic,
niż indywidualnie traktować kazdy przypadek. Na przykład mój syn nigdy nie ma
możliwości ustnej poprawy pisemnych sprawdzianów czy klasówek, choć jest
dysgrafikiem i nauczyciele po prostu nie potrafią odczytać jego prac.

[Gość: Anna]

Basia ma rację. Przeciętnego dyslektyka bez znajomości "prześwietlą" na
wszystkie strony, będą rzucać podejrzenia, że symuluje. Takie jest życie. Ale
pamiętajmy też, że w obecnych czasach nie ma rzeczy niemożliwych do
załatwienia, o takie zaświadczenie stosunkowo nietrudno się postarać, jeśli ma
się odpowiedni krąg przyjaciół i znajomości. Przecież podobnie jest z
przyznawaniem rent, udzielaniem urlopów zdrowotnych itp. To też właśnie dlatego
na zaświadczeniach trzeba wyraźnie zaznaczać, że mamy do czynienia z uczniem z
dysleksją, który jest pod pewną ochroną. Nie ma się czego wstydzić. Wtedy
będzie mniej uczniów z takimi zaświadczeniami i będą poważnie traktowani przez
szkołę. Zaświadczenie o dysleksji to połowę szczęścia na egzaminie (każdy tak
chce - inaczej ocenią, dadzą więcej czasu do pisania i jeszcze na dodatek
nigdzie tego nie odnotują w papierach).

[Gość: stefan]

Zjawisko zdobywania lewych papierów na dysleksję istnieje ponad wszelką
wątpliwość. Przypadki napisania egzaminu czy matury z polskiego z minimalną
ilością błędów, czy nawet bez błędów wcale nie należą do rzadkości. W dodatku
błędy te nie bywają charakterystyczne dla tej niewątpliwej dolegliwości.
Nauczyciel nie ma możliwości, a często i chęci by oficjalne zaświadczenie
kwestionować. Stąd też wytworzył się mechanizm powątpiewania także w przypadku
rzeczywistych problemów.

Zgadzam się, że problem jest natury znacznie szerszej. Ilu ludzi dotychczas
stanęło przed sądem w związku z paragrafem o poświadczeniu nieprawdy? Lewe
zaświadczenia to nasza codzienność, niestety. W przypadku dysleksji
wykorzystuje się też fakt, że formalna weryfikacja takiego zaświadczenia nie
jest chyba taka prosta.

[Gość: N.C.]

Zjawisko zdobywania lewych papierów na wszystko co możliwe, nie jest w Polsce
niczym nowym. Bez problemów można być inwalidą, rencistą, zdobyć maturę,
dyplom ukończenia studiów wyższych, nawet doktorat, a także odroczenie od
wojska i prawo jazdy. Jest to szczególnie proste dla tych, którzy mają
pieniądze. Problemem jest to, że zaświadczenie takie jest szczególnie trudno
uzyskać tym, którzy tego najbardziej potrzebują. W przypadku dysleksji,
problem jest inny. Pokutuje u nas niestety przekonanie, że to kwestia
nieuctwa, a wszelkie zaświadczenia są wyłudzane. Jeżeli ktoś ma problem z np.
ortografią lub pisaniem, to znaczy że nie jest dyslektykiem, a nieukiem. W
takim przekonaniu przodują szczególnie nauczyciele... (Oczywiście i na całe
szczęście nie wszycy!) Całe szczęście, że jeżeli już taki dyslektyk dostanie
się na studia,lub do pracy to często okazuje się bardziej myślący niż osoba
niedyslektyczna (której nic oczywiście nie ujmuję).Bo można być inteligentnym -
mając problemy z pisaniem bez błędów ortograficznych i być zwyczajnym tłukiem,
nie robiąc błędów. A przez autora postu przemawia zwyczajna zazdrość, że
takiego zaświadczenia nie uzyskał!!! (Przynajmniej tak to wygląda :-)))

[Gość: Majka]

Na tych zaświadczeniach tracą najbardziej dzieci, które uzyskały je
dzięki "zapobiegliwości" rodziców. Chronione przepisami -wywalczonymi dla
prawdziwie dysfunkcyjnych! - przestają zwracać uwagę na zapis. Ilość błędów
wzrasta. A po maturze proza życia czeka... wtedy ciężko uczyć się od nowa reguł
daaawno nieużywanych ;-)
Swoją drogą, gdyby poradnie miały pieniądze na prowadzenie grup
terapeutycznych, można by lepiej pomóc i prawdziwym i udawanym dyslektykom.

[n-l]

W innych krajach ponoć dysleksja (i inne) daje jakiekolwiek "przywileje" tylko
w przypadku, gdy delikwent regularnie uczęszcza na specjalne zajęcia w poradni.
Z egzaminu zwolnieni są tylko ci, którzy potrafią udokumentować co najmniej
dwuletni okres terapii.