Piękna Helena i

[samotny_marco]

jej oczy,przyrownywano czesto do ócz krow,zaiste pieknymi byc musialy tak
sadze.

[joasiczka]

Słowa powyższe okazały mi się natchnieniem do napisania
SYMPATYCZNEJ GADKI O NIESPEŁNIONEJ MIŁOŚCI PEWNEGO NIESZCZĘŚNIKA DO JAŁÓWKI

W niezbyt odległej przeszłości, która nie zdążyła jeszcze roztopić się w
odmętach niepamięci, pewną ubogą wioskę zamieszkiwał młody mężczyzna o
nieskomplikowanych acz opływających w szlachetne czyny dziejach. Pewnego dnia
wyruszył w sielankowym nastroju na przechadzkę po tamtejszych malowniczych
terenach, kędy błąkały się nierzadko rozproszone stada bydła. Wsłuchany w szmer
przejrzystych zdrojów spływających ową okolicą w niedaleką dolinkę maszerował w
niezmąconym nastroju. Wtem ujrzał w pobliżu niewielki tabor krów i ruszył w
jego stronę. Usiadłszy na ogromnym, omszałym głazie puścił wodze swoim myślom i
siedział tak nieobecny duchem, a czas zdawał się dla niego nie istnieć. W
pewnej chwili wzrok jego zatrzymał się na dostojnej jałówce zaspokajającej swój
głód soczystym zielem. Spojrzał jej głęboko w oczy, a ich brąz odcieniem
przypominający leśną gałązkę drżącą w podmuchach letniego wiatru zdał mu się
ostoją wszelkiego spokoju, zaś ich blask nasuwał mu na myśl lśnienie
przeczystego jeziora, iskrzącego się w blasku słońca spomiędzy wysokich trzcin
i zarośli.
Od tej pory nieszczęśnik ów wciąż miał przed oczyma ten wzrok utkwiony w niego
i nijaką metodą nie mógł go z myśli swych usunąć. Zaiste, czyż może dosięgnąć
człowieka strapienie bardziej rozległe w swym ogromie? Przed młodzieńcem nikły
bowiem wszelkie perspektywy na przyszłość, ewentualne alternatywy zaś więdły w
jego duszy niby rośliny spragnione życiodajnej rosy, a odcięte od źródeł wody.
Pozostawały tylko te oczy przesłaniające świat cały.
Nazajutrz, gdy bogini jutrzenki ukazała już ziemi swe rumiane lico, młodzieniec
wyruszył ponownie w miejsce, gdzie spotkał jałówkę. Wypatrzył ją z daleka i
pobiegł czem prędzej w jej kierunku. Lecz oto nowy smutek spadł na skołataną
głowę nieszczęśnika, bowiem w towarzystwie jego pięknookiej KROWY pasł się
masywny, potężny byk o ogromnym cielsku i groźnie wyglądających rogach.
Młodzieniec jednak, niepomny na zasady zdrowego rozsądku, pchany widmem
cudownych oczu „pani jego serca”, rzucił się na ewentualnego konkurenta. Ten
nie dał się długo zagrzewać do walki i natychmiast zareagował kontratakiem.
Pośród tumanów pyłu byk starł się z zaślepionym szaleńcem. Wynik pojedynku już
zapewne odgadły Wasze lotne umysły, drodzy Czytelnicy. Nie upłynęło w rzekach
wiele wody, nim piękne oczy jałówki ujrzały martwego młodzieńca zbroczonego
rubinową posoką.

Z opowieści tej morałów wiele płynie, osładzając swą mądrością Wasze umysły,
zatem niech każdy z Was sądzi o mej gadce wedle swej woli, a każdą krytykę,
ostrą jak nóż wbijany prosto w serce, przyjmę z pokorą.

[samotny_marco]

Piekny , wspanialy i smutny dramat , moze tylko milosc Romea I Julii byla
wieksza.....a moze....wcale niekoniecznie :)

Morał no. 1

[aard]

Love krowe
jest niezdrowe

PS. Ślicznie napisane :-)