Pokolenie 1000 euro

[gregor_1976]

Czesc. Wczoraj czytalem sobie w pociagu "Forum" i byl tam przedruk z El Pais o
pokoleniu 1000 euro. Generalnie bylo o Hiszpanach, ale ja tak sie troche czuje
jakby to bylo o mnie. W zarysie o co chodzi: czlowiek konczy studia, ma dosc
wysokie kwalifikacje, zna jezyki. Rozpoczyna prace. Za 1000 euro. Mieszka w
wielkim miescie (tu odpadam, bo mieszkam w dziurze), wynajmuje mieszkanie (bo
na kupno go nie stac), zazwyczaj z kims na spolke (j.w.), nie jest w stanie
nic oszczedzic, mijaja lata i nic sie nie zmienia, wciaz jest tak samo.
Zaleta: nie jest sie do niczego przywiazanym, mozna zmieniac prace (na kolejna
za 1000 euro), mozna zmieniac mieszkania, na kolejne wynajmowane. W najlepszym
wypadku osiaga sie zdolnosc kredytowa kiedystam i splaca sie wlasna chalupe do
emerytury. Dochodzi sie do 30-tki i zaczyna sie frustracja, bo to co kiedys
bylo fajne (ta wolnosc wlasnie, przedluzenie jakby studenckiego zycia) zaczyna
byc meczace i staje sie zrodlem poczucia przegranej. Ja wiem, ze realia
polskie sa troche inne, ze 1000 euro to duzo, no ale jakby to tak przekuc na
nasze, to czy nie jest tak samo? Naszly mnie refleksje, albowiem za rok
skoncze 30 lat i nie mam NIC. Perspektywe bezrobocia od nowego roku hiehie. Co
o tym wszystkim myslicie?

[conejito13]

byl taki artykul takze chyba w wyborczej 'pokolenie 1200' (zreszta na
najlepszych byla o tym dyskusja kiedys tam). mysle, ze to wlasnie tak mniej
wiecej sie ma do hiszpanskiego 1000 euro. a i tak zawyzyli 1000 euro, bo wiem,
ze niektorzy zarabiaja po 650-700 a na poczatek 900 euro to super pensja!:(:(
zarabiajac wlasnie takie kwoty mozesz co najwyzej (majac stala osobe
towarzyszaca) wziac kredyt na 35 lat, ktorego splacanie bedzie jak sznur na
gardle, bo bedziesz wydawal cala jedna pensje na splate kredytu i oplaty a
druga na ew. przyjemnosci (zakladajac naturalnie optymistycznie, ze cale zycie
oboje beda ta prace mieli). dzieki bogu tutaj mieszkania w kazdym roku ida ok
30% w gore, wiec jak sie poklocisz z narzeczona/ym, mezem/zona to nie ma
problemu - sprzedajecie i tyle. prawda jest tez to, ze mlodzi emancypuja sie
duzo pozniej niz w polsce (i np. w niemczech). nie dziwi wiec nikogo 30-latek
mieszkajacy z rodzicami. dopoki nie ma 'drugiej polowki' zwyczajnie nie pcha
sie w mieszkanie. po prostu go na nie NIE STAC. smutne, bo ogranicza bardzo.
dlaczego samotny z wyboru nie moze sobie kupic mieszkania bez posiadania
bogatych rodzicow? o samochod prosciej - mniej kosztuje.
gregor, jak to nie masz nic? masz - skonczone studia, robisz doktorat, gdzies
tam jezdzisz, o cos sie starasz. przeciez wszystko robisz po cos, nie? a wogole
kto powidzial, ze jedyna sluszna droga to taka, jaka prezentuja w tej gazecie?

[gregor_1976]

Conejito to jest wszystko prawda. Co to mojego posiadania - chodzi mi o to, ze
koncze pewien etap w zyciu, a ja czuje sie jakbym zaraz wszystko musial zaczynac
jeszcze raz od poczatku i to mnie nieco przybija. Dziewczyny wypowiadajace sie w
tym artykule, Hiszpanki, nasze rowiesniczki, w pewnym sensie byly do mnie
podobne w tym, ze nie wiadomo co dalej. Co dalej? Co dalej do cholery? W zeszlym
tygodniu bylem na rozmowie kwalifikacyjnej i mialem wrazenie, ze babka, ktora ze
mna rozmawiala bala sie mnie - "NAPRAWDE chce pan u nas pracowac?", "mieszka pan
za granica i NAPRAWDE chce pan wracac?", "majac TAKIE kwalifikacje..." itp itd.
Boja sie tego ze sie doktoryzuje, boja sie tego, ze znam dobrze jeden jezyk i
bardzo dobrze drugi. Jaki jest sens podnoszenia swoich kwalifikacji, skoro
generalnie lepiej byc mlodziakiem po studiach, bo takiemu 1) mniej sie zaplaci,
2) urobi sie go odpowiednio, a on sie jeszcze posika ze szczescia, ze ma prace.
No i zaczynam belkotac troche nie na temat :)

[conejito13]

gregor, jesli cie to pocieszy. masz podobny problem do setek ambitnych ludzi po
studiach, ze znajomoscia jezykow, skonczonymi dobrymi kursami lub
pomagisterskimi lub mastersami. nikt im nie chce dac tej pierwszej szansy,
nawet jesli mialoby to byc tylko na rok lub dwa w celu zawieszenia sie w
jakiejs firmie, rozpoczecia. jak masz zbyt wysokie kwalifikacje - boja sie, ze
zaraz odejdziesz (tak, jakby ci z niskimi mieli sie trzymac cale zycie jednej
firmy - bzdura!). caly widz polega na tym, zeby sprzedac sie tak, aby cie
kupili. chca taniego - niech maja, chca drogiego - jestes ty! rozumiesz? cv
dostosowane do pracodawcy. niestety to jest straszne ale prawdziwe. znam
osobiscie dziewczyny, ktore na rozmowie kwalifikacyjnej ani slowkiem nie
wspominaly o rodzinie (nawet o mezu, ze o dzieciach nie wspomne!), znam takie,
ktore celowo nie wpisywaly kolejnych fakultetow, znajomosci tego czy owego, bo
po co??? na stanowisko managera za malo, na asystentke za duzo. wiem, ze to nie
wyjscie, ale moze tedy jakas tam droga do celu?
sluchajcie, tutaj jest tak samo jak w polsce - o prace trudno, trzeba sie
swoje 'wystac w kolejce'. dochodzi fakt, ze emigracja nie jest latwa
(psychicznie, spolecznie, ekonomicznie), wiec rozumiem cie doskonale, ze chcesz
wrocic do kraju! zreszta o co chodzi pracodawcom??? czy wszyscy maja wyjezdzac?
czy w kraju nie ma miejsca na pozytecznych inteligentnych ludzi? czemu sie tak
dziwia, ze chcesz rozpoczac swoje zycie wlasnie w krakowie, gdansku, katowicach
czy poznaniu (nie mowie o wawie celowo, bo przeciez nie tylko tam powinno sie
chciec ludziom zyc)?

[andorinha]

ja tez znam dziewczyne ktora dosc dlugo pracowala w instytucie bilogii PAN (po
doktoracie)...w koncu rzucila nauke w cholere i znalazla prace. Pacy szukala
bardzo dlugo. Pierwsze oferty pojawily sie gdy wykreslila z cv doktorat :(

Gregor to co moge Ci poradzic to sprobowac poszukac post-doca w firmie ktora
wspolpracuje z uniwersytetem. W mojej dzialce jest niby latwiej taka firme
znalezc, ale w neurobiologii (nie pomylilam?) tez nie powinno byc problemu.
Laczysz staz naukowy z normalnym doswiadczeniem zawodowym. Minus calego planu
jest taki ze na bank nie znajdziesz tego w Polsce :)

Ale moze Irlandia? Szkocja? Szwecja? Norwegia?
Ja wiem ze ty chciales wracac...

Druga opcja to znalezc firme polsko-zagraniczna :)
ja wiem ze to jak bajka
ale mozesz poszukac firmy ktora mysli o inwestowaniu w Polsce. A ty sie swietnie
nadajesz bo juz znasz polski, do tego niemiecki i angielski

ja wiem ze moze zbyt pozytywnie mysle...ale ja mam taki plan :)
i caly czas trzymam za niego kciuki

co do pokolenia 1200pln i 1000euro nie zgodze sie ze mozna to porownac.
1200pln to przy braku mieszkania wlasciwie granica skrajnego ubostwa
majac 1000euro mozna nawet cos zaoszczedzic. Oczywiscie zakladajac ze wie sie
jak z roznych rzeczy korzystac.

andorinha

[conejito13]

andorinha, zgodze sie czesciowo, ze to nie to samo, ale...
w hiszp, jesli jestes osoba samodzielna (znaczy bez pary) i zarabiasz 1000 euro
to nie ma takiej fizycznej mozliwosci, zeby taki ktos mogl kupic sobie
mieszkanie. obecnie, przy cenie mieszkania normalnego ok 250 tys euro, musisz
wplacic na poczatek (przez 2 lata) ok 60 tys i na reszte udziela ci kredytu pod
warunkiem, ze masz zdolnosc kredytowa, co przy wynagrodzeniu 1000 euro odpada
calkowicie. no i kolko sie zamyka. jesli masz kogos, sytuacja wyglada nieco
inaczej: 1000 euro (i troche) przeznaczasz na kredyt i oplaty stale a z drugiej
pensji zyjesz.

odp do conejito

[andorinha]

nie no zgodze sie ze 1000 euro to rzeczywiscie niewiele

ale nawet w kwestii wynajmowania...
nie wiem jaka sytuacja jest w Hiszpanii pod tym wzgledem, ale ja tu place mniej
niz placilam w Warszawie (a tu mam dwa razy wieksze mieszkanie). A zarobki sa
jednak nieporownywalne...

Poza tym, w Polsce wiele osob po studiach (!) zarabia 1200pln do reki...tu ten
1000euro zarabiaja ludzie bez zadnego wyksztalcenia. Po studiach raczej nikt
takiej pracy nie wezmie. Chociaz tak jak mowie nie wiem jak dokladnie jest w
Hiszpanii, troche wiem jak jest w Portugalii, ale tylko w srodowisku
informatykow, a to jest toche inna para kaloszy.

[gregor_1976]

Andorinha dzieki za rady. Ja to wszystko jakos podswiadomie wiem, ze tak
naprawde to powinienem szukac pracy za granica, bo w Polsce bryndza. Ale jednak
chwilowo chec powrotu jest silniejsza - no i tak sie kurwa miotam, nie wiem co
robic, w te czy we wte. Czuje ze skonczy sie tak, ze popracuje sobie w Polsce
(jesli znajde COS), dostane po dupie po raz kolejny i znowu sie zawine i
pojade... najgorsza jest ta cholerna samotnosc, mam tu przyjaciol i owszem (ale
nie Niemcow - to jakies symptomatyczne), ale jednak nie ma to jak pogadac po
polsku z kims kogo sie zna juz od kilkunastu lat :)

skad ja to znam...

[conejito13]

gregor, skad ja to znam, no powiedz mi, skad?:(:(
niestety, taki lajf jak to sie mowi. zawsze powtarzam, ze emigracja to ciezki
kawal chleba. szczegolnie psychologicznie. bo reszte sobie mozna zawsze
poukladac. praca jak praca, wszystko inne jak wszystko inne gdzie indziej. ale
rodzina, przyjaciele, wlasny jezyk i kultura, po prostu wszystko. to cos
takiego, jakby korzenie od drzewa uciac, moze wypusci jakies nowe, ale i tak
nie beda takie silne, nie beda trzymaly w ziemii tak mocno jak stare. to taka
moja wewnetrzna poezja:):)

odp do gregora

[andorinha]

no ja wiem ze to moje rady to takie troche mzonki i bardziej nadaja sie na
zyczenia urodzinowe ;-)

Co do znajomych Austriakow, to moja bardzo dobra kolezanka Austriaczka mowi ze
tez tak ma...latwiej miec znajomych obcokrajowcow niz Austriakow.
Widzisz ja akurat tu mam sporo dobrych znajomych Niemcow :-) moze oni sa
symptatyczniejsi za granica?
Moze to wynika z tego ze obcokrajowcy sa w podobnej sytuacji? Tesknia, nie maja
tu rodzin?

Jak czesto jezdzisz do Polski?
Ja jezdze co jakies 3 miesiace. I mniej wiecej co miesiac przyjezdza tu ktores
ze znajomych...no i nie bardzo kiedy jest zaczac tesknic :-)
Poza tym mamy taka specyficzna sytuacje ze musimy jezdzic do rodzin w dwa rozne
konce Europy...to powoduje ze w sumie teraz jestesmy przynajmniej sprawiedliwie
posrodku :-)

[gregor_1976]

Ja tez jezdze srednio co 3 miesiace i tez bywam odwiedzany co jakis czas. Wiesz,
ta moja tesknota to nie taka ze o, wlasnie teraz tesknie, tylko bardziej
zmeczenie tymi 3 latami zycia za granica. Cos takiego "na wyzszym poziomie"
hehehe. Co do Niemcow za granica - moze masz racje. Kiedys zapytalem mojej babki
od niemieckiego - dlaczego tutaj ludzie sa tak zamknieci na innych? Na co ona:
bo wiekszosc ma juz przyjaciol od wielu lat i nie potrzebuje nowych. Absurd do
potegi, ale czesc z nich naprawde tak tutaj mysli. Sa mili, uprzejmi, usmiechaja
sie, ale czasem az ma sie ochote im ten sztuczny usmiech tarka z twarzy zetrzec.

[andorinha]

wiem troche o czym mowisz bo mieszkam za granica 2 lata.
I tez jestem czasem zmeczona :-(
Ale fakt ze np jem kolacje z rodzina! Oni ustawiaja sobie laptop z wlaczonym
skypem w kuchni, ja ide do mojej kuchni z laptopem pod pacha. Wiem ze to nie
dokladnie to samo co byc tam na okraglo...
Z drugiej strony taki wyjazd troche filtruje cale zycie. Zostaja najlepsi
znajomi i przyjaciele. Mysle ze nie mialabym tylu wzruszen mieszkajac w
Polsce...A tu :-)
Dzis juz trzeci email z pytaniami: kiedy w koncu bede, czy przyjade na
przedstwienie, na wernisaz, na film :-) ze jedna przyjaciolka czeka ciagle z
prezentem urodzinowym i teskni, ze przyjaciel mowi ze nie moze sie juz doczekac
kiedy bede. To jednak jest bardzo mile ze oni na mnie czekaja. Mysle ze gdybsmy
byli na codzien ze soba to byloby nieco inaczej..tak zwyczajnie. Chociaz fakt ze
za ta zwyczajnoscia tez tesknie...
Ale oczywiscie z wieloma osobami kontakt oslabl albo w ogole sie zerwal.
Przyjazn z osoba za granica wymaga pewnego trudu, ktory niekoniecznie chce sie
podjac.
Wiesz ja mam wokol siebie sporo Austriakow i Niemcow ktorzy tez nie sa stad, tez
nie maja tu bardzo duzo znajomych...takim ludziom na pewno latwiej sie zaprzyjaznic.

[gregor_1976]

Ha! O bardzo waznej rzeczy napisalas - wiele, oj wiele znajomosci sie
zweryfikowalo. Rzeczywiscie, teraz wiadomo na kogo mozna liczyc, a ktore
"przyjaznie" nalezy zredukowac...

[andorinha]

wiesz punkt tez w tym ze wielu z twoich znajomych pewnie tez juz wyjechalo,
czesc pozakladala rodziny, ze nawet jak wrocisz..to nie bedzie juz tak jak bylo.
Niestety bedac na "emigracji" troche zyje sie w oderwaniu od tego co "tam" sie
dzieje. A tam zycie sie toczy...
W sumie jakbym przeniosla sie np do Brukseli to z miejsca mialabym 3 dobrych
znajomych, bo wlasnie tam wyjechali...
W ogoel jakos tak sie porobilo ze wiecej ludzi za granica niz w Warszawie :-)
jakkolwiek by to dzwinie nie brzmialo

andorinha

[conejito13]

praktycznie moge sie w 100% podpisac pod twoimi powyzszymi postami. na
prawde 'sprytnie' to ujelas, czyli wszystko:) chyba kazdego z nas nachodza
podobne mysli i odczucia. co do przyjazni, nowych znajomosci, zgodze sie
zarowno z toba jak i kolega gregora, ktory powiedzial, ze po prostu na nowe
znajomosci nie ma czasu, bo ma wystarczajaco duzo starych. tutaj tez to
slyszalam niestety:( nawet z ust mego wlasnego slubnego...

gregor

[conejito13]

identycznie jest tutaj. moj maz mowi mi podobnie: ja nowych znajomych juz nie
chce. po prostu nie mam czasu. nie mam czasu nawet na starych. smutne... ja
pamietam jak kiedys pracujac na lotnisku sporo podrozowalam i generalnie krag
znajomych mi sie zmienil (specyfika pracy) i moj maz absolutnie nie mial ochoty
wspoluczestniczyc w moich nowych znajomosciach. wiec niestety taki ciezki
chleb... na szczescie tamto sie skonczylo:):)

[ramadayes]

dla mnie nie ma nic fajnego w wynajmowaniu mieszkań. po pierwsze, ciągły
brak "zakorzenienia" gdziekolwiek, a co za tym idzie- brak poczucia
bezpieczeństwa. po drugie, nie robisz na siebie, tylko na innych. po trzecie,
nie możesz tak naprawdę założyć rodziny, bo nie masz poczucia stabilności w
życiu. tak ja to widzę i nie chcę tak żyć.

ramadayes

[conejito13]

to oczywiste. mysle, ze nikt z wynajmujacych nie chce wynajmowac. jesli jednak
nie ma innego wyjscia, to moim zdaniem lepsze to niz mieszkanie z rodzicami
(innego wyjscia nie widze).

[ramadayes]

znam kobietę, która pracowała 2 lata we Włoszech, zarobiła tam kasę, wróciła do
Polski i buduje sobie dom.

[gregor_1976]

Widac takie miala priorytety. My tu troche nie o tym.

[andorinha]

a tam gdzie mieszkala?
pewnie....wynajmowala :-) ?

[conejito13]

nie wszyscy chca pojechac, zarobic i wrocic. niektorzy chcieliby: zostac w
polsce, w niej pracowac i kupic mieszkanie/zbudowac dom badz: wyjechac i tam
zrobic to samo.

[gregor_1976]

Tu sie troche nie zgodze. Gdyby wynajem wygladal tak jak w Niemczech to nie mam
nic przeciwko. Tzn. tu sie wynajmuje oficjalnie, nikt cie nie wywali na bruk, bo
masz bezterminowa umowe (no, pewnie w przypadku jakichs ekstermizmow daloby sie
delikwenta wyexmitowac), mieszkasz sobie jak w swoim... Czegoz jeszcze wiecej
chciec? Tylko zarabiac trzeba. Mnie mieszkanie kosztuje miesiecznie 300 euro,
gdybym zarabial 2x tyle ile teraz, to byloby rewelacyjnie, zwlaszcza ze mieszkam
w centrum. No, ale zarabiam tyle ile zarabiam. Poczucie stabilnosci wynika chyba
wlasnie z zarobkow i stalej pracy, a nie z wlasnego mieszkania. Powiem tak -
gdybym mial wlasne mieszkanie i kredyt na nastepne cwierc wieku to bym dopiero
nie mial poczucia stabilnosci. Mieszkanie niby twoje, a tak naprawde banku,
stracisz prace - bank zaraz dobiera sie do dupy, odsetki rosna... brrrr. To juz
wole OFICJALNIE (nie od jakies babci na czarno) wynajmowac i spac spokojnie.