Grzecznym być ;)

[alinka64]

Pewne zwroty w moim przesłodzonym cyklu Love Story zostały bardzo
skrytykowane wczoraj w lokomotywie. ;) Zarzucono mi, Joannie oraz jej
przyjacielowi homoseksualizm. Zupełnie się z tym nie zgadzam. :/ Uogólnianie
i nietolerancja przeważnie wynika z niewiedzy, proponuję wiec kilka
fragmentów książki o zachowaniach grzecznościowych pani Małgorzaty Marcjianik
dla poszerzenia wiedzy o tym, co różnych kulturach jest dopuszczalne wręcz
grzeczne. 

W kulturze arabskiej
dużą wagę przywiązuje się do zachowań grzecznościowych.
W codziennej komunikacji dialektalnej obowiązuje daleko posunięta
formalizacja stałych zwrotów, gestów i odniesień. Witamy się przez podanie
ręki, czemu w większości wypadków towarzyszy następujące po powitaniu
dotknięcie własnej piersi otwartą dłonią, co znaczy, że witamy się z całego
serca, otwieramy się gościnnie dla rozmówcy, zgodnie z treścią powitania
ahlan wa-sahlan (Bądź/czuj się jak w swojej rodzinie, niech ci będzie łatwo i
prosto) albo marhaban (Witam z otwartym sercem). Oba te zwroty pochodzą z
klasycznego języka literackiego jeszcze z okresu przedmuzułmańskiego (VI w.).
Mile widziane są formalne pocałunki w oba policzki, i to zarówno wśród
mężczyzn, jak i kobiet. Trzymanie się za ręce - zarówno mężczyzn, jak i
kobiet - uchodzi za oznakę szczególnej przyjaźni. Stąd mężczyzn czule
trzymających się za ręce nie należy brać za przedstawicieli odmiennej
orientacji seksualnej, a po prostu za serdecznych przyjaciół
Zwroty powitalne są również zróżnicowane w zależności od obszaru, na przykład
w Syrii powszechne jest chatirkon (Szacunek!), używane przy powitaniu i
pożegnaniu. W Iraku częsty jest zwrot: ya hele, będący skrótem od: ahlan wa-
sahlan. Ze względu na dość ściśle przestrzeganą segregację płci mężczyzna w
zasadzie nie wita się z kobietą nienależącą do jego rodziny. Nie jest mile
widziane podawanie ręki kobietom i odwrotnie - przez kobiety mężczyznom.
Nawet w zwesternizowanych społecznościach nadmierna zażyłość kontaktów
mężczyzn z kobietami nie jest akceptowana. Wynika to z tradycji islamu i z
narastających w wielu państwach i środowiskach postaw fundamentalistycznych.
Arab nie wyobraża sobie i nie akceptuje sytuacji, kiedy dwoje ludzi się
spotyka i nie zaczyna jakiejkolwiek rozmowy, zwykle grzecznościowej, ale
nigdy zdawkowej. Każde spotkanie wymaga kontaktu. Nawet podczas większych
zgromadzeń publicznych, jeśli przypadkiem natrafimy na czyjś wzrok, konieczna
jest reakcja - uśmiech, skinienie głową, cokolwiek.

[alinka64]

Amerykanie często są postrzegani jako hałaśliwi i nieokrzesani, gdyż głośno i
bezpośrednio mówią to, co myślą, i często nie wiedzą, jak się zachować.
Sami cenią ponad wszystko niezależność, chronią swoją prywatność, za
najważniejsze wartości uznają indywidualizm i rywalizację. Ideałem jest dla
nich człowiek, który do wszystkiego doszedł sam. Są przekonani, że żyją w kraju
wielkich szans i niekończących się możliwości.
Przestrzegają wielu niepisanych zasad. Podstawowe to: nie patrz na innych,
trzymaj ręce przy sobie, uważaj na to, co i do kogo mówisz. Obowiązuje uśmiech,
swoboda w sposobie mówienia, w zachowaniu i wyglądzie. Absolutnie konieczne
jest pokazywanie, że jest się w dobrej formie, dobrym humorze i pozytywnie
nastawionym do całego świata, a także nienarzucanie innym swoich problemów i
humorów.
Zasady zachowania, w tym grzecznościowe normy językowe, są kształtowane przez
polityczną poprawność, a ostatnio też przez strach przed niezwykle groźnym
zarzutem molestowania. Seks, zarobki, wydatki są tematami tabu, których
purytańscy potomkowie osadników boją się jak ognia.
Ostatnio wraz z zachłyśnięciem się europejskością - modą na dobrą kuchnię,
mocną kawę oraz na szukanie swoich korzeni - pojawiła się moda na klasyczną
etykietę, savoir-vivre, którego Amerykanie uczą się coraz chętniej na
specjalnych kursach.
na Ulicy
Amerykanie, idąc ulicą, patrzą w jakiś oddalony punkt.
Nie przyglądają się przechodniom. Choć początkowo wydaje się to trudne, można
się tego nauczyć, a nawet polubić. W Stanach nie ma znaczenia, w co jesteś
ubrany, co niesiesz, jaką masz fryzurę. Można wyjść z domu w pidżamie i nikt
tego nie zauważy. Twój strój, twój wygląd są twoją sprawą. Nikt nie wytyka cię
palcem, nikt nie komentuje. Jeśli będziesz przyglądał się komuś, możesz się
spodziewać, że ów powie Hi albo How are' ya, mając na myśli "dlaczego na mnie
patrzysz, czy my się znamy?".
W autobusie czy metrze obowiązuje ta sama zasada - nie patrz! Wszyscy
pasażerowie zazwyczaj coś czytają. W wielkich miastach, np. w Nowym Jorku czy
Waszyngtonie, absolutnie nikt na nikogo nie patrzy, także ze względów
bezpieczeństwa. Wzrok może przyciągnąć uwagę chuliganów i ich sprowokować.
Nawet jeśli jest tłok, wszyscy starają się utrzymać dystans, nie dotykać się
nawzajem, nie ocierać. Co chwilę słychać Ex-cuse me i I'm sorry, z dużym
zażenowaniem w głosie, że jednak nie udało się zachować odstępu.

Asertywność
Amerykanie są bezpośredni. Nie znaczy "nie". Tak znaczy "tak". Gdy mówią Być
może albo To może być trudne czy Nie wiem, co da się zrobić, to właśnie to mają
na myśli. Wcale nie dają do zrozumienia, że powiedzieliby nie, tylko nie
wiedzą, jak to zrobić. Amerykańska bezpośredniość może być odebrana nawet jako
obcesowość. Przybysze czasem uważają, że Amerykanie są niedelikatni.
Rzeczywiście, subtelne gry słowne i aluzje nie są ich mocną stroną. Oni mówią
prosto z mostu

[alinka64]

Polacy bezceremonialnie przyglądają się wszystkim i wszystkiemu - zaglądają w
okna mijanych domów, podglądają innych kierowców i pasażerów, pokazują sobie
innych palcami, komentują, krytykują.
Gdy Polak znajdzie się na ulicy w zatłoczonym amerykańskim mieście, nie może
oderwać wzroku od mijających go ludzi. Przypatruje się im, śledzi ich wzrokiem.
Wreszcie zauważa, że jest jedyną osobą, która tak robi i - co więcej -
przechodzącym ludziom wcale się to nie podoba.
Co jeszcze możecie powiedzieć o Polakach? ;)

[gagatka8]

Ja, niestety, nie mam żadnej książki, z której mogłabym coś na ten temat
przepisać, a sama nie czuję się na siłach. Wobec tego nie pospamuję w tym
wątku.