anula291
06.11.07, 08:50
Mam 4 dzieci, w tm 13-to letniego syna i same problemy z nim.Po
pierwsze zero chęci do nauki, było tak od zawsze, juz w zerówce
można było to zauważyć. Pierwszą klasę powtarzał,dodam ,że ma
problemy z nauką ale gdyby miał choć trochę chęci do nauki to tych
problemów nie byloby.I wierzcie mi próbowaliśmy juz na rózne
sposoby, różne motywacje aby go zachęcić do nauki.Rozmawialiśmy z
nauczycielami, psychologiem (chociaż psycholog nie wiele wnósł
nowego)Wcześniej były też inne problemy ,potrafił kraść, (jak
narazie mam nadzieję ,że to mu minęło)Z roku na rok jest coraz
gorzej, najchętnie by się cały czas bawił, oglądał telewizje, grał
na komputerze.Nauka pod żadnym względem go nie interesuje.Psycholog
powiedział ,że nie lubi się uczyć bo ma z tym problemy.Ale przeciez
nie on jeden ma problemy z nauką.Jest strasznym kombinatorem,
potrafi nie zapisywac zadań domowych lub odrabiać ich część a
póżniej ma brak zadania domowego.Nie wiem juz co mamy robić,
sprawdzamy mu codziennie zeszyty, pomagamy w lekcjach.Ponosi
konsekwencje za swoje czyny ale to niewiele wpływa na niego.Jest
strasznym klamczuchem.Najgorsze jest to że obawiam się ,że bedzie
taki sam jak ojciec-mój ex) Pod każdym względem jest podobny do
niego a zachowanie to już najbardziej.Dużo bym tu jeszcze mogła
pisać, ale pewnie nikt tego nie chciałby czytać.Wierzcie mi ,że
naprawdę nie wiem już co mam robić.Ktoś kto nie miał takich
problemów nie jest w stanie tego zrozumieć.Ostatnio nawet wychowawca
syna powiedział,że on mi wierzy we wszystko co mu powiedziałam na
temat syna (obserwował go bardziej wnikliwie ) .GADZIE JA MAM SZUKAĆ
POMOCY? Przecież jak tak dalej będzie to obawiam się ,że nie skończy
nawet gimnazjum.Na koniec dodam, że tworzymy fajną rodzinę (mam 2
męża , dobrego i uczciwego człowieka) nie ma w tej rodzinie
alkoholu, przemocy.2 starsze córki (16 i 17 również z 1 małżeństwa)
są dziećmi bezproblemowymi , dobrze się uczą , jedna nawet bardzo
dobrze .Nie wymagam od syna aby uczył się tak samo , cały czas mu to
powtarzam aby uczył się tak aby nie miał problemów.Ludzie zewnatrz
moga powiedzieć ,że żle go wychowujemy, ale to nie prawda z tym,że
on pokazuje zupełne przeciwieństwo tego co mu wpajamy.Dla mnie jest
to porażka życiowa , Już nie wiem co mam robić.Może ktoś przezył coś
podobnego , wysłucham każdej rady.Równiez do Pani psycholog zwracam
się z prośbą.
przepraszam ,że tak dużo napisałam ale nie potrafię tgo napisac w
kilku słowach.I tak jeszcze wszystkiego nie napisałam.
I tak już naprawdę na koniec, te problemy nie zaczęły się po
rozwodzie (bo mogą byc takie podejrzenia) one trwają już od momentu
pójścia syna do zerówki ( a wtedy byliśmy jeszcze małżeństwem z moim
ex).
dziękuję za uwagę na mój problem/