Kamieńczyk

[bogatka1]

Nigdy w Kamieńczyku nie byłam. Z "Głosu Ludu" pamiętam Kanadyjczyka z
Kamieńczyka, ktory miał kłopoty z budową domu. Od tamtej pory minęło kilka
miesięcy - jak jest teraz? Pozdrawiam.

[bogatka1]

Kamieńczyk długo czekał na takie dni popularności:
ekranizacja następnej - ktorej książki z serii? - "Opowieści z Narnii".
Ciekawe, czy w kadrach chociaż migną okoliczne miejscowości?

[gerda11]

Kamieńczyk (do 1945 r. niem. Steinbach) – przygraniczna wieś w
gminie Międzylesie, powiat kłodzki (województwo dolnośląskie).

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie
wałbrzyskim.

Położona na wysokości 500-680 m n.p.m., w Górach Bystrzyckich między
wzniesieniami: po stronie północno-zachodniej Kamyka (721 m n.p.m.),
a po stronie południowo-wschodniej Kamieńczyka (702 m n.p.m.) i
Granicznego Wierchu (711 m n.p.m.), w dolinie potoku Kamionka. Na
początku wsi znajduje się nasyp kolejowy, wykonany w poprzek doliny
potoku Kamieńczyk dla linii kolejowej Wrocław – Praga przez Lichkov,
w którym to wykonano cztery tunele w obudowie kamiennej: trzy
komunikacyjne i jeden wodny. Tunel murowany z bloków kamiennych,
przez który prowadzi droga, groził zawaleniem, w związku z czym w
latach 90. XX w. został zabezpieczony przez inż. Andrzeja Gustawa
obudową podporową ŁP (żelazne łuki podatne) i wówczas mur kamienny
pokryto warstwą betonowego torkretu. Wieś rozciąga się w górę na
długości ok. 3 km od nasypu kolejowego, wzdłuż potoku do granicy. W
Kamieńczyku znajduje się turystyczne przejście graniczne do Czech.

Jako miejscowość wzmiankowana już w 1207 r. Wieś założona w 2.
połowie XVI w. przez braci Dawida i Michała Tschirnhausów, a w 1564
r. wymieniana była jako posiadłość rycerska. Do XVII w. w okolicy
eksploatowano rudy metali, które wytapiano w miejscowej hucie. W
dolnej części wsi pozostałości wyrobisk górniczych po nieczynnych
dwóch kamieniołomach. Pod koniec XIX w. Kamieńczyk liczył ponad 500
mieszkańców, później z biegiem lat wieś zaczęła się wyludniać,
obecnie liczy niewiele ponad 50 mieszkańców. W latach 50. XX wieku w
pięknym budynku mieściła się strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza
(WOP), po której nie ma już śladu. We wsi zachowało się jeszcze
kilka chat budownictwa sudeckiego z gankami typu kłodzkiego z końca
XVIII w., będących przykładem budownictwa wiejskiego, kamienny
pomnik z początku XX w. z tablicą upamiętniającą poległych na wojnie
żołnierzy – mieszkańców wsi oraz drewniana kapliczka przydrożna z
figurką Madonny.

Największym zabytkiem jest drewniany kościółek o cechach barokowych,
kryty gontem, jeden z czterech podobnych na ziemi kłodzkiej, który
został wzniesiony w 1710 r. jako kościół pogrzebowy na miejscowym
cmentarzu. Cmentarz nie jest od ponad pół wieku użytkowany. Znajduje
się tu jednak kilkanaście grobów sprzed roku 1945 z porcelanowymi
tablicami i różnokolorowymi inskrypcjami, w większości w języku
niemieckim.

Obecnie jest to kościół filialny pw. św. Michała Archanioła.
Wewnątrz w całości zachowane oryginalne wyposażenie barokowe: ołtarz
z 1720 r. (który w 1740 r. przeniesiono z pobliskiego Lichkova),
ambona z 1754 r. oraz ludowe rzeźby: św. Anny Samotrzeciej z połowy
XVIII w., Madonny (Czesmatka) z 1. połowy XIX w. oraz drewniany
świecznik z Madonną w glorii.

Do lat 60. XX w. działały we wsi dwie kuźnie miechowe, drewniany
młyn wodny, którego budynki znajdują się na początku wsi po prawej
stronie drogi. Jedne z pierwszych rodzin, które osiedliły się po II
wojnie światowej w Kamieńczyku, to: Aksamitowie, Puziowie, Zubkowie,
Harasińscy, Kozinowie, a jedyną niewysiedloną rodziną Niemców
sudeckich była rodzina Braunerów, która w latach 50. XX wieku
wyjechała do RFN.

[bogatka1]

...w a Kamieńczyku ludzie walczą z wiatrakami.