Stary tramwaj

[madohora]

KRAKÓW. SAMOCHÓD WJECHAŁ WPROST POD TRAMWAJ - Radio Eska - 12.04.2023

[madohora]

NIEZWYKŁA MAKIETA MOTORNICZEGO Z KRAKOWA - Raport Kolejowy - 12.04.2023

[madohora]

KRAKÓW SKIERUJE DŁUŻSZE TRAMWAJE NA LINIĘ 8 - www.transinfo.pl - 12.04.2023

[madohora]

BIJATYKA PRZY TOROWISKU W KRAKOWIE - Nasze Miasto - 12.04.2023

[madohora]

Należy pamiętać, że ul.
Zwycięstwa była dopie-
ro w fazie powstawa-
nia i bardziej wówczas
przypominała zwykłe
polne klepisko niż dro-
gę. Dobry interes do
zrobienia wyczuła berlińska
firma „Górnośląskie Towarzy-
stwo Tramwajów Parowych”.
Ona właśnie zawarła umowę
m.in. z Gliwicami na budowę
pierwszej linii tramwajowej.
Zbudowano zajezdnię przy ul
Chorzowskiej 52 (tzw. stara
zajezdnia, już nieistniejąca.)
i stamtąd wyjeżdżały pierwsze
parowe lokomotywy ciągnące
wagon dla podróżnych. Usta-
lono wówczas, że ziemia usu-
nięta z działki pod fundamenty
remizy będzie przeznaczona do
budowy nasypu dla tramwaju na
Chorzowskiej.
LOKOMOTYWA
PAROWA
Pierwszą linię
w Gliwicach otwar- to w roku 1894
czyli 121 lat temu.
Przebiegała ulicami (dla uła-
twienia, posługuję się w tekście
polskimi ich nazwami) Chorzow-
ską „Zameczek Leśny” – Dą-
browskiego – Traugutta – Piwną
– pl. Piastów – Boh. Getta przy
dworcu. Niedługo potem prze-
ciągnięto linię dalej przez ul.
Zwycięstwa do pl. Inwalidów.
Parowa lokomotywa buchała
dymem i parą jak prawdziwy
parowóz, sapiąc i hałasując –
tak narzekali ówcześni gliwiccy
malkontenci, zwłaszcza doroż-
karze, którym zaczęło ubywać
klientów. Z tego też powodu
magistrat wydał zarządzenie,
iż od granic miasta wagony
tramwajowe mogą być ciągnięte
wyłącznie przez konie i tak było
przez 4 lata, potem zrezygno-
wano już z tego pomysłu, tym
bardziej że rozbudowano linię
tramwajową o kolejne
ulice: Dolnych Wałów
– Wieczorka – Daszyń-
skiego – mijanka przy
koszarach. Tory wyglą-
dały wtedy trochę ina-
czej niż dzisiejsze – były
o wiele węższe, miały rozstaw
785 mm czyli równo 2.5 sto-
py pruskiej. Możemy jeszcze
dziś zobaczyć ostatni fragment
takich właśnie torów gdyż są
doskonale widoczne na ul. Gór-
nych Wałów.
Dopiero ok. roku 1910, po
ukryciu Ostropki w kanale pod
jezdnią, poprowadzono kolejną
linię tramwajową: pl. Piastów –
Dworcowa – Górnych Wałów – Z.
Starego – Kościuszki – Daszyń-
skiego – mijanka przy kosza-
rach. Proszę zauważyć że obie
linie stykały się na skrzyżowaniu
Daszyńskiego-Kościuszki.
POŁĄCZENIE
GLIWIC
Z ZABRZEM
Dla potrzeb firm i zakładów
znajdujących się przy Dworco-
wej, magistrat zdecydował się
na utworzenie specjalnej linii
towarowej od pl. Piastów do
dworca kolei wąskotorowej na
Trynku (linia ta znana jest nam
jako linia „2”). Od tej pory, ko-
rzystając z torów jednakowej
szerokości, składy kolei wą-
skotorowej swobodnie mogły
docierać aż do centrum Gliwic,
przewożąc potrzebne towary
w obydwu kierunkach tzn. do
Zabrza bądź do Raciborza.
Rozwiązanie to mia- ło duże znaczenie dla
gospodarki miasta,
kiedy uruchomiono
wreszcie połączenie
tramwajowe Gliwic
z Zabrzem.
Do tego czasu tramwaje gliwickie
tam nie jeździły, a wszystko za
sprawą torów kolejowych, które
przecinały ul Chorzowską przy ul
Towarowej. Zbudowano nad nimi
co prawda nasyp (istniejący do
dzisiaj), ale sam wiadukt otrzymał
za słabą konstrukcję dla ciężkich
lokomotyw parowych i nie wydano
zezwolenia na taką linię do Za-
brza. Nowy wiadukt zbudowano
około roku 1898 i dopiero od tej
pory istniało stałe tramwajowe
połączenie Gliwic z Zabrzem i in-
nymi miastami Górnego Śląska.
Od strony dworca kolejowego ist-
niała mijanka przy ul. Boh. Getta,
koło poczty dworcowej oraz swo-
ista pętla na pl. Piastów.
Gliwickie tramwaje.
Pomysł na tramwaj – czyli kolej drogową ( Strassenbahn
–z niem.) lub linię tramwajową ( tramway – z ang.) narodził
się zapewne w głowach dawnych inżynierów zajmujących
się sprawami komunikacji w miastach. Nie inaczej było
w Gliwicach. Kiedy w roku 1845 doprowadzono do Gli- wic kolej żelazną, okazało się, że podróżni mają trudności
w przedostaniu się z dworca do centrum, czyli okolic Rynku.
Marian
Jabłoński
ESTECI
KONTRA ELEK-
TRYCZNOŚĆ
W niecałe 4 lata od wprowa-
dzenia tramwajów w Gliwicach,
bo w roku 1898 nastała era
tramwajów elektrycznych. Miało
to ścisły związek z powstaniem
w Zabrzu elektrowni (która stoi
tam do dziś jako elektrocie-
płownia Zabrze).
Chodziło o to, że dla sieci
elektrycznej trzeba było usta-
wić mnóstwo nowych słupów
podtrzymujących druty. A trze-
ba wiedzieć że ówczesna ul.
Zwycięstwa wyposażona już
była w słupy oświetlenia ga-
zowego, słupy telefoniczne,
słupy z drutami elektrycznymi
do mieszkań oraz słupy z lam-
pami elektrycznymi – w sumie
było ich blisko 100. Trudność
tę magistrat obszedł wydając
polecenie, by sieć drutów
tramwajowych była mocowa-
na w pierwszej kolejności do
ścian budynków. Takie uchwy-
ty drutów na budynkach istnie-
ją jeszcze do dziś, są bardzo
ozdobne więc wprawne oko
poszukiwacza śladów historii
tramwajów na pewno je do-
strzeże. Wystarczy iść śladem
dawnych linii tramwajowych
i uważnie oglądać budynki.
SZERSZE TORY
W roku 1928 nastąpiło tzw.
„przekucie” torów na szersze
o rozstawie identycznym z sze-
rokim torem kolejowym tzn,
1435 mm. Kolej wąskotorowa
nie była już wtedy używana do
transportu materiałów do mia-
sta, bo zastąpił go transport
samochodowy.
Poza tym większe prędkości
tramwajów wymogły bezpiecz-
niejszy rozstaw szyn, miało to
duże znaczenie zwłaszcza na
zakrętach torów, gdzie z wą-
skiego toru tramwaje niejed-
nokrotnie po prostu wypadały.
Kiedy zbudowano wiadukt nad
torami kolejowymi na łączniku
Zabrska – Chorzowska, po-
prowadzono tamtędy główną
linię do Gliwic z zajezdni przy
Chorzowskiej. Od tej pory linia
tramwajowa przebiegała nastę-
pująco: Chorzowska – Zabrska
– Jagiellońska – Boh Getta –
Zwycięstwa. Tutaj następował
rozjazd poszczególnych linii –
na skrzyżowaniu Zwycięstwa
– Konstytucji (przy Urzędzie
Miejskim) tramwaj skręcał
w stronę ul Dworcowej. Dalej
jechał następująco: Dworcowa
–Jana Pawła II – Nowy Świat
– Kościuszki – Zygmunta Sta-
rego (w stronę szpitala wojsko-
wego). Z powrotem tą samą
trasą, tyle że z Dworcowej skrę-
cał w ul. Dolnych Wałów, koło
kina Bajka i dalej już normalnie
ul. Zwycięstwa aż do mijanki
koło poczty dworcowej. Druga
linia prowadziła bez zmian ul.
Zwycięstwa – Dolnych Wałów
(koło Muzeum) i dalej w kie-
runku Wójtowej Wsi.
Tramwaje gliwickie
jeździły normalnie aż
do roku 1945, kiedy
to wojska radzieckie
weszły w styczniu
do miasta.

[madohora]

Początki komunikacji tramwa-
jowej w Gliwicach to nie tylko
ciągłe zmiany przebiegu linii,
likwidacji jednych torów, budo-
wa innych, to także mnóstwo
anegdotycznych z dzisiejszego
punktu widzenia sytuacji i inte-
resujących wydarzeń.
– Kiedy doszło do podpisania
umowy między Gliwicami a fir-
mą budującą linię tramwajową,
magistrat wystąpił z żądaniem
przekazania kilku darmowych
biletów dla policji i pracowni-
ków magistratu.
– W momencie utworzenia
linii na Zwycięstwa i planów
ułożenia kostki brukowej na
całej ulicy, przedsiębiorcy
z Dworcowej zaprotestowali,
bojąc się że ich ulica straci
na znaczeniu. W odpowiedzi
magistrat wezwał tamtejszych
przedsiębiorców i kupców do
zebrania sporej sumy pieniędzy
dla modernizacji mostów na
ulicy Dworcowej.
– Podczas próby nowej linii
na Zwycięstwa, parowóz wraz
z wagonem za bardzo się roz-
pędził i na najbliższym zakręcie
wypadł z torów. Po ustawieniu
na szynach już ostrożniej prze-
jechał aż do Dolnych Wałów
i z powrotem. Na całej drodze
tłumy gliwiczan witały tramwaj
jako oznakę rozwoju miasta.
– Mieszkańcy kwestionowali
oznakowanie wagonów w klasie
II oraz III skoro nie było klasy
pierwszej, a w dodatku tłok
i ścisk był wszędzie jednakowy.
– Traktowano podróż tramwa-
jem jako przejażdżkę turystycz-
ną. Największym powodzeniem
cieszyła się linia w kierunku Za-
meczku Leśnego, który wów-
czas nosił potoczną nazwę
„Pałac Piwa”.
– Dyrekcja tramwajów musiała
dopasować godziny przyjazdów
i odjazdów z przystanku na
Chorzowskiej przy Zameczku
Leśnym do godzin otwarcia re-
stauracji. Obsługa Zameczku
zamontowała specjalny dzwo-
nek w salach dla gości, który
Od kiedy Gliwice wstąpiły
w XIX wieku na drogę inten-
sywnego przemysłowego
rozwoju, tramwaj jako naj-
lepszy środek komunikacji,
stał się symbolem szybko
następujących po sobie
wynalazków techniki. Zesta-
wy wagonów ciągnęły naj-
pierw lokomotywy parowe
na zmianę z końmi, potem
nastąpiła ciągle unowocze-
śniana epoka tramwajów
elektrycznych. Co pewien
czas XX – wieczni gliwicza-
nie, obserwowali też prze-
jazdy zestawów ciągniętych
przez spalinowe lokomoty-
wy kolei wąskotorowej.
dzwonił na kwadrans przed
przyjazdem tramwaju.
– Powodem wielu
wypadków były
odkryte letnie wa- gony, z których
pasażerowie za
bardzo wychylali się
w czasie jazdy. Dla
ich bezpieczeństwa
przesunięto wszyst- kie słupy wzdłuż
Wiadukt nad ul. Towarową linii tramwaju.
– Największym problemem byli
niefrasobliwi furmani, którzy
swoje furmanki prowadzili czę-
sto wzdłuż torów. W kolizjach
najbardziej cierpiały konie.
– Między Zameczkiem a Za-
brzem odbył się kiedyś wyścig
tramwaju z kolarzami. Pijany
motorniczy założył się z nimi,
kto wygra i rozpędził z nasypu
tramwaj, który oczywiście wyko-
leił się na najbliższej zwrotnicy.
– Aby podczas przejazdu tram-
waju kurz nie brudził zanadto
pieszych na chodnikach, co
pewien czas trasą tramwaju
przejeżdżał specjalny zespół

[madohora]

W 1964 roku otwarto dla ruchu trasę z Waldhof do Schönau.
W 1967 r. zamknięto krótki odcinek od Friedrichstrasse do kościoła św. Mateusza w Neckarau.

[madohora]

Początkowo trasy OEG w Mannheim kończyły się na oddzielnych stacjach po obu stronach Neckar w pobliżu mostu Kurpfalz. Pociągi z Weinheim zatrzymywały się na stacji OEG w Mannheim („Weinheimer Bahnhof”) na północnym brzegu Neckar, a pociągi z Heidelbergu na stacji OEG w Kurpfalzbrücke („Heidelberger Bahnhof”) na południowym brzegu Neckar. W 1973 roku linia została przedłużona z Weinheim w Mannheim przez Neckar do głównego dworca kolejowego. OEG miał już tę trasę w 1928 roku, ale później został porzucony. Stacja Weinheim i tory przez Schafweide rozebrano w 1973 roku. W latach 1975-1982 na miejscu dawnej stacji kolejowej Weinheim zbudowano trzy wieżowce na północnym brzegu rzeki Neckar.

[madohora]

W 1985 roku zreformowano sieć tras w Mannheim i Ludwigshafen. Były to linie o numerach od 30, które oznaczały linie podstawowe, a od 40 linie operacyjne, które działały tylko w ciągu dnia. Poszczególne linie kursowały w odstępach 15-minutowych, przy czym na liniach operacyjnych czasami występowała trzyminutowa sekwencja pociągów na silnie obciążonych odgałęzieniach zewnętrznych (np. Käfertal z czterema liniami i dwiema liniami OEG, Luzenberg z pięcioma liniami). To pomieściło wagony Mannheim, które w przeciwieństwie do taboru innych miast były tylko sześcioosiowymi pojazdami przegubowymi bez wózków bocznych i dlatego miały stosunkowo niską pojemność na jednostkę.

[madohora]

Trasa z Mannheim Central Station do Neckarau West przez Lindenhof została otwarta 23 września 1995 roku. Było to możliwe tylko na odcinkach jednotorowych; są one zaprojektowane jako łatwe w konserwacji tory skrętne . Linia 7, która tu kursuje, zastąpiła kilka linii autobusowych, które korzystały ze zwykłych autobusów. W oparciu o linie przewidziane w planach metra, nowa trasa do Neckarau była również określana jako „linia B” .

[madohora]

W sierpniu 1877 roku Charles de Féral, który rozpoczął już budowę tramwaju konnego w Mannheim, otrzymał koncesję na budowę tramwaju konnego w Ludwigshafen. Pierwsze linie normalnotorowych tramwajów konnych zostały otwarte w 1878 roku i kursowały wspólnie z Mannheim. Wkrótce połączył oba miasta gęstą siecią linii, po których ostatnio kursowało 38 wagonów.

[madohora]

Na początku lat 60. zamknięto krótsze odcinki linii, takie jak połączenie między Kreuzstraße a świetlicą we Friesenheim lub połączenie z Rheingönheimer Straße do stacji w Mundenheim. Szło to w parze z wprowadzeniem wózków jednokierunkowych , co wymusiło wprowadzenie pętli do zawracania .

[madohora]

Od początku lat 90-tych przedsiębiorstwo transportowe koncentrowało się na rozbudowie istniejących tras dla potrzeb kolei miejskiej oraz na budowie nowej zajezdni dla autobusów i pojazdów kolei miejskiej. Promowano także odnowę taboru samochodowego: poprzez zakup 14 niskopodłogowych pojazdów sześcioosiowych i dwóch ośmioosiowych od firm DUEWAG i Siemens w latach 1994/95 (identycznych jak pojazdy Mannheim) oraz ośmiu pojazdów niskopodłogowych typu " Rhein-Neckar Variobahn " firmy bombardierw 2003 r., od zimowego rozkładu jazdy 2005/2006, na głównych liniach można było kursować prawie nieprzerwanie z niskimi podłogami. Było to możliwe między innymi dzięki optymalizacji linii i bardzo krytykowanej likwidacji linii 11 Friesenheim – Berliner Platz

[madohora]

Podobnie jak inne miasta w Niemczech Zachodnich, ta firma transportowa również zaczęła modernizować swoją flotę samochodową po drugiej wojnie światowej . W ślad za pojazdem budowlanym , który powstał na podwoziu pojazdów dwuosiowych zniszczonych w czasie wojny, pojawił się pojazd stowarzyszony , który powstał jako nowy pojazd na nowym podwoziu. Oba typy pojazdów stanowiły dalszy rozwój wojennego wagonu tramwajowego .

[madohora]

Pierwsze linie kolejowe w Chinach , takie jak Wusung Railway , która została otwarta w 1876 roku , zostały zbudowane z rozstawem 762 mm. Dziś linie wąskotorowe o rozstawie 670 km i 500 km o rozstawie 762 mm [35] mają niewielkie znaczenie w porównaniu z siecią normalnotorową. [39] W Hongkongu tramwaje o rozstawie 1067 mm korzystają wyłącznie z wagonów piętrowych . Tajwan był kolonią Cesarstwa Japońskiego od 1895 do 1945 roku . Rozległa konwencjonalna tajwańska sieć kolejowa o długości około 1100 kilometrów ma szerokość toru przylądkowego. Tylko pociągi pociskowe Tajwańskiej Kolei Dużych Prędkościa metro w Tajpej kursuje na standardowym rozstawie. zamkniętą obwodnicę wokół wyspy, kursują dalekobieżnewokół wyspy od 2007 roku kursują na odcinkach dalekobieżne pociągi ekspresowe, które powstały na bazie japońskiego Shinkansena . Alishan Forest Railway i Sugar Railways na Tajwanie o rozstawie 762 mm są obecnie wykorzystywane w turystyce.

[madohora]

W Afryce Południowej tramwaj Cape Town and Green Point (Adderley Street - Somerset Road - Green Point) kursował od 1 kwietnia 1863 roku w Kapsztadzie .

[madohora]

[madohora]

Ze względu na fakt, że na początku powszechne było używanie zwierząt pociągowych ( tramwajów konnych ), które wymagały twardej i niezakłóconej nawierzchni, tory musiały być wbudowane w nawierzchnię drogi. Z tego powodu, a także ze względu na przestrzeń w gęsto zabudowanej przestrzeni miejskiej, klasyczne trasy tramwajowe nadal często kursują w publicznej przestrzeni ulicznej. Były one jednak dalej rozwijane na różne sposoby jako śródmiejskie środki transportu lub jako tramwaje międzymiastowe . Przeniesienie tras do własnych boisk kolejowych lub w tunelach zwiększyło prędkość jazdy. Takie systemy są często określane jako lekka kolej , zwłaszcza gdy pociągi przejeżdżają również przez tunele (patrz U-Straßenbahn), rozróżnienie jest płynne. Systemy tramwajowo-pociągowe obejmują linie kolejowe , w większości poza terenami zabudowanymi , dlatego zwykle wykorzystują normalną szerokość torów , a pojazdy trakcyjne są przystosowane do różnych wymiarów nawierzchni i napięć sieci trakcyjnej oraz częstotliwości sieci . Łączą przedmieścia z centrami miast lub zagospodarowują okolice miast.

[madohora]

W Innsbrucku i Wiedniu ostatni przejazd tramwajem przed nocną przerwą w kursowaniu nazywa się niebieskim . Wynika to z faktu, że sygnał liniowy ostatniego zestawu został podświetlony na niebiesko. W wielu niemieckich i szwajcarskich miastach ostatnia nocna podróż nazywana jest zbieraniem szmat , zob. także Gestrichene Linie .

[madohora]

(3) Trolejbusy uważa się za tramwaje, chyba że chodzi o odpowiedzialność za szkody powstałe w trakcie eksploatacji trolejbusu, choćby w związku ze stacjonarnym wyposażeniem kolei.”

[madohora]

Tramwaje ze specjalnymi oznaczeniami przymocowanymi do drutów napinających sieci trakcyjnej mogą, zgodnie z § 53 ust. 1 StVO, Z. 10a. zaświeci się na żółto lub czerwono ("TRAMwaj WŁĄCZA SIĘ NA ŻÓŁTO LUB CZERWONO"). W razie potrzeby na przystankach lub newralgicznych punktach o zwiększonym ryzyku wypadku instalowane są oddzielne światła czerwone i żółte. Ponadto pojazdy szynowe są zwolnione z obowiązku umożliwienia pieszym, rolkarzom i rowerzystom, którzy znajdują się na ścieżce ochronnej lub przejeździe dla rowerzystów lub chcą z niej skorzystać, swobodne i bezpieczne przejście przez jezdnię (zob. § 9 ust. 2 StVO). .

[madohora]

Sygnały dla kierowców można znaleźć w rozporządzeniu w sprawie sygnalizacji (SSV) . Sygnalizacja przejazdów kolejowych bez rogatek jest również zależna od prawa kolejowego i jest różna dla linii kolejowych wewnątrz i na zewnątrz strefy tramwajowej.

[madohora]

linia 4 tramwaju SNCF Paris , która wykorzystuje dawne tory kolejowe

[madohora]

Inną szczególną cechą pod tym względem były tak zwane tramwaje państwowe w regionie Drezna. Wolne Państwo Saksonia było tam właścicielem w postaci Królewskich Saksońskich Kolei Państwowych , ale zleciło eksploatację Dresden Tramway AG . Wpłynęło to na Lößnitzbahn , Plauensche Grundbahn , kolej podmiejską Loschwitz – Pillnitz , Bühlauer Außenbahn i kolej podmiejską Cotta – Cossebaude .

[madohora]

Aż do lat pięćdziesiątych XX wieku duża część tramwajów była wykonywana indywidualnie zgodnie z życzeniami danej firmy tramwajowej, często we własnym warsztacie firmy transportowej, zwłaszcza wózki boczne. Od lat trzydziestych XX wieku istnieje tendencja do normalizacji krajowej w celu obniżenia kosztów produkcji i konserwacji. Dotyczy to amerykańskich samochodów PCC z lat 30-tych, które kopiowano również poza USA . W Niemczech podczas drugiej wojny światowej tramwaj wojenny został opracowany w celu zastąpienia uszkodzeń bombowych i był prosty, ale skuteczny. Od początku lat 50-tych Düsseldorf Waggonfabrik ( Duewag ) produkuje wagony na bazie wagonu PCCStandardowy samochód Duewag , który - zwłaszcza jako sześcioosiowy samochód przegubowy - był szeroko rozpowszechniony w Republice Federalnej Niemiec i Austrii . Następnie w latach 70. XX wieku pojawił się lekki pojazd szynowy typu M / N tej samej firmy. W NRD standardowy wagon został opracowany przez LOWA i wyprodukowany przez VEB Waggonbau Gotha dla firm tramwajowych zarówno w kraju, jak i dla klientów eksportowych. Jednak trzymanie się pojazdów dwuosiowych ze sztywną osią stało się anachronizmem już w latach 60. XX wieku. Później nastąpiła międzynarodowa standaryzacja produkcji tramwajów w krajach RWPG . Czechosłowacki _Producent ČKD Tatra na podstawie licencji dostarczał pojazdy na bazie wagonów PCC do większości krajów Europy Wschodniej, w tym do Związku Radzieckiego . Dalsze rozwinięcia ČKD Tatra były częściowo eksportowane, częściowo konstrukcja była kopiowana przez producentów w krajach partnerskich, na przykład przez firmę Konstal w Polsce .

[madohora]

Maksymalny przebieg opony w budapeszteńskim tramwaju wynosi od 250 000 km ( tramwaj przegubowy ), 300 000 km ( Tatra T5C5 ) do 500 000 km ( Combino Plus )

[madohora]

Przykładem obecnego wykorzystania jako atrakcja jest Tramwaj Döbelner , który wrócił do użytku w czerwcu 2007 roku i kursuje w każdą pierwszą sobotę w miesiącach letnich, a także przy specjalnych okazjach.

[madohora]

Od 2004 r. Tramwaj Nordhausen korzysta z wagonów dwusilnikowych na linii 10, które poruszają się po torach tramwajowych w centrum miasta za pomocą sieci trakcyjnej i są napędzane przez generator diesla na sieci kolei wąskotorowej Harz . Trasa biegnie przez centrum Nordhausen i dalej do sąsiedniego miasta Ilfeld . Podobne, choć o standardowym rozstawie, wagony z podwójnym napędem są używane przez RegioTram Kassel i Chemnitzbahn . Tramwaj o rozstawie metrów z Rotterdamu do Hellevoetsluis był obsługiwany przez lokomotywy spalinowe .

[madohora]

Energia elektryczna jest dostarczana głównie przez pantografy za pośrednictwem linii napowietrznych . Kolektory rolkowe i te z listwami były i są powszechne. Linie napowietrzne można zawiesić na wolnostojących masztach trakcyjnych lub za pomocą rozet linii napowietrznych na sąsiednich budynkach.

[madohora]

System Alimentation Par Sol (APS) opracowany przez ALSTOM został po raz pierwszy zastosowany w 2003 roku w tramwajach w Bordeaux . W ślad za nim poszły inne miasta, głównie francuskie. W 2013 roku funkcjonowało łącznie 43 km tras APS. W Rio de Janeiro budowana jest linia tramwajowa, która zostanie wyposażona w szynoprzewody APS na łącznej długości 28 kilometrów

[madohora]

W przypadku uruchomionego w 2007 roku nicejskiego tramwaju m.in. Na przykład na Place Masséna i Place Garibaldi sieć trakcyjną pominięto na odcinkach odpowiednio 435 mi 485 m, aby nie naruszać historycznego krajobrazu miasta. Wagony pokonują te odcinki za pomocą baterii.

[madohora]

W 1870 roku Louis Mékarski zaprojektował napęd na sprężone powietrze do tramwajów. W 1876 Mékarski otrzymał koncesję na eksploatację linii tramwajowej w Nantes , którą uruchomiono w 1879.

[madohora]

W przeciwieństwie do innych kolei zębatych, stuttgarcka kolej zębata kursuje jako normalny miejski środek transportu, głównie na ulicy (czasem równo z jezdnią, czasem na specjalnych torach) i co 15 minut zgodnie z regulaminem budowy i eksploatacji tramwajów. Tylko Barmer Bergbahn w Wuppertal, która kursowała od 1894 do 1959 roku, była porównywalna z tą , która również miała odcinki zrównane z ulicą , ale zawsze była licencjonowana jako kolej.

[madohora]

Transit Explore Bus ( TEB ), zwany także Transit Elevated Bus , 3D Express Coach , Straddle Bus , Land Airbus , Tunnel Bus lub Anti-Congestion Bus , a także Stelzenbus w chińskich tłumaczeniach , to chińska koncepcja miejskiego transportu zbiorowego system. Jest to pojazd szynowy o szczególnie szerokim rozstawie torów , który podobnie jak tramwaj wkomponowany jest w przestrzeń komunikacji miejskiej .

[madohora]

Następujące linie kolejowe były eksploatowane w całości lub w części jako ważne tramwaje konne:

Waggonway Tranent – ​​Cockenzie , pierwsza lekka kolej konna w Szkocji, 1722 r. Zmieniono rozstaw torów i przebudowano na trakcję parową 1880 r.

[madohora]

Linia kolejowa Saint-Étienne – Andrézieux , 1827–1844 jako tramwaj konny, następnie lokomotywa

[madohora]

Tyrnauer Pferdeeisenbahn , 1840: pierwsza część między Pressburg - Sankt Georgen (1846: 63 km, przekształcona w kolej lokomotyw w latach 70. XIX wieku)

[madohora]

Widziałam to samo zdjęcie z podpisem "typowa Łódź"

[madohora]

W latach 90. XX wieku ze względu na rozwój komunikacji indywidualnej oraz autobusowej nastąpił intensywny spadek liczby przewożonych osób na odcinku Tychy – Tychy Miasto. Dodatkowym problemem było poprowadzenie trasy do Katowic okrężną trasą przez Murcki. W wyniku powyższych czynników 19 lutego 2001 linia Tychy – Tychy Miasto została zamknięta dla ruchu pasażerskiego.

[madohora]

Na początku 2011 roku zarząd województwa podjął decyzję o skierowaniu wszystkich FLIRT-ów na trasę Gliwice – Częstochowa. 15 lutego PKM Tychy podpisało umowę z Przedsiębiorstwem Robót Komunikacyjnych w Krakowie na budowę przystanków Tychy Aleja Bielska, Tychy Grota-Roweckiego i Tychy Lodowisko oraz modernizację przystanku Tychy Zachodnie. W sierpniu odbył się strajk pracowników Przewozów Regionalnych, w wyniku którego władze województwa tymczasowo wycofały się z pomysłu przejęcia obsługi SKR przez Koleje Śląskie. 1 października użytkowane przez Śląski Zakład Przewozów Regionalnych FLIRT-y (obsługujące wcześniej m.in. SKR) zostały przekazane debiutującym na torach Kolejom Śląskim.

[madohora]

W przyszłości trasa SKR ma zostać wydłużona do Dąbrowy Górniczej Ząbkowic

[madohora]

SZYBKA KOLEJ DO DĄBROWY SZYBKO NIE DOJEDZIE - Wyborcza - (archiwum)

[madohora]

SZYBKIE POCIĄGI - www.nakolei.pl (archiwum)

[madohora]

SZYBKA KOLEJ REGIONALNA - www.transinfo.pl (archiwum)

[madohora]

UMOWA NA FLIRTY - Rynek Kolejowy (archiwum)

[madohora]

FLIRT-y powstają w różnych wersjach o różnej liczbie członów i przeznaczeniu. W Polsce eksploatowane są składy czteroczłonowe oznaczone jako ER75 w Kolejach Mazowieckich i EN75 w Kolejach Śląskich oraz składy dwuwagonowe w Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej, pięcioczłonowe w Kolejach Mazowieckich i ośmioczłonowe w PKP Intercity.

[madohora]

CZY POJEDZIE POCIĄG NA POŁUDNIE - Radio Katowice - 07.09.2023

[madohora]

UTRUDNIENIA NA DROGACH - Dziennik Zachodni 0 07.09.2023

[madohora]

LIST PKP W SPRAWIE ZDARZENIA W POCIĄGU INTERCITY SUDETY - Wyborcza - 07.09.2023

[madohora]

UTRUDNIENIA W RUCHU - Dziennik Zachodni - 08.09.2023

[madohora]

RAJD ŚLĄSKA - www.silesia24.pl - 08.09.2023

[madohora]

WYPADEK NA A4 - www.prostozopolskiego.pl - 09.09.2023

[madohora]

Struktura pojazdu została zaprojektowana zgodnie z normami UIC 566 i EN 12663. Podwozia, ściany boczne i dachy są łączone przez spawanie dużych profili aluminiowych (głównie wykonanych ze stopów z serii 6000). Części czołowe o aerodynamicznym wyglądzie są zbudowane z elementów wielowarstwowych z tworzywa sztucznego i przymocowane bezpośrednio do pudła. Zewnętrzna powłoka lakiernicza od górnej krawędzi osłony dachowej do dolnej krawędzi podłużnicy jest wykonana z dwuskładnikowej emalii olejnej o stopniu połysku 85%. Napisy zewnętrzne są wykonane z folii samoprzylepnej. Wagony w składach połączone są ze sobą sferycznymi przegubami, których ułożenie umożliwia ruchy radialne przy jeździe na zakręcie, wertykalne przy wjeździe na wzniesienia i zjeździe z nich oraz skręcanie na łukach. Z każdej strony pociągu, na jego środku, znajdują się dwie kamery, za pomocą których możliwa jest obserwacja tylnej części pociągu. Na końcach składu zamontowano zgarniacze.

[madohora]

Z każdej strony każdego wagonu znajduje się jedna lub dwie pary (w zależności od wersji) dwuskrzydłowych drzwi odskokowo-przesuwnych o napędzie elektrycznym i świetle 1300 mm. Mają one niezależne od siebie urządzenia zabezpieczające przed zakleszczeniem i są sterowane ze stanowiska maszynisty. Maszynista może dać polecenie otwarcia wszystkich drzwi po jednej stronie pojazdu, a ich zamknięcie następuje po zgłoszeniu tej dyspozycji przez maszynistę lub automatycznie po upływie określonego czasu. Drzwi mogą być otwierane także przez pasażerów z zewnątrz i od wewnątrz po zatrzymaniu się pociągu i odblokowaniu przez maszynistę. Gdy w strefie zamykających się skrzydeł drzwi znajdują się pasażerowie drzwi cofają się i uruchamia się akustyczny sygnał ostrzegawczy. Przy wejściach dla osób niepełnosprawnych zamontowano rampę wjazdową oraz podnośnik dla wózków inwalidzkich. Maksymalne obciążenie podnośnika wynosi 350 kg i gdy masa ta zostanie przekroczona urządzenie wyłącza się automatycznie. Na wysokości około 550 mm ponad główką szyny zamontowano wysuwany stopień napędzany elektrycznie i obsługiwany przez maszynistę.

[madohora]

W strefie niskopodłogowej nad oknami bocznymi zamontowano przelotowe półki na bagaż, które ciągną się dalej z przesunięciem w strefie wysokiej podłogi

[madohora]

Tramwaj konny Derendingen-Biberist-Gerlafingen 1864-1875

[madohora]

22 czerwca 1865 roku pierwszy w Niemczech tramwaj konny między Bramą Brandenburską a Charlottenburgiem został uruchomiony z Berlińską Koleją Konną .

[madohora]

W Zurychu udokumentowany jest tramwaj jednokonny przed głównym dworcem kolejowym z lat 1865–1899 (już elektryczny w 1900 r.)

[madohora]

Pierwszy tramwaj konny w Azji , w irackiej stolicy Bagdadzie , miał około czterech kilometrów długości, został zainaugurowany w 1871 roku i prawdopodobnie działał do połowy XX wieku.

[madohora]

Eksploatacja konna była również powszechna na kolejach polowych , na przykład na kolejach polowych wykorzystywanych do celów rolniczych. W zastosowaniach rolniczych zakładano, że dwa konie mogą ciągnąć wagon o ładowności ośmiu ton na prawie równych trasach kolejowych z okazjonalnymi niewielkimi nachyleniami oraz z ładownością trzech ton na nachyleniach do pięciu procent. Ale to było półtora do dwóch razy więcej, niż ten sam zespół mógł zrobić na utwardzonej drodze. W porównaniu z ciągnięciem wozu rolniczego po nieutwardzonych drogach gruntowych zakładano nawet, że moc będzie trzy do czterech razy większa.

[madohora]

W Disneyland Paris tramwaj konny kursuje po „Main Street” między głównym wejściem a centralnym placem, z którego można dostać się do poszczególnych obszarów atrakcji.

[madohora]

[madohora]

Wiele tramwajów konnych nie miało stałych przystanków - poza stacjami końcowymi - tak było również w przypadku pierwszego na świecie systemu w Nowym Jorku. Pasażerowie mogli w każdej chwili poprosić o zatrzymanie się, krzycząc z wnętrza samochodu lub machając z boku drogi. Nawet wskakiwanie i wyskakiwanie podczas jazdy było często dozwolone. Najpóźniej wraz z wprowadzeniem szybszego tramwaju elektrycznego wszystkie firmy tramwajowe w końcu wprowadziły dobrze znane stałe przystanki pośrednie, choć czasami jako przystanek na żądanie . Z tramwaju norymberskiego , otwartego w 1881 rWiadomo, że przed elektryfikacją w 1896 r. w celu ochrony koni stawiano stałe punkty postojowe . Tramwaj erfurcki wprowadził stałe przystanki w 1883 r. po niespełna pół roku eksploatacji tramwaju konnego, w przypadku tramwaju wiedeńskiego, który został otwarty w 1865 r. , zajęło to cztery lata. Z kolei trzecia firma tramwajów konnych, działająca od 1880 r. SEG , wprowadziła stałe przystanki dla tramwaju hamburskiego . Dla kontrastu, dwie starsze poprzednie firmy znały PEG i HATnie ma jeszcze stałych przystanków. Szczególne w Stuttgarcie było to, że chociaż od 1878 r. istniały stałe stacje, tramwaj konny nadal pozwalał pasażerom wsiadać i wysiadać w dowolnym miejscu na trasie, jeśli sobie tego życzą.

[madohora]

Trasa jest dwutorowa w mieście Gotha aż do pętli zwrotnej przy Waltershäuser Straße w pobliżu szopy samochodowej, poza tym jednotorowa. Na odcinku jednotorowym dostępne są alternatywy na przystankach Inselsbergstraße , Boxberg (jest tu również pętla zwrotna), stacja Reinhardsbrunn i Marienglashöhle oraz między przystankami Leina i Wahlwinkel . Wszystkie przystanki w Gleisdreieck Waltershausen są dwutorowe z obsługą kierunkową. Istnieje również możliwość wyprzedzania na zakręcie w Bad Tabarz i nie wjeżdżania na odgałęzienie do szpitala.

[madohora]

Gotha Industrial Railway była częścią Turyńskiej Kolejki Leśnej i Gotha Tramway. Przemysłowa kolej łącząca rozciągała się po lewej i prawej stronie linii kolejowej Gotha – Leinefelde między Gotha Hauptbahnhof i Gotha Ost. Lokomotywy serii V 10 , V 15 Kaluga TGK 2 i V 22B obsługiwały fabryki i przedsiębiorstwa w Oststadt w Gotha w rejonie Friemarer Straße, Oststraße i wzdłuż Kindleber Straße. Stacja Gotha Ost była stacją przesiadkową do Deutsche Reichsbahn. Po zamknięciu wielu fabryk i przedsiębiorstw oraz spadku ruchu towarowego od 1990 roku na dawnej Deutsche Reichsbahn, Gotha Industrial Railway została zlikwidowana

[madohora]

W dniu 16 grudnia 2010 roku inwestor nabył teren wraz z budynkiem

[madohora]

Gotha jest węzłem komunikacyjnym w ruchu regionalnym Turyngii.
W roku rozkładowym 2018/2019, podobnie jak w 2022 roku, przez Gotha kursowała co godzinę w obu kierunkach regionalna linia kolejowa nr 20 z Eisenach do Lipska , łącząca Gotha z sąsiednimi węzłami Eisenach i Erfurt. Ponadto Gotha jest obsługiwana co dwie godziny przez dalekobieżną linię Regionalexpress 1, która jadąc z Getyngi łączy Gotę z miastami Leinefelde , Mühlhausen i Bad Langensalza . W kierunku wschodnim linia ta, która zmienia kierunek w Gotha, biegnie dalej przez Erfurt, Weimar , Jena-Göschwitz i Gera do Glauchau (Sachs). Ponadto istnieje regionalna linia kolejowa 53 z Gotha do Bad Langensalza, która wraz z regionalnym ekspresem 1 tworzy cogodzinne połączenie między tymi dwoma średniej wielkości ośrodkami. Do 2013 roku linię tę obsługiwał Erfurt Bahn , od grudnia 2013 roku DB Regio Southeast . Między Eisenach a Erfurtem od poniedziałku do piątku w godzinach szczytu kursują indywidualne dodatkowe pociągi.

[madohora]

Tramwaj stał się później własnością EAG, która teraz chciała zbudować międzymiastową sieć tramwajową, na co otrzymała ministerialną zgodę w 1897 roku. Około 1900 roku rozważano następujące połączenia poza miastem Gotha: trasa do Siebleben , trasa przez Waltershausen i Tabarz do Winterstein z odgałęzieniami do Friedrichroda i Schmerbach , trasa do Uelleben , trasa do Günthersleben i Wechmar , trasa przez Remstädt do Goldbach i odcinek przez Molschleben do Töttelstädt. Docelowo miała być zrealizowana tylko trasa przez Waltershausen do Tabarza.

[madohora]

Trasa linii 2, po zjednoczeniu z powodu gwałtownego spadku liczby pasażerów w wyniku zamknięć różnych firm, była zagrożona przerwaniem, została prawie całkowicie wyremontowana ze względu na mocno zużyte tory iw dużej mierze rozbudowana do dwutorowej. Tylko na krótkim odcinku między przystankiem Hersdorfstraße a rondem na Hersdorfplatz, przez który się przejeżdża, nadal znajdują się duże panele kompozytowe z produkcji NRD. Odcinek trasy, który w międzyczasie również był mocno zużyty, Friedrichstraße, w ciągu linii 1, 2 i 4 między dworcem głównym a przystankiem Huttenstraße, został całkowicie odnowiony od 2014 roku w ramach kilku etapów budowy. Ostatnia część zostanie całkowicie wyremontowana w 2019 roku. Liczba pasażerów na linii 2 ustabilizowała się na wyższym poziomie po remoncie trasy, co znajduje również odzwierciedlenie we wzroście częstotliwości, przynajmniej w godzinach szczytu, kiedy pociągi kursują czasami w odstępach 12–15 minut w aby poradzić sobie z dużą liczbą pasażerów Ten rozwój był u. a. poprzez rozbudowę szkoły zawodowej przy Kindleber Straße, którą prowadzi tam dyrekcja szkoły (dystrykt Gotha). Liczba miejsc pracy w historycznie rozwiniętym obszarze przemysłowym Gotha Ost również ponownie wzrosła. Teren dawnej fabryki wagonów Gotha nadal jest zarządzany przez spółkę w którym pociągi kursują czasami w odstępach od 12 do 15 minut, aby móc obsłużyć dużą liczbę pasażerów. Ten rozwój był u. a. poprzez rozbudowę szkoły zawodowej przy Kindleber Straße, którą prowadzi tam dyrekcja szkoły (dystrykt Gotha). Liczba miejsc pracy w historycznie rozwiniętym obszarze przemysłowym Gotha Ost również ponownie wzrosła. Teren dawnej fabryki wagonów Gotha nadal jest zarządzany przez spółkę w którym pociągi kursują czasami w odstępach od 12 do 15 minut, aby móc obsłużyć dużą liczbę pasażerów. Ten rozwój był u. a. poprzez rozbudowę szkoły zawodowej przy Kindleber Straße, którą prowadzi tam dyrekcja szkoły (dystrykt Gotha). Liczba miejsc pracy w historycznie rozwiniętym obszarze przemysłowym Gotha Ost również ponownie wzrosła. Teren dawnej fabryki wagonów Gotha nadal jest zarządzany przez spółkęUżywany Schmitz Cargobull . Na miejscu miały miejsce również inne osady handlowe, m.in. producent wysięgników dźwigowych i innych małych firm. Nawet zakład przesyłowy przy Leinefelder Strasse, który po zjednoczeniu został sprzedany ZF Friedrichshafen , został rozbudowany na przełomie tysiącleci i oferuje obecnie więcej miejsc pracy niż bezpośrednio po zjednoczeniu Niemiec.

[madohora]

Pierwszy eksperymentalny tramwaj elektryczny skonstruowany przez Wernera Siemensa uruchomiono w Groß-Lichterfelde (obecnie dzielnica Berlina) w 1881. W 1891 r. uruchomiono liniowy ruch tramwajów elektrycznych na pierwszej sieci w Halle (Saale). Do wybuchu I wojny światowej zelektryfikowano prawie wszystkie istniejące wcześniej sieci tramwajowe.

[madohora]

Kolejnymi miastami uruchamiającymi linie tramwajów elektrycznych na ziemiach polskich były: Jelenia Góra (1900), Kraków (szerokość toru 900 mm od 1901, a od 1913 1435 mm), Gubin (1904), Olsztyn (1907), Warszawa (szerokość toru 1525 mm od 1908, a od 1946 1435 mm) i Słupsk (1910). Dodać należy również rozpoczętą w roku 1975 budowę dwóch odcinków torowiska o szerokości torów 1435 mm w Bydgoszczy, gdzie jeden z odcinków całkowicie rozebrano, a drugi przekuto na dotychczasowy i wcześniejszy rozstaw szyn (1000 mm).

[madohora]

Po II wojnie światowej, w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX w., w USA rozpoczęła się masowa likwidacja linii tramwajowych. Było to spowodowane z jednej strony gwałtownym wzrostem zamożności i relatywnym spadkiem cen samochodów osobowych, które zmniejszyły drastycznie zapotrzebowanie na lokalny transport publiczny, a z drugiej strony polityką transportową wielu miast i stanów, których władze uznały utrzymywanie transportu tramwajowego za przeżytek. W wielkich miastach transport tramwajowy, jak wówczas twierdzono, zajmujący zbyt wiele miejsca i blokujący ruch innych pojazdów, został zastąpiony metrem i liniami autobusowymi.

[madohora]

Systemy tramwajowe w wielu większych miastach Polski były po wojnie rozbudowywane i modernizowane. Jednocześnie starsze i mniej funkcjonalne odcinki w większych miastach oraz całe sieci w miastach mniejszych były likwidowane. Zgodnie z polityką PZPR-u, zakładającą pozostawienie i rozbudowę tramwajów tylko w miastach większych, systemy tramwajowe zlikwidowano w:

[madohora]

Linie tramwajowe i tramwaje posiadały cztery miasta, które po II wojnie światowej uległy podziałowi na części polską i niemiecką – były to Słubice/Frankfurt nad Odrą, Kostrzyn nad Odrą/Küstrin-Kietz, Gubin/Guben oraz Zgorzelec/Görlitz. Oprócz Gubina, w którym tramwaje przestały jeździć w roku 1936 z powodów ekonomicznych, wszystkie linie w polskiej części podzielonych miast zostały zlikwidowane w 1945 r. Po stronie niemieckiej tramwaje nadal jeżdżą w Görlitz i we Frankfurcie nad Odrą.

[madohora]

Nowo powstające trasy budowane są w standardzie dwutorowej, wydzielonej linii kolidującej z innymi ciągami komunikacyjnymi. Cztery miasta rozwijają systemy szybkiego tramwaju, czyli fragmenty sieci o podwyższonej prędkości komunikacyjnej osiąganej poprzez zastosowanie elektronicznych systemów sterowania ruchem (Łódź), budowę tras bezkolizyjnych (Poznań, Szczecin) bądź kombinację obu tych rozwiązań (Kraków). Pierwszy odcinek szybkiego tramwaju otwarto w 1997 roku w Poznaniu po 15 latach budowy, natomiast w 2008 otwarto pierwszy w kraju odcinek torowiska poprowadzony pod ziemią (tunel Krakowskiego Szybkiego Tramwaju). Drugim tego typu obiektem w kraju jest otwarty w 2012 roku Tunel trasy tramwajowej os. Lecha-Franowo w Poznaniu. Ostatnie lata przyniosły również instalację elektronicznych systemów informacji pasażerskiej oraz sieci automatów biletowych. W Szczecinie latem 2015 r. po dwóch latach budowy uruchomiono – planowaną od wielu lat (miejsce na nią przewidziano na wybudowanym kilkanaście lat wcześniej moście) – linię Szczecińskiego Szybkiego Tramwaju. Po raz pierwszy po 1945 r. tramwaje przejeżdżają przez Regalicę; linia połączyła lewobrzeżne centrum miasta z wielkimi osiedlami mieszkaniowymi w Zdrojach.

[madohora]

Tramwaje poruszają się po torowiskach, które na ogół co najmniej w części przebiegają po jezdniach i ulicach wspólnych z innymi użytkownikami dróg – samochodami, rowerami i pieszymi. Znaki i sygnały drogowe obowiązujące w ruchu lądowym są w większości wspólne dla wszystkich użytkowników, łącznie z tramwajami.

[madohora]

Ze względu na obecność układów pneumatycznych i hydraulicznych
całkowicie elektryczne (all-electric), przykładowo Konstal 102Na, Konstal 105N
niecałkowicie elektryczne (posiadające instalację pneumatyczną lub hydrauliczną), przykładowo Bombardier NGT6

[madohora]

System kolejowo-tramwajowy jest możliwy do wprowadzenia, gdy sieć linii tramwajowych posiada tę samą szerokość toru, co kolej (najczęściej 1435 mm). Jeśli rozstawy są inne, wprowadza się trzecią szynę, tzw. model Zwickau, od nazwy wschodnioniemieckiego miasta gdzie to rozwiązanie po raz pierwszy z sukcesem zastosowano.

[madohora]

Znaczne koszty budowy nowych szybkich kolei miejskich i aglomeracyjnych skłoniły do poszukiwania alternatywnych rozwiązań. W niemieckim mieście Karlsruhe już w 1959 r. włączono w sieć miejskiego tramwaju podupadłą, niegdyś prywatną linię kolejową Albtalbahn i gruntownie ją zmodernizowano, elektryfikując w systemie tramwajowym (750 V), jednak pozostawiając kolejową organizację ruchu i kolejowy profil szyny. Od 1984 r. pojazdy Albtalbahn pojawiły się też na mało uczęszczanej towarowej linii kolejowej na północy Karlsruhe, należącej do ówczesnej Deutsche Bundesbahn. Kolejnym krokiem było stworzenie pojazdu w pełni dwusystemowego, tzn. korzystającego z kolejowego zasilania w energię elektryczną (w Niemczech 15 kV prądu przemiennego 16,7 Hz), od 1985 r. eksperymentowano z przebudowanym tramwajem. Od 1992 r. tramwaje dwusystemowe produkcji Siemensa kursują regularnie do Bretten, później powstały również linie do Baden-Baden, Heilbronn, Wörth am Rhein, Pforzheim, Freudenstadt i inne.

[madohora]

W Polsce nie funkcjonuje w żadnym mieście. Istnieją zaawansowane plany wprowadzenia tramwaju dwusystemowego w Gorzowie Wielkopolskim

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Oba przystanki zostały dostosowane do ruchu tramwajów niskopodłogowych oraz potrzeb osób niepełnosprawnych. Pasażerowie mogą korzystać ze schodów ruchomych oraz wind. Działa tam również elektroniczny system informacji pasażerskiej identyczny z tym, który znajduje się na pozostałej części trasy szybkiego tramwaju. Ponadto ulokowano tam automaty Krakowskiej Karty Miejskiej.

[madohora]

W zachodniej części tunelu zlokalizowane zostały dwa podziemne przystanki: Dworzec Główny Tunel i Politechnika. Wykończone są w podobnym, nowoczesnym stylu, lecz różnią się układem wejść i peronów. W przeciwieństwie do większości stacji metra, każdy z torów posiada swoje własne, niezależne perony. Wynika to z tego, iż eksploatowane w tunelu tramwaje są jednostronne – z drzwiami po prawej stronie. Tory oddzielone są od siebie betonowymi lub stalowymi przeszkodami, które jednak można stosunkowo łatwo sforsować w przypadku niebezpieczeństwa.

[madohora]

[madohora]

]POTRĄCIŁ TAKSÓWKARZA I UCIEKŁ Z MIEJSCA WYPADKU - www.tvn.pl - 11.09.2023

[madohora]

UTRUDNIENIA NA DOLNIE TRZECH STAWÓW - www.katowice24.info - 11.09.2023

[madohora]

W Polsce szybki tramwaj istnieje:
jako zupełnie bezkolizyjny odcinek połączony z tradycyjną siecią tramwaju:
w Poznaniu (Poznański Szybki Tramwaj);
w Szczecinie (Szczeciński Szybki Tramwaj);
jako trasa o bezwzględnym priorytecie dla tramwajów z zastosowaniem fragmentów bezkolizyjnych na wybranych odcinkach:
w Krakowie (Krakowski Szybki Tramwaj).

[madohora]

[madohora]

Jest tylko jeden rodzaj pociągów PKP który się nie spóźniają – te które odwołali

[madohora]

Budowa Krakowskiego Szybkiego Tramwaju została podzielona na kilka etapów:
Etap IA (oddano październik 2000) – os. Kurdwanów – ul. Wielicka
Etap IB (oddano grudzień 2008) – Rondo Grzegórzeckie – Krowodrza Górka z tunelem KST[7].
Etap IIA (oddano listopad 2010) – Rondo Grzegórzeckie – Mały Płaszów.
Etap IIB (oddano 30 sierpnia 2015) – ul. Wielicka – ul. Lipska, z estakadą tramwajową nad dworcem kolejowym Kraków Płaszów[8].
Etap III – Krowodrza Górka – Górka Narodowa oraz Krowodrza Górka – Azory. Obecnie trwają prace projektowe. Od 1 lipca 2020 roku teren został przekazany firmie budowlanej, a pierwsze prace rozpoczęły się 13 lipca 2020 roku. Linia tramwajowa na Górkę Narodową zostanie oddana do użytku we wrześniu 2023r.
Etap IV – ul. Meissnera – pętla na os. Mistrzejowice. Obecnie trwają prace projektowe
Etap V – os. Kurdwanów – pętla przy ul. Czerwone Maki z tunelem pod Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”. Prace rozpoczęły się 18 lipca 2018 roku, linię otwarto w 2022 roku.
Ponadto w latach 2014–2015 wyremontowano torowisko w ul. Mogilskiej i al. Jana Pawła II między Rondem Mogilskim a placem Centralnym, właśnie na potrzeby KST.

[madohora]

Od 10 kwietnia 2022 r. prawie wszystkie trasy linii 4 obsługują przystanek szpitalny, który do tej pory obsługiwany był głównie przez linię 1. Tylko indywidualne przejazdy na koniec dnia opuszczają przystanek autobusowy.

[madohora]

ZiU-9 (ros. ЗиУ-9) – trolejbus produkowany w Rosji (przed 1991 r. w Związku Radzieckim) od 1972 r. do 2015 r. Były eksploatowane w Polsce w czasach PRL, ale sukcesywnie wycofywano je w latach 90. XX wieku (w Polsce można zobaczyć przebudowany na turystyczny trolejbus ZiU-9 na ulicach w Lublinie oraz w Gdyni). Kursują one nadal w państwach dawnego Związku Radzieckiego. Wyprodukowano około 42 000 trolejbusów tego modelu. ZiU to skrót od Zawod imieni Uritskogo. Zakład ten znajduje się w mieście Engels. Kilka innych fabryk w Rosji i na Białorusi produkuje bardzo podobne trolejbusy. Pojazdy te obecnie oznaczone są jako ZiU-682, natomiast sam zakład od 1996 roku nosi nazwę Trolza.

[madohora]

Pierwszy parowy tramwaj uruchomiono na trasie Laurahuta – Katowice 30 grudnia 1896, a od 1898 na tej trasie zaczął kursować tramwaj elektryczny (dzisiejsza linia 13). Od 25 lipca 1900 do 31 grudnia 2008 funkcjonowało również połączenie tramwajowe Huty Laura z Królewską Hutą (przez Alfred i Chorzów, linia 12). Pod koniec 1946 roku siemianowicki odcinek trasy tramwajowej przebudowano na tor normalny, zmieniając nieznacznie jej przebieg na korzyść huty „Laura” – biegnie ona do dziś wzdłuż ulicy Katowickiej do placu Skargi

[madohora]

1896 – otwarcie linii tramwaju parowego Huta Laura–Katowice (Huta Marta) wraz z zajezdnią w Hucie Laura. Uruchomienie połączenia kolejowego Siemianowice–Bogucice–Katowice.

[madohora]

1898 – elektryfikacja Huty Laura oraz linii tramwajowej po uruchomieniu najnowocześniejszej w ówczesnych Niemczech elektrowni w Chorzowie. Na głównej ulicy Huty Laura rozbłysły żarówki elektryczne.

[madohora]

PAN JAN OD 36 LAT PROWADZI TRAMWAJE - Gazeta - 07.05.2023

[madohora]

[balzack]

Proszę państwa mamy awarię. Tramwaj dalej nie pojedzie. Przepraszam i proszę wychodzić. Ej, ty...Hallo. Czemuś rozwalił okno?
- Bo tu jest napisane "W razie awarii rozbić szybę 🔨 młotkiem"

[madohora]

Tramwaje w Katowicach

[madohora]

ZMIANY W KOMUNIKACJI TRAMWAJOWEJ - www.tram-silesia.pl - 12.05.2023

[madohora]

ZMIANY W KOMUNIKACJI TRAMWAJOWEJ - www.infokatowice.pl - 12.05.2023

[madohora]

TRAMWAJE ŚLĄSKIE OBCHODZĄ URODZINY - www.tokfm.pl - 14.05.2023

[madohora]

PARALIŻ W CENTRUM WARSZAWY - www.msn.com.pl - 17.05.2023

[madohora]

WARSZAWA. W CENTRUM WYKOLEIŁ SIĘ TRAMWAJ - www.msn.com.pl - 17.05.2023

[madohora]

TRAMWAJ ZWANY POŻĄDANIEM PRZEJEDZIE PRZEZ POLSKĘ - www.listyle.pl - 18.05.2023

[madohora]

TRAMWAJ UTKNĄŁ NA DRODZE W CEDZYNI. PO RAZ KOLEJNY - www.msn.com.pl - 30.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZMIANY W ROZKŁADZIE LINII TRAMWAJOWYCH - www.tram-silesia.pl - 07.06.2023

[madohora]

CHORZÓW. ZMIANY W KOMUNIKACJI TRAMWAJOWEJ - Mój Chorzów - 10.06.2023

[madohora]

NOWY ROZKŁAD JAZDY TRAMWAJÓW ŚLĄSKICH - www.tvp.pl - 11.06.2023

[madohora]

Tramwaj Mannheim/Ludwigshafen jest najważniejszym przewoźnikiem lokalnego transportu publicznego w Mannheim iw Ludwigshafen am Rhein . Sieć tramwajowa o rozstawie metrów obejmuje obecnie (2012) trasę o długości 79,4 km w Mannheim i 24 km w Ludwigshafen . Jest również połączony z systemem tramwajowym w Heidelbergu za pośrednictwem dwóch tras lądowych licencjonowanych jako koleje . Pierwszy tramwaj elektryczny ruszył w 1900 roku. Po poważnych planach budowy metra w Ludwigshafen tunele zostały zbudowane w latach 70. XX wieku, z których część została zamknięta w 2008 roku. Sieć tramwajowa jest obsługiwana przez firmę Rhein-Neckar-Verkehr GmbH (RNV) od 2005 r., która nazywa system Stadtbahn (kolej miejska) ze względu na liczne własne nadwozia kolejowe i kilka odcinków równo z ulicą .

[madohora]

Ostatni tramwaj parowy został otwarty w 1900 roku przez Bahngesellschaft Waldhof (BGW) i kursował z Neckarstadt do Waldhof. Początkowo kończył się w lokalnej celulozowni, dopóki nie został przedłużony do Sandhofen w 1902 roku. W związku z przedłużeniem tramwaju elektrycznego do Sandhofen w 1922 r. zaprzestano obsługi pasażerów. Jednak BGW nadal obsługuje ruch towarowy lokalnych firm.

[madohora]

Pierwsza linia autobusowa w Mannheim została otwarta przez OEG 29 listopada 1925 r. I jako zamiennik nigdy nie zbudowanej linii kolejki wąskotorowej biegła z Mannheim przez Feudenheim, Ilvesheim i Ladenburg do Schriesheim an der Bergstrasse. Pierwsza śródmiejska linia autobusowa z Waldhof do miasta-ogrodu została otwarta 22 października 1928 r. - również z powodu niezrealizowanej trasy tramwajowej, a także obsługiwana przez OEG.