Pizzeria

[madohora]

Poza tym cukinia ma korzystne działanie na:
układ krążenia – obniżając ciśnienie krwi i wzmacniając naczynia krwionośne dzięki wysokiemu poziomowi elektrolitów;
serce – obniżając poziom cholesterolu we krwi i redukując stany zapalne naczyń;
wątrobę – ułatwiając jej detoksyfikację;
stan cukru we krwi – zapobiegając procesowi utarty wrażliwości na insulinę dzięki obecności polisacharydów;
oczy – dzięki zestawowi witamin i minerałów, które przeciwdziałają degeneracji siatkówki;
płodność – kwas foliowy oraz witaminy z grupy B regulują cykl miesiączkowy i wspomagają rozwój tkanek;
tarczycę – polifenole obecne w cukinii regulują wydzielanie hormonów tarczycy.

[madohora]

Zazieleniło się! Nie tylko na skwerach i łąkach – także na straganach. I to dosłownie – właśnie teraz na wyciągnięcie ręki są szparagi! Szparagi grillowane, gotowane, blanszowane, przesmażane, pieczone… pełne cennych właściwości. Ze szparagów można wyczarować w kuchni prawdziwe smakołyki. Spieszcie się, bo sezon trwa tylko kilka tygodni.

[madohora]

Współczesne badania potwierdziły, że szparagi mają działanie moczopędne, przyspieszające perystaltykę jelit oraz hipotensyjne (tj. obniżające nadciśnienie tętnicze – dzięki poprawie stosunku jonów potasu do sodu). Starożytni Grecy stosowali szparagi jako lek przeciwko schorzeniom wątroby, a Chińczycy stosowali i nadal stosują preparaty ze szparagów w leczeniu kaszlu.
Szparagi uważane są za naturalne afrodyzjaki. Tak o szparagach pisał żyjący w XVI wieku szejk Omar Ibn Muhammed Al Nefzawi: „smażone z żółtkami w tłustym mleku wielbłądzim i miodzie powodują, iż mężczyzna jest w pogotowiu dzień i noc”. Nie bez znaczenia ma jego falliczny kształt. Poza szparag to warzywo, które dzięki licznym witaminom i składnikom biologicznie czynnym wzmacnia nasze siły witalne, co nie jest bez znaczenia w życiu seksualnym.

[madohora]

Kupiliśmy szparagi? To świetnie! Niech od razu wskakują do garnka. W lodówce mogą leżeć nie dłużej niż 3 dni. Niektórzy nie obierają szparagów przed gotowaniem, tylko dokładnie myją. Po umyciu wkładamy je do osolonej wody. Najlepiej do bardzo wąskiego, ale wysokiego garnka. Można je też lekko związać i wstawić w pozycji pionowej do garnka z wodą. Dobrze jeśli łebki lekko wystają nad powierzchnią wody.

[madohora]

SAŁATKA Z MŁODYCH ZIEMNIAKÓW ZE SZPARAGAMI

ziemniaki średnie – 4 sztuki
przyprawa do kurczaka pikantna – 2 łyżki
szparagi zielone – 6 sztuk
szparagi białe – 6 sztuk
kalarepa – 1 sztuka
mix sałat – 100 gramów
sos winegret
pieprz zielony – 1 szczypta
olej – 5 łyżek
olej rzepakowy do smażenia
oliwa z oliwek – 5 łyżek
sól himalajska i cukier do smaku
Przygotowanie:
Ziemniaki ugotuj w mundurkach, przestudź obierz ze skórki, pokrój w plasterki. Następnie skrop je olejem i posyp przyprawą do kurczaka, całość wymieszaj. Przełóż na pergamin i upiecz w piekarniku lub obsmaż na patelni. Kalarepę obierz i pokrój w słupki. Szparagi obierz, pokrój na trzy części. Warzywa ugotuj w wodzie z odrobiną soli himalajskiej i cukru. Pamiętaj by je zahartować po ugotowaniu zimną wodą lub lodem. Sałaty wypłucz i osusz. Sos sałatkowy połącz z szczyptę młotkowanego pieprzu i mieszając sukcesywnie dolewaj olej i oliwę z oliwek. Na dużym talerzu przygotuj kompozycję z bukietu sałat, szparag, kalarepy i pieczonych ziemniaków. Całość polej przygotowanym sosem.

[madohora]

ZUPA KREM ZE SZPARAGÓW

makaron krajanka – 250g
wiązka białych szparagów
woda – 0,75l
sos sojowy – 1 łyżeczka
śmietanka słodka 18% -100ml
śmietana kwaśna 18% – 100ml
masło – 1 łyżka
mąka – 1 łyżeczka
sól morska, cukier trzcinowy, pieprz biały do smaku
Przygotowanie:
Makaron ugotować według przepisu na opakowaniu. Szparagi obrać, przekroić na pół i ugotować do miękkości w osolonej wodzie z dodatkiem cukru. Części z główką wyciągnąć, a dolne części zmiksować z wodą w której się gotowały. Przetrzeć przez sito, aby pozbyć się łyk, dodać sos sojowy, pieprz biały do smaku i masło. Obie śmietany połączyć z mąka, zahartować niewielką ilością zupy i wszystko połączyć. Na koniec dodać szparagi z główką i makaron.

[madohora]

Kulinarna historia szczawiu sięga tysięcy lat. Pochodzi on z Europy Zachodniej i Azji. Już mieszkańcy starożytnego Egiptu łagodzili za pomocą tego warzywa niestrawność, a Hipokrates pisał o jego leczniczych właściwościach. Od dawna stosowano je w kuchni polskiej ze względu na intensywny – kwaśny smak. Co ciekawe, szczaw w języku niemieckim określany jest mianem „suri”, a w starofrancuskim „surele”, co w obu przypadkach oznacza „kwaśny”. Do Polski roślina trafiła w średniowieczu i podawana była jako „szczawiówka” – kwaskowa zupa. W takiej właśnie formie jest najczęściej serwowana w naszym kraju po dziś dzień.

[madohora]

Jak wykazały badania, to nie szpinak, lecz szczaw jest najlepszym źródłem żelaza. Wysoki poziom tego pierwiastka w warzywie zwiększa wytwarzanie krwinek czerwonych i zapobiega niedokrwistości. Ponadto, zwiększa dotlenienie organizmu, poprawia wzrost włosów, a także przyspiesza proces gojenia się ran.

[madohora]

Liście szczawiu, m.in. dzięki zawartości witaminy A i C, mają szerokie zastosowanie w leczeniu chorób skórnych. Można je pić, po ususzeniu, jako zioło albo stosować je zewnętrznie, po uprzednim zmieleniu. Przyjmowane wewnętrznie zmniejszają objawy grzybicy i suchości skóry, zaś stosowane bezpośrednio na skórę łagodzą wysypkę i podrażnienia.

[madohora]

Szczaw to zdrowe, naturalne warzywo, które może wzbogacić dietę w witaminy i minerały. Działa korzystnie na układ trawienny, odpornościowy i sercowo-naczyniowy. W umiarkowanych ilościach i w połączeniu z produktami mlecznymi może być nie tylko smacznym, ale i leczniczym dodatkiem do codziennego jadłospisu.

[madohora]

[madohora]

Nazwa Rumianek pochodzi od greckich słów chamos i melos, co oznacza „ziemne jabłko”. Przetwory z kwiatów rumianku wykazujących długotrwałą historię stosowania. Roślina ta była znana już za czasów Pliniusza (75-23 p.n.e.), polecał ją też Hipokrates i Dioskuride. W starożytnym Egipcie rumianek wykorzystywano w leczeniu gorączki i w celach kosmetycznych. Rzymianie lubili go zarówno jako napój, jak i kadzidło. Najciekawsze jest to, że rumianek był wykorzystywany do produkcji piwa, aby dodać smaku, podobnie jak chmiel jest używany dzisiaj. Mnisi w średniowieczu uprawiali roślinę nie tylko do piwa, ale także do tradycyjnych preparatów ziołowych. Zauważyli nawet, że sadzenie rumianku w pobliżu chorych roślin pomagało przywrócić je do życia. Później odkryto, że jabłkowy zapach zioła odstrasza owady i inne szkodniki, chroniąc rumianek i sąsiadujące z nim rośliny. Jak na ironię, nazwa „rumianek rzymski”, o której czasami słyszymy, nie pochodzi od tego konkretnego okresu. Wynika to raczej z arbitralnego nazewnictwa zioła w XIX wieku przez botanika, który przypadkiem znalazł je rosnące w rzymskim Koloseum.

[madohora]

Rumianek stosuje się tradycyjnie w wielu schorzeniach przewodu pokarmowego, w tym zaburzeniach trawienia, skurczów, rozstroju żołądka, wzdęciach i podrażnieniach przewodu pokarmowego. Flawonoidy występujące w kwiatach działają rozkurczowo na mięśnie, ułatwiając rozprowadzaniu gazów w jelitach. Zdolność rumianku do rozluźnienia mięśni gładkich macicy może też pomóc złagodzić dyskomfort związany ze skurczami menstruacyjnymi.

[madohora]

Uważa się, że spożywanie herbaty rumiankowej wzmacnia układ odpornościowy i pomaga zwalczać infekcje związane z przeziębieniem. Korzyści zdrowotne rumianku oceniono w badaniu opublikowany w Journal of Agricultural and Food Chemistry, w którym wzięło udział czternastu ochotników, z których każdy wypijał pięć filiżanek herbaty ziołowej dziennie przez dwa kolejne tygodnie. I co się okazało? Picie rumianku było związane ze znacznym wzrostem poziomu hipuranu i glicyny w moczu, co wiązało się ze zwiększoną aktywnością przeciwbakteryjną. W innym badaniu rumianek łagodził objawy nadciśnienia i znacząco zmniejszał skurczowe ciśnienie krwi, zwiększając wydalanie moczu.

[madohora]

Rumianek, u niektórych osób może powodować reakcje alergiczne. Do typowych objawów alergii na rumianek należą: podrażnienie skóry, duszność, atak astmy, zapalenie oskrzeli i nieżyt nosa. Jednak uczulenie na produkty zawierające tą roślinę nie należą do zbyt częstych. Jeśli jesteś uczulony na inne rośliny z tej samej rodziny, takie jak stokrotka, ambrozja, aster, chryzantema lub nagietek, powinieneś zachować ostrożność przy stosowaniu rumianku

[madohora]

[madohora]

Gruszki w zalewie

[madohora]

Sałatka warzywna

[madohora]

Sałatka z buraczkow

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ogórek (Cucumis L.) należy do rodziny dyniowatych. Wyróżnia się aż 53 gatunki tego warzywa, przy czym typowym przedstawicielem jest Cucumis sativus.

[madohora]

Jeden surowy ogórek (300 g) zawiera:

Kalorie: 45
Tłuszcz całkowity: 0 g
Węglowodany: 11 g
Woda: 287 g
Białko: 2 g
Błonnik: 2 g
Witamina C: 14% ZDS
Witamina K: 62% ZDS
Witamina A: 6% ZDS
Witamina B6: 6% ZDS
Kwas pantotenowy: 8% ZDS
Magnez: 10% ZDS
Potas: 13% ZDS
Mangan: 12% ZDS
Cholina 18,1 mg
*ZDS – Zalecane Dziennie Spożycie

[madohora]

Niektórzy badacze uważają że zawarty w świeżym ogórku enzym – askorbinaza – niszczy witaminę C. Z tego względu narodziła się opinia, że łączenie go z pomidorem czy papryką jest gwarantem pozbawienia „zdrowej” sałatki całego potencjału kwasu askorbinowego. Czy rzeczywiście askorbinaza ma aż tak niszczycielski wpływ na jakość pozostałych warzyw? Nie wiadomo. Jednak, jako że działanie enzymu można zneutralizować środowiskiem kwaśnym, bezpieczniej jest dodawać do mieszanek warzywnych ogórki kiszone albo dolewać do nich ocet.

[madohora]

Zakwaszenie organizmu objawia się chronicznym zmęczeniem, problemami ze skupieniem uwagi, słabą pamięcią i złym stanem cery. Osoby, które zauważyły u siebie podobne objawy, powinny zacząć jeść ogórki, z racji tego, że należą one do warzyw zasadotwórczych, a więc ich spożywanie pomaga organizm odtruć i odkwasić.

[madohora]

Jak wiemy, w polskiej kuchni ogórki są bardzo rozpowszechnione. Mamy zupę ogórkową, spożywamy je na surowo, w mizerii ze śmietaną, w formie kiszonej – z dodatkiem aromatycznych przypraw – a także jako warzywo konserwowe. Warto też wspomnieć, że mały ogórek – korniszon – jest w naszym kraju – obok śledzia – najpopularniejszą zakąską do wódki. Bywa, że ogórek w smaku jest gorzki – niczym alkohol, z którym tak chętnie jest łączony – za ten posmak odpowiadają kukurbitacyny. Ich najwyższe stężenie występuje w warzywach uprawianych w okresie długotrwałej suszy, na glebie, która posiada niewiele azotu. Dla gwarancji dobrego smaku warto zatem zaopatrywać się w ogórki u zaufanego sprzedawcy albo, w miarę możliwości, hodować je samemu.

[madohora]

Ogórek