adopcja

[m0nalisa]

myslalam o tym kiedys wiecie? jeszcze jak swoich dzieci nie mialam, bo
myslalam ze nie moge ich miec tyle lat sie nie udawalo- o ironio.
rozmawialismy z mezem na temat adopcji , nawrt dzis ze byloby fajnie wziasc
dzieczynke nawet do kilku lat, moze max 4 letnia?. Mamy swiadomosc tego z czym
sie caly ten proces wiaze.
Z racji ze mieszkamy w Uk - pogrzebalam nieco w necie - moga byc problemy,
jestesmy przeciez obcokrajowcami.slyszalam tez tu o polskich sierotach
porzuconych czy odebranych. Chyba udam sie gdzies po informacje..

[niuta_s]

tak,
ja nie bardzo mam ochotę rodzić drugi raz, nie bardzo też chciałabym się
ograniczać zawodowo, bałabym się kolejnej trudnej ciąży.
Mój mąż jest za, jego rodzice 2-gie dziecko adoptowali. Na razie jeszcze nie
interesowałam się tym bardziej. zacznę końcem przyszłego roku

[bacha1979]

mona powiem Ci, że mnie też nachodzą myśli o adopcji i założeniu np. rodzinnego
domu dziecka. Nie wiem czy byłabym na tyle silna by zrezygnować z pracy
zawodowej i zająć się wychowaniem dzieci (które przecież sporo przeżyły), ale
coraz częściej o tym myślę. Z małżem też gadaliśmy i może za jakiś czas, jak
Kamiśka podrośnie...

[niuta_s]

rodzinne domy dziecka to już nie jest taka sielanka - mam znajomą która taki
prowadzi, jest bardzo cieżko, dzieci są wspaniale - ale po sporych przejściach,
i niestety nie każdemu udaje się pomóc

[bacha1979]

Wiesz niuta, właśnie boję się czy podołam psychicznie takiemu wyzwaniu.

[niuta_s]

no właśnie. Moja znajoma ma bardzo mocny charakter - to bardzo twarda baba
(takie słowa przychodzą mi do głowy gdy o niej myślę), i wiem że jest jej bardzo
cieżko, widziałam chwile załamania, i zaciśnięte zęby. daje radę, i dzieci mają
w niej oparcie, ale nie jest to łatwe. najtrudniej pomóc takim dzieciom pokonać
"strachy" które w nich są głęboko zakorzenione,

[anna_sla]

oczywiście, że myślałam. Odkąd chciałam mieć własne dzieci, czyli od zawsze
Zawsze mi szkoda było tych biednych dzieci, a potem też nie mogłam zajść i to
spotęgowało moje myśli, ale męża wybrałam sobie takiego, że on tylko w
ostateczności zaadoptowałby jakieś "obce" dziecko, a teraz skoro ma swoich
trójkę to już nigdy w życiu go nie namówię.. Bardzo żywe te uczucia zrodziły się
we mnie kiedy urodziłam swoją córkę. Była na oddziale na patologii właśnie z
taką dwumiesięczną sierotką. Biedna jak ona płakała, pielęgniarki mówiły, że
takie dzieci czują od małego, że są same. Normalnie dziewczyny chciałam ją
zabrać ze sobą, wypisywali ją nawet do domu dziecka tego samego dnia co ja
zabierałam swoją Madzię. Gdyby nie mąż i rodzina, może powalczyłabym o nią.. do
dzisiaj nie mogę o niej zapomnieć..

[mariolka55]

ja zaszłam od razu w ciaze wiec nie myslałam pod tym kątem,ale teraz
maja swoje dzieci,myslac o urodzeniu jeszcze jednego,czasem mysle ze
mogłabym tez z jedno zaadoptowac...
albo moze na poczatek rodzina zastepcza ,niestety nie wiem czy
podołalibysmy.

[m0nalisa]

bo tego sie nie wie..
nie wiadomo tez na jakie trudnosci mozna trafic.
Ja bym chciała.
nie na probe, nie moze.. po prostu na pewno bym chciala.

Ja bym nie potrafila

[eyes69]

A raczej nie chciala miec adoptowanego dziecka.
Moze mam za silna potrzebe przekazywania wlasnych genow i genow
mezczyzny, ktorego kocham.

Ale jesli Wy jestescie zdecydowani, to zycze powodzenia i
wytrwalosci.
Niestety sam proces adopcyjne jest dosyc zniechecajacy.

[deela]

tak
trzecie lub czwarte dziecko adoptujemy

[aintha]

Na pewno nie rodzina zastępcza. Nie wyobrażam sobie "oddania" takiego dziecka
rodzicom. Tylko i wyłącznie adopcja. I o tym właśnie myślę... Ale dopiero jak
już swoją rodzoną rodzinkę będę miałą w komplecie
---------------------------

Dzieciaczkowo-Filmowo|Piosenki i wierszyki dlaDziecióf

[fajnyrobal]

Bardzo często o tym myślę. I tu trochę lżej potraktuję temat. Gdybym
trafiła szóstkę w totka tooo... urodziłabym jeszcze jedno swoje i
adoptowałabym jeszcze czworo Żeby mieć szóstkę za tą ,,szóstkę"

no w sumie racja

[mariolka55]

ze rodzina zastepcza to tak na próbe bardziej i mozna dziecko
pokochac i potem stracic je,dopiero teraz sie nad tym dokładnie
zastanowiłam,jak sie uda dziecko adoptowac to juz jest nasze i tylko
nasze!!!

[aintha]

trochę o tym czytałam (p.s Szwaja popełniła książkę o rodzinnych domach dziecka
"dom na klifie" ) i orientowałam się jak to jest, chociaż jeszcze nie do końca
wszysktie szczegóły kojarzę, ale wiem że: Dziecko się musi usamodzielnić i
wyprowadzić (i z rodziny zastępczej i z rodzinnego domu dziecka) jak skończy 18
lat, albo 25 JEŚLI się uczy (koniec nauki = wyprowadzka).
Rodzice do rodzinnego domu dziecka mają wstęp i to nawet bez zapowiadania się -
KOSZMAR!
W rodzinie zastępczej - rodzice mogą się "poprawić" (W domu dziecka też) i
zabrać dziecko do siebie. A Ty ? Zostajesz z pustką w serduchu

tyle, że nie zaadoptujesz zbyt wielu (duże są problemy z adopcją), ale nie
odbiorą ich. A przynajmniej nie tak łatwo.. Mam nadzieję...

---------------------------

Dzieciaczkowo-Filmowo|Piosenki i wierszyki dlaDziecióf

[niuta_s]

właśnie na rodziców narzeka moja znajoma, potrafią zburzyć porządek, bardzo
trudno wypracowany, grają na emocjach dzieci a potem znikają, z dziećmi wiadomo
kto zostaje, a praca nad ich psychiką zaczyna się od nowa