Teatr marionetkowy - czy to jeszcze sie podoba?

[nasstasya]

Jestem artysta plastykiem i robie m.in. marionetki. W ogole uwielbiam teatr lalkowy... to
czysta magia. Czy podzielacie ten poglad? Co sadzicie o tej formie wypowiedzi teatralnej? czy
to jest jeszcze ciekawe dla publicznosci i samych tworcow, w dzisiejszej dobie szybkich
rozrywek i komputerow? ja uwazam, ze tak.
Moje prace mozna zobaczyc na mej <a href="www.labeata.com" target="_blank">stronie
internetowej</a>.
Czekam na Wasze opinie.
Jesli ktos bylby zainteresowany wspolpraca ze mna, bylo by mi bardzo milo! Marionetki
umieraja, niestety!...
Pozdrawiam serdecznie!

Moje marionetki

[Gość: nasstasya]

Och, przepraszam nie wiedzialam ze linki nie dzialaja, a wiec moja stronka to www.labeata.com
Zapraszam do ogladniecia marionetek i nie tylko.

[Gość: wh]

oczywiście, że tak. Trudno bez marionetek wyobrazić sobie historię i
współczesność teatru!
Chciałem wejść na podaną strone, ale adres chyba zły, bo się nie udało.

Moje marionetki na www.laBeata.com

[nasstasya]

Ciesze sie, ze tak myslisz, wh!
Niemozliwe ze strona niedobra, przeciez wszystko dziala, sprobuj jeszcze raz, musi sie udac -
adres to www.laBeata.com
pozdrawiam Cie i zapraszam!

[Gość: wh]

Udało się wejść na stronę, rzeczywiście bardzo piękna. Skontaktuję sie
bezpośrednio pisząc e-maila ze strony.
A w ogóle to niech żyją marionetki!!!!

[Gość: oldgrouch]

Po dluzszym czasie nieobecnosci zagladam na to forum - i widze, ze juz nawet
artysci dajacy sie "rozszufrowac" tu bywaja, nawet ci zza wielkiej wody.. Teatr
lalkowy zachowal zapewne najwiecej z istoty czystej teatralnosci (juz nie bede
meczyl Craigiem..). U nas zostal dawno juz zepchniety do kacika dla dzieci i
nawet wieloletnia heroiczna praca szkoly lalkarskiej w Bialymstoku (wraz z jej
dynamicznym obecnym rektorem (pro) ,swietnym zreszta czlowiekiem) niewiele tu
zmienila. Na swiecie jest inaczej - o czym przekonuja nie tylko festiwalowe
sukcesy lalkarzy, ale i powaga w traktowaniu tej tworczosci przez krytykow i
teoretykow teatru. A kto w Polsce pisze dzis powaznie o takiej tworczosci? Nic
tylko - problem "jobów" lecacych ze sceny w Rozmaitosciach w Warszawie, albo
snucie sie a la Lupa w Krakowie (czy Paryzu).
Tu ciagle zywa moze byc tragedia, proste wzruszenia sa prawdziwe, to teatr
budujacy jakas tkanke miedzy ludmi - czyli tetar sym-boliczny, a nie
dia-boliczny (jak to uslyszalem od ktoregos z twórców). PAmieta ktos "paper
theahter" Zbig. Micha. Nikt go tu nie chcial, to wymeigrowal dawno temu do Niemiec.
Teatr lalkowy (szeroko rozumiany)to takze miejsce poszukiwania nowych form,
tworzenia niecodzienyych relacji aktor-widz, a takze - co wcale nie jest
najmniej wazne na tym najlepszym ze swiatow - jakiegos w miare dzialającego
rynku. Z moich doswiadczen m.in. holenderskich wynika np., ze lalkarz ze swoja
walizka znajdzie latwiej prace (=gaze, fee itp) niz awangardowy teatr szesciu
ludzi atakujacych swiat. To prawda, ze czasem trzeba grac np. w sali
eleganckiego hotelu, w przerwie obrad zjazdu jakiegos Microsoftu...
A Twoje marionetki bardzo mi sie podobaja, problem tylko - w jakim spektaklu
zamienia sie w znaki czlowieka?...
pozdrawiam

[Gość: Mazut]

Marinoetki bardzo fajne dla dzieci są...

[voytashek]

Krakowska Groteska pokazuje, że teatr lalek naprawdę jest żywy i ma się
świetnie - zarówno jeżeli chodzi o przedstawienia dla dorosłych
("Parady", "Golem") jak i dla dzieci - cieszę się, że w moim mieście jest taki
teatr i nikt nie wpadł na pomysł, żeby go zlikwidować.

Teatr marionetkowy

[nasstasya]

Witam, oldgrouch!
zgadzam sie z Twoja opinia, szkoda ze lalek coraz mniej, w Polsce i na swiecie... a to pzreciez
taka wspaniala sztuka! mam nadzieje, ze uda mi sie powstrzymac choc w malej mierze, te
spadkowa tendencje ;-)
Mam nadzieje, ze moje marionetki znajda uznanie w oczach jakis rezyserow teatru i zostana
zatrudnione do grania w prawdziwych teatrach (co juz mialo miejsce, a takze jeden raz w filmie,
ale to tu, w Stanach - a marzy mi sie bardzo praca w Polsce!)
Tymczasem przymierzam sie do wyprodukowania bajki samodzielnie...

[Gość: oldgrouch]

Witam
to dobrze, ze myslisz o spektaklach.Lalka, a szczegolnie marionetka, stala sie
dzis takim turystycznym gadgetem,pamiatka sprzedawana gdzies na Lido w Wenecji
czy przy Moscie KArola w Pradze (mowie o miejscach gdzie jest wielka teatralna
tradycja lalki - symbolu, czy "zastepczego" czlowieka)a nie mozna dac sie
zamknac w takim turystyczno-dzieciecym ogrodku.
Piszesz, ze myslisz o bajce...A moze jednak lepiej by bylo, gdyby Twoje lalki
opowiadaly historie duzo powazniejsze? Juz nie bede odwolywal sie do tradycji
róznych wielkich marionetkarzy (bo marionetka trzeba jeszcze nauczyc sie
animowac - to wielka sztuka), ale przypomnijmy znaczenie tej lalki - w filmach
np.:"Byc jak John MAlkovich", "Podwojne zycie Veroniki". Dla mnie - te
sekwencje znaczyly tyle co i aktorskie. A wiec lalka moze niesc mocne przeslanie.
POzdrawiam - i zachecam do poogladania zapisow video lub filmowych
rejestrujacychcprace wielkich lalkarzy. W filmotekach uniwersyteckich w NY i LA
widzialem kiedys takie zbiory
raz jeszcze
-

[Gość: wh]

To dobrze, że temat marionetek się pojawia, i że ktoś je kocha i ktoś inny je
rozumie. A jest to temat rzeka. Ja chcę tylko przypomnieć o Kantorze i
porażającym zetknięciu na scenie żywego aktora i lalki (bo nie byla to ściśle
marionetka)w "Umarłej klasie".
A swoja drogą warto przeczytać zabawne opowiadanie Andersena "Dyrektor teatru
marionetek' o tym, co się dzieje, gdy marionetki stają się żywymi aktorami.
Wiadoma sekwencja z "Pinokia" też jest niezła.
Mam tylko wrażenie, że myli się nagminnie marionetki z lalką w ogóle.
marionetka to taki rodzaj lalki, ktory animuje się (na ogół od góry) przy
pomocy sznurków.

Marionetki moja milosc...

[nasstasya]

Oj to prawda, uwielbiam je!
I one chyba tez mnie lubia ;-)
W kazdym razie- szykuje sie do zrealizowania jakiegos spektaklu, a wlasciwie to to bedzie
sfilmowane, czyli wyjdzie z tego cosik do pokazania na video/w TV - mam nadzieje, ze nie bede
sie miala czego wstydzic. To nie to samo, co teatr na zywo, oczywiscie (wolalabym), ale dobre i
to na pocztek. Bedzie to basn o Pieknej i Bestii, oparta francuskiej wersji tekstu z 1756 (z tym
ze zrobimy w jez. angielskim...)
A "Podwojne zycie Weroniki" i inne filmy wspomniane wczesniej naleza do moich ulubionych
(zreszta od razu zakochalam sie w Alexandrze!...)