Rozwód...

[Gość: "panna z odzysku"]

Moje małżeństw trwało trzy lata no i niestety doszło do rozpadu, ponieważ mąż
zakochał się w innej... Myślałam że po rozwodzie będzie mi lżej, że będę
miała już wszystko za sobą, że będę mogła zacząć wszystko na nowo... Myślałam
że znów będę mogła się cieszyć życiem, że te wszystkie przykrości które mnie
spotkały są już za mną... Jednak wcale nie jest mi lżej, nadal boli... Mam
pytanie do osób które się rozwiodły: Jak długo "dochodziliście" do siebie ?
Czy to naprawde tak długo trwa i że będzie się przez cały czas odbijało na
moim życiu ? Będę wdzięczna za wszystkie odpowiedzi...

[Gość: Catharina]

Nie to zebym sie rozwodzila, ale bylam z kims ( teraz to jest "ktos", kiedys
bylo inaczej) przez prawie 3 lata. I zawsze myslalam, ze uczucie zwycieża, ale
Nasze nie pokonalo 150 kilkometrow :( Minelo juz sporo czasu, a ta pustka
gdzies tam i tak zostala i ... pewnie bedzie juz zawsze. Zawsze znajdzie sie
cos co o Nim przypomnia, jakies zdjecie, mala rzecz, sytuacja ... I choc sa
takie dni kiedy wszytsko jest juz dobrze, zdarzaja sie i takie kiedy bardzo
wiele bym oddala bysmy znowu byli razem ...

Duzo wytrwalości i usmiechu :)
Pozdrawiam :)

Dziękuję...

[Gość: "panna"]

Czasami nie trzeba być w małżeństwie, by czuć się tak jak po rozwodzie... Tobie
też dużo wytrwałości i dużo uśmiechu...

[Gość: Catharina]

Thx :)

To musi poboleć....

[Gość: Marcin]

...niestety.Ja byłem żonaty pięć lat, jestem 10 miesięcy po rozwodzie i już
jest OK (odeszła ona). Ale tak naprawdę to byłem w dole przez jakieś dwa lata,
nie przymierzając. I powiem Ci, wyszło mi na zdrowie. Jestem dużo mocniejszy
niż byłem, no generalnie lepszy ze mnie chyba koleś teraz, bez fałszywej
skromności. Nie można sie tylko zamykać w sobie, to podstawa. Wychodź do
ludzi, nie bój sie prosić o pomoc. Wprawdzie nie wierzę w żadne cudowne
poradniki, ale akurat jeden, który podrzuciła mi kumpela, był naprawdę niezły
i sporo mi pomógł, co potrafiłem docenić dopiero po pewnym czasie, bo na
poczatku mnie lekko irytował. Nazywa się "Marsjanie i Wenusjanki rozpoczynaja
życie od nowa", autor: John Grey. Przeczytaj, bo napewno nie zaszkodzi, a
pomóc może. Pozdrawiam i nie poddawaj się. Nowe życie "po" moze okazać się
lepsze niż "przed". Zaufaj mi :-)

[Gość: "panna"]

Dzięki... Lektury napewno poszukam, ja w tych ciężkich chwilach opierałam się
na "Alchemiku" Cohela polecam ją wszyskim w każdym okresie życia. I szukałam
Własnej Legendy i wierzyłam że mi się uda... Z dnia na dzień jest coraz
lepiej... Masz racje mówiąc, że po takich przeżyciach człowiek staje się
mądrzejszy, dojrzalszy, "starszy o jakies 10 lat". Ja mam prawie 25 (do 22 maja
jeszcze 24 :-)) ale czuje sie duż starsza i odporniejsza na to co mi może
przynieść los... Wiem, że teraz może być już tylko lepiej, bo gorzej już
było... ale czasami przychodzą takie chwile, że nie chce mi sie nic... Tych
chwil jest już coraz mniej, ale są... Jeżeli możesz to powiedz mi czy udało Ci
się z kimś związać... Ja próbuję stworzyć nowy związek, ale mam mnóstwo obaw...
Jeszcze raz dziękuję - aga

[Gość: Marcin]

Witaj Ago!
Cóż, pewnych rzeczy się nie da zapomnieć, nic się na to nie poradzi. Po czymś
takim (zwłaszcza jeśli kochało sie naprawdę "na zabój")zawsze zostaje jakaś
zadra, a czasem efekty są trudne do przewidzenia. Wydaje mi się, że własnie w
moim wypadku mam do czynienia z tego rodzaju "efektem ubocznym", polegającym
na tym, że OK, wszystko już w porządku, wróciłem do swiata itd., ale
najzwyczajniej w świecie nie mogę sie zakochać.Po rozwodzie rzuciłem się w wir
romansów sensownych bardziej lub mniej, wiele z tych kobiet było naprawdę OK i
świetnie sie rozumielismy pod każdym względem, ale..no właśnie. Po pewnym
czasie one oczekiwały - co zrozumiałe (właśnie skończyłem 29 lat, one były
mniej wiecej w tym samym wieku, wiec to tym bardziej zrozumiałe..) - żebym sie
jakoś określił, a wtedy mnie lekko cofało. I naprawdę nie chodzi o to, że nie
ufam kobietom, boję się zaangażować po zranieniu i inne tego rodzaju
farmazony. Jestem dorosłym facetem, swoje odcierpiałem i nie mam zamiaru
obwiniać całego rodu kobiecego za to co sie stało. Wydaje mi się, że po prostu
mój czas jeszcze nadejdzie, muszę tylko zaufać swojej..męskiej intuicji
(cholera, jest coś takiego w ogóle? :-))) Szczerze mówiąc na razie świetnie
się czuje, bedąc samemu.Wróciłem po rocznym pobycie zza granicy, więcej
pracuję, nadrabiam towarzyskie zaległości itd. Jasne, że czasem brakuje kogoś
do przytulenia, do zaopiekowania się nim, ale...jak mówią Anglicy: be cool,
relax and ready, jakby co. Ale tak naprawdę to wniosek mam jeden - myślę, że i
dla Ciebie może on być pomocny. A mianowicie, w nowy zwiazek powinniśmy
wchodzić dopiero w momencie, kiedy uznamy że możemy być sami i jest nam z tym
dobrze. Buduje się na silnych fundamentach. Jeśli chcesz być z kimś dlatego,
że samemu czujesz się niepewnie, chcesz, żeby ktoś Cię wspierał itd. (to
Rodowicz?..."przecież dziewczyna nie może przez życie iść sama" czy cos
takiego..), to nie jest to dobry początek. I to jest moja odpowiedź na Twoje
obawy, których i tak sie nie pozbędziesz. Po prostu trzeba walczyć. Ale to
nic. Jutro jest pierwszy dzień reszty naszego życia, jak to ktoś ładnie
powiedział. Trzymaj się ciepło. Jeszcze raz powodzenia. Marcin

PS.
Uff, wybacz, że rozpisałem się jak rasowy grafoman, ale przebywam aktualnie w
prawie wyłącznie męskim towarzystwie i miło mieć świadomość, że pisze się
słowa skierowane do kobiety ;-)

[Gość: Klassa]

Niestety bardziej boli, tę osobe, która jest zostawiana ,
opuszczana, od kogo ktoś bliski odchodzi.W Twojej
sytuacji , to Ciebie bardziej boli - niestety. Ale to
przechodzi. Znam to z własnego doświadczenia. I trzeba
zaczynać od nowa. COŚ ZMIEŃ, a zacznij od fryzury,kilku
ciuszków.Jest smutno, boli, jeli jeszcze tęsknisz to
popłacz, ale w samotności, w kąciku , NIE POKAZUJ NIKOMU,
że jest Ci smutno. Nawet najbliższa Przyjaciółka to
skomentuje na Twoja niekorzyść.Jeśli nie masz dzieci i
masz dużo czasu dla siebie to rozejzyj się.Śnieg się
stopi i bedzie WIOSNA. MAJ , zakwitną kasztany i możeee
kogoś znowu spotkasz.
Powodzenia i pozdrawiam

Dzięki...

[Gość: "panna"]

Dzięki... Fryzurkę zmieniłam - ma ok 6-8 cm i jest kolorowa no i bardzo mi się
podoba :-) Ciuszki też torchę pomogły... Jeżeli chodzi o płacz - już chyba nie
mam łez - bo nie pamiętam kiedy plakałam... Ogólnie z dnia na dzień jest mi
trochę lżej, trochę lepiej... Może niedługo zacznę życie na nowo... może...
Dzięki - Tobie życzę wszystkiego naj i niech maj będzie szcześliwy dla tych
mniej szczęśliwych...

[Gość: Klassa]

No, to tak trzymaj !!!! Powodzenia. I rozgladaj się.