kochałam żonatego faceta

[Gość: nieŻona]

Spojrzałam wczoraj w okno jego pracy...
Jest we mnie. Siedzi głęboko i nie mogę go wymazać gumką z pamięci. Czy go
kocham? Staram się samą siebie przekonać, że nie. Skurwysyn - przekonuję
się. Zabił nasze dziecko. Swoją pieprzoną bezradnością.
Wiem, że mnie kochał. Sytuacja trudna - nie potrafił odejść od córki.
Najśmieszniejsze było to, że ja ją bym pokochała, starała się
zaprzyjaźnić... Studiowałam psychologię - może dałabym radę. One wygrały. Ja
się z nim nie widziałam od tamtej pory. Minęły dłuuugie lata, a jego zapach
wciąż mnie pęta, nie daje zapomnieć, wyrzucić w kosmos.
Mam faceta. Kocham go nad życie, jest wspaniały! Ale raz na jakiś czas moje
myśli jak bumerang powracają do tamtego faceta. Chociaż przeżyłam przez
niego piekło, dno istnienia, śmierć swojego nienarodzonego dziecka i swoją
oczywiście.
Dlaczego mam taki popieprzony umysł? Dlaczego nie mogę się wyzwolić?
Dlaczego czasem tęsknię za tamtym?
Żal mi siebie!

[zalotnica]

Gość portalu: nieŻona napisał(a):

> Wiem, że mnie kochał. Sytuacja trudna - nie potrafił odejść od córki...
> One wygrały.... Minęły dłuuugie lata, a jego zapach
> wciąż mnie pęta, nie daje zapomnieć, wyrzucić w kosmos....
> Ale raz na jakiś czas moje
> myśli jak bumerang powracają do tamtego faceta. Chociaż przeżyłam przez
> niego piekło, dno istnienia, śmierć swojego nienarodzonego dziecka i swoją
> oczywiście.
> Dlaczego mam taki popieprzony umysł? Dlaczego nie mogę się wyzwolić?
> Dlaczego czasem tęsknię za tamtym?
> Żal mi siebie!

A ja sie zawsze pytam, dlaczego niektorzy mezczyzni potrafia zadawac
tyle bolu kobietom...?

[Gość: aga]

No właśnie - dlaczego nie da się wymazać gumką tego o czym nie chcemy
pamiętać ? Im bardziej tego chcemy tym bardziej pamiętamy... I dlaczego na
wspomnienie osób które zadały nam tyle bólu, cierpienia i upokorzenia
odpływamy ? Mam wspaniałego faceta który bardzo mnie kocha, dla którego jestem
słoneczkiem najdroższym - faceta z którym jest mi wspaniale... Ale wystarczy
przypadkowe spotkaie, spacer obok miejsca jego pracy, obok jego domu, bym znów
zaczęła myśleć, wspominać... tęsknić ? Tylko za kim ? Facetem który zdradzał
mnie przez prawie całe nasze małżeństwo ?! Rozsądek swoje a serce swoje... Mam
nadzieje że nie będzie tak zawsze... I tego sobie i WAM życzę - aga

[Gość: Misia]

wiecie dziewczyny... ja jestem z żonatym męrzczyzną, który jest dla mnie całym
moim życiem. oboje bardzo się kochamy, sytuacja jest o tyle dziwna, że on ze
swoją żonką nie mieszka, nie ma jej w kraju, to tak jakby jej nie było.
jesteśmy razem juz rok czasu, mamy wspólne plany, aczkolwiek powoli dostrzegam
jego wady. taką największą jego wadą jest to, ze on nienawidzi mojej pracy,
związana jest ona z pracą na popołudnia, a właściwie do samego wieczora, lub
jak kto woli do nocy.
a poza tym jedt wszystko w najlepszym razie. jest nam naprawde bardzo dobrze,
oboje nie możemy się sobą nacieszyc.
ale często pojawia się w moich myślach pytanie. Czy on mnie nie zostawi????
zdaje sobie z tego sprawe ze on chyba jeszcze troche kocha zone, chociaz nie
zawsze mnie sie tak wydaje, poniewaz gdyby naprawde ją kochał to nie pozwolił
by jej pojechac samej. przykro mi sie robi,

[Gość: gabi]

Mam do Was pytanie.Za parenascie,paredziesiat lat nie bedziecie juz takie
mlode,swieze i piekne.Czy chcialybyscie byc na miejscu tych zon?Wczesniej
uwazalam,ze milosc jest najwazniejsza.Ale czesto to nie jest milosc.Znam kilka
par, ktore sie rozpadly,dojrzali faceci zdradzali swoje mile,inteligentne zony
z 20-latkami,badz troche mlodszymi od siebie.Nie wyobrazacie sobie,jak one
cierpialy.Nie mowie,ze miedzy wami nie ma milosci.Napewno cos jest.Ale czy
czasem myslicie o zonach jak o czlowieku,czy jak o kims,kogo trzeba sie pozbyc?

[daffne]

Gość portalu: nieŻona napisał(a):

> Spojrzałam wczoraj w okno jego pracy...
> Jest we mnie. Siedzi głęboko i nie mogę go wymazać gumką z pamięci. Czy go
> kocham? Staram się samą siebie przekonać, że nie. Skurwysyn - przekonuję
> się. Zabił nasze dziecko. Swoją pieprzoną bezradnością.
> Wiem, że mnie kochał. Sytuacja trudna - nie potrafił odejść od córki.
> Najśmieszniejsze było to, że ja ją bym pokochała, starała się
> zaprzyjaźnić... Studiowałam psychologię - może dałabym radę. One wygrały. Ja
> się z nim nie widziałam od tamtej pory. Minęły dłuuugie lata, a jego zapach
> wciąż mnie pęta, nie daje zapomnieć, wyrzucić w kosmos.
> Mam faceta. Kocham go nad życie, jest wspaniały! Ale raz na jakiś czas moje
> myśli jak bumerang powracają do tamtego faceta. Chociaż przeżyłam przez
> niego piekło, dno istnienia, śmierć swojego nienarodzonego dziecka i swoją
> oczywiście.
> Dlaczego mam taki popieprzony umysł? Dlaczego nie mogę się wyzwolić?
> Dlaczego czasem tęsknię za tamtym?
> Żal mi siebie!
------------------
Z tego co mowisz wyglada na to , ze kochal i Ciebie i zone...Z tym , ze zone jednak bardziej...watpie ze zostal z zona tylko dla swojej corki.Milosc do zony byla silniejsza.A ty ludzilas sie , ze jestes najwazniejsza...Bron boze nie potepiam Cie ale wiazac sie z zonatym mezczyzna nie moglas byc pewna tego , ze jest i bedzie Twoj..
Pozdrowionka:)

[Gość: Misia]

a ja dokańczając swoją wypowiedź.... kocham swojego męrzczyznę, i chociaż nasza
miłośc jest wspaniała to jednakczasami mam obawy przed naszą miłością. ale one
tylko są wtedy, kiedy nie widzę jego bo np. jest w pracy, natomiast kiedy się
widujemy, a jest to codziennie, to moje obawy mijają. wiem, że kiedyś będziemy
szczęśliwi i będziemy tworzyli jedność.

[Gość: Leszek]

Gość portalu: Misia napisał(a):

> a ja dokańczając swoją wypowiedź.... kocham swojego męrzczyznę, i chociaż
nasza
>
> miłośc jest wspaniała to jednakczasami mam obawy przed naszą miłością. ale
one
> tylko są wtedy, kiedy nie widzę jego bo np. jest w pracy, natomiast kiedy się
> widujemy, a jest to codziennie, to moje obawy mijają. wiem, że kiedyś
będziemy
> szczęśliwi i będziemy tworzyli jedność.

Szanse na to sa minimalne, 2-3%, tak mowi statystyka. Ale ciagle nie brak
naiwnych dziewczyn, ktore wierza, ze On kiedys odejdzie od zony. Zal mi Was,
ale tylko troche. Duzo bardziej mi zal ich zon.

Czy można kochać dwóch facetów jednocześnie?

[Gość: Julia]

A jeżeli mężatka kocha innego faceta?Nie przestając kochać przy tym swojego
męża? Czy to jest możliwe?Kochać obu jednocześnie?

[Gość: nieŻona]

Gość portalu: Julia napisał(a):

> A jeżeli mężatka kocha innego faceta?Nie przestając kochać przy tym swojego
> męża? Czy to jest możliwe?Kochać obu jednocześnie?

Ups! Myślę, że tak jak facet nie może, tak kobieta - jak najbardziej...
I to w naszej naturze jest najgorsze... Kto nie przeżył niech poczeka...
Czyżbyś padła ofiarą naszego jestestwa???

[Gość: inga]

moze!!! i to wcale nie jest zabawne. ja tu przy takim ukladzie nikogo nie
skrzywdzic??

[Gość: Julia]

No wlaśnie!Jak?

[Gość: Julia]

Chyba niestety tak.I to jest smutne, bo mam poczucie,że krzywdzę obu.Wybór
jest prosty- męża nigdy nie zostawię,bo go kocham, ale wiem też,że "ten
drugi"jest dla mnie b. ważny, mimo, że nigdy nie będziemy razem.I oboje o tym
wiemy.Ale milośc niestety nie wybiera.Choć może moglam się przed nią obronić.

[Gość: inga]

skoro oboje wiecie ze nigdy nie bedziecie razem to po co ciagnac tak ryzykowny
uklad. przeciez mozesz stracic meza ktorego kochasz. takie rzeczy zawsze
predzej czy pozniej wychodza na jaw.
nie wiem czy to dobra metoda ale ja zrobilam tak:
jestem z jednym spotykam sie otwarcie z drugim. teraz uklad z nim jest
platoniczny co nie znaczy ze pozbawiony roznorakich emocji. chwilami to trudne
ale przeciez nie jestes z gosciem tylko dlatego ze jest fajny w lozku. jesli
laczy was cos wiecej to przy obustronnym wysilku powinno dac sie cos uratowc.
trudne. nawet bardzo. zycze powodzenia.
moze nam sie uda :)

odp do Julii

[Gość: nieŻona]

Jak już ustaliliśmy kochać dwóch facetów jednocześnie można. Ba, nawet wielu z
nam się to przytrafia. Gra instynktów, zauroczenie, chemia. Nie mylić z
życiem "na serio": pranie brudnych gaci, tolerancja przyzwyczajeń partnera,
dialog, wychowywanie dzieci.
To co jest najprawdopodobniej pomiędzy Tobą, a nieMężem to nutka emocji co
dalej, a gdy ktoś się dowie... Ukrycie, konspiracja, czekanie, tęsknota.
Jeśli to te uczucia i te zachowanie - warto wbić w siebie Moralne Społecznie
Ja i zakochać się tak samo w mężu. Sposoby - są, ale to może w dalszej
dyskusji.
Zgadzam się z tym, co już ktoś tam pisał, że takie rzeczy wychodzą. Super
terapia - konstruktywna rozmowa z mężem. Chociaż nie polecam, jeśli ma to
zniszczyć związek. Znacie siebie i najlepiej wybierzesz Własną Drogę.
Jeżeli jednak uczucie do męża wygasło, choć pisalaś, że nie, i jeżeli
kochałabyś tak do końca i na prawdę nieMęża i to z nim chciałabyś spędzić
resztę życia... Osobiście jestem za bytem SZCZĘŚLIWYM. Nikt nas nie zmusza do
tkwienia w byleczym. Tylko czasem brak nam odwagi. Tej na uświadomienie sobie
naszej sytuacji i tej na zrobienie kroku przeciwko wszystkiemu i wszystkim.
Ale dla siebie. Czyż nie?

[Gość: julia]

A to takie trudne wszystko.............

[Gość: nieŻona]

daffne napisała:

> Z tego co mowisz wyglada na to , ze kochal i Ciebie i zone...Z tym , ze zone
je
> dnak bardziej...watpie ze zostal z zona tylko dla swojej corki.Milosc do
zony b
> yla silniejsza.A ty ludzilas sie , ze jestes najwazniejsza...Bron boze nie
pote
> piam Cie ale wiazac sie z zonatym mezczyzna nie moglas byc pewna tego , ze
jest
> i bedzie Twoj..
> Pozdrowionka:)

Odpowiem tak: Przez kilka lat broniłam się przed tym, aby się z nim spotkać -
dzwonił, ja umierałam i mówiłam: NIE! "Dlaczego?" - pytał. "Co na to Twoja
żona?" - pytałam na pytanie. "Żona to żona" - beztrosko odpowiadał. "A nie
przyszło Ci do głowy, że ja też kiedyś będę żoną?" - milczał. Opierałam się
długo. Pewnego razu stwierdziłam, że albo się z nim umówię i wyleczę, albo
przez resztę życia będę marzyć, tęsknić za wyimaginowanym ktosiem. Wtedy
miałam kilka lat po dwudziestce.
Spotkaliśmy się... Oszalałam. Niedługo oszalał i on. Myślał, że będę jakąś
tam, może kolejną, ale pech chciał, że oszalał.
Później szalała żona, ale z rozpaczy i nerwów.
Na koniec, jak się rozstawaliśmy on płakał jak dziecko, to ja byłam twarda. I
jeszcze musiałam duuużo przeżyć, o czym niechce mi się pisać, ale co wynika z
poprzedniego posta.
Po rozstaniu z nim natychmiast zadzwoniłam do żony. Zapytałam, czy chce się
spotkać. Chciała.
Na początku chciała mnie zgnoić (właścicielka dużej firmy, niska, pyskata,
dojrzała, mądra kobieta właśnie_po_czterdziestce) ale ja też już miałam swoje
lata, pancerz doświadczeń, przygotowałam się psychicznie i wiedziałam czego
chcę - dialogu a nie walki - zresztą już nie było o co walczyć (chyba, że o
nasze własne życia). Powiedziałam, że nie tylko ja tu chyba jestem winna, ale
winni jesteśmy wszyscy itp. Zaczęłyśmy rozmawiać jak równy z równym. Później
jak ofiara z ofiarą. Później jak przyjaciółka z przyjaciółką. Chciała, aby to
spotkanie trwało 15 minut. Trwało ponad 2h. Obiecałam jej, że nigdy z nim się
nie spotkam. Życzyłam jej, aby im się ułożyło. Onapowierzyła mnie opiece
Boskiej. OK, KONIEC.
Obietnicy dotrzymałam - wiłam się z bólu. Myślałam, że umarłam. Umarłam.
I narodziłam się ponownie.
Myślę i wiem, że został dla córki. A żonę kocha się już na zawsze. Bez względu
na wszystko, choć można nawet już być mężem innej kobiety.
A Misi powiem, że życzę powodzenia, ale jesteś w bardzo trudnej sytuacji i
zawsze pamiętaj, że koniec świata Ty wyznaczasz a nie wyznacza Ci inny
człowiek (np. kochanek, który nagle postanawia wrócić do żony). Kiedy okaże
się, że to koniec - zaplanuj swoją postawę w takiej sytuacji. Może Ci się to
nie przyda (oby), ale możesz też dzięki temu wyjść z opresji z twarzą.
Ja wyszłam z twarzą.

Do Leszka i nieŻonatej

[Gość: Misia]

leszek tak naprawde co możesz o mnie wiedzieć - nic wiedziałam. i nie porównuj
mnie do naiwnej, poniewaz taka nie jestem. nie znasz mojej sytuacji. pamiętaj
jego żony tutaj nie ma i ona tutaj do naszego kraju nigdy w życiu nie wróci na
stałe. Na samym początku nie wiedziała o Nas, ale teraz wszystko się zmieniło.
zna całą prawde. kiedyś przyjechała do Polski, ale wtedy ja i on wyjechaliśmy.
także się nie widzieli, ona wyjechała po paru dniach z Polski z ogromnym
płaczem i żalem, że tak ją potraktował, że zostawił ją i z jednym zdaniem, "ja
tutaj nie wracam".
Do nieżonatej widzę że nie miałaś też ciekawej sytuacji. mój boy nie ma dzieci,
jest młody, ja też i naprawde mamy nadzieje ułożyć sobie life. bardzo bym
chciała abyś mi napisała czy czasami czujesz potrzebe zobaczenia się z nim??
czy nie chciałaś, a on chce??

[Gość: Leszek]

Jak sie rozwiedzie to pogadamy ...
Wielu bylo takich co narzekali na swoje zony, rozstawali sie, zlorzeczyli.
Kiedy trzeba bylo wybrac jakos cudem wracala u nich milosc do zony.

Warto byc zapamietala ze:
1. Mezczyzni sa mistrzami w ukrywaniu swoich uczuc i dezinformowania przez to
kobiet.
2. Mezczyzni sa mistrzami w oklamywaniu.

Niech sie rozwiedzie z zona jak najszybciej, jesli nie bedzie chcial tego z
jakichs powodow zrobic to nie ludz sie.

[Gość: Misia]

Leszku, oczywiście że się rozwiedzie on prawie już to robi, już ok 1,5 miesiąca
temu byłam razem z nimw sądzie, i właśnie dlatego jego żona dowiedziała się o
nas. naprawde jestem o tyle w lepszej sytuacji, niż inne dziewczęta, ponieważ
on jest w 100% zdecydowany na rozwód z nią. wszystko jest na dobrej drodze. :-)

[zalotnica]

Gość portalu: Leszek napisał(a):

> Warto byc zapamietala ze:
> 1. Mezczyzni sa mistrzami w ukrywaniu swoich uczuc i dezinformowania przez to
> kobiet.
> 2. Mezczyzni sa mistrzami w oklamywaniu.

Dziewczyny, to mowi do Was mezczyzna...Zapamietajcie to i nie lekcewazcie
tego...a odpowiednie postepowanie zaoszczedzi Wam duzo lez...

[betty-bt]

... i- NA BOGA!!!- sluchajmy Leszka :-)))

[Gość: nieŻona]

Czasem, raz na rok, bardzo chcę go zobaczyć. To mnie wkurza, ale walczę ze
sobą i umiem się hamować. Już umiem.
Chciałabym mu pokazać się i niemo powiedzieć: życzę Ci dobrze, mam już swoje
życie, Ty swoje. Będziesz w moim sercu, ale raczej jako wspomnienie wielkiej,
wielkiej namiętności. Teraz jest ktoś inny. Bliższy. Najbliższy.

Drogi Leszku!
Może statystyki i Twój samczy umysł, wiedza z pierwszej ręki jacy są faceci i
co myślą, powiem więcej - poniekąd zgadza się z Tobą, ale znam też takie pary,
którym się udało. Mam nadzieję Misia, że Tobie też się uda i będziesz
szczęśliwa. Nie śpiesz się i nie naciskaj na niego - faceci tego nie cierpią.
Bądź czuła, pewna i cierpliwa. Może Ci się uda i będziesz w tych 2-3 procent,
ale pamiętaj, że jeżeli się nie uda - też da się żyć. I czasem może nawet
lepiej niż nam się wcześniej wydawało. Ja mam duuużo lepiej :)

[Gość: Misia]

dzięki nieŻona za pocieche. teraz mam troszkę lepiej na serduszku!!! wiesz
naprawde on będzie miał rozwód, zaraz przyjedzie do mnie, ugotowałam obiadek,
on zawsze o tym marzył, aby przyjeżdżać do mnie i czuć to prawdziwe ciepło
domowego ogniska. a z nią tego nie miał, ponieważ już na początku ich
małżeństwa ona wyjechała. i zostawiła go.....a wtedy pojawiłam się
ja....zmieniłam całe jego dotychczasowe życie...na lepsze. i wierzę w to że
bedzie ok....pozdrawiam

[Gość: inga]

wiesz czego chcesz masz wlasne zycie bez niego po tym co piszesz mozna poznac
ze jestes doswiadczona madra kobieta. przyjemnie czyta sie takie posty choc
zawieraja jakas dawke tragizmu. zycze powodzenia dasz sobie rade o ile juz nie
dalas:)
a czego nie mozesz zapomniec?? moze dlatego ze on nigdy nie byl naprawde twoj?
moze to ambicja i pragnienie posiadanie rzeczy nieosiagalnych? bo chyba juz nie
milosc.

[Gość: nieŻona]

> a czego nie mozesz zapomniec?? moze dlatego ze on nigdy nie byl naprawde
twoj?
> moze to ambicja i pragnienie posiadanie rzeczy nieosiagalnych? bo chyba juz
nie
>
> milosc.

I to jest właśnie problem... Chyba jakiś instynkt jeszcze ciągnie moje myśli w
stronę JEGO. To idiotyczne i nie pisałam o tym, ale zawsze na wiosnę, więc
sprawa jasna - biologia. I wtedy mi bardzo ciężko. Bo nie chcę, ale chcę
niechcąc... Jakkolwiek to brzmi.
Wiem, że wiele młodych kobiet bardzo cierpi w takich związkach i łudzi się
obietnicami kochanków, że już niedługo odejdą od tych złych żon, ale ich
sytuacja latami się nie zmienia. Ja miałam szczęście na tragiczne zakończenie.
Szczęście? Ano ogromne: bo miałam ZAKOŃCZENIE. Te, które nie mają tego czasem
już daleko po 30 urodzinach, bez upragnionych dzieci zadają sobie pytanie:
dlaczego nadal w tym tkwię i jak się z tego wyzwolić.
Ale to się udaje, tylko trzeba... Napiszę jak ktoś będzie chciał :)

[Gość: Aś]

Gość portalu: nieŻona napisał(a):

> > a czego nie mozesz zapomniec?? moze dlatego ze on nigdy nie byl naprawde
> twoj?
> > moze to ambicja i pragnienie posiadanie rzeczy nieosiagalnych? bo chyba ju
> z
> nie
> >
> > milosc.
>
> I to jest właśnie problem... Chyba jakiś instynkt jeszcze ciągnie moje myśli
w
> stronę JEGO. To idiotyczne i nie pisałam o tym, ale zawsze na wiosnę, więc
> sprawa jasna - biologia. I wtedy mi bardzo ciężko. Bo nie chcę, ale chcę
> niechcąc... Jakkolwiek to brzmi.
> Wiem, że wiele młodych kobiet bardzo cierpi w takich związkach i łudzi się
> obietnicami kochanków, że już niedługo odejdą od tych złych żon, ale ich
> sytuacja latami się nie zmienia. Ja miałam szczęście na tragiczne
zakończenie.
> Szczęście? Ano ogromne: bo miałam ZAKOŃCZENIE. Te, które nie mają tego czasem
> już daleko po 30 urodzinach, bez upragnionych dzieci zadają sobie pytanie:
> dlaczego nadal w tym tkwię i jak się z tego wyzwolić.
> Ale to się udaje, tylko trzeba... Napiszę jak ktoś będzie chciał :)
Tylko czy te, które cierpią w takich związkach naprawde chcą je zakończyć?!
Chcięć znaczy móc! Czytam Twoje wypowiedzi, bardzo mi się podobją! Konkluzja
nasuwa się jedna, takie związki trudne, okupione łzami, zmarszczkami i
starganymi nerwami kreują nas! Każde doświadczenie nawet to najbardziej bolesne
jest cegiełką, która budyje naszą życiową mądrość, dojrzałość! Zycie to nie
róże niestety najczęściej to kolce, które ranią głęboko a rany nie goja się tak
szybko! Związki z żonatymi facetami to najtrudniejsze związki jakie moga
istnieć!Jest w nich miłość i ból zarazem. Zawsze ktoś cierpi a ktoś inny jest
szczęśliwy! Może szczęśliwy do czasu? Może cierpi do czasu? Wszystko to tylko
chwila! I prawda stara jak świat:Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło!
Jak ma odejść od żony, to odejdzie jak ma z nią zostać to zostanie! Reasumując:
cierpimy i cieszymy się, poprostu żyjemy!
I na koniec; życie zmusz Cie do tego, że śpiewasz, płaczesz tańczysz i skaczesz!

Do nieŻony i innych będących w temacie

[Gość: Misia]

wiesz chyba wywalczam swoje, raczej napewno bedziemy razem, rozmawialam z jego
żoną przez telefon, bo zadzwoniła do mnie z Włoch, byłam zszokowana, aczkolwiek
czekałam na jej telefon, ponieważ po ostatniej jej wizycie w Polsce przejżałam
dokładnie jego dokumenty, miał tam zapisane trzy moje nr: do domu, do pracy i
na kom. najpierw zaczęly się głuche telefony, a jestem na tyle mądra, że
wiedziałam że to ona, ponieważ takich głuchych nigdy nie miałam. więc pewnego
dnia gdy dostałam takiego głuchego to odezwałam się do niej dlaczego robi mi
takie nr?? a ona na to że mnie nienawidzi, że zniszczyłam jej całe życie że jej
jeszcze mąż jest kawałem skurw....i zapytała mnie jak ja mogłam jej coś takiego
zrobić, no ale przecież ja na samym początku nie wiedziałam że on ma żonę.
gdybym na samym początku dowiedziała się o tym że on jest zajęty, to pewnie nie
zbliżyłabym się do niego, ale po tych kilku miesiącach, gdy mi powiedział to
nie zmienia to dla mnie niczego, ponieważ teraz wiem że go kocham on mnie i
jest cool.
a ona powiedziała że sie ze mną skontaktuje, chociaż tak naprawde to nie wiem
po co??
wiecie dziewczęta cieszę się że mam jego, chociaż jego........piszcie ....

[Gość: nieŻona]

Mam nadzieję, że porozmawiasz z nią łagodnie. Pamiętaj: ona wariuje, straciła
cały świat, nie ważne kto zawinił. Ty teraz jesteś górą. Staraj się jej pomóc -
wydaje mi się, że jesteś jej to winna. Nawet jeśli Cię wyzwie, jeśli na niego
będzie pluła - jest strzępkiem nerwów. Pomórz jej to przejść. Pewno go kocha i
jest jej strasznie trudno. Jeśli zachowasz się z klasą, będzie to tylko plus
dla Ciebie. On też to doceni - uwierz mi. I sama z siebie będziesz dumna. Nie
wdawaj się w kłótnie. To nie ma sensu. Powiedz jej, że ją rozumiesz, też byś
cierpiała i jest Ci przykro, ale to nie tylko Twoja wina. Oni popełnili jakiś
błąd, który sprawił, że teraz Ty jesteś z nim a nie ona. Nie pozwól jej
oszaleć, bo jestem pewna, że szeleje. Kiedyś też możesz być w takiej sytuacji -
pomyśl czego byś oczekiwała od swojej następczyni. Nie mówię Ci, żebyś się z
nią zaprzyjaźniła, ale pomóż jej jakoś to przetrwać. Nie daj jej umrzeć, bo
umiera.
Wierzę, że Ci się uda i pokażesz klasę.

Do nieŻony i innych będących w temacie- do nieŻon

[Gość: Misia]

hej wiesz napewno jesteś starsza ode mnie i bardziiej doświadczona, dziękuję ci
bardzo za rady, są one takie bardzo przemyślane i takie mądre. wiesz boję się
jej, czasami mam takie wrażenie że ona zrobi mi straszną krzywdę, ponieważ
zabrałam jej męża. niewiem czy kiedyś pisałam tobie, że ona podcinała sobie
kiedyś żyłki, ponieważ jej/mój facet pojechał jeszcze zaczym nie był jej mężem
z kumplami w góry na wieczorek kawalerski. wpadła w szał, i wiem że ona też
teraz napewno bardzo szaleje.
natomiast nie wiem czy będę umiała z nią normalnie porozmawiać, ponieważ jestem
osobą wybuchową i mogę nie umieć się opanować, ale narazie mam nadzieje że nie
będę musiała z nią żadnej konwersacji przeprowadzać.
wiesz bardzo bym chciała, jeśli oczywiście możesz i chcesz mi opowiedzieć jak
ty przeżywałaś takie rozstanie i coś więcej o swoim life. czy teraz masz męrza
i jesteś szczęśliwa??

[Gość: lolyta]

Ta wypowiedz mnie odrobine zdumiala. Gdybys byla w sytuacji zostawianej zony,
przyjelabys jakakolwiek "pomoc" od swojej nastepczyni? Nie odczulabys tego jako
super upodlenie na sam koniec? Nie twierdze ze ex i aktualna kobieta powinny
sie bic, ale w takim postawieniu sprawy widze raczej jakas upokarzajaca litosc.

[Gość: nieŻona]

Raczej podanie ręki. Upodlenie? Chyba nie o to tu chodzi... Ani jednej ani
drugiej - tak na trzeźwo, po odrzuceniu emocji.

[Gość: nieŻona]

Nie chodzi o pomoc od "następczyni", ale o nie dodawanie jeszcze większego
bólu. Bo żona cierpi. Bo zostawiana osoba cierpi. I to cierpienie jest końcem
świata. Dla wielu, wielu.

[Gość: lolyta]

O, z cala pewnoscia. Ale jakos nie wierze, zeby ktorakolwiek z tych zon
zechciala przyjac reke pomocna od swojej nastepczyni. Gest "wyciagniecia reki"
jednakze jest potrzebny tylko i wylacznie nastepczyni - dla uspokojenia
sumienia, dla wmowienia sobie, ze nie wyrzadzilo sie komus az takiej podlosci.
Czy mozesz mnie oswiecic zreszta, jak sobie to "wyciagniecie reki" wyobrazasz?
I pytanie dodatkowe - jak sobie wyobrazasz wyciagniecie reki do Ciebie ze
strony Twojej nastepczyni? Nie pisze tego zlosliwie, tylko z czystej
ciekawosci.
Bo moim zdaniem osoba ktora rozbija rodzine - zgoda, moze zona sobie czasem na
to w jakims stopniu zasluzyla, ale dzieci na pewno nie i to one beda za to
placic przez cale zycie - moze zrobic tylko jedno: w milczeniu przyjac wszystko
co jest konsekwencja jej wyboru.
No i nie sadze, zeby ktorakolwiek zona mogla uwierzyc w szczere intencje
"pomocnej dloni" ze strony kogos, kto swiadomie, poslugujac sie przecie rozumem
i wolna wola wyrzadzil jej (i czesto jej najblizszym) potworna, niezasluzona
czesto krzywde.

[betty-bt]

ja pierdole (za przeproszeniem)! przestraszylam sie po przeczytaniu twojego
listu! co za pieklo, help! kilka lat.. i nadal go kochasz?! teraz powaznie sie
boje, ze ze mna bedzie tak samo, ze nigdy nie zapomne. juz 6 m-cy go nie
widzialam. umieram... na poczatku roku powiedzial (przez tel), ze to koniec, ze
nie kocha. po 3-ech latach, tylu obietnicach, tylu wyznaniach! byl pierwszym,
ktorego kochalam. caly czas sobie wmawiam, ze to wkrotce minie, ale z dnia na
dzien i z godziny na godzine jest coraz gorzej. zycie biegnie sobie obok, a ja
sie snuje bez celu... nie ma jego-nie ma mnie. ona wygrala! co robic? jak wyjsc
z tego bagna? pomocy!

[Gość: Misia]

betty-bt napisała:

> po 3-ech latach, tylu obietnicach, tylu wyznaniach! byl pierwszym,
> ktorego kochalam. caly czas sobie wmawiam, ze to wkrotce minie, ale z dnia na
> dzien i z godziny na godzine jest coraz gorzej. zycie biegnie sobie obok, a
ja
> sie snuje bez celu... nie ma jego-nie ma mnie. ona wygrala! co robic? jak
wyjsc
>
> z tego bagna? pomocy!



hej to ja misia wiesz proponuje abyś przeczytała wszystkie monologi, wg dat
które pisałam przeważnie z nieŻoną.
mnie się udało wiesz może to głupio zabrzmi ale czuję się źle czasami z tego
powodu, ze on miał ją i chociaż ja tego nie odczułam, że ona jest ponieważ ona
mieszka we Włoszech ale napewno jak przeczytasz pokolei wszystkie listy to
poznasz mnie bardziej.
nie mam pojęcia jak możesz sobie z tym poradzić, uważam, że każdy mógłby ci dać
wspaniałą radę, jednakże tak naprawde to sama musisz to przecierpieć.
pare lat temu jak zdradził mnie chłopak, którego baaaaaardzo kochałam to nie
wierzyłam że poznam jeszcze kogoś. a tu nagle trafiło i we mnie, jednakże od
tamtej jego zdrady minęło 5 lat i.....i wtedy zadawałam sobie to pytanie
dlaczego kobiety biorą się za zajętych facetów, nie znałam wówczas na to
odpowiedzi, myślałam o tych kobietach bardzo źle, ale przyszło i na mnie........
Teraz ja jestem z żonatym mężczyzną i absolutnie nie mam poczucia winy. wiem że
to może zabrzmieć okropnie i wiele dziewcząt może sobie o mnie źle pomyśleć,
ale my naprawde się kochamy....oboje jesteśmy przed trzydziestką i wiem że
zostaniemy już na zawsze razem, nasza miłość jest silniejsza.
ale wiesz mam do ciebie pytanko?? czy ty będąc z tym facetem nie miałaś
poczucia że on mieszka z inną kobietą( jeżeli oczywiście tak było, że z nią
sypia?, jak się z tym pogodziłaś, wiesz zawsze mnie takie sprawy interesowały.
czy nie czułaś zazdrości??, jak tzn ile razy się w ciągu tygodnia
spotykaliście, itd zawsze naprawde bardzo mnie to interesowało więc jeśli
któraś może mi to napisać to bardzo prosze

[betty-bt]

misia, przeczytalam wszystko. odpowiedz na twoje pytania- bylam zazdrosna jak
cholera! chociaz on staral sie trzymac to wszystko z dala ode mnie.
bylismy "razem" 3 lata i przez pierwsze 2 w ogole nie rozmawialismy o niej. ani
mru mru, nic! on nie mowil, ja grzecznie nie pytalam. a juz w ogole o
rozwodzie, wspolnych 4-ech katach itp. nie bylo zadnej gadki. wiedzialam tylko
ze ona gdzies tam jest. spotykalismy sie raz czesciej, raz rzadziej. 2-3 razy w
tyg, 1 na miesiac (bo czesto wyjezdzalam). czasem na 1-2 godzinki, czasem na
noc, na weekend... on narzucal wszystkie reguly, a ja czekalam. nie powiem zeby
mi sie to podobalo, bo strasznie tesknilam (nawet plakalam nocami), ale nigdy
nie dawalam tego po sobie poznac. nie chcialam go w zaden sposob naciskac!
wszystko znosilam z usmiechem na twarzy i cieszylam sie kazda chwila spedzona z
nim. teraz-z perspektywy czasu- mysle, ze on mnie mnial za jakas glupawa sikse
i to tez moja wina. bo przeciez sama tak mu sie "sprzedawalam". z reszta pod
koniec to ja wszystko zepsulam i nie da sie juz tego naprawic :-(
a co do ciebie i twojej sytuacji- NO SUPER!!! bardzo slodko piszesz :-) zycze
ci oby sie udalo. moim zdaniem nie powinnas gadac z jego zona. ktos tam napisal
(i moim zdaniem ma racje!), ze to denne posuniecie by bylo. po co pograzac ja i
siebie. prawda jest taka, ze rzeczywiscie budujesz swoje szczescie na czyjes
krzywdzie i sama uporaj sie z wlasnym sumieniem. oczywiscie cie nie potepiam,
bo tez probowalam, ale to niestety fakt. nieZona jest fajna i madra babka, ale
przeciez cierpi teraz (mniej lub wiecej) bo podala "jej" pomocna dlon. a tamta
sie teraz pewnie cieszy i nabija z tego, ze sama odstawila kochanke mezusia.
pozdro...

[Gość: k...]

Jak udało Ci się odejść od niego ,rozpocząć nowe życie ,mnie spotkało to samo
co Ciebie tylko że ja ciągle tkwie w tym związku ciągle mam nadzieję...

coś dodam

[Gość: Opty]

Poczytałam i nasunęły mi się takie wnioski:
1. Faceci żonaci częściej w skoku w bok szukają atrakcji niż nowego, stałego
związku. U kobiet to funkcjonuje jednak inaczej i skłonne jesteśmy szukać w
każdym nowym związku możliwości na stabilność. Dlatego tak trudno nam wyleczyć
się z miłości.
2. Do Misi i osób, których partnerzy są długo daleko: nie znam związku, którego
takie oddalenie nie zniszczyłoby. Marne to pocieszenie, ale wina leży w duzej
mierze po stronie żony Twego oblubieńca. Jest udowodnione, że nawet najlepszy
mąż zostawiony na dłużej, znajdzie kogoś.(nie znaczy, ze jest to jedyny powód
zdrad, są też niezaspokojone uczucia, samotność w związku...)

[Gość: Krzys]

Maja racje ci co twierdza ze odleglosc zniszczy wszystko , mam na mysli
odleglosc na ktora trwa dluzej. Ta zona jest sama sobie winna , nie pozostawia
sie tego jedynego.

[Gość: Misia]

> 2. Do Misi i osób, których partnerzy są długo daleko: nie znam związku,
którego
>
> takie oddalenie nie zniszczyłoby. Marne to pocieszenie, ale wina leży w duzej
> mierze po stronie żony Twego oblubieńca. Jest udowodnione, że nawet najlepszy
> mąż zostawiony na dłużej, znajdzie kogoś.(nie znaczy, ze jest to jedyny powód
> zdrad, są też niezaspokojone uczucia, samotność w związku...)


dzięki ci bardzo że tak twierdzisz, czasami są takie momenty że mam wyrzuty
sumienia, że byćmoże ja zniszczyłam ten ich związek, ale one są baaaaaardzo
żadko. dzisiaj zrobiliśmy sobie z moim kochanym boyem, a byćmoże za niedługo
mężem grila i oboje strasznie się spiekliśmy słoneczkiem. było naprawde
cudownie. oboje kochamy takie chwile, kiedy możemy wyjechać razem za miasto i
się troszkę rozerwać. wtedy jest pięknie. znamy się ponad rok i jeszcze ani
razu nie podnieśliśmy na siebie głosu, w tym naszym związku obce są nam
kłótnie. nie wiemy co one oznaczają. może to i dobrze..:)

dużo nowych postów w sprawie żon i nieżon...

[Gość: nieŻona]

Cześć!
Ktoś mnie pytał, czy jako zostawiona żona chciałabym podania ręki, że żona
mojego exa jest wygrana itp.
W takich sytuacjach NIKT NIE WYGRYWA! WSZYSCY PRZEGRYWAJĄ!Sorry! A tylko nasza
mądrość w tym jak sobie poradzić. Czy powinno się pogadać z żoną? Ja mam
poczucie, że tak. I mi ulżyło i jej. Mi ulżyło, bo skończyłam z nimi, jej
ulżyło, bo powiedziałam, że nigdy już się z nim nie usłyszę, nie zobaczę -
dotrzymałam słowa.
Po co jednak to robić, gdy to żona ma odejść? Po to, żeby ustalić reguły gry.
Trzeba wiedzieć, czy będą się przyjaźnić, czy ona będzie robić numery,
cokolwiek. Po co podawać rękę? Ona i tak tego nie chce - oczywiście, ale
podawałyśmy rękę. Nie zachowujemy się jak rozchisteryzowane gówniary.
Relacje pomiędzy byłą żoną i byłym mężem są bardzo trudne. Ci ludzie zawsze
będą sobie bliscy. A czas działa dobrze na zapominanie krzywd. Spotkanie po
latach nie brzmi dobrze. Lepiej wtedy mieć żonę po swojej stronie.

Ktoś pisał, że cierpi w ten sam sposób. Ja mam taką teorię: jak
oglądaliście "Piękny umysł" to pamiętacie, że główny bohater miał urojenia. 3
osoby. Najpierw te urojenia brały czynny udział w jego życiu i w tedy jego
prawdziwe życie waliło się, ale z czasem nauczył się żyć obok nich. Oni szli
razem z nim do końca, ale on nie pozwalał im na uczestniczenie w swoim życiu.
Ze mną jest tak samo. Bohater mojej schizofrenii jest ze mną przez cały czas.
W każdym momencie, czuję go, widzę go, kocham go. Ale nie pozwalam mu na ŻADEN
wpływ na moje życie. W brew nickowi mam męża, dzieci. Kocham ich ponad życie.
Mam BARDZO udane małżeństwo i chcę być przy moim mężu zawsze. I nic i nikt
tego nie zmieni. Chyba, że przyjdzie jedna z nas do mojego męża i postanowią
być razem. I wiecie co! Wtedy zaprzyjaźnię się z nimi. Nie dlatego, że jestem
szurnięta, tylko aby oszczędzić bólu moim dzieciom. I wytłumaczę dzieciakom,
że bardzo ich kochamy i nowa żona mojego męża będzie dla nich miła i też ich
kocha. A sama zajmę się sobą. Jakoś nigdy z tym nie miałam problemu... Na
przekór tym co myślą, że to koniec świata. Bo świat jeszcze się ciągnie i
ciągnie.

Nie znoszę obłudy, zdrady, kłótni, nienawiści i kłamstwa. Jestem za rozwodami
i przyjaźnią.

[zalotnica]

Gość portalu: nieŻona napisał(a):

> > ...Chyba, że przyjdzie jedna z nas do mojego męża i postanowią
> być razem. I wiecie co! Wtedy zaprzyjaźnię się z nimi.

***tego , to juz naprawde nie rozumiem, ale moze Ty masz doswiadczenie
w zdradach, wiec latwiej jest Ci to zrozumiec...a moze Tobie sie tylko
teraz tak wydaje, ze moglabys z nimi byc w przyjazni...? ja nigdy nie
wybaczylabym partnerowi gdyby odszedl do innej...nie mowiac juz o tej
nowej jego kochance...

> Nie znoszę obłudy, zdrady, kłótni, nienawiści i kłamstwa.

***wybacz, ale i tutaj nie za bardzo Cie rozumiem...piszesz , ze nie
znosisz obludy, zdrady, klamstwa...A co to niby bylo jak "zylas" z
zonatym mezczyzna...?

>Jestem za rozwodami i przyjaźnią.

***no tak, inaczej podchodzisz do zycia, bo bylas juz w roli kochanki...
ja natomiast jestem za przyjaznia ale przed rozwodem... nigdy po...

[Gość: nieŻona]

Nie mam doświadczenia w zdradach - ja nigdy nikogo nie zdradzałam. Mój związek
z żonatym facetem trwał 2 miesiące i jeśli nie rozumiesz, trudno. Może jak
będziesz miała dzieci to zrozumiesz,że nic się tak nie liczy jak one i zdrowa
atmosfera w domu. OLE!

[zalotnica]

Gość portalu: nieŻona napisał(a):

>Nie mam doświadczenia w zdradach - ja nigdy nikogo nie zdradzałam. Mój związek
> z żonatym facetem trwał 2 miesiące i jeśli nie rozumiesz, trudno. Może jak
> będziesz miała dzieci to zrozumiesz,że nic się tak nie liczy jak one i zdrowa
> atmosfera w domu. OLE!


Jak to , bylas przeciez w zwiazku przez 2 miesiace, ktory byl budowany
na zdradzie i o tym doskonale wiedzialas. Jesli dobrze zrozumialam
to bylas z nim juz w ciazy ?
Cytuje...:
" ...Skurwysyn - przekonuję się. Zabił nasze dziecko. Swoją pieprzoną
bezradnością. Chociaż przeżyłam przez niego piekło, dno istnienia,
śmierć swojego nienarodzonego dziecka i swoją oczywiście..."

Dzieci mam i zdrowa atmosfere w domu tez i tak probuje zrozumiec o czym
tu piszesz , ale za bardzo nie chcesz wyjasniac...Zdrowa atmosfera w domu
jak tatus odchodzi z kochanka...? W koncu przyjazn zony z kochanka...??????
Wybacz, ale zrozumiec latwo mi nie jest...

[betty-bt]

do nieZony.
jestem zdania zalotnicy. nie uwazasz, ze troche przesadzasz z ta przyjaznia i
pokojem? tez nie potrafie tego zrozumiec. wrzucilas ten temat do dyskusji,
pisalas, ze cierpisz i kochasz itp. a teraz jestes nagle szczesliwa w swojej
sytuacji i stoisz ponad wszystkim. a najgorsze, ze chyba traktujesz kazda
wypowiedz jak atak. chcialas o tym rozmawiac, prawda? jestem w podobnej
sytuacji i chce wiedziec jak inne kobiety to przezywaja- proste.
nie rozumiem nadal czemu tak wazne jest podanie reki tej drugiej (czyli zonie,
lub- jak teraz piszesz- kochance!). potrzebna ci jest ta aureola nad glowa???
chyba o to chodzi...
bardzo dziwne masz do tego podejscie. jestes swieta? zyjesz po to by
uszczesliwiac innych, czy chcesz tez sama byc szczesliwa? (pomijajac
dzieciaczki. nie o to mi chodzi) ok, jedno nie wyklucza drugiego, ale sa w
zyciu momenty...
co cie do tego poruszylo, zeby tak a nie inaczej sie zachowac? zakonczylas
zwiazek z ukochanym facetem bo jego zona cie o to prosila, czy juz wczesniej?
tego tez nie zrozumialam. on chcial, a ty nie?
... i prosze, nie gniewaj sie. po prostu chce wiedziec :-)

[Gość: nieŻona]

chciałam napisać to, bo wiem, że dziewczyny czasem gubią się w podobnej
sytuacji. Ja szybko skończyłam, ale mogło się to wlec latami. Pisząc to
chciałam powiedzieć - nie załamujcie się, gdy nagle wszystko się załamie.
Jeszcze może być fajnie.
Nie traktuję wypowiedzi innych jako atak - często śpieszę się pisząc jakiś
post, bo mam własną firmę i dużo pracy 24 godziny na dobę. To jedyne forum na
jakim się udzieliłam i chciałam - jak mówiłam wcześniej - wesprzeć te, które
czasem cierpią.
Jak pisałam - też czasem tęsknię za tą idiotyczną miłością, ale - jak pisałam -
nie zamieniłabym NIGDY swojego męża na nikogo innego.
Zawsze wszyscy wspierają się w tym, żeby pomścić zdradę. Ja chcę wesprzeć w
odmiennej sytuacji - bądźmy mądre emocjonalnie. I nie chodzi o to, że chcę
mieć aureolę - nie mam jej. Chodzi o to, aby powiedzieć: mi udało się załatwić
to tak i tak. Odniosłam sukces. W swoich oczach. Zachowałam się tak jak
chciałabym się zachować. Ale Wy możecie patrzeć na to swoimi oczami i widzieć
w tym zupełnie coś innego.
Nie zdradzałam. Byłam w swoim 4 letnim związku, mieszkaliśmy razem przez 3
lata. Zerwałam z dnia na dzień. To nie ja zdradzałam. Nie chcę i nie będę
zdradzać.
Co do żony - żona mnie o nic nie prosiła - to była moja decyzja. Z mojej
inicjatywy odbyło się spotkanie. Zadzwoniłam do niej i spytałam, czy chce się
spotkać, o coś mnie zapytać, bo ja chcę zakończyć to wszystko. Ona chciała.
Właścicielka całkiem sporej agencji reklamowej.
Dziś już nie cierpię i nie kocham, bo właśnie nie mam na to czasu. Czasem (na
wiosnę w chwili wolnej) łapie mnie słabość. Wtedy się wkurzam. Dlatego również
napisałam ten post. Chciałam to z siebie wyrzucić, że takie to beznadziejne,
że jestem taka słaba i mając super życie powracam myślami do czegoś co by
wszystko co mam zrujnowało. Drażni mnie moje człowieczeństwo i jak widać
właśnie znów świętą nie jestem.
Czy chcę uszczęśliwiać innych? Tak chciałabym, i dążę do tego. W różny sposób.
Ale czy mi się uda? Nie wiem. Przede wszystkim uszczęśliwiam siebie i swoją
rodzinę. Staram się.
Mam nadzieję, że nie zabrzmiało to źle, bardzo się śpieszę a mimo wszystko
chcę odpisać.
Pozdrawiam wszystkich.

[zalotnica]

Gość portalu: nieŻona napisał(a):

> chciałam napisać to, bo wiem, że dziewczyny czasem gubią się w podobnej
> sytuacji. Ja szybko skończyłam, ale mogło się to wlec latami. Pisząc to
> chciałam powiedzieć - nie załamujcie się, gdy nagle wszystko się załamie.
> Jeszcze może być fajnie.

To co, chcialas sie zabawic w Matke Terese ...?
Napisz chociaz , czy bylas w ciazy , czy nie...(ale tym razem prawde...)

[Gość: nieŻona]

Wszystko co tu pisałam jest prawdą.
Absolutnie wszystko.

[zalotnica]

Gość portalu: nieŻona napisał(a):

> Wszystko co tu pisałam jest prawdą.
> Absolutnie wszystko.

Odpowiedz mi zatem na pytanie, czy bylas w tej ciazy, czy nie...

[Gość: nieŻona]

I nie wiem o co chodzi w zabawę w Matkę Teresę... W nic się nie bawię i nie
chcę bawić. Szczególnie cudzym kosztem.

Zostawmy już tą dyskusję. Mój cel - jak pisałam - był taki aby wesprzeć
kobiety w podobnych sytuacjach. Jeśli ktoś cierpi jak ja cierpiałam, jeśli
ktoś potrzebował wsparcia, że się poukłada - mogłam go udzielić. I tak
powiedziane jest tu już za dużo i może niepotrzebnie. Reakcje są w stronę
mojego chrystianizmu. Znów niepotrzebnie. Nie jestem święta i się za taką nie
uważam.

Nie musimy w końcu wszystkiego rozumieć, a w dodatku poprzez słowo pisane na
forum ciężko jest powiedzieć o uczuciach i emocjach. I często słowa są
interpretowane w dwojaki sposób.

Pozdrawiam.

[Gość: face]

Gość portalu: nieŻona napisał(a):

> >
> Nie znoszę obłudy, zdrady, kłótni, nienawiści i kłamstwa. Jestem za rozwodami
> i przyjaźnią.

troche to nielogiczne...zwłaszcza jak ty mowisz o tym ze nienawidzisz zdrady...

[Gość: wiele twarzy]

Gość portalu: nieŻona napisał(a):

> > Dlaczego mam taki popieprzony umysł? Dlaczego nie mogę się wyzwolić?
> Dlaczego czasem tęsknię za tamtym?
> Żal mi siebie!

to nie o to chodzi - jestes zupełnie w porzadku :) to naturalna skłonnosc do
powracania do bolesnych chwil - im bardziej ekstremalne sytuacje tym dłuzej je
pamietasz...i inaczej z czasem oceniasz...

powiedz czy kochasz dalej tego faceta? bardziej niz meza?

[Gość: nieŻona]

nie. nie da sie porównać.

[betty-bt]

wszystko zrozumialam! poszlas za glosem rozumu, tak? a serduszko tylko czasem
sie jeszcze odzywa :-) ja tak chyba nie potrafie... wiec napisz jak udalo ci
sie zapomniec??? ... i po jakim czasie? chce zapomniec!

[Gość: milka]

betty-bt napisała:

> wszystko zrozumialam! poszlas za glosem rozumu, tak? a serduszko tylko czasem
> sie jeszcze odzywa :-) ja tak chyba nie potrafie... wiec napisz jak udalo ci
> sie zapomniec??? ... i po jakim czasie? chce zapomniec!
to nie takie proste zapomnieć ,ja sama śmieje się czasami że chyba mam na czole
napisane "przystań dla żonatych" obecnie jestem już czwarty rok z facetem który
jest zaobrączkowany wcześniej byłam trzy lata z innym również żonatym
nieumiałam skończyć to on odszedł a ja często mimo że mineło już tyle lat myśle
i wspomnienia wracają.Kocham "mojego"męszczyzne bardzo mocno i mimo że wiem iż
nie będziemy razem czekam na każde spotkanie .Co oni takiego w sobie maja że
nas tak do siebie przyciągają ? Nie jest prosto zapomnieć i myślę iż nie warto
próbować trzeba nauczyć się z tym żyć.Pozdrawiam

[Gość: olgaaa]

Jej, ja mam taka sama sytuację jak Ty.....
Ja tez z "moim":)nie bede, ale mysl o kolejnym spotkaniu trzyma mnie przy
zyciu....zycze nam obu powodzenia...

[betty-bt]

jesli dobrze cie zrozumialam to twoim zdaniem istnieje rodzaj kobiet, ktore
lubuja sie w zonatych facetach? najzwyklej w swiecie pociagaja je zonaci, tak?
byc moze, ale to chyba jakies zaburzenie zwiazane z podswiadomym unikaniem
stabilnosci. wydaje mi sie, ze ja raczej przyciagam skorumpowanych policjantow
z drogowki :-))))) nie jestem tez kochliwa i szczerze mowiac byl pierwszym,
ktorego kochalam (ok, nadal kocham ). chce zapomniec, bo musze. bo nic z tego
nie bedzie, a nie chce taka nieszczesliwie zakochana przez zycie isc :-) to
boli...

Betty ja to piszę dla Ciebie

[Gość: nieŻona]

nie jestem tez kochliwa i szczerze mowiac byl pierwszym,
> ktorego kochalam (ok, nadal kocham ). chce zapomniec, bo musze. bo nic z
tego
> nie bedzie, a nie chce taka nieszczesliwie zakochana przez zycie isc :-) to
> boli...

Ja też nie jestem z tych co lubują się W-Akurat-Żonatych. Trafiło we mnie
przez przypadek.
Ten cały wątek poruszyłam właśnie dla takiej osoby jak Ty. Niechcę w tym być,
ale chcę...
Chciałam powiedzieć - mi udało się z tym skończyć. Cierpiałam. Mocniej, ale
jrócej. I dziś jestem szczęśliwa!

[Gość: milka]

Może jest w tym troszkę racji ,może mam jakieś zabużenia w końcu to już drugi
raz drugi związek z żonatym. Kocham moją żmijkę i wiem że on kocha mnie wiem
również że nic nie dzieje się bez przyczyny , wieże w przeznaczenie i wieże w
to że kiedyś będziemy razem to mi pomaga kiedy wraca do domu a ja zostaje sama.
Tak żyje w tym kłamstwie już cztery lata bo przecież on nigdy nie będzie tylko
mój. Za cztery dni jedzie z rodzinką na wakacje a ja zostaję tu sama , nie
nawidzę go za to ,ale będe czekać.

do betty

[Gość: nieŻona]

do betty

[Gość: nieŻona]

nie wszystko było takie proste. Nie poszłam za głosem rozsądku. Poszłam drogą,
która mogła dać mi szanse na normalność, a nie drogą samodestrukcji.
Dużo rozmawiałam z kobietami: rozwódkami, żonami, samotnymi matkami.
Wyciągnęłam wnioski. Stwierdziłam, że nie dam rady. Jak zapomnialam? W wirze
pracy łatwo się zapomina. Ale to krótkie zapominanie, bo pamięć czasem wraca.
Ale to już nie jest MIŁOŚĆ tylko pseudouczucie do wyimaginowanego Ktosia. Bo
przecież ja już go nie znam...

[betty-bt]

jestem! :-) wiem po co to forum i dzieki. dobrze o tym porozmawiac z kim, kto
ma jakies pojecie w tej sprawie. tylko ze to wszystko niewiele pomaga. zdaje
sobie sprawe z tego, ze tesknie za czyms czego nigdy tak na prawde nie bylo.
jestem zupelnie swiadoma tego, ze popelnilam blad i obojetnie jakbym sie nie
tlumaczyla - jestem sama sobie winna! martwi mnie jednak to, ze w obecnej
chwili prawdopodobnie bym do niego wrocila. w sumie to pewne, ze bym to
zrobila. potrzebuje konkretnej rady JAK ZAPOMNIEC!?!?!? pewnie taka nie
istnieje... probowalam juz spotykac sie z innymi facetami (tylko dlatego, ze
przyjaciolki mnie o to blagaly), ale nie potrafie nawet na zadnego spojrzec pod
tym kontem. zupelnie nie wiem jak mam znowu wskoczyc na ten tor.
jak tobie sie udalo zalozyc rodzine? tzn. po jakim czasie??

[Gość: nieŻona]

> jak tobie sie udalo zalozyc rodzine? tzn. po jakim czasie??

szybko sobie z tym poradziłam, ale potrzebowałam dyscypliny i starałam się go
znienawidzić. Wymyślałam różne historie, obrzydzałam go sobie, myślałam
intensywnie, że gdyby był w moim wieku, to by mnie nie pociągał, bo kim
właściwie on jest, myślałam o tym jak szybko się będzie starzał i jaki będzie
upierdliwy, ja będą mu niedługo wypadały włosy, rosły za to inne w uszach,
przestanie słyszeć, będzie popuszczać to i tamto, wypadną mu zęby, będzie
śmierdział. Nawyki - stary spryczały gość z nawykami innymi niż moje.
Fuuuuuuuuuu!!!! Obrzydliwy! Jego żona i dzieci, które stają się moją rodziną,
jego córka, która mnie na pewno znienawidziłaby i robiła mi różne przykrości,
jego znajomi, którzy patrzyliby na nas z politowaniem... Jakiś obłęd! Po co mi
to??? A mogę mieć NORMALNĄ swoją rodzinę... (tak myślałam utwierdzając się w
decyzji i wypierając ból). PS. Kocham rolki, rower, nurkowanie i jestem
człowiek - wiatr. Jemu już pewnie by się nic nie chciało (wmawiałam sobie)...
I jakoś wyszło.

[Gość: Naiwna]

Ja też byłam po uszy zakochana w żonatym facecie. obiecywał, że odejdzie od
żony. Oczywiście nie zrobił tego. Ale i tak mu wierzyłam. Dowiedziałam się ,że
mnie zdradzał przez pół roku- wybaczyłam. Ale kolejnego razu nie zniosłam.
Teraz też mam faceta, od 2 lat. jest wspaniały, jedyny w swoim rodzaju, kocha
mnie i ja kocham jego. Ale czasem wracają do mnie wspomnienia tamtych dni, o
których chcę zapomnieć. Wtedy czuję wstyd... Wstyd, że się tak dałam
oszukiwać , poniżać, wstyd, że tak kochałam. Ale nie mogę tego zmienić... Mogę
tylko o tym nie myśleć... A jeśli napadają mnie złe wspomnienia przytulam się
mocno do mojego faceta, on mnie też przytula, całuje i pociesza, choć nie wie
o co chodzi. I już jest ok:)

Do Betti

[Gość: Misia]

Wiesz rozumiem cię że cierpisz. W jednym z listów pisałaś, że nie umiesz o nim
zapomnieć. To nie jest tak, że odrazu się zapomina, wiem coś o tym. Kidyś już
dawno byłam z pewnym chłopakiem, no ale cóż po dwóch latach związek się
rozpadł, kochałam go bardzo, i szukałam nowego obiektu westchnień, abym o
tamtym mogła zapomnieć, ale nie znalazłam. Dopiero jak poznałam tego obecnego,
który jak już wiesz z moich poprzednich wypowiedzi jest żonaty. Dopiero teraz o
tamtym nie myśle, ale wiesz co od zakończenia związku z tamtym do rozpoczęcia
związku z tym minęło wtedy 5 lat. To były bardzo długie lata, lata
cierpienia...Ale wiesz mimo że jest mi cudownie z tym człowiekiem to nie mogę
powiedzieć że o tamtym wcale nie myśle. Ale bardzo żadko...Niestety to jest
silniejsze niż ja
Teraźniejszy mój związek teraz jest cudowny, taki o jakim marzyłam przez całe
moje życie. Życzę ci również tego...
Myślę, że nie warto też brać sobie do siebie różnych rad, ponieważ tak naprawde
to czy zapomnisz czy nie to zależy od twojej psychiki. Ja o tamtym napewno nie
zapomnę...mimo że ten daje mnie o wiele więcej szczęścia i miłości niż każdy
inny. Powodzenia :)

[Gość: ewa]

Kobieto,
jestes kolejnym potwierdzeniem tezy, ze ludzie na psychologie ida po to, zeby
sobie pomoc. Niestety, po studiach nadal nie potrafia pomoc ani sobie ani...co
gorsza, innym.
Po co w ogole interesowalas sie zonatym facetem? Powinnas byla od razu wrzucic
bieg wsteczny. Los bywa okrutnie sprawiedliwy. Bedziesz zona i ...staniesz
twarza w twarz z jego swiezutka, sliczniutka kochanka. On bedzie sie wypieral,
Ty bedziesz go podejrzewac.....juz do konca swych dni bedziesz cierpiec, bo
nigdy facetom nie zaufasz. I slusznie, bo przez takie jak TY oni zaczynaja
myslec rozporkiem, niszcza swoje rodziny i kalecza psychicznie swoje dzieci.
ewa.

[betty-bt]

pewnie masz i racje... bardzo dziekujemy za wypowiedz jednej z naszych ofiar.

[Gość: ewa]

Tak, bylam raz u pani psycholog z moim dzieckiem. Chyba sie do niej wybiore po
raz kolejny, bo widac, ze kobieta ma problemy ze soba. Porozmawiam z nia,
pociesze....i zasugeruje, zby raczej poszla do ksiedza niz do psychologa po
rade, bo ci drudzy, to przynajmniej empatyczni i uduchowieni....
ewa

[Gość: sexii]

bo wspomnienia wracaja. byly dobre i zle i one wracaja. kazda wraca do
pierwszego zauroczenia z lat szkolnych, a co dopiero do prawdziwej milosci, ale
musisz sobie uswiadomic, ze to przeszlosc, ze masz nowe zycie u boku faceta,
ktorego kochasz. tamto nie zaszlo by za daleko, bo musial by wracac do domu, do
corki, nie mow , ze bys to zaakceptowala, bo nie wiesz, jak by bylo. zachowaj w
sobie tylko wspaniale wspomnienia i zyj dalej. on tak pewnie robi. masz wlasne
zycie, jestes potrzebna swojemu chlopakowi.

[Gość: basia20]

a mi ciebie nie zal, pomoz sobie sama, skoro studiujesz psychologie. NIE
POŻĄDAJ CUDZEGO! nie wiesz ze prawie zawsze tak jest, ze facet wraca do
rodziny? jemu chodzilo o twoją dupę, a w koncu z tamta sie ozenil i jeszcze w
dodatku dziecko! Durna jestes ze myslalas, że cie wybierze, dawaj dalej dupy
zonatym facetom to tak bedziesz miala! i badz nauczką dla innych kurewek, ktore
nie maja zasad moralnych. pomysl co ty bys czula gdyby facet to ciebie zostawil
z dzieckiem(lub bez) dla jakiejs tam innej dupy! Dobrze ci tak! i placz teraz!

[Gość: ewa]

Popieram Cie na calej linii.
Trzeba chronic naszych facetow przed takimi jak ona, bo takie "k..."sa
bezwzgledne. Ida do lozka z mezczyzna wiedzac, ze on ma wlasna rodzine, dziecko.
Meczyzna , nawet jak kocha, jest czesto bezradny wobec wyrafinowanej prowokacji.
Powinno sie tatuowac na twarzy takim kobietom wyraz "k...", zeby od razu bylo
wiadomo, z kim mamy do czynienia.Ja jedna taka przezylam, facet oczywiscie do
mnie po dlugim czasie wrocil, skruszony.
ewa

[Gość: basia20]

a mi ciebie nie zal, pomoz sobie sama, skoro studiujesz psychologie. NIE
POŻĄDAJ CUDZEGO! nie wiesz ze prawie zawsze tak jest, ze facet wraca do
rodziny? jemu chodzilo o twoją dupę, a w koncu z tamta sie ozenil i jeszcze w
dodatku dziecko! Durna jestes ze myslalas, że cie wybierze, dawaj dalej dupy
zonatym facetom to tak bedziesz miala! i badz nauczką dla innych kurewek, ktore
nie maja zasad moralnych. pomysl co ty bys czula gdyby facet to ciebie zostawil
z dzieckiem(lub bez) dla jakiejs tam innej dupy! Dobrze ci tak! i placz teraz!

[Gość: ewa]

Jestes doskonalym potwierdzeniem tezy, ze ludzie ida na psychologie, zeby SOBIE
pomoc.
W efekcie, nie sa w stanie pomoc ani sobie, ani innym ludziom.
ewa

[Gość: Mirna]

Zgadzam sie z Ewa.Takie k...wy powinno sie znakowac. Zeby wiedzialy ze ''co Pan
Bog zlaczyl , czlowiek nie ma wazyc sie rozlaczac''Malzenstwo to rzecz swieta.I
prosze bez glupich docinkow Np.''nastepna swieta I.t.p.Takie jest moje
zdanie.Jakiez te samotne kobiety musza byc nieszczesliwe, ze lapia sie
wszystkiego, i nie ma dla nich zadnych ''granic.''Pamietajcie ze to co robicie
innym kiedys moze inne mlodsze wam zrobia to samo.''Zycie kolem sie toczy''

[Gość: K.]

jakież wy wszystkie jesteście biedne i pokrzywdzone ,zdradzone i to przez
młodszą ! jak one mogą odbierać wam mężów ,kochanków przecież to tylko wy macie
do nich prawo to wam ślubowali ,to wy urodziłyście im dziecko,jak one mogą.
Tylko dlaczego tak jest że prawie zawsze to wy nieświadomie pchacie ich w naszą
stronę "bo do tanga trzeba dwojga" facet który kocha nie szuka nowej
miłości,jak chce zdradzić to robi to i wraca,a jak szuka czegoś więcej to
tworzy nowy związek i nie obwiniajce tylko nas.

kim jesteś?

[Gość: KIA_23]

Mi tezjest Ciebie zal... naprawde . tez miałam podobna historię ale nie dłabym
sobie wejśc na głowę tak jak Ty. u mnie skonczyło się to inaczej. mam teraz
chłopak cudownego. kocham go może troche mniej ale za to mu całkowicie ufam. co
się stało z tamtym? mogło byc tak jak z Toba ale : rozwiódł się z żona aby byc
ze mną. Dla mnie jednak wazniejsze jest to jakim kto jest człowiekiem a nie
jakie wymówki znajduje sobie do zdradzania zony. wybacz ale naprawdę zal mi
Ciebie.