Nasz Dziennik

Gość: zofia Re: Nasz Dziennik IP: *.bos.east.verizon.net 18.01.03, 05:21

Gość portalu: av napisał(a):

> www.NaszDziennik.pl
poczytajmy o UE troche prawdy np.

Czy prawdą jest, że większość najbardziej wpływowych polskich mediów przedstawiała i przedstawia skrajnie
upiększony obraz UE?

Tak, i ma to prawdziwie katastrofalne skutki dla Polski w sytuacji, gdy właśnie wpływowe media są faktycznie
pierwszą władzą w Polsce.
Ułatwiało to zaciemnianie sytuacji co do prawdziwych zagrożeń dla polskiej gospodarki i podejmowanie na czas
decyzji, które zapewniłyby
skuteczną obronę naszych gospodarczych interesów narodowych.
Dużą rolę w tym względzie odgrywał fakt, że bardzo znacząca część wpływowych mediów znalazła się w ciągu lat
90. w obcych rękach, i nie
ma interesu w bronieniu korzystniejszych rozwiązań gospodarczych dla Polski czy wręcz przeciwnie. Poza tym nie
brak w różnych mediach
osób - współczesnych jurgieltników, którzy zostali kupieni dla obcych interesów przez odpowiednie korzyści.
(Niektórzy z nich przy tej okazji
dokonywali w swej publicystyce zwrotu dosłownie o 180 stopni; uważnie obserwowałem tego typu ewolucje).
Osobny problem to fakt, że w różnych dziennikach i czasopismach konsekwentnie atakowano wszystkich
przeciwników wyprzedaży
polskiego przemysłu za bezcen. Równocześnie nierzadko w tych samych dziennikach lub tygodnikach z werwą
gloryfikowano najgorszych
hochsztaplerów, działających na szkodę Polski. Przypomnę tu choćby dość szczególny "wyczyn", jakiego dokonano
w 1991 roku w
kierowanej przez byłego redaktora "Polityki" Andrzeja Krzysztofa Wróblewskiego "Gazecie Bankowej". Zaledwie na
miesiąc przed ucieczką
Bagsika z Gąsiorowskim z Polski do Izraela, w "Gazecie Bankowej" z 30 czerwca 1991 r. pisano ze skrajnym wręcz
panegiryzmem o
szefach Art-B. Zacytowano między innymi jakże wymyślną wypowiedź izraelskiego ekonomisty, współpracownika
Banku Światowego,
Valerego Amiela o Bagsiku i Gąsiorowskim: "Czuję się przy nich czasem jak Salieri przy Mozarcie". Czyż nie był to
najwspanialszy, jakże
subtelny komplement dla panów, którzy z wirtuozerią okradli Polskę na wiele milionów dolarów?
Szczególnie bałamutne bzdury na temat niebotycznych korzyści, jakie miały czekać Polaków natychmiast po wejściu
do Unii Europejskiej,
sugerowała niezastąpiona pod tym względem "Gazeta Wyborcza". Kilka lat temu na przykład zaserwowała ona
swoim czytelnikom artykuł
jakiejś dziennikarki obiecującej młodym ludziom, jak to po wejściu do UE Polak będzie mógł być wybrany burmistrzem
w Palermo, etc.,
etc. (Zestawmy te obiecanki z narzuconym przez UE siedmioletnim szlabanem na pracę dla Polaków po wejściu
Polski do Unii). W tejże
"Gazecie Wyborczej" (a ściślej w jej "Magazynie" z 17-18 kwietnia 1998 r.) można było przeczytać wywiad z prof.
Tadeuszem Hunkiem z
Instytutu Rozwoju Wsi i Rolnictwa, oferującym niezwykle idylliczny obraz UE, wspaniałomyślnej i gotowej do
obsypywania nas deszczem
pieniędzy. Hunek zapewniał m.in., że "Unia zaoferowała grube miliardy ecu" dla zapewnienia setkom tysięcy polskich
rolników nowych
miejsc pracy poza rolnictwem. Oburzał się, że "nikt w Polsce nie podkreśla tej dobrej woli Europy, którą trzeba cenić.
Wręcz przeciwnie,
mówi się, że Unia nas "wyssie i wyeksploatuje". Zapewniając, że na pewno UE "nie da nam kopa", Hunek zaklinał się,
że: "Podstawą
integracji jest obopólny interes". Jak to wygląda w praktyce, przedstawiałem już we wcześniejszych partiach tekstu.
Szokuje tylko gotowość
tego typu "specjalistów" jak Hunek do zafałszowywania obrazu sytuacji na zamówienie i roztaczania oszukańczych
mrzonek.
Inny europanegirysta, publicysta "Rzeczpospolitej" Janusz A. Majcherek, głosił z kolei na łamach "Rzeczpospolitej" z
czerwca 2001 r., iż
największą cnotą w negocjacjach o członkostwo w Unii jest skłonność do ustępstw i kompromisów. Ta zaś oparta
jest na zdolności do
wyrzeczenia się "mitycznej historii i narodowej chwały". Polemizujący z Majcherkiem w "Rzeczpospolitej" Paweł
Lisicki stwierdził wprost, że
"gdyby wziąć za dobrą monetę wszystkie zalecenia Majcherka, to Unia Europejska nie różniłaby się od Związku
Radzieckiego". Jakże
słuszna w odniesieniu do jakże wielu polskich wpływowych dziennikarzy wydaje się konstatacja francuskiego
korespondenta Bernarda
Margueritte'a na łamach "Tygodnika Solidarność" z 20 marca 1998 r.: "Wielu Polaków nie umie już patrzeć kategoriami
własnego narodu.
Wczoraj słuchali rozkazów Moskwy, teraz spełniają każde życzenie Zachodu. Często są to ci sami Polacy, można
więc mówić o pewnym
nawyku".
Ciekawe, że jedne z najmocniejszych, niestety przemilczanych starannie przez media w Polsce, krytyk polskich
dziennikarskich
europanegirystów można było spotkać niejednokrotnie na łamach paryskiej "Kultury". W miesięczniku Giedroycia
pisano z wyraźną odrazą
o balcerowiczowskiej "propagandzie sukcesu". Czołowy publicysta ekonomiczny paryskiej "Kultury" Robert
Kaczmarek pisał w jej numerze z
listopada z 1996 roku na temat przedstawiania spraw stosunków z Unią Europejską w Polsce, iż: "Tutaj dziennikarze
idą w zawody z
politykami w produkcji niedomówień i półprawd (...)".
Jedną z ulubionych metod panegirycznych euroentuzjastów jest poganianie polityków, aby nie zwlekali, a jak
najszybciej szli na kolejne
ustępstwa. Dość typowe pod tym względem były drukowane w "Gazecie Wyborczej" ponaglenia Konrada
Niklewicza: "Polska powinna
ustąpić w kwestii liczenia dzierżawy [ziemi przez zagranicznych rolników - J.R.N.]. Już raz o tym na łamach 'Gazety'
apelowaliśmy, teraz
trzeba to powtórzyć. (...) Jeśli nadal będziemy upierać się przy swoim, Komisja [Europejska -J.R.N.] nie będzie nas
bronić". W kontekście
tych ponagleń przypomniał mi się dużo wcześniejszy tekst publicysty "Życia Warszawy" Tadeusza Jacewicza,
świetnie znającego Zachód,
gdzie był wiele lat korespondentem. W publikacji z 6 kwietnia 2001 r. ostrzegał przed uleganiem różnym zachodnim
szantażom w
negocjacjach, pisząc: "Ktoś w Brukseli powiedział, a my to w panice podchwyciliśmy, że Polska znalazła się w II
lidze państw zabiegających
o członkostwo. Najprawdopodobniej nie zostanie przyjęta w pierwszej grupie szczęśliwców. Nasza prasa zaczęła
natychmiast bić na alarm.
W Warszawie zapanował nastrój żałoby. (...) Nie przejmujcie się i nie popadajcie w czarne nastroje. To jest gra.
Chodzi o pieniądze, jak we
wszystkim, co się dzieje w Unii. Chcą nas przyciągnąć i postraszyć, żeby potem łatwiej manewrować i poklepać po
ramieniu z łaskawością
dobrego pana, który docenia wysiłki spoconego z emocji człowieka. Stary numer negocjacyjny, powszechnie
stosowany. (...) Nie dajmy się
wystraszyć terminami i pogróżkami w rodzaju relegowania do II ligi. Mamy trochę czasu i mnóstwo interesów. To one
powinny wygrywać,
nie kalendarz".
Warto przypomnieć w tym kontekście uwagi politologa z PAN-u Grzegorza Kostrzewy-Zorbasa, który w "Życiu" z 25
maja tak skomentował
kolejne polskie ustępstwa wobec Brukseli: "Polska może zebrać jakieś pochwały za posłuszeństwo, ale będzie
traktowana w przyszłości
jako popychadło, kraj, któremu wystarczy coś przykazać, a on wykona. Oznacza to w stosunkach
międzynarodowych faktyczną utratę
podmiotowości". Przypomnijmy, że na Zachodzie prawdziwie ceni się tylko twardych negocjatorów, a nie ludzi
skłonnych ulegać na każde
skinienie.

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

Gość: zofia Re: Nasz Dziennik IP: *.bos.east.verizon.net 18.01.03, 05:21

Gość portalu: av napisał(a):

> www.NaszDziennik.pl
poczytajmy o UE troche prawdy np.

Czy prawdą jest, że większość najbardziej wpływowych polskich mediów przedstawiała i przedstawia skrajnie
upiększony obraz UE?

Tak, i ma to prawdziwie katastrofalne skutki dla Polski w sytuacji, gdy właśnie wpływowe media są faktycznie
pierwszą władzą w Polsce.
Ułatwiało to zaciemnianie sytuacji co do prawdziwych zagrożeń dla polskiej gospodarki i podejmowanie na czas
decyzji, które zapewniłyby
skuteczną obronę naszych gospodarczych interesów narodowych.
Dużą rolę w tym względzie odgrywał fakt, że bardzo znacząca część wpływowych mediów znalazła się w ciągu lat
90. w obcych rękach, i nie
ma interesu w bronieniu korzystniejszych rozwiązań gospodarczych dla Polski czy wręcz przeciwnie. Poza tym nie
brak w różnych mediach
osób - współczesnych jurgieltników, którzy zostali kupieni dla obcych interesów przez odpowiednie korzyści.
(Niektórzy z nich przy tej okazji
dokonywali w swej publicystyce zwrotu dosłownie o 180 stopni; uważnie obserwowałem tego typu ewolucje).
Osobny problem to fakt, że w różnych dziennikach i czasopismach konsekwentnie atakowano wszystkich
przeciwników wyprzedaży
polskiego przemysłu za bezcen. Równocześnie nierzadko w tych samych dziennikach lub tygodnikach z werwą
gloryfikowano najgorszych
hochsztaplerów, działających na szkodę Polski. Przypomnę tu choćby dość szczególny "wyczyn", jakiego dokonano
w 1991 roku w
kierowanej przez byłego redaktora "Polityki" Andrzeja Krzysztofa Wróblewskiego "Gazecie Bankowej". Zaledwie na
miesiąc przed ucieczką
Bagsika z Gąsiorowskim z Polski do Izraela, w "Gazecie Bankowej" z 30 czerwca 1991 r. pisano ze skrajnym wręcz
panegiryzmem o
szefach Art-B. Zacytowano między innymi jakże wymyślną wypowiedź izraelskiego ekonomisty, współpracownika
Banku Światowego,
Valerego Amiela o Bagsiku i Gąsiorowskim: "Czuję się przy nich czasem jak Salieri przy Mozarcie". Czyż nie był to
najwspanialszy, jakże
subtelny komplement dla panów, którzy z wirtuozerią okradli Polskę na wiele milionów dolarów?
Szczególnie bałamutne bzdury na temat niebotycznych korzyści, jakie miały czekać Polaków natychmiast po wejściu
do Unii Europejskiej,
sugerowała niezastąpiona pod tym względem "Gazeta Wyborcza". Kilka lat temu na przykład zaserwowała ona
swoim czytelnikom artykuł
jakiejś dziennikarki obiecującej młodym ludziom, jak to po wejściu do UE Polak będzie mógł być wybrany burmistrzem
w Palermo, etc.,
etc. (Zestawmy te obiecanki z narzuconym przez UE siedmioletnim szlabanem na pracę dla Polaków po wejściu
Polski do Unii). W tejże
"Gazecie Wyborczej" (a ściślej w jej "Magazynie" z 17-18 kwietnia 1998 r.) można było przeczytać wywiad z prof.
Tadeuszem Hunkiem z
Instytutu Rozwoju Wsi i Rolnictwa, oferującym niezwykle idylliczny obraz UE, wspaniałomyślnej i gotowej do
obsypywania nas deszczem
pieniędzy. Hunek zapewniał m.in., że "Unia zaoferowała grube miliardy ecu" dla zapewnienia setkom tysięcy polskich
rolników nowych
miejsc pracy poza rolnictwem. Oburzał się, że "nikt w Polsce nie podkreśla tej dobrej woli Europy, którą trzeba cenić.
Wręcz przeciwnie,
mówi się, że Unia nas "wyssie i wyeksploatuje". Zapewniając, że na pewno UE "nie da nam kopa", Hunek zaklinał się,
że: "Podstawą
integracji jest obopólny interes". Jak to wygląda w praktyce, przedstawiałem już we wcześniejszych partiach tekstu.
Szokuje tylko gotowość
tego typu "specjalistów" jak Hunek do zafałszowywania obrazu sytuacji na zamówienie i roztaczania oszukańczych
mrzonek.
Inny europanegirysta, publicysta "Rzeczpospolitej" Janusz A. Majcherek, głosił z kolei na łamach "Rzeczpospolitej" z
czerwca 2001 r., iż
największą cnotą w negocjacjach o członkostwo w Unii jest skłonność do ustępstw i kompromisów. Ta zaś oparta
jest na zdolności do
wyrzeczenia się "mitycznej historii i narodowej chwały". Polemizujący z Majcherkiem w "Rzeczpospolitej" Paweł
Lisicki stwierdził wprost, że
"gdyby wziąć za dobrą monetę wszystkie zalecenia Majcherka, to Unia Europejska nie różniłaby się od Związku
Radzieckiego". Jakże
słuszna w odniesieniu do jakże wielu polskich wpływowych dziennikarzy wydaje się konstatacja francuskiego
korespondenta Bernarda
Margueritte'a na łamach "Tygodnika Solidarność" z 20 marca 1998 r.: "Wielu Polaków nie umie już patrzeć kategoriami
własnego narodu.
Wczoraj słuchali rozkazów Moskwy, teraz spełniają każde życzenie Zachodu. Często są to ci sami Polacy, można
więc mówić o pewnym
nawyku".
Ciekawe, że jedne z najmocniejszych, niestety przemilczanych starannie przez media w Polsce, krytyk polskich
dziennikarskich
europanegirystów można było spotkać niejednokrotnie na łamach paryskiej "Kultury". W miesięczniku Giedroycia
pisano z wyraźną odrazą
o balcerowiczowskiej "propagandzie sukcesu". Czołowy publicysta ekonomiczny paryskiej "Kultury" Robert
Kaczmarek pisał w jej numerze z
listopada z 1996 roku na temat przedstawiania spraw stosunków z Unią Europejską w Polsce, iż: "Tutaj dziennikarze
idą w zawody z
politykami w produkcji niedomówień i półprawd (...)".
Jedną z ulubionych metod panegirycznych euroentuzjastów jest poganianie polityków, aby nie zwlekali, a jak
najszybciej szli na kolejne
ustępstwa. Dość typowe pod tym względem były drukowane w "Gazecie Wyborczej" ponaglenia Konrada
Niklewicza: "Polska powinna
ustąpić w kwestii liczenia dzierżawy [ziemi przez zagranicznych rolników - J.R.N.]. Już raz o tym na łamach 'Gazety'
apelowaliśmy, teraz
trzeba to powtórzyć. (...) Jeśli nadal będziemy upierać się przy swoim, Komisja [Europejska -J.R.N.] nie będzie nas
bronić". W kontekście
tych ponagleń przypomniał mi się dużo wcześniejszy tekst publicysty "Życia Warszawy" Tadeusza Jacewicza,
świetnie znającego Zachód,
gdzie był wiele lat korespondentem. W publikacji z 6 kwietnia 2001 r. ostrzegał przed uleganiem różnym zachodnim
szantażom w
negocjacjach, pisząc: "Ktoś w Brukseli powiedział, a my to w panice podchwyciliśmy, że Polska znalazła się w II
lidze państw zabiegających
o członkostwo. Najprawdopodobniej nie zostanie przyjęta w pierwszej grupie szczęśliwców. Nasza prasa zaczęła
natychmiast bić na alarm.
W Warszawie zapanował nastrój żałoby. (...) Nie przejmujcie się i nie popadajcie w czarne nastroje. To jest gra.
Chodzi o pieniądze, jak we
wszystkim, co się dzieje w Unii. Chcą nas przyciągnąć i postraszyć, żeby potem łatwiej manewrować i poklepać po
ramieniu z łaskawością
dobrego pana, który docenia wysiłki spoconego z emocji człowieka. Stary numer negocjacyjny, powszechnie
stosowany. (...) Nie dajmy się
wystraszyć terminami i pogróżkami w rodzaju relegowania do II ligi. Mamy trochę czasu i mnóstwo interesów. To one
powinny wygrywać,
nie kalendarz".
Warto przypomnieć w tym kontekście uwagi politologa z PAN-u Grzegorza Kostrzewy-Zorbasa, który w "Życiu" z 25
maja tak skomentował
kolejne polskie ustępstwa wobec Brukseli: "Polska może zebrać jakieś pochwały za posłuszeństwo, ale będzie
traktowana w przyszłości
jako popychadło, kraj, któremu wystarczy coś przykazać, a on wykona. Oznacza to w stosunkach
międzynarodowych faktyczną utratę
podmiotowości". Przypomnijmy, że na Zachodzie prawdziwie ceni się tylko twardych negocjatorów, a nie ludzi
skłonnych ulegać na każde
skinienie.
- Gość: marciszon Re: Nasz Dziennik IP: *.uni / *.pool.uni-leipzig.de 18.01.03, 10:51
  
  Czytam Nasz Dziennik, bo naprawde warto.
Gość: Tomek Re: Nasz Dziennik IP: 62.233.194.* 18.01.03, 13:02

Nasz Dziennik is DEBEŚCIAK! To jedyne naprawdę polskie, bezstronne,
apolityczne, uczciwe itp. itd. pismo. Przyjąłem do wiadomości, a teraz
POCAŁUJCIE MNIE W DUPĘ.
tytt Re: Nasz Dziennik 19.01.03, 03:20

Siejecie zgroze, teorie spiskowe, podsycacie lęki i czerpiecie z niewiedzy!
Ponadto każdy niemalże artykuł w ND opiera się na manipulacji informacją!
Zamiast je podawać są one sugestywnie komentowane!
- Gość: Ja Re: Nasz Dziennik IP: *.hrz.uni / *.dhcp.uni-bielefeld.de 20.01.03, 15:10
  
  ND to takie drugie Radio Ma-ryja, tyle za na papierze!
  Wszystkim stalym czytelnikom tego
  nacjonalistyczno-katolickiego szmatlawca zdrowka
  zycze(fizycznego tez).
luiza_o TRYBUNA tez 20.01.03, 16:41

Pani Beata Stróżyk zadzwoniła do nas z Poznania: - Zróbcie coś, by zmieniono
kampanię przed referendum. Należy też pomyśleć o studentach. Syn i wielu jego
kolegów są przeciw przystąpieniu do Unii i nikt na uczelni nie próbuje nawet z
nimi rozmawiać. Sądzę, że poparcie dla Unii może być w tym środowisku,
szczególnie na kierunkach społecznych, znacznie mniejsze niż nam się wydaje.
- luiza_o Re: TRYBUNA tez 20.01.03, 16:46
  
  www.trybuna.com.pl/200301/d.htm?id=2005
  Cytata: "Pani Beata Stróżyk zadzwoniła do nas z Poznania: - Zróbcie coś, by
  zmieniono kampanię przed referendum. Należy też pomyśleć o studentach. Syn i
  wielu jego kolegów są przeciw przystąpieniu do Unii i nikt na uczelni nie
  próbuje nawet z nimi rozmawiać. Sądzę, że poparcie dla Unii może być w tym
  środowisku, szczególnie na kierunkach społecznych, znacznie mniejsze niż nam
  się wydaje." Koniec cytaty
  
  W gore serca.
  - Gość: av www.NaszDziennik.pl IP: *.Elektron.pl 22.01.03, 00:43
    
    Myślę, że elektoratowi komunistycznemu w zupełności wystarczy "Gazeta Wyborcza".
    
    Tych co nie lubią czerwieni zapraszam na www.NaszDziennik.pl

Najnowsze z forum Unia Europejska

Zaloguj się