"Poród to babska sprawa"

[kub-ma]

www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,96857,7998652,Porod_to_babska_sprawa.html

I dwa fragment wywiadu:

"Dlatego pociąga mnie pomysł: poród - babska sprawa. Wiem, że to
teraz strasznie niepopularny pogląd, ale uważam, że kobiety
pomagające rodzącej często radzą sobie lepiej, bo budzi się w nich
instynkt i wchodzą w rolę."

"Jestem przeciwniczką zmuszania mężczyzn do uczestniczenia w
porodzie. Niestety, presja środowiska jest ogromna: jak nie idziesz
z żoną do porodu, to nie jesteś dobrym ojcem, wszyscy koledzy byli,
a ty nie pójdziesz. To fatalne podejście. Nie wolno ich zmuszać nie
tylko do bycia przy porodzie, ale też do tego, że muszą tam być cały
czas. Trzeba im wcześniej powiedzieć, że mogą wyjść, trzeba im
powtarzać: nie wytrzymasz, to wyjdziesz, i już. Umów się, chłopie, z
żoną, że wyskoczysz na godzinę coś zjeść albo zapalić. Proszę sobie
wyobrazić palacza, który przez kilkanaście godzin musi obejść się
bez papierosa."


Uważam, że poród to sprawa nie tylko rodzącej ale i ojca dziecka.
Dla mnie punktem wyjścia jest uczestnictwo obojga w porodzie.
Dopiero po rozmowach i wspólnych ustaleniach można zdecydować o
innej wersji. Przy czym większą wagę ma głos rodzącej.
Może jestem wredna, ale jeżeli uznałąbym, że partner musi być przy
mnie podczas porodu, to bardzo ciężko byłoby mi zaakceptować jego
odmowę. A wyjście na obiad, a tym bardziej na papierosa byłoby
zakazane. Męczymy się wspólnie. Czyli wredna jednak jestem.

A Waszym zdaniem to babska sprawa ten poród?

[gazeta_mi_placi]

Facet powinien przede wszystkim utrzymać kobietę i dziecko.
Co z tego że będzie się gapił jak sroka w gnat w krocze podczas porodu i podawał wodę jak potem żona (była nawet taka forumowiczka na forum e-mam) w połogu musi szukać na czarno pracy by utrzymać siebie i dziecko.

[mamabasia]

Tak, poród to babska sprawa.

[bi_scotti]

Moze to zabrzmi patetycznie ale ja sie uwazam za Dawczynie Zycia
Jestem w swoim mniemamniu jak Matka Ziemia i tak tez postrzegam
wszystkie kobiety wokol mnie. To my mamy to szczescie, ze
urodzilysmy sie z ta niesamowita mozliwoscia i przywilejem dawania
nowego zycia.
Oczywiscie, facet jest konieczny, ale Matka Natura tak te jego
koniecznosc ustawila, ze sprowadza sie do kropelki i kilkunastu
sekund, natomiast cala reszta KREACJI wraz z ostatnim wielkim BOOOM
to "babska sprawa" Dlatego moze bylam dosc zaborcza w kwestii
ciazy i rodzenia - to byl definitywnie moj czas. Moj maz nie wyrazal
potrzeby uczestniczenia w porodach, byc moze z gory wiedzac, ze sie
bede krzywic na ten pomysl. Byl natomiast w domu z cala trojka
naszych dzieci az do Ich wieku przedszkolnego i wczesno-szkolnego, i
sprawdzil sie jako ojciec w 10000%.
Dziwie sie potrzebie wielu kobiet zeby miec przy sobie ojca dziecka
w czasie porodu. Dla mnie wszystkie moje trzy porody to byly
niesamowicie intymne, prywatne, spiritualne wrecz przezycia, ktorych
nie bylabym w stanie ani nie mialabym checi dzielic z nikim. Piekno
bolu i fantastyka pierwszego krzyku to bylo za kazdym razem
to "cos", co bylo i pozostanie TYLKO moje wlasne.
Moge sobie wyobrazic, ze w ekstremalnych warunkach, gdy nie ma
nikogo innego, gdy nie ma poloznej czy przyjaciolki, matki, kuzynki
do pomocy, maz/partner sa OK, ale tak ogolnie to dla mnie jest to
zdecydowanie "babska sprawa" choc wiem, ze jestem w tym przekonaniu
w malejacej mniejszosci.

[eilian]

> Dziwie sie potrzebie wielu kobiet zeby miec przy sobie ojca dziecka
> w czasie porodu. Dla mnie wszystkie moje trzy porody to byly
> niesamowicie intymne, prywatne, spiritualne wrecz przezycia, ktorych
> nie bylabym w stanie ani nie mialabym checi dzielic z nikim.

Dla mnie poród, zwłaszcza drugi to było dojście do ściany bólu i nie wyobrażam
sobie bycia samej, ja chciałam, czułam wręcz fizyczną potrzebę dzielenia tego z
moim mężem, bo to tak samo jego dziecko, on po prostu musiał tam być, sam z
resztą na szczęście też tak czuł.
Według mnie to oczywiste, że ojciec dziecka jest wtedy razem z kobietą,
niedorzeczne wydaje mi się, że mógłby robić wtedy cokolwiek innego a już obiad
czy papieros to jakaś abstrakcja dla mnie.

[kub-ma]

"Piękno bólu" - przenigdy tak na to nie patrzyłam Dla mnie to
był koszmar bólu. A partner potrzebny był mi bardzo potrzebny. Dawał
mi poczucie bezpieczeństwa.

[kropkacom]

Jak facet nie chce to nie powinno go się zmuszać. Oczywiscie gdyby mi z jakiegoś
powodu zależało to czułabym się zawiedziona. To naturalne.

A poród to zawsze była babska sprawa. Baby rodziły i baby przyjmowały porody

[annakate]

Tez tak uważam, nie chciałabym męża przy porodzie. Wieksze oparcie daje siostra,
przyjaciółka - tyle wystarczy, by nie czuc sie opuszczoną. oczywiście nie
oznacza to, że ojciec dziecka ma w tym czasie oglądac mecz z kolegami, ale dla
mnie optymalne jest, gdyby poczekał gdzieś blisko, a przyszedł uściskać mamę jak
ta juz będzie ogarnięta.

[panipanda]

ja nie uważam, że poród to babska sprawa.
podzielam twoje zdanie, kub-ma i nie uważam, żeby to było wredne. miałam w
najbliższym otoczeniu przykład, że to mąż chciał dziecka, żona w końcu też
"zachciała", ale początku ciąży widać było, że jednak żałuje, co później
skończyło się ciężką depresją poporodową. oczywiście teraz już jest wszystko w
porządku, ALE chodzi o fakt, że chłop się wymigiwał od uczestniczenia w szkole
rodzenia i porodzie, bo on tylko dziecka chciał. Przy maluchu robi wszystko
teraz, no ale i tak uważam, że jego postawa w tej sytuacji była bardzo nie ok.

myślę, że każda kobieta zna swojego partnera na tyle, by wiedzieć czy jego
obecność pomoże jej czy będzie przeszkadzać, czy on sam w stresującej sytuacji
nie straci głowy i czy jego odmowa nie jest poprostu wygodą.
Gdyby mój facet nie chciał "bo nie", a ja znając go wiedziałabym, że poprostu
się boi o swoje wrażenia estetyczne, to nie byłoby zmiłuj.
Gdyby naprawdę mdlał na widok krwi, to nie miałoby sensu.

[dziub_dziubasek]

Generalnie- poród to sprawa kobieca, bo to kobieta rodzi a nie facet. Facet może
jedynie wsparciem slużyć, wodę podać, plecy pomasować czy być łącznikiem miedzy
kobietą a personelem.
Facet uczestniczący w porodzie powinien tego chcieć, nie bo "koledzy byli", "bo
tak trzeba" a nawet nie dlatego, ze "kobieta tego chce". To on powinien chcieć.
Ja swojego męża nie zmuszałam i nie zachęcałam do uczestnictwa w narodzinach
naszych dzieci, pozwoliłam jemu zdecydować. Powiedziałam jedynie, ze jesli
zechce to będzie mile widziany, ale się nie narzucałam i zapewniłam, ze
zrozumiem i zaakceptuję jeśli się nie zdecyduje.
Zdecydował się (dwa razy ) i do tej pory powtarza, ze nie wyobraża sobie by
było inaczej

[dziub_dziubasek]

I dodam jeszcze, ze jak facet nie chce to nie popatrzy gdzie nie trzeba.

[triss_merigold6]

Ja absolutnie nie chciałam, żeby mąż był podczas II fazy porodu. Był
wtedy doskonale zbędny.
Zabranianie palaczowi w stresie palenia jest okrutne. Sama
wychodziłam na chwilę do łazienki, żeby się sztachnąć, niczemu to
nie zaszkodziło, a przynajmniej lepiej się czułam.

[martishia7]

> Sama
> wychodziłam na chwilę do łazienki, żeby się sztachnąć, niczemu to
> nie zaszkodziło, a przynajmniej lepiej się czułam.

Czad

A do rzeczy. sama jeszcze nie rodziłam, ale nie widzę tego, że tak powiem.
Wolałabym chłopa w drugiej fazie przy sobie nie mieć, przy pierwszej jak
najbardziej, wtedy się przydaje w końcu. Dla mnie to jest koniunkcja - potrzebna
zgoda dwóch stron. Kiedy jedno powie pas, to chłop spada. Ale to kwestia
charakteru generalnie. W chwilach stresu zawsze lubiłam i lubię być sama. Gdyby
mi zależało na obecności chłopa, to jego odmowa zapewne by mnie zabolała.

[triss_merigold6]

Nie ja jedna, bo po latach zdarzało mi się takie wyznanie usłyszeć
od innych nałogowych palaczek. Generalnie głupio się przyznać, ale
mnie tam robiło lepiej.

[martishia7]

Sama palę oraz nie lubię przesady w niczym, więc nie potępiam. Ale ciesz się ze
swojej pozycji Pierwszej Zołzy Ematki, bo inaczej wiele użytkowniczek bardziej
papieskich od papieża rozmieliłoby Cię na drobne

[duzeq]

> A do rzeczy. sama jeszcze nie rodziłam, ale nie widzę tego, że tak
powiem

Hmmm, najlepiej sie nastawcie na to, ze co ma byc, to bedzie. Nie
bedziesz chciala miec chlopa przy sobie - to nie. Bedziesz chciala i
bedzie Ci absolutnie konieczny - to miej go.
Ja sie tez nastawialam na odwalenie porodu w asyscie samych lekarzy,
bo w chwilach stresu wolalam byc sama. Moj malz byl wniebowziety
moja decyzja, bo jemu sie slabo robilo na sama mysl o tych parciach,
bolach, szwach etc. A jak przyszlo co do czego, to zupelnie
naturalnie okazalo sie, ze ja go jednak bardzo na sali chce, a jemu
tez ani nie przyszlo do glowy, zeby wyjsc. Porod mialam taki, ze
wrogowi nie zycze, niemniej dzieki malzowi wysmialam sie tez
nieziemsko (miedzy skurczami )).

[heca7]

Ja też nie chcę być zmuszana do bycia przy prorodzie! też chcę wyjść
i coś zjeść! Ja też jestem biedna i jak nie wytrzymam to sobie pójdę
zapalić!

Rozumiem, że nie każdy facet chce być, ok ale te wymówki z artykułu
są kretyńskie!

[franczii]

> Rozumiem, że nie każdy facet chce być, ok ale te wymówki z artykułu
> są kretyńskie!

No wlasnie, znow ten poblazliwy matczyny ton ze se biedaczek nie wytrzyma bez
fajki przez pare godzin a jak z noworodkiem zostanie na caly dzien to tez sie
nad nim trzeba rozczulac i na paieroska wysylac?

[nanuk24]

A tak...kwestia papierosa najbardziej rozczulajaca, az sie
poryczalamGorzej jak taki mezcizna bez procentow nie jest w
stanie wytrzymac kilku godzinBiedactwa

[chococino]

Tak, uważam, że poród to babska sprawa.

[duzeq]

1.Tak, to ma byc babska sprawa, jezeli tak obie rodzace strony
ustala.

2.Tak, to ma byc babska sprawa, jezeli jedna strona (np. plci
meskiej) ustali, ze za chiny ludowe tego jakze uroczego acz ciezko
fizjologicznego momentu nie przeskoczy.

3.Nie, to ma byc wspolna sprawa, jezeli obie strony rodzace tak
ustala.

4.Nie, to ma byc wspolna sprawa, jezeli zaczynaja sie komplikacje i
nagle obecnosc meskiego ramienia i uspakajajacego glosu ojca dziecka
(teraz oddychaj gleboko... effffffffffffff... fuuuuuuuuuuu....)
okaze sie niezbedna pomimo punktu pierwszego.

Samo zycie .

[asia_i_p]

Mogłabym zaakceptować wersję "babska sprawa", gdybym rodziła we własnym domu,
pod opieką dobrze znanej położnej i lekarza. Wrzucona w obce środowisko i między
obcych ludzi, dla których jestem nikim, chcę mieć przy sobie męża. Bo wiem, że
przy nim będę inaczej traktowana.

[franczii]

Porod to babska sprawa pod warunkiem ze to rodzaca a nie facet o tym decyduje.
Ja tez jestem wredna bo uwazam, ze w kwestii porodu facet powinien sie
dostosowac i stanac na rzesach, zeby zapewnic odpowiednie warunki, w tym wlasny
pobyt na porodowce jesli to ma pomoc kobiecie.
Moj byl i mial robic za domowa intymna atmosfere i swoja obecnoscia mial dawac
mi poczucie bezpieczenstwa. Kiedys kobieta rodzila w domu wsrod kobiet z
najblizszej rodziny teraz idzie na porodowke i trafia w rece przypadkowej ekipy,
teoretycznie znajacej sie na rzeczy ale calkiem obcej. Gdybym miala rodzic w
domu z polozna, ktora znalam juz wczesniej jako czlowieka i ktorej ufam to moze
uznalabym porod tylko za moja sprawe.
A propos palenia to mj pali ale w czasie porodu, pierwszy 10 godzin, nie byl ani
razu, he he. W dodatku sterczal tam tylko dla ozdoby przez wiekszosc czasu bo ja
nie mialam potrzeby sie z nikim komunikowac i proby nawiazania ze mna kontaktu
bardzo mnie draznily, wylaczylam sie calkowicie na zewnetrzne bodzce i porod
przezylam na maksa jako JA a nie jako MY ale uwazam, ze moglam to tak przezyc
m.in. dzieki obecnosci meza, gdzyby zabraklo mi poczucia bezpieczenstwa to bym
sie nie potrafila skupic tylko na sobie.

[denea]

Ja uważam, że poród był babską sprawą w czasach, kiedy do rodzącej
przychodziła akuszerka i siostry/matka/kuzynki/sąsiadki. Poród był
wspólnym wydarzeniem kobiet z rodziny czy sąsiedztwa.
O ile wydaje mi się, że w innych krajach poród z ojcem dziecka był
pokłosiem coraz bardziej świadomego podejścia do ojcostwa, o tyle
moim zdaniem w Polsce - póki co - jest jednak wyrazem słusznego
braku zaufania do skrzeczącej rzeczywistości Przychodzi ledwo
przytomna z bólu kobieta, a figlarny personel tylko patrzy, jak by
ją przypiąć w pozycji leżącej do ktg, odkręcić oksy prosto w żyłę, a
jak już uwyje się kilkanaście godzin na korytarzu, to wyskakuje zza
futryny pochlastać krocze zardzewiałymi nożyczkami i poskakać jej na
brzuchu
Dlatgo w Polsce osoba towarzysząca się przydaje do
najzwyczajniejszej w świecie samoobrony, a że nie każdy ma siostrę
albo chce rodzić przy własnej matce, to pada na męża i tyle
Pani Oleś jako położna z górnej półki raczej tego nie rozumie, bo i
skąd ma znać realia powiatowych oddzialików.

[kawka74]

Co to znaczy 'babska sprawa'? Facet siedzi w domu w asyście kolegów i bełkocze
do słuchawki 'szszsześść kochanie, ssssssso się nam urodziło'?

[kropkacom]

Bo innej opcji nie ma? Może siedzieć pod sala porodową na przykład.

[kawka74]

Siedzenie pod salą postrzegam jako uczestnictwo w porodzie. Mąż jest na
zawołanie, na wyciągnięcie ręki. Czasem wystarczy sama świadomość, że jest obok,
nie musi trzymać za rękę.
Ach, Kropko, Ty masz mnie chyba na zielono, bo zawsze mnie znajdziesz i
postawisz kontrę.

[kropkacom]

Jakoś trudno było do tego co napisałaś nie postawić kontry. Poza tym, facet poza
salą porodowa nie jest częścią porodu.

[kawka74]

Dlatego zadałam pytanie - co oznacza, że poród jest babską sprawą, precyzując,
co DLA MNIE jest uczestnictwem partnera w porodzie.
A kontrę postawiłabyś nawet wtedy, gdybym napisała, że jesteś najmądrzejsza na
tym forum.

[kropkacom]

<machnięcie ręki>

[kawka74]

<pukanie się w czoło>

[mikas73]

, rozbawił mnie wasz "dialog"...

[mniemanologia]

"uważam, że kobiety pomagające rodzącej często radzą sobie lepiej,
bo budzi się w nich instynkt i wchodzą w rolę."
"Nie wolno ich zmuszać nie tylko do bycia przy porodzie, ale też do
tego, że muszą tam być cały czas. Trzeba im wcześniej powiedzieć, że
mogą wyjść, trzeba im powtarzać: nie wytrzymasz, to wyjdziesz, i
już. Umów się, chłopie, z żoną, że wyskoczysz na godzinę coś zjeść
albo zapalić."

Tak sobie czytam te dwa fragmenty i myślę o mojej koleżance, która
rodziła martwe dziecko. I myślę sobie, że wg autora też jej facet
mógł powiedzieć "Oj, presja środowiska, ja wcale nie chcę tam być"
albo "kobiety sobie poradzą z tym lepiej".
Byli tam razem.
Oczywiście, że razem.
Sytuacja inna - to prawda. Ale pewnie jakiś wrażliwiec mógły
powiedzieć, że on woli pójść na fajkę albo poczekać pod salą
porodową.
Poród - babska sprawa. Tia.

[aga_sama]

Ja się zgadzam
Poród to babska sprawa - kobieta decyduje.
Ja od razu wykluczyłam męża, miałam upatrzoną koleżankę na doulę, ale musiałam
mieć cc.

[ewa-krystyna]

mniemanologia napisała:
myślę o mojej koleżance, która
> rodziła martwe dziecko

Sytuacja inna - to prawda. Ale pewnie jakiś wrażliwiec mógły
> powiedzieć, że on woli pójść na fajkę albo poczekać pod salą
> porodową.





to jest inna sytuacja..... nigdy nie porownywuj porodu zyjacego dziecka do
porodu dziecka,o ktorym wiadomo,ze juz nie zyje.... jak mozna w ogole porownywac
takie sytuacje?

[mniemanologia]

Nie porównuję. To tez był poród.

[czar_bajry]

A ja myślę że poród jest tak intymną i indywidualną sprawą że nie ma na to
jednoznacznej recepty, dobrze że jest wybór.
Uważam że nikt nie powinien się wypowiadać w imieniu drugiej osoby a tym
bardziej forsować swoje przekonania.
Mam trójkę dzieci, dwa porody- samotne a ostatni z mężem, z tym że przy
poprzednich to były inne czasy a tatusiowie nawet na oddział nie byli wpuszczani

[kali_pso]

I co z tego?
Można kogoś zamordować a dostać zupełnie rózne wyroki w sądzie....

W sytuacji kiedy rodzi się martwe dziecko facet POWINIEN byc przy
kobiecie, bo oprócz zwykłych spraw okołoporodowych jest kwestia jej
cierpienia, bólu i smutku. Kiedy rodzi się żywe
dziecko.....niekoniecznie.

Poród porodem, ale okoliczności nie takie same, dlatego równiez
uwazam, że porównanie nietrafione i populistyczne

[rysia.z.poczty]

To ja jestem tak samo wredna jak ty,zgadzam się w 100% z autorką
wątku.

[sueellen]

Eee, tam, moj wychodzil na papierosa i nawet nie zauwazalam jego nieobecnosci.

[kocianna]

To powinna być wspólna decyzja, poprzedzona licznymi rozmowami. Mój mąż nie
chciał być przy porodzie, ja nie nalegałam, jak przyszło co do czego, to był -
sam, z własnej, nieprzymuszonej woli. I spisał się na medal. A na drugą fazę go
wyrzuciłam, bo nie był mi wtedy do niczego potrzebny.

[zofijkamyjka]

Nie to nie jest babska sprawa!
Potem dalej babska sprawa to przewijanie, kąpanie, karmienie,
wychowywanie.... itd?

[kali_pso]

tiaaaa..pewnie najpierw "byliście w ciązy" a
później "urodziliście"?

Nie histeryzuj- ten boom na uczestnictwo w porodzie faceta
przypomina mi szaleństwo okołslubne- tak jakby huczne weselicho za
grubą kapuchę( a w przypadku narodzin potomostwa- obecnośc faceta,
chociaz często czuje się zmuszony( co ciekawe nawet nie jest to
zmuszanie słowne jedynie pozawerbalny nacisk "bo wszyscy tak
robią"- miało gwarantować szczęsliwe pozycie małżeńskie lub w drugim
przypadku- zaintersowanie ojca dzieckiem po urodzeniu Bzdurzenie i
tyle.

Rozczaruję Cię- zanm facetów, którzy byli przy porodzie a ojcami
byli i sa beznadziejnymi- mój mąz przy porodzie nie był- bo nie i
już. Nie zmuszałam, bo myslałam jedynie, jakby pozbyć sie balastu
jak najszybciej- a ojcem dla syna był cudownym, z wiekszym
zaangazowaniem, cierpliwością niż ja


I tak- sam poród to babska sprawa, bo to kobieta rodzi dziecko,
facet jedynie towarzyszy, jak jest i nie przeszkadza to dobrze, ale
jak go nie ma?

[zofijkamyjka]

kali_pso napisała:

>
> tiaaaa..pewnie najpierw "byliście w ciązy" a
> później "urodziliście"?


Nie byliśmy bo jesteśmy niepłodni. Ale poza tym we wszystkim ważnych
chwilach naszego życia staramy sie być razem i jest to dla nas
naturalne. Nie rozumiem jak najbliższe sobie osoby mogą rozdzielać
sie w jednym z ważniejszych momentów swego wspólnego życia?

> mój mąz przy porodzie nie był- bo nie i
> już. Nie zmuszałam, bo myslałam jedynie, jakby pozbyć sie balastu
> jak najszybciej- a ojcem dla syna był cudownym, z wiekszym
> zaangazowaniem, cierpliwością niż ja
Jedno nie wyklucza drugiego, oczywiście ale nie bardzo rozumiem jak
można z jednego lub drugiego zrezygnować.

[nihiru]

Mój mąż na początku ciąży trochę się krzywił na pomysł wspólnego
porodu. Nie naciskałam (zbyt mocno). Jak przyszło co do czego, to
prawie pod prąd jechał samochodem żeby zdążyć.

Oboje byliśmy bardzo zadowoleni z tego że był obecny. On - bo to
było niesamowite przeżycie, ja - bo mi bardzo pomagał (znakomita
położna mówiła mu co ma robić, więc był zajęty i nie kłapał głupio
dziobem). A w dodatku widział i mógł pochwalić jaka byłam
dzielna
------------------------------------
Koniec i bomba, a kto czytał, ten trąba!

[aretahebanowska]

Mój przy obu porodach był. Razem robiliśmy to i razem
rodziliśmy, jakkolwiek śmiesznie by to nie brzmiało. Gdyby dziecko
rosło w odczepianej torbie to też byłby w ciąży - jak ja, bo byśmy
się wymieniali. Był ze mną, bo mój kolega małżonek jaet moim
najlepszym przyjacielem i nie jest w stanie zastąpić go nawet moja
mama czy przyjaciółka (siostry nie posiadam). Nie wyobrażam sobie
obecności kogoś innego, bo to on zna mnie najlepiej i rozumie,
czasem nawet bez słów. Był bo to nasze dzieci i nie chciał
przeoczyć tych momentów kiedy się rodziły. Przy pierwszym był ze
mną 17 godzin (od początku do końca) i nie opuszczał nawet na
chwilę. Za drugim razem było ekspresowo, to mniej się napracował.
Nie zwracałam uwagi na to gdzie stał, co widział, było mi wszystko
jedno, biegał w każdym razie wkoło więc miał chyba pełen ogląd
sytuacji. Potem, za każdym razem, brał miesiąc wolnego i tyrał
razem ze mna. I tak zostało do tej pory. Ale w nagrodę za ciężką
pracę, po każdym porodzie dostawał wolne - mógł spokojnie, bez
wyrzutów sumienia napić się ze znajomymi (nie tylko kolegami ale
koleżankami też). Mnie było szkoda o tyle, że ja nie mogłam wypić z
nimi. Jego wygląd na drugi dzień świadczył o tym, że impreza była
przednia. Nie miałam ciśnienia żeby przez następne 3 dni siedział
non-stop w szpitalu.

[an_ni]

a wlasciwie za co ta nagroda? za poswiecenie?
ciekawe jaka ty nagrode dostalas za ciezka prace?
jakie to 'razem' skoro jedno dostaje nagrode? a drugie zostaje przy
obowiazkach?

[aandzia43]

Ja bym to nazwała nie nagrodą, tylko skorzystaniem z możliwości
zresetowania się po potężnym stresie. Chłop wykonał dobrze swoją
robotę, zmachał się, trzeba przyznać, niewąsko i wycina się z
rzeczywistości na jakiś (krótki zresztą) czas. Potem szybko wraca do
nowych obowiazków. Kobieta z wiadomych względów nie może sobie na to
pozwolić zaraz po porodzie, ale już jakiś czas po nim tak. Jak ma
współpracującego mężczyznę A areta chyba ma.

[aretahebanowska]

Tak właśnie mam. Mój kolega małżonek nie "pomaga" mi przy dzieciach
tylko zajmujemy się nimi wspólnie. Spędzamy z nimi mniej więcej
tyle samo czasu. Staramy się też resetować we dwoje , ale jeśli
się nie da to na zmianę a nie, że jedno często a drugie wcale albo
rzadko.

[modrooczka]

A jak to się ma do faktu, ze czasem uczestniczy (jak u koleżanki przy trudnym
porodzie) pan ginekolog, pan anestezjolog, pan ordynator oddziału? Jedyną
kobieta była położna.

[aluc]

może fizjologicznie, historycznie, kulturowo i tak dalej to jest
babska sprawa

dla mnie to była sprawa pomiędzy mną a dawcą tych doskonałych genów
nie chciałabym rodzić z matką, czy przyjaciółką, poród
przyjaciółki mogłabym oglądać jedynie jako fotograf-reportażysta,
żadna kobieta prócz położnej do niczego przy porodzie potrzebna mi
nie była - ale ja słabo czuję klimaty wspólnotowe, z pozostałymi
przedstawicielkami mojej płci takoż

co do zmuszania, ustalania i presji - pełna zgoda

[foczkaka]

Dla mnie poród to bez wątpienia wspólna sprawa. Nie wyobrażam sobie ze mąż
siedzi w domu czy gdzies z kolegami i łaskawie czeka na wieści. Ma być na
miejscu, ma czuwać. Ale już ostateczna forma tego bycia to kwestia umowy. Czy
bedzie na sali trzymając non stop za rękę, czy będzie tylko w pierwszej fazie
porodu, czy też przekoczuje cały poród za drzwiami - to sprawa umowy między nim
a nią.

[annvangier]

coz babska nie babska wszystko zalezy od charketeru i relacji miedzy rodaca a osoba towarzysząca a nie plec\
z zadna kolezanka czy przyjaciolka nie chcialabym rodzic, zbyt to fizjologiczne a ja jakis takich relacji z nimi nie mam, zeby sie w tak intymnej sytuacji pokazywac
mama moja to jest starszna histeryczka i panikara w sytuacjahc kryzoswych, jeszcze mi by sie jej nerwy udzielily- odpada
siostra - moze dalaby rade, ale
moj maz- ako facet spokojny ,silny, dajacy poczucie bezpieczenstwo i majay dobre podejscie do pielegniarek i poloznych -

ale znam ludzi ktorzy mdleja na widok krwii, taka ofiara bez wzgledu na plec nie bylaby mi przy porodzie potrzebna

[annvangier]

mialam dokonczyc ze m dal rade wysmienicie

[an_ni]

porod z mezem/partnerem jest przereklamowany
tak jak i z sowicie oplacona polozna
ale to moje zdanie z mojego doswiadczenia
mialam latwy i krotki porod a na koniec i tak zawiodla
niedoswiadczona lekarka (nic wielkiego na szczescie)
mialam jeszcze oplacac lekarza na wszelki wypadek??
a maz to potrzebny bardziej po porodzie

[truscaveczka]

Uważam, że naturalne jest przeżywanie porodu, połogu i innych
atrakcji z tym związanych w grupie kobiecej, ze wsparciem innych
kobiet. Jednak przy obecnym stanie społeczności i braku takowej
grupy nie ma na to szans, stąd mąż musi zastąpić tę grupę.
Ja przeżywałam poród sama i czułam się z tym komfortowo, w połogu
pomagała mi teściowa i jej teściowa i to było jeszcze lepsze
Teściowa przeszkoliła mnie z obsługi niemowlaka i wspierała
zakupami/żywnością. I tak powinno być.
Co absolutnie nie zwalnia chłopa z zasuwania przy żonie i dziecku
naturalnie Ale bez wsparcia innych kobiet to czarno widzę
macierzyństwo na etapie początkowym.

[ledzeppelin3]

Rodzenie to ciężkie doświadczenie i najbliższy człowiek obok jest potrzebny.
Płec nie ma tu znaczenia. Dla mnie najbliższy jest mój facet, tak się składa, i
on nie mdleje na widok cipki i cierpienia, tak się składa, ani mu kuśka nie
więdnie na zawsze, tak się składa. Ale co kto lubi, przymusu nie ma, wszelki
przymus do czegokolwiek jest śmieszny.

[truscaveczka]

I mam wrażenie, że artykuł skupia się na tym właśnie - że presja i
przymus są głupie.

[lacitadelle]

> a ty nie pójdziesz. To fatalne podejście. Nie wolno ich zmuszać nie
> tylko do bycia przy porodzie, ale też do tego, że muszą tam być cały
> czas. Trzeba im wcześniej powiedzieć, że mogą wyjść, trzeba im
> powtarzać: nie wytrzymasz, to wyjdziesz, i już.

no, kobieta też, jak się zmęczy, to niech sobie wyjdzie, na papierosa, albo na
obiad.

[foczkaka]

> no, kobieta też, jak się zmęczy, to niech sobie wyjdzie, na papierosa, albo na
> obiad.

Nie widze sensu w takim argumencie. Przecież wiemy jak wygląda poród, wiemy że
moze trwać wiele godzin i ze zwykle bywa to męczarnia. I że nie ma opcji
wymienić się na to cierpienie z partnerem.
Bez sensu przyjmowac postawę: szkoda że nie męczysz się razem ze mną, albo skoro
to ja musze cierpieć to ty chociaż patrz z bliska na to wszystko i nie wolno ci
wyjść.