ambitnie :P jakie książki polecacie?

[eo_n]

... z czystym sumieniem i przekonaniem o ich wszelakich wartościach

Po wątku o kiepskich książkach postanowiłam przeczytać, polecany jako przykład arcydzieła w działce "kryminały", Zmierzch (Johan Theorin).
Bardzo jestem ciekawa tej książki

Chodzi mi o książki które przechodzą przez indywidualne sito (nawet czepliwej emamy )

Z moich osobistych lektur w ostatnich latach największe wrażenie zrobiła na mnie:
Dawna mądrość na nowe czasy. Rozmowy ze świętymi i szamanami XXI wieku (G. von Lupke)
Okładka jest od czapy ( nie oceniaj... ), ale wielu z wypowiadających się tu jest nie tylko szamanami, ale jednocześnie profesorami (lub przynajmniej wykładowcami) renomowanych światowych uczelni.
Poza tym wielkie pozytywne wrażenie wywarł na mnie Traktat o łuskaniu fasoli
(Wiesław Myśliwski). Nie czytałam nic więcej jego autorstwa, ale pewnie przeczytam. Zachwycił mnie język.

[eo_n]

I jeszcze Tiziano Terzani - dotąd nic mnie nie rozczarowało.

Jeszcze jedno:
Zastanawiam się nad Ciemno, prawie noc (J.Bator). Ktoś czytał? Co sądzicie?

[sumire]

ktoś czytał
mnie się "Ciemno..." bardzo podobało, ale ja w ogóle lubię Bator, lubię też takie mroczno-groteskowe klimaty.

Terzaniego też lubię. a sama chwilowo przerabiam wywiad-rzekę z moim ukochanym prof. Szczeklikiem, którego już niestety nie ma tutaj.

[default]

Mogę polecić jedną z moich ukochanych książek, którą muszę przeczytać raz na jakiś czas, a mianowicie "Kochanica Francuza" Johna Fowlesa. Oraz tegoż autora - "Mag".
Wszystko mi się w tych książkach podoba - fabuła, postacie, styl, język, nastrój, "smaczki" . Mniam.

[kura17]

> Johna Fowlesa "Mag".

uwielbiam!

[aandzia43]

Ha! Kochanicę uwielbiam, Mag jest dla mnie niestrawny

[default]

aandzia43 napisała:

> Ha! Kochanicę uwielbiam, Mag jest dla mnie niestrawny
>

Niestrawna to jest "Hebanowa wieża" i "Larwa", na które się połaszczyłam, zachwycona Kochanicą i Magiem I tak mniej więcej w połowie każdej z nich odpadlam...

[eo_n]

default napisała:


> Niestrawna to jest "Hebanowa wieża"

Zgadzam się
(Larwy nie czytałam)

[sanciasancia]

Kochanica jest w ogóle poza jakimkolwiek konkursem piękności.

[morgen_stern]

Jak ambitnie to ambitnie - walnij 900 stron "Łaskawych" Littella, książka nie pozostawia obojętnym i czyta się zaskakująco dobrze.

[nangaparbat3]

Mnie się czytało dobrze od s. około 400
Potem komus pozyczylam, nie pamiętam komu, wiec kupilam następną, zeby jeszcze raz przeczytac od początku.
Uważam, że to epika na miarę Tołstoja.

[raczek47]

O tak,ale to naprawdę dla ambitnych, bo potrafi porządnie zmęczyć.Ja ją czytałam przez rok, oczywiście na zmianę z innymi.To nie jest książka , która się czyta na jednym oddechu.

[nangaparbat3]

Jeśli chodzi o beletrystykę, to z czytanych w ostatnich latach mogę na pewno polecić "Mesjaszy" Spiro i "Łaskawe" Little'a. Ale to nie jest lekka lektura. Z lekkich - Mankell.

[nangaparbat3]

O, i jeszcze "Szkarlatny platek i bialy" Fabera. Czyta sie lekko.

----------------
Nanga ma odwrócone pojęcie złego i dobrego, jestem przyzwyczajona. Kawka74

[eo_n]

Już się boję, że niepotrzebnie założyłam wątek, bo drogo mnie to może kosztować
Łaskawe... bardzo mnie zachęciły.

Kochanicę znam. Maga mam - to może się zmobilizuję, by przeczytać.

Z Mankella została mi do przeczytania Ręka i Włoskie buty. Warto (na tle innych)?

[morgen_stern]

Włoskie buty to podobno obyczaj i bez rewelacji. Ręka to kryminał, może nie najlepszy mankellowski, ale może być.

[nangaparbat3]

Tych mankelli nie znam. Ale na pewno mogę zamiast "Wloskich butow" polecić Włoskie szpilki.

[mrs.petronela]

Szkarlatny platek i bialy" Fabera - nie mogłam się oderwać! A koniec mnie strasznie wkurzył

[ichi51e]

Czytam teraz to: www.amazon.co.uk/gp/aw/d/0747590176 bardzo bardzo dobre.
Nie chcialabym zyc w UK w tamtych czasach. Dziwadla i pijawki!

[awidyna]

Thorwald Jurgen np "Stulecie chirurgów" jak ktoś lubi medycynę.Po przeczytaniu książki cieszę się, że urodziłam się po 1846 roku
Poza tym Follet fajnie pisze Falcones również.

[aandzia43]

Tak, po przeczytaniu Stulecia lub innych książek tego autora z historii medycyny największemu malkontentowi zaczyna się podobać życie w obecnych czasach

[rhodesian_ridgeback]

Thorwalda najbardziej przypadli mi do gustu "Pacjenci", a zmęczyło mnie, chociaż przeczytałam do końca "Stulecie detektywów".

[awidyna]

"Pacjenci" rewelka. "Stulecie detektywów" jeszcze przede mną. Jutro jadę do Empiku po "Triumf chirurgów", mam nadzieję, że będzie ciekawa.

[sueellen]

Moje "ambitne dzieła":

Gnój Kuczoka - nzawa okropna, ale dobrze się czyta. Rzecz dzieje się na śląsku gdzies w latach 50 -60tych.


Gnój to wstrząsająca, a chwilami tragikomiczna historia rodzinnego piekła, opowiadana przez dziecko, które jest jednocześnie obiektem przemocy i jej obserwatorem. Narrator opisuje rodzinny rytuał przemocy: metodyczne, przypominające tresurę bicie, które jest wyłącznie przyspieszonym kursem buntu i nienawiści.

Orhan Pamuk - Nazywam się Czerwien

W szesnastowiecznym Stambule grupa najwyśmienitszych artystów ma zrealizować zlecenie sułtana: stworzyć utrzymaną w nowoczesnym zachodnim stylu księgę upamiętniającą jego wielkość i chwałę. Księgę mają zdobić barwne miniatury. Ale sztuka figuratywna jest zakazana w religii muzułmańskiej. Zlecenie i jego wykonawcy są zatem w poważnym niebezpieczeństwie. Należy utrzymać je jak najdłużej utrzymać w tajemnicy. Jeden z zatrudnionych mistrzów zostaje zamordowany…


Orhan Pamuk - Dom ciszy


Dzieje jednej rodziny na tle burzliwej dwudziestowiecznej historii Turcji. Latem na początku lat osiemdziesiątych troje wnuków odwiedza dziewięćdziesięcioletnią babkę, która mieszka w starym rozsypującym się domu na prowincji. Dom, pełen dziwnej ciszy, kryje wiele rodzinnych sekretów, mających swój początek kilkadziesiąt lat wcześniej, kiedy Fatma przybyła do małego miasteczka ze Stambułu ze swoim mężem. Zafascynowany zachodnią kulturą lekarz-ateista marzył, że pisana przez niego i ostatecznie nigdy nieukończona wielotomowa encyklopedia, zbierająca całość ludzkiej nauki i doświadczenia, oświeci zabobonne umysły tureckiego ludu…

Naipul - Zakręt rzeki
Piękna i przejmująca opowieść o życiu młodego Hindusa, którego los rzucił do postkolonialnego państwa w Afryce Środkowej na skutek burzliwych przemian zachodzących w Trzecim Świecie po drugiej wojnie światowej.

Życie Pi Martela
Ranna zebra, orangutan, hiena cętkowana, szczur i tygrys bengalski… Taka menażeria to nie najlepsze towarzystwo w dryfującej po oceanie szalupie. Niestety szesnastoletni Pi Patel po zatonięciu japońskiego frachtowca, na pokładzie którego wraz z rodziną i zwierzętami z prowadzonego przez ojca zoo płynie z Indii do nowej ojczyzny, Kanady, nie ma żadnego wpływu na dobór towarzyszy niedoli. Grupa rozbitków, wśród których – poza orangutanem – Pi Patel jest jedynym dwunożnym stworzeniem, szybko się kurczy, aż pozostaje tylko on i tygrys. Odyseja przez Pacyfik staje się walką o życie – z żywiołem, głodem i, przede wszystkim, z olbrzymim kotem, z którym w bezpośredniej konfrontacji chłopiec nie miałby żadnych szans. By utrzymać zwierzę z dala od siebie, musi na niewielkiej powierzchni szalupy oznaczyć swoje terytorium i stać się osobnikiem alfa.

Bieguni Olgi Tokarczuk

„Bieguni” to książka odważna, w której Olga Tokarczuk opowiada o sobie i o swoim widzeniu świata.

Rzadko zdarza się obcować z dziełem tej miary, jak Bieguni Olgi Tokarczuk. Tak złożonym i przejmującym. Opowiedzenie jego treści w kilku zdaniach byłoby nadużyciem i sprzeniewierzeniem niezwykłego pomysłu tej powieści. Dlatego – nie uchylając się od swojej roli – zachęcamy do osobistej lektury, gotowej na emocje i myśli, jakie towarzyszą największej literaturze.

„Ta książka stara się być lojalna wobec kakofonii i dysonansu naszego doświadczenia świata, wobec niemożliwości jego ujednolicenia, wobec jego chaosu, rozpadania się i ponownego tworzenia nowych konfiguracji.

Jestem w niej wierna peryferiom, obszarom niedopowiedzianym, zamazanym. Powtarzam w niej własne błędy i wydaje mi się to absolutnie konieczne”.
Olga Tokarczuk

„Bardzo mądre dzieło dojrzałej pisarki”.
Jerzy Jarzębski

[eo_n]

Gnoja czytałam zaraz po premierze. Rzeczywiście robi wrażenie... Godzien polecenia w 100% Ale ciężar...

Pamuka istnienie odnotowałam Jeszcze nie czytałam.

[eo_n]

Zycie Pi fajne? Film widziałam... Premiera z tego co pamiętam trafiła w moment, kiedy jakby programowo nie czytałam tego co inni To może teraz się skuszę.

Jeszcze w tym tygodniu działa kod w merlinie, więc trzeba póki czas uzupełnić zapasy (jakbym miała za małe ).

[sueellen]

Mnie się podobało, filmu nie oglądałam.

[aandzia43]

Kuczok jest fajny, Pamuk mnie nudzi.

[mantis_after_dinner]

Imaginery Homelands - salman Rushdie

Po polsku to sie chyba nazywa Ojczyzny wysnione - zbior esejow z lat 81-91.

Ambitne i roznorodne. Niektore eseje polityczne, niektore filozoficzne, niektore na temat wspolczesnej literatury brytyjskiej (jakakolwiek szeroka by jej definicja nie byla) - tych czeso nie ogarnialam, bom za cienka w uszach na tematy humanstyczne zwiazane z wyspami.

sztanskich wersetow nie przebrnelam choc bardzo bym chciala - wieloplaszczyznowosc dziela mnie zabila.

Obecnie czytam "O Chinach" Kissingera - milosniczkom literatury politycznej polecam, bo to w sumie sprawozdanie z pierwszej reki ...

[eo_n]

mantis_after_dinner napisała:

>
> Imaginery Homelands - salman Rushdie
>
Ojczyzny wyobrażone

"Rushdie zdobywa się tu na odwagę tyle razy, ile innym pisarzom nie udaje się przez całe życie".

"Times"

"Książka skrząca się inteligencją, pełna wyrazistych opinii i cudownych fajerwerków dowcipu".

"Boston Globe"

Ojczyzny wyobrażone są mistrzowski zbiorem głębokich, żarliwych i przenikliwych esejów i tekstów krytycznych jednego z największych współczesnych pisarzy.

Czerpiąc z dwóch politycznych i kilku literackich ojczyzn, Salman Rushdie ujawnia w tym zbiorze niezwykłą wyobraźnię i zmysł obserwacji najwyższego lotu. Porusza w nim kwestie związane z polityką Indii i Pakistanu, cenzurą, brytyjską Partią Pracy, tożsamością palestyńską, a przede wszystkim z literaturą, prezentując frapujące spojrzenie na twórczość m.in. Umberto Eco, V.S. Naipaula, Grahama Greene'a, Juliana Barnesa, Johna le Carré i Philipa Rotha.

Autor występuje tu jako świadek i komentator wielkich spraw toczących się w świecie. Występuje tu także jako pisarz, na którego wydano wyrok śmierci za Szatańskie wersety. W porywającym eseju Tysiąc dni w balonie odnosi się do własnej sytuacji, broniąc powieści oraz wolności słowa. "Wolność słowa to samo życie" - pisze i zwraca się do czytelników: "Musicie zdecydować, ile wart jest pisarz, jaką wartość przedstawia sobą człowiek, który wymyśla dla was historie i w waszym imieniu spiera się ze światem".

Rzeczywiście, ciekawie wygląda

dzieki :)

[mantis_after_dinner]

sorry - mieszkam za granica i czesto nie chce mi sie czekac, az ukaze sie polskie tlumaczenie, stad tytuly czasem znam tylko w wersji EN lub innej.

[eo_n]

mantis_after_dinner napisała:

> sorry - mieszkam za granica i czesto nie chce mi sie czekac, az ukaze sie polsk
> ie tlumaczenie,
Mam gorzej
Mieszkam w PL, ale jak fajną recenzję przeczytam w prasie zagranicznej to zamawiam (za chorą cenę na PLN) i potem zanim książka doczeka się na swoją kolej czytania, to czasem ukazuje się tłumaczenie. To jest dopiero ból! Ale fakt - nie wszystko tłumaczą.

[swiezynka77]

hmmm Mankell i Tokarczuk wymieniane jako ambitne dzieła..? po ematce spodziewałam się czegoś lepszego
no dobra to polecę tak co mi do głowy przychodzi ze wspaniałych książek które czytałam
Mo Yan - wszystko
Terzani wszystko
Andrzejewski wszystko a szczególnie Bramy raju i Miazga
Kundera wszystko
Mann Czarodziejska góra, Budenbrookowie
Dostojewski Idiota, bracia Karamazow
Myśliwski Ostatnie rozdanie
Jelinek Pianistka, Amatorki
Potocki Rękopis znaleziony w Saragossie
Singer Sztukmistrz z Lublina
Dickens Klub Pickwicka
Rand Atlas zbuntowany
Safak wszystko
i tak jeszcze długo bym mogła

[eo_n]

swiezynka77, a dawaj (jak znajdziesz czas )
Manna też uwielbiam (najbardziej Doktora Faustusa i Śmierć w Wenecji) i Dostojewskiego. Warto nie zapominać o klasykach, mówisz?

I jeszcze przypomnę Wyznaję! (Jaume Cabre) - już kilka razy pisałam tu o tej książce. Bardzo mi się spodobała.

[sueellen]

No ale klasyków to chyba kazdy zna?

[sumire]

każdy zna nazwiska klasyków najwyżej. z ich twórczością różnie bywa.

[sueellen]

Zakładam, że kto pyta o ambitne ksiązki, zna klasyków

[sueellen]

skupiłam się na współczesnych.. a Ty z jakimiś starociami sprzed wieków wyjeżdżasz. Czekam az ktoś poleci Nowy Testament

[eo_n]

Ale czasem jak ktoś Ci napisze, że fajne, to się przypomina, że warto sięgać nie tylko po to, co nowe, promowane itp. Ja nie mam nic przeciw temu, żeby przypominać.
Tym bardziej, że nie każdy klasyk jest indywidualnie strawny, a pytanie było o indywidualne upodobania

[duola77]

Ulissesa Joyce'a przeczytaj
na ortodoksach/ snobach/purystach literackich zrobi wrażenie
współczuję

[eo_n]

Czytałam

[eo_n]

Dopytam jeszcze. Czego współczujesz?

[duola77]

Tobie akurat niczego :0
jesli dałas radę z Joyce'am i lubisz Kafke to szacun
nie grozi Tobie nudo-trend

[eo_n]

duola77,

[dantonka]

Lubiłam czytywać wszelkie historie literatury, w których to opisywano wielkie dzieła literackie - często okazywało się, że jedynie w takiej formie potrafię owo dzieło przyswoić
Uwielbiam "Proces" Kafki, ale zdecydowanie wolę interpretację niż tekst oryginalny

[aandzia43]

Też lubię literaturę o literaturze
A propos Kafki: jak byłam w bardzo wczesnej podstawówce i czytałam, co mi w łapy wpadło znalazłam w domu poniewierającą się sfatygowaną cienką książeczkę. Ponieważ miała na okładce robaka, to siadlam na dywanie i ja przeczytałam. Bardzo mi się podobała, aczkolwiek ciut przeraziła Nigdy nie jest za wcześnie na zapoznawanie się z klasyką

[sanciasancia]

> Uwielbiam "Proces" Kafki, ale zdecydowanie wolę interpretację niż tekst orygina
> lny
Przeczytałam "Proces" po "przerobieniu" go na języku polskim (i piątce z wypracowania) i to było chyba moje największe literackie rozczarowanie.

[sueellen]

Kafka albo był psychicznie chory, albo nieźle napruty gdy pisał zarówno Proces i Zamek, nic więcej spod jego pióra nie przeczytałam i chyba nie żałuję

[eo_n]

Tak, Kafka miał ze sobą poważne problemy. Nie będę się rozpisywać
To jeden z moich ulubionych pisarzy. Wracam już teraz sporadycznie do niego, ale Proces czytałam z 5 razy. Pisałam też o nim

[sumire]

mój też.
pierwszy raz czytałam go jako nastolatka i też myślałam, że to jakiś świr. parę lat później tak jakoś się złożyło, że obejrzałam sceniczną adaptację "Procesu" i w efekcie rzuciłam się na wszystko, co napisał. im człowiek starszy, tym częściej się w takich 'Kafkowych' sytuacjach odnajduje...

[eo_n]

sumire napisała:

im człowiek starszy, tym czę
> ściej się w takich 'Kafkowych' sytuacjach odnajduje...

Szczęśliwie mam odwrotne wrażenie odnajdywałam się jako nastolatka i studentka. Teraz już nie. Raczej z sentymentu wracam czasem. Listy teraz bardziej mi się podobają niż proza. A z twórczości to nadal Przemiana i miniatury. Poza tym chyba trochę za dużo o nim wiem To psuje lekturę, bo wszędzie widzę odniesienia autobiograficzne, symbole... Właściwie to on w kółko opowiada tę samą historię - swoją. Tylko na różne sposoby. Bardziej mi się podobał bez tej wiedzy

[dantonka]

Karol Brandys, Wariacje pocztowe
Konwicki, Nowy świat i okolice
Topor
Sonety krymskie Mickiewicza
Eurypides, Medea
Szekspir, Juliusz Cezar
Kapuściński, Heban, Podróże z Herodotem
książki Krawczuka nt. starożytności

[nangaparbat3]

O popatrz, "Wariacje" i "Medea" to tez moje ulubione, Brandys od lat, Eurypides niemal od dziecka - jako nastolatka marzylam, zeby zostać reżyserką i sfilmować, po prostu widziałam, ak to ma wyglądać - potem dowiedzialam się, że mnie ubiegl Pasolini, i bardzo sie zmartwiłam

[dantonka]

Widziałaś ten film? Warto go obejrzeć? Kiedyś moim marzeniem było zobaczenie Jandy w roli Medei, ale skończyło się tylko na czytaniu recenzji

Zaczytywałam się kiedyś w poezji starożytnych, jamby Archillocha to był majsersztyk

[aandzia43]

A mnie się podobała "Medea" von Triera

[nangaparbat3]

O rany, nawet nie wiedziałam, ze istnieje, musze obejrzeć.

[nangaparbat3]

dantonka napisała:

> Widziałaś ten film? Warto go obejrzeć? Kiedyś moim marzeniem było zobaczenie Ja
> ndy w roli Medei,
Warto, piekny film, Medeę gra Maria Callas. Jest w calości na youtubie.

>
> Zaczytywałam się kiedyś w poezji starożytnych, jamby Archillocha to był majsers
> ztyk
Ha ha. Arystofanes też wciąż sie nadaje do czytania, szkoda że tak rzadko wystawiają.
Na wykladzie z lit. antycznej zdarzyło mi sie cos przedziwnego: wykladowczyni postanowiła nam przeczytać fragment Iliady w oryginale, i kiedy czytala, zaczęlam plakać. Nie jestem specjalnie płaczliwa, nie bylo żadnego płaczogennego kontekstu, po prostu sluchalam i nagle po twarzy zaczęly mi lecieć lzy, ciurkiem, a czulam mieszaninę szczęścia i wielkiej tęsknoty. Oczywiście nie rozumiałam ani słowa.

[sanciasancia]

"Unless" Carol Shields (i w ogóle wszystko, ale "Unless" imho najlepsze), "The rabbit and the hare" Elizabeth Jenkins (o zdradzie i końcu małżeństwa, ematce będzie się podobało), "Excellent women" Barbary Pym (i w ogóle wszystko, nikt tak dobrze nie opisał zwykłego życia zwykłych, nudnych i niespecjalnie interesujących ludzi). "Serce tak białe" Javiera Mariasa (i wszystko w ogóle), niesamowita, hipnotyzująca, gęsta narracja. Oprócz tego oczywiście Munro i Atwood (w ogóle lubię Kanadyjki).
Z polskich książek ostatnio mi się podobała "Wada wymowy" Agaty Porczyńskiej, dziewczyna ma genialne ucho do języka, i "Niehalo" Karpowicza. Z polskich opowiadań (moja ulubiona forma literacka) "Opowieści o pilocie Pirxie" Lema, opowiadania Sapkowskiego i Piotra Kofty.
Z kryminałów "Ofiara Polikseny" Marty Guzowskiej.

[sanciasancia]

O "Dzwonie" Iris Murdoch oczywiście zapomniałam.

[beataj1]

Lód Dukaja.
Temat i pomysł świetny ale trochę żałuje że nie poszedł w inną stronę.
Książka przefilozofowana i nieco przegadana - ale dobra.
No i straszny kloc. Matko jak długa

[mynia_pynia]

Czytam od roku literaturę rosyjską i jestem zafascynowana. Teraz czytam Piotra Pierwszego A. Tołstoja.
Przez 6 miesięcy czytałam różne książki dotyczące gułagów, szaraszek itp. i strasznie mnie to sponiewierało emocjonalnie.
Ja uwielbiam takie książki +400 stron.

[nangaparbat3]

mynia_pynia napisała:

> Teraz czytam Piotra
> Pierwszego A. Tołstoja.
Wiele lat temu zaczelam to czytac, odpadlam przy kobiecie zakopanej zywcem, nie pamiętam za co - za zdradę?

[erica_fade]

A ja kocham Iwaszkiewicza ostatnio, to jest język! Ale zachęciłam się tym Mariasem i właśnie zamówiłam.

[aandzia43]

Lubię Edith Wharton (nie mylić z tym od Ptaśka ). Piękna i solidna literatura psychologiczno-obyczajowa sprzed wieku. Absolutna klasyka gatunku, według mnie lepsza od ojca gatunku i krajana Edith Henry'ego Jamesa, ale to tylko mój poglad. A propos psychologii w powieści: Sigrid Unsted nie przestaje mnie zachwycać i zadziwiać. A jak pięknie pisała!

[raczek47]

No to polecam ci z czystym sumieniem Myśliwskiego, bo to mój faworyt od lat-przeczytaj "Widnokrąg" a potem jego najnowszą "Ostatnie rozdanie". Ale najpierw "Widnokrąg" -jest genialny.

[eo_n]

No jego poczytam jeszcze z całą pewnością.


Dziękuję Mam już listę swoich typów spośród tych tytułów, które podajecie. Miłe uczucie - dać się zainspirować, a nie tylko buszować po księgarniach

[verdana]

Z mniej znanych - radzę przeczytać Dinę Rubinę - przede wszystkim "oto idzie Mesjasz!" i "Syndykat". Ale i wszystko inne. Jeśli już jesteśmy przy starszych to Hellera, ale nie tylko "Paragraf 22", który większość zna, ale "Coś się stało", które jest chyba mniej błyskotliwe, ale jeszcze lepsze i "Gold jak złoto"