Przeczekać czy rozgrzebać problem?

[anek-dotka]

Jedno z moich dzieci zrobiło coś, co jest dla mnie bardzo trudne do zaakceptowania, ale niezależnie od tego jest moim dzieckiem i nie zamierzam tego potępiać, to decyzja dziecka. Tylko, że to dziecko zdaje sobie sprawę, że to dla mnie moralnie wątpliwe i prawdopodobnie obawia się konfrontacji. Wynik jest taki, że od jakiegoś czasu czuję między nami dystans i to tak duży, że odnoszę wrażenie, że wręcz się unikamy, mamy nienaturalnie grzecznościową relację. Nawet nie tylko my, bo się nam to przekłada na stosunki całej rodziny i podział na obozy. Boję się, że to się utrwali, męczy mnie to już, toteż chciałabym szczerej rozmowy, ale wiem, że by mnie wiele kosztowała emocjonalnie i zastanawiam się, czy może jest szansa, że wszystko samoistnie minie. Poruszyłybyście sprawę, czy próbowały przeczekać?

[miurielamirsa]

Myślę, że ciężko cokolwiek radzić nie znając sytuacji.
Gdyby moje dziecko np. jechało pod wpływem alkoholu; zabiło kogoś czy popełniłoby czyn podobnego kalibru moja reakcja byłaby inna niż gdyby np. oznajmiło, że chce mieszkać z kimś bez ślubu, a ja miałabym inne poglądy.

[anek-dotka]

W komentarzu już mogę konkretniej, bo w poście nie za bardzo chciałam. Ujmijmy to tak - dziecko rozbiło rodzinę, swoją i czyjąś.

[szarmszejk123]

Zdecydowanie rozmawiać.

[asiairma]

No ale niby o czym? To ten kaliber, że wszyscy wiedzą, że to złe, podświadomie sama zainteresowana osoba też, a mimo to robi zdradza i rozbija rodzinę i ma 100 argumentów na swoją obronę i przykładów, że w jej przypadku to zupełnie co innego.

[szarmszejk123]

Nie o czym, a po co.

[anek-dotka]

Bardzo dobre pytanie, bo daje mi nakierowanie, jak to ugryźć, dziękuję. O nas, nie o nich powinnam rozmawiać.

[anek-dotka]

Mam nadzieję, że ta rozmowa nie będzie wymianą argumentów, wyobrażam sobie, że powinna być o nas, a nie o tym związku.

[mizantropka65]

Ja ograniczyłabym się do wyartykułowania, że nie popieram, bądź wręcz potępiam takie zachowanie. Na tym bym poprzestała, bo cóż jeszcze można powiedzieć. Dorośli ludzie wiedzą co robią, a skoro to robią, to żadne matczyne kazania nic tu nie pomogą.

[tania.dorada]

szarmszejk123 napisał(a):

> Zdecydowanie rozmawiać.

To znaczy co w tej rozmowie ma być? Przecież każda z nich podejmuje własne decyzje, zna konsekwencje, jedyne co matka może powiedzieć to „Twoje powody, twój wybór, twoje konsekwencje, ty z tym będziesz żyć nie ja, kocham cię”. Ewentualnie, jeśli porzucony zięć był bliski autorce, to jakoś dookreślić stosunki na przyszłość, święta itd. Tyle. Co do reszty, to jeśli córka chce rozmawiać to będą rozmawiać ale na razie córka wyczuwa foch i trzyma w związku z tym dystans. Prawdopodobnie podejrzewa że gdyby doszło do zdecydowanego rozmawiania tro matka ją będzie pouczać a ona nie ma ochoty być pouczana.

[delorianka]

Przepraszam, ale naprawdę mnie to zaintrygowało: dlaczego w komentarzu możesz napisać, a w poście startowym nie?

[anek-dotka]

Starter łatwiej przeczytać, a to, co jest w środku wątku nie każdemu się chce.

[delorianka]

To chyba logicznie byłoby napisać wszystko w starterze, czyż nie? 🤔

[kira_03]

Przeciez chodzi jej o to, ze ktos niepowolany ( z rodziny, znajomy) przepadkiem moglby przeczytac w internecie o tak intymnych sprawach. To forum otwarte, anonimowość moze byc pozorna.

[bi_scotti]

anek-dotka napisała:

> dziecko rozbiło rodzinę, swoją i czyjąś.

Znaczy sie Twoje dziecko to w pelni dorosly czlowiek. Umowilabym sie na kawe/lunch/obiad (ewentualnie spacer, choc ja wole face-to-face a nie idac obok, ale to sa bardzo indywidualne preferencje) w jak najbardziej neutral spot i sprawe wstepnie przegadala z zalozeniem, ze i tak kazde z nas zostanie na swoim stanowisku ale communication is a must. Ty wysluchasz, dziecko wyslucha, bedzie Wam lzej. Przeciez nie bedziecie sie grzecznie omijac przez nastepne pol wieku Time to talk ... Good luck. Cheers.

[anek-dotka]

Dziękuję, tak byłoby dobrze, gdyby nam się udało uszanować wzajemne stanowiska bez prób ingerowania w opinie.

[hanusinamama]

Ale w co chcesz ingerować?
Dprpsły ten dziaciak, stało się.
Powiedzieć, ze tobie się to nie podoba ale dać jasno znać ze sytuacja a nie dziecko.
Czyli potępiasz co zrobiło, a nie samo dziecko

[galaxyhitchhiker]

>Powiedzieć, ze tobie się to nie podoba ale dać jasno znać ze sytuacja a nie dziecko.

Nie, dziecko już wie co matka myśli o takim zachowaniu, więc nie ma sensu tego powtarzać.

>Czyli potępiasz co zrobiło, a nie samo dziecko.

Przecież tego się nie da oddzielić, zwłaszcza że dziecko ewidentnie nie zamierza tego działania ani zaprzestać, ani odkręcać.

[hanusinamama]

Tak teraz doczytałam resztę. Ta dorosła cóka nie chce o tym rozmawiać i ma prawo.
Matka powinna sobie poradzić sama ze swoimi emocjami a nie obarczać córkę.
Aczkolwiek nie zgodzę się, że nie da się odzielić: potępiania czynów ale nie cżłowieka

[anek-dotka]

O nowym związku nie chce rozmawiać, to prawda.

[anek-dotka]

Też tak uważam, nie ma sensu mówić, co myślę o sprawie, dobrze wie, jedyne co teraz ma sens, o ile cokolwiek, to rozmowa na temat naszych relacji.

[ritual2019]

anek-dotka napisała:

> Też tak uważam, nie ma sensu mówić, co myślę o sprawie, dobrze wie, jedyne co t
> eraz ma sens, o ile cokolwiek, to rozmowa na temat naszych relacji.


Dlaczego tobie tak zalezy na tych relacjach? Na czym konkretnie? Corka rozmawia z wami przeciez, o wszystkim ale nie swoim zyciu osobistym a ty tego nie mozesz zaakceptowac. Co jest tego powodem?

[anek-dotka]

Bo ją kocham, tęsknię za naszym naturalnie spędzanym czasem, kiedy każdy śmiało rozmawia i przedstawia poglądy, kiedy razem w większym gronie robimy właściwie nic, a w rzeczywistości to, co najważniejsze, spędzamy ze sobą czas, wymieniamy się doświadczeniami. Bo ją lubię jako kobietę, uważam, że ma ciekawe spojrzenie i można ją podziwiać za zdecydowanie, determinację i inteligencję. No i za wnukami tęsknimy, ale tu zdaję sobie sprawę, że wspólnego czasu siłą rzeczy jest mniej.

[ritual2019]

anek-dotka napisała:

> Bo ją kocham, tęsknię za naszym naturalnie spędzanym czasem, kiedy każdy śmiało
> rozmawia i przedstawia poglądy,
Bo ją lubię jako kobietę,

Ale nie szanujesz jej prawa do przestrzeni, dystansu, autonimii, a ona tego wlasnie potrzebuje.

[tania.dorada]

anek-dotka napisała:

> Też tak uważam, nie ma sensu mówić, co myślę o sprawie, dobrze wie, jedyne co t
> eraz ma sens, o ile cokolwiek, to rozmowa na temat naszych relacji.

Jezusie, gdyby moja matka nie akceptując moich wyborów postanowiła porozmawiać ze mną o naszych relacjach, mając nadzieję, że uszanuję jej stanowisko, to bym spie...la.

[anek-dotka]

Zostało to napisane wiele razy, ale powtórzę, w nasze relacje.

[m_incubo]

Powiedzieć, ze tobie się to nie podoba ale dać jasno znać ze sytuacja a nie dziecko.

Ale po co?
Naprawdę nie trzeba komentować każdej decyzji 36 letniego dziecka i ogłaszać, że się nam nie podoba.
Ta córka doskonale wie, co się matce podoba, a co nie, po co maglować oczywistości.

[ekstereso]

Zgadzam się, że nie ma sensu wygłaszać swoich ocen bo niby czemu to ma służyć.

[tania.dorada]

anek-dotka napisała:

> Dziękuję, tak byłoby dobrze, gdyby nam się udało uszanować wzajemne stanowiska
> bez prób ingerowania w opinie.

Yyyy? Wam? Chyba tobie. No bo to co napisałaś to znaczy mniej więcej to: „zamierzam trzymać się stanowiska którego moja córka nie akceptuje i dobrze by było gdyby zaakceptowała”.

[krypteia]

anek-dotka napisała:

> W komentarzu już mogę konkretniej, bo w poście nie za bardzo chciałam. Ujmijmy
> to tak - dziecko rozbiło rodzinę, swoją i czyjąś.

Moja droga, nie da się rozbić czyjejś rodziny bez woli tego z kim się tą rodzinę rozbija. Kto taki komentarz gdybyś uważała że wina dziecka jest podwójna bo nie dość że swoją rozwalił to jeszcze cudzą. Pytanie jest takie dlaczego on swoją rozwalił, może wszystko tam już się sypało i zmierzało ku końcowi . Ja bym nie była taka pryncypialna jak ty, spędzenie reszty życia z kimś kogo się nie kocha to moim zdaniem Jest wątpliwe moralnie. Porozmawiaj, Nie oceniaj tak jak to robisz teraz

[furiatka_wariatka]

krypteia napisała:

> ... . Ja bym ni
> e była taka pryncypialna jak ty, spędzenie reszty życia z kimś kogo się nie koc
> ha to moim zdaniem Jest wątpliwe moralnie. Porozmawiaj, Nie oceniaj tak jak to
> robisz teraz


No tak,bo tę niewierna żonę czy też niewiernego meza z pewnością będzie kochać do końca swych dni i napewno to związek wart rozwalania swojego i czyjegoś życia. Jasne.

[baletnicazielona]

A jak się rozwala czyjąś rodzinę bez zgody i zainteresowania drugij osoby? Sąsiad mnie wk**wia, może w ramach zemsty "rozwalę mu rodzinę"...

[furiatka_wariatka]

Nijak, są siebie warci.

[kamin]

Tak. Czasem tak bywa, że drugą żonę czy męża kocha się do końca życia.

[anek-dotka]

Zakładam, że obcy się mniej liczy z moimi emocjami niż dziecko, które mnie zna, ale być może to nie jego problem, a mój - nieprzepracowania pewnych spraw.

[magdulecp]

Twoje emocje to nie problem dziecka.

[kamin]

Dziecko ma się kierować w swoich decyzjach życiowych twoimi emocjami??? Chyba ci się coś pokićkało.

[kira_03]

No dokladnie. Natomiast powinno kierowac sie kompasem moralnym. I chyba z tym masz problem, ze dziecko kieruje się innymi wartosciami/ lamie normy, w ktorych je wychowywalas.

Ad rem, nie wiem, jakbym zrobiła. Bylabym pewnie bardzo zawiedziona i dalabym temu wyraz. Ale ja nie umiem poruszac się w atmosferze: grzecznie i z dystansem w bliskiej rodzinie. Autentyczna relacja wymaga szczerosci i oczyszczenia atmosfery.

[paspartua]

Na szczęście nie żyjemy w świecie rikiego, więc wątpię, żeby wynikało to z chęci uzyskania jakichś korzyści, ew. „zwykłej” chcicy, raczej w grę wchodzi miłość. Tak bym to sobie próbowała wytłumaczyć. Zakochaniem, czasami kompletnie zaślepiającym, „Things we do for love”. Nie wiem ile twoje dziecko ma lat, ale im mniej, tym łatwiej by mi przyszło chociaż częściowe „rozgrzeszenie”, bo chyba tego potrzebuje, tak wynika z treści postu.

Żebyś z nim usiadła i nawet w ostrych słowach powiedziała co myślisz, ale na końcu przytuliła. Bardzo ci współczuję, for the records – nigdy nie sypiałam z żonatym, nigdy nie zdradziłam partnera, ale znam sytuacje z życia, w których ktoś po prostu stracił rozum dla innej osoby, jednocześnie będąc w związku. Normalni, „moralni” ludzie. Może do świąt uda się pogadać?

[anek-dotka]

Ma 36 lat. Mam zgryzotę, bo nie chcę ranić, ale tym bardziej nie chcę udawać, tym bardziej że dziecko zapewne doskonale zdaje sobie sprawę, co myślę. Przyznam, że mam nawet obawę, że możemy nie wrócić do stanu sprzed i jest to dla mnie bardzo bolesna perspektywa.

[paspartua]

Na razie nic nie zapowiada, żeby ten „stan przed” miał powrócić samoistnie. To będzie rosnący słoń w pokoju. Ty też masz prawo do wyrzucenia z siebie swoich emocji, niezależnie od tego, że dziecko faktycznie jest już mocno dorosłe, rozbiło też „twoją” rodzinę. Może ono trochę na ten wybuch czeka? Już kończąc, bardzo dobrze, że dziecko czuje się z tym wszystkim fatalnie. Rozumie, że wyrządziło zło. Liczy się z twoim zdaniem i oceną. Nie jest bezdusznym socjopatą. Pozwól sobie trochę pobyć Pollyanną, bo na pewno nie jest ci łatwo.

[anek-dotka]

Bardzo Ci dziękuję za tę wypowiedź, bo dużo jest prawdy jest w tym, że uznałam, że nie mam prawa do własnych emocji w tej sprawie, a właściwie dlaczego miałabym go sobie odmawiać?

[magdulecp]

Masz prawo, ale nie masz prawa obarczać nimi dziecka. Twoje emocje, twój problem. Dzieci nie są odpowiedzialne za samopoczucie rodziców nawet dorosłe dzieci.

[anek-dotka]

Tu się do końca nie zgodzimy. Co do zasady ludzie jednak są odpowiedzialni za nasze emocje nawet w relacjach znacznie dalszych. Nie zawsze trzeba je wyrażać - w tym przypadku zgoda. A już całą pewnością nie możemy oczekiwać, że nasze emocje zostaną wzięte pod uwagę, ale też nie zawsze, gdy się je wyraża to po to, by ktoś coś zmienił. Czasami po prostu dla oczyszczenia atmosfery.

[magdulecp]

Nie, ludzie nie są odpowiedzialni za nasze emocje. Jesteśmy odpowiedzialni my sami. Jeżeli jestem zła to nie jest za to odpowiedzialna moja córka nawet jak tą złość we mnie wywołała jakaś jej decyzja czy zachowanie. Ale ona ma prawo do własnych decyzji czy zachowania, a to ode mnie zależy jakie emocje to we mnie wywoła i to ja musze sobie poradzić z własnymi emocjami. Ona może jedynie przeprosić, jeżeli będzie czuła, że chce.

[analoga_niet]

Nie, ludzie nie są odpowiedzialni za nasze emocje - za swoje emocje odpowiadasz Ty

[anek-dotka]

Dla mnie to zupełne głupoty, niby bardzo współczesne, a tak naprawdę trochę w opozycji do współczesnych zasad komunikacji. Abstrahując od sytuacji wątkowej - jeśli ktoś Ci powie "wy...laj", to Twój problem co czujesz po takiej wypowiedzi? Nie masz prawa powiedzieć, że bolały Cię te słowa? Powiesz człowiekowi, że to jego problem, że odbiera je obraźliwie? To bardzo zdemuje odpowiedzialność z oprawców. Też już po przeanalizowaniu sobie tego wszystkiego dochodzę do wniosku, że mam prawo podzielić się z córką swoimi emocjami, tym bardziej że sytuacja nas będzie jakoś dotyczyła, a co córka z tym zrobi, czy cokolwiek, to już jej sprawa.

[magdulecp]

Tak, to nadal twój problem co czujesz po takiej wypowiedzi. Ktoś kto powie ci wypier...j na pewno nie pochyli się nad tym, że jest Ci przykro. Jeżeli się pochyli to będzie to jego osobista refleksja i jego emocje dlatego może szczerze przeprosić. Albo może Ci powiedzieć, że to twój problem jak te słowa odbierasz i żyć dalej. Ty możesz jedynie trwać albo nie trwać w przykrości, obrazić się lub zerwać kontakty. Natomiast mylisz tu dwie waluty. Twoja córka nie kazała ci wypier... Ona odeszła od męża. Swojego męża, nie twojego. Z jakiego powodu powinna brać pod uwagę twoje uczucia i cokolwiek z tym robić? Ty nie jesteś tu istotna. Istotna jest ona, dzieci i jej były mąż.

[anek-dotka]

Zaznaczyłam, że abstrahując od wątku, więc nie pisz głupot, że mylę.

[magdulecp]

No to abstrahując nadal za twoje emocje nie są odpowiedzialni inni ludzie.

[analoga_niet]

Oczywiście bierzesz pod uwagę, że córka też podzieli się swoimi emocjami i jesteś na to gotowa?

[anek-dotka]

Tak, to, czego chcę najbardziej to uczynienie tej sprawy jasną, chciałabym, żeby każdy rozumiał, na czym stoi, bo widzę, że robi nam to trudne uwikłanie.

[krypteia]

Magdulecp dobrze gada, natomiast wszystkie słuszne argumenty odbijają się od ciebie jak groch od ściany. Twoim zadaniem jest teraz stać murem za dzieckiem, bez oceniania jej postępowania tak jak zamierzasz to zrobić.

[analoga_niet]

Ale co jest niejasne? Córka rozstała się z mężem, zapewne będzie rozwód. Klarowna sytuacja

[magdulecp]

Ale ty nadal stoisz na dwóch nogach. To nie będzie twój rozwód i nikt nie przyprowadzi ci do domu nowego partnera. Serio tego nie widzisz? Co się zmienia w twoim staniu?

[anek-dotka]

Myślę, że już napisałam, że to duży cios, a jego przetrawienie wymaga u mnie czasu, nie jest na wieki wieków, a podejrzewam, że córka może tak myśleć.

[analoga_niet]

Strasznie się egzaltujesz, można pomyśleć że ktoś umarł

[galaxyhitchhiker]

>Myślę, że już napisałam, że to duży cios, a jego przetrawienie wymaga u mnie czasu

I to jest odpowiedź na pytanie dlaczego córka trzyma dystans - żebyś sobie spokojnie wszystko przetrawiła.

[anek-dotka]

Może tak być, że uważa, że najlepiej jeśli to przeczekamy, ale też teraz tak sobie myślę, że możemy to sobie powiedzieć wprost, nie trzeba opłotkami i wymówkami, to już by mogło oczyścić tę dziwną atmosferę.

[galaxyhitchhiker]

Dziewczyna powiedziała, że nie chce o tym rozmawiać, ty chcesz drążyć. To jest dorosła kobieta, nie mała dziewczyna, która musi wszystko omówić z mamusią, zwłaszcza jeśli mamusia nie umie się powstrzymać od negatywnego oceniania, wymaga złożenia samokrytyki i wzięcia na siebie odpowiedzialności za samopoczucie innych członków rodziny.

Chcesz coś naprawić? Uznaj, że sprawa zamknięta, nie wracaj do tematu i daj dziewczynie oddychać.

[anek-dotka]

Tylko, że gdybyśmy miały rozmawiać, to nie o nowym związku, a o nas.

[magdulecp]

Tylko nie będzie was dopóki nie będzie akceptacji nowego związku i rozwodu ze starym. Bo nowy związek jest i jest dla niej ważny i to była jej decyzja. Dopóki ona nie zobaczy, że kochacie ją bezwarunkowo, niezależnie od jej decyzji i tego z kim śpi żadnych was nie będzie. To jest o tyle skomplikowane, że unikając tematu nowego związku hodujecie kolejne zgniłe jajo które zacznie śmierdzieć i dostawiacie kolejny murek.

[magdulecp]

Aha i może zastanów się czy twoja córka ma zasoby na rozmowy o was. Bo może energi starcza jej tylko dla siebie.

[anek-dotka]

Biorę to pod uwagę, ale to też dowód, że przestaliśmy rozmawiać szczerze. Kiedyś takie rzeczy mówiła wprost, nie wymówkami.

[anek-dotka]

Tu już piszesz swoją historię, bo jednym z pierwszym pytań było kiedy go poznamy. Temat nie jest dla nas pomijany, bardziej ona go unika. A o tym, jak bezwarunkowo kochamy swoje dzieci, to myślę, że nie chcę opowiadać. Niektórzy po prostu wiedzą, inni nie.

[geez_louise]

Gdyby Twoja córka czuła że kochasz ją bezwarunkowo, to nie byłoby między Wami takiej sytuacji. Gdybyś Ty czuła że kochasz ją bezwarunkowo, to nie napisałabyś 80% postów w tym wątku.

[anek-dotka]

Gdyby świat był prosty, to myślę, że w ogóle by tego forum nie było.

[geez_louise]

I dalej zero refleksji, tylko ping- pong słowny. Gdyby moi rodzice tak się zachowywali, to też bym ich unikała.

[engine8t]

anek-dotka napisała:

> Tu już piszesz swoją historię, bo jednym z pierwszym pytań było kiedy go poznam
> y. Temat nie jest dla nas pomijany, bardziej ona go unika. A o tym, jak bezwaru
> nkowo kochamy swoje dzieci, to myślę, że nie chcę opowiadać. Niektórzy po prost
> u wiedzą, inni nie.

No a moze nalezey powiedziec jak mowil Trump swojej corce Ivance - przyprowadz do domu i przedstaw tylko tego za ktorego masz zamiar wyjsc za maz a reszt eprzelotnych zachowaj dla siebie. I to wg mnie ma duzy sens.

Bo inaczej bedzie wygladac rozmowa kiedy corka jeszcze nie rozwiazla starego zwiazku a nowy tez jest w podobnym stadium a wiec wszytko moze sie skonczyc nie wiadomo kiedy nie wiadomo jak i gdzie.
A inaczej kiedy stary zostanie rozwiazany a nowy zalegalizowany.. bo wtedy mozemu to uwazac za stan ustralony a wczesniej to sjonczy sie na niepotrebnych wubuchach emocji i zamiast cokolwiek zbudowac to sie rozwali to co jeszcze jest.

[anek-dotka]

To, co mówi Trump, nie jest mi jakoś bliskie. Nigdy. Jak się okazuje także w sprawach rodzinnych.

[magdulecp]

Żeby tylko zgagi nie dostała. Czytam i nie wierzę po prostu. Matka zawsze w centrum wszechświata.

[hanusinamama]

Tez własnie to. Uczucia i przeżycia matki najważniejsze...

[qrka]

Nie ogarnęłam jeszcze całego wątku, więc może już to wybrzmiało, ale... Może Cię pocieszy historia mojej rodziny. Kiedy ogłosiłam rozwód, moi rodzice rozpaczali podobnie jak ty (na szczęście rozpaczali na tyle dyskretnie, że się tym nie przejęłam zbytnio, a i ja sama ze swoimi emocjami jestem zaprzyjaźniona i nie dotykają mnie emocje innych). Po latach obecnego mojego partnera kochają tak samo (jak nie bardziej nawet), jak tego ubiegłego
Natomiast dzieląc się swoimi odczuciami z córką, radzę być ostrożna. Ona ma swoje kłopoty teraz, a dodatkowe dokładanie do pieca jest po prostu obciążeniem i może odsunąć was od siebie.
Jak już tak bardzo chcesz z siebie emocje uwolnić - stań sama przed lustrem i opowiedz o swoich troskach. Lżej Ci się zrobi, zapewniam

[asiairma]

paspartua napisała:

> Tak bym to sobie próbowała wytłumaczyć. Zakochaniem, czasami kompletnie zaśle
> piającym, „Things we do for love”. Nie wiem ile twoje dziecko ma lat, ale im mn
> iej, tym łatwiej by mi przyszło chociaż częściowe „rozgrzeszenie”, bo chyba teg
> o potrzebuje, tak wynika z treści postu.
>

Zakładam, że nie w nowej miłości tkwi największy problem, a w kolejności załatwiania spraw lub nieszczerości.

[paspartua]

Oczywiście, inaczej ten wątek w ogóle by nie powstał, chyba że autorka „rozbiciem dwóch rodzin” nazwała połączenie się jakiejś pary już po rozwodach, w co wątpię. Za to (niestety) ludziom również w trakcie trwania małżeństwa zdarza się z powodu nowego uczucia kompletnie zgłupieć.

[primula.alpicola]

Niestety taka jest kolejność w większości przypadków.

[kamin]

W ogóle mnie to nie dziwi.

[kira_03]

Ech, tylko dzieci (te małe) cierpią i były małżonek, i żona tego drugiego.

[18lipcowa3]

Muj boszee ja myślałam ze kogoś zabiło po pijaku albo dragi sprzedaje
A tu klasyka
Nic nie mówić, nie oceniać, powiedzieć twoje życie rob co chcesz

[lajtova]

Bez szczegółów, znajmości konkretnej sprawy i okoliczności trudno rozsądzać.

Zdajesz sobie sprawę, że pojutrze jest dzień gdzie ludzię bedą krzywo patrzeć na innych bo ci zjedzą kawałek mięsa.
Moralność to pojęcie bardzo względne. Więc moje pierwsze pytanie jest: Czy złamane zostało prawo?
Choć idąć dalej. Polskie prawo karze na przykład za pomoc w aborcji co w moim systemie wartości jest pozytywnym działaniem.

[szarmszejk123]

Nie minie, ja bym gadała.

[kloacznymysliwy]

Posiadam zerową cierpliwość emocjonalną i nie byłabym w stanie żyć w takim zawieszeniu nawet jednego dnia. Jesteś starsza, dojrzalsza i to twoje dziecko, więc trudno - ty bierzesz na siebie koszt emocjonalny. Samoistnie nie minie, zawsze będzie gdzieś to ciążyło, zawsze gdzieś o to zahaczy rozmowa, zawsze wtedy i ty, i dziecko będziecie wiedzieli, że chodzi o to, przez kolejne ile? Kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt lat?

Tylko to moje spojrzenie, bo ja po prostu oczyszczam atmosferę rozmową, kłótnią, pogadanką i koniec tematu, nie ciągnę dalej i nie powracam do tego.

[anek-dotka]

Zazwyczaj też wolę od razu załatwiać takie sprawy, niemniej na początku było to dla mnie na tyle szokujące, że nie wiedziałam, co powiedzieć. Potem uznałam, że lepiej ugryźć się w język, ponieważ to nie moja sprawa, a mogłabym powiedzieć zbyt dużo. Teraz też muszę to sobie poukładać, żeby darować sobie oceny.

[bona.sforza]

Słoń po dywanem.
To nie minie, tylko będzie narastać. Porozmawiałabym, starając sie kłaść nacisk na to, ze probuję je zrozumieć, nie oceniać.

[ekstereso]

Chyba wiele zależy od temperamentu. Z moim- zaczęłabym rozmowę. Raczej o naszej relacji niz oceniając czyn dziecka, do którego jednak miało prawo, niezależnie od tego ze mnie by się to nie podobało. Ba, ja nigdy do zdrady się nawet nie zbliżyłam, ale czy to znaczy ze na pewno nigdy nie MOGŁABYM? Serio, nie wiem.
Czyli- źle się czuję z tym milczeniem między nami, itp. Chcę zrozumieć twoją perspektywę. Jeśli powie- bylo mi źle i nie mogłam wytrzymać i to i tamto- juz jestem bliżej dziecka i cos wiem. Jeśli mówi- zrobiłam źle i źle mi z tym- jestem znów żeby towarzyszyć. Jeśli mówi- zrobiłam i juz nie żałuję i nikt nie ma prawa się wtrącać, mowię- trudno mi to przyjąć,ale muszę jakoś pomieścić w sobie ze moje wyobrażenie Twoich poglądów czy wartości a fakty- to odrębne rzeczy. No i w ten deseń bym rozmawiała.

[trampki-w-kwiatki]

Już Ci pisałam, że brzmisz jak fajna mama? Chyba pisałam! ☺️

[shmu]

To samo pomyslalam

[ekstereso]

Bardzo mi miło

[nellamari]

Zależy od okoliczności. Dopuszczam natomiast możliwość, że nie chciałabym wracać do relacji sprzed, zwłaszcza jesli w sprawę zamieszani są małoletni.

[18lipcowa3]

Hahahahahahahahaha

[kira_03]

No tak, tyle było wątków jak to pan w paskudny sposób zdradził żonę i porzucił rodzinę, a teściowie stanęli murem po jego stronie. Jak widac, perspektywa zależy od punktu siedzenia.

[analoga_niet]

Jak nie zamierzasz tego potępiać mimo że to trudne to otwórz paszcze i to dziecku powiedz - dokładnie tak. Ostatecznie nikogo nie zabiło przecież

[anek-dotka]

Ta sprawa jest dla mnie zgniłym jajem. Mam nadzieję, że nie potępię.

[kachaa17]

Na pewno jest to trudne i pewnie trudni też nie potępiam tego czynu tylko dlatego, że to Twoje dziecko ale rozmowy się nie uniknie.

[analoga_niet]

Ale dlaczego właściwie? Bo dziecko się rozstało? Zdarza się. Jest ciężko i ostatnie cześć człowiek wtedy potrzebuje to matka wzdychająca z potępieniem, przewracająca oczami lub znacząco milcząca

[anek-dotka]

Nie wzdycham z potępieniem, nie przewracam oczami, nie milczę znacząco. Wydaje mi się, że to bardziej jednak córka zamknęła się na rozmowę, oznajmiła, że powie raz, nie chce kontynuować tematu i wytworzył się mur. Chcę ją zapytać, czy ten mur jej pasuje, bo kiedyś go nie było.

[ritual2019]

Jest mur bo ona wie ze ocenilas jej postepowanie. To powod jej zachowania. Podejrzewam ze.ona wie czego oczekujesz i dlatego unika rozmowy.

[anek-dotka]

Na pewno. Co do tego nie mam wątpliwości.

[magdulecp]

No i właśnie. Dlatego jest mur, który sama postawiłaś. Jej zachowanie jest tylko konsekwencja relacji matka córka która stworzyłaś ty. Nie była to dobra relacja niestety, a kiepska.

[anek-dotka]

Myślę, że ten mur tak naprawdę stworzył kiedyś mój mąż. A teraz niestety emocje robią swoje i obie, myślę, doskonale o tym wiemy i dlatego chodzimy na palcach.

[magdulecp]

Nie. Twój mąż ma odrębna relacje z dziećmi. To jest relacja ojciec córka i on za nią odpowiada, ciebie tam nie ma. Twoja relacja to jest relacja matka córka i ty za nią odpowiadasz, twojego męża w niej nie ma.

[anek-dotka]

Niestety jednak myślę, że w tej sprawie dochodzi do pewnych uwikłań.

[hanusinamama]

Czyli winny mąz i córką a najważniejsze twoje uczucia.

[analoga_niet]

Ale o czym tu gadać - jednorazowy komunikat nie wystarcza?

[azalee]

anek-dotka napisała:

> Wydaje mi się, że to bardziej jednak córka zamknęła się na rozmowę, oznajmiła, że powi
> e raz, nie chce kontynuować tematu i wytworzył się mur.

A ty chcesz kontynuowac temat? Po co wlasciwie?

[anek-dotka]

Chciałabym, żeby między nami się zmieniło albo i nawet usłyszeć, że już tak nie będzie, bo to niemożliwe.

[azalee]

Wydaje sie ze na razie nie jestes w stanie przeprowadzic takiej rozmowy. Zeby sie miedzy wami zmienilo, nalezaloby porozmawiac o was, o tym jak ja wspierasz i jak ci brakuje jej bliskosci.
Ty za to chcesz od niej uslyszec ze zaluje ze rozbila rodzine i wymierzyla ci tym cios. Po takiej rozmowie corka oddali sie od ciebie jeszcze bardziej.

[hosta_73]

Zeby sie miedzy wami zmienilo, nalezaloby porozmawiac o was, o tym jak ja wspierasz i jak ci brakuje jej bliskosci.
Ty za to chcesz od niej uslyszec ze zaluje ze rozbila rodzine i wymierzyla ci tym cios. Po takiej rozmowie corka oddali sie od ciebie jeszcze bardziej.

Zgadzam się w 100%.

[kiszonababka]

anek-dotka napisała:

> Chciałabym, żeby między nami się zmieniło albo i nawet usłyszeć, że już tak nie
> będzie, bo to niemożliwe.
No i to jest konkretne życzenie / pytanie które powinnaś zadać wiesz komu .
To pytanie nie ocenia , nie wyrzuca adrenaliny w kosmos .
Zostaw ją z tym pytaniem i nie grzeb więcej w emocjach .

[anek-dotka]

To rada, którą sobie na pewno wezmę, dziękuję.

[hanusinamama]

No i ma rację. To jej życie, jej decyzje
Nie musi się tłumaczyć.
Mur się stworzył bo wie ze potępiasz.
I wiesz co...przepraszam, że to powiem. Ale to nie ty tu teraz jestes najwazniejsza i ten mur i twoje emocje
A tak się zachowujesz.
Ona jest na zakecie życiowym...i ostatnie co jej potrzebne to pochwylanie się nad emocjami matki związanymi z tym co się stało. Moja tesciowa taka jest. Zawsze jej uczucia najwazniejsze, zawsze ona w centrum uwagi. Jakie to jest ku... męczące

[galaxyhitchhiker]

A nie przyszło ci do głowy, że dziewczyna po prostu była z mężem nieszczęśliwa? I że kisiła się z nim tylko dlatego, żeby nie obrazić mamusi "rozwaleniem rodziny"? I że gdyby nowy facet nie chciał, toby dalej siedział z żoną, a nie z twoją córką?

Chcesz oczyścić atmosferę, to zacznij od: "nie wiedziałam, że było ci tak źle", a nie od "rozwaliłaś dwie rodziny, co teraz ludzie powiedzą?".

[anek-dotka]

Tylko, że powiedziała, że było dobrze, ale nie aż tak dobrze.

[galaxyhitchhiker]

Będę brutalna, ale z wszystkich twoich wpisów wynika, że nie jesteś osobą, której można powiedzieć, że jest źle.
A nawet jeśli rzeczywiście było dobrze, to dlaczego ktoś ma się trzymać tego dobrze, jeśli gdzieś indziej jest lepiej?

[anek-dotka]

Może tu pies pogrzebany, że kiedyś mówiła o różnych rzeczach, że jest źle, może nie tak, że wylewała z siebie, bo jest bardzo dumna i jest perfekcjonistką, ale teraz, w momencie, kiedy przeżywa bądź co bądź, rewolucję w życiu, jest wszystko w najlepszym porządku, mucha nie siada.

[galaxyhitchhiker]

No jak kiedyś mówiła, że jest źle, a trafiło w próżnię, to nie powinno cię dziwić, że już nie ma ochoty się zwierzać.

[anek-dotka]

Nie uważam, aby trafiało w próżnię.

[hanusinamama]

A moze tobie nie mowiła. Bo tobie nie mogła powiedzieć...moze innym mowiła.

[anek-dotka]

Miała bardzo otwartą komunikację ze wszystkimi członakmi rodziny.

[qrka]

No i miała swoje powody, żeby to "dobrze" zmienić na "lepsze".
Ileż to ja znam byłych małżeństw, które były takie dobre, aż się rozsypały... I wtedy w otoczeniu podobny szok, niedowierzanie...

[engine8t]

anek-dotka napisała:

> Ta sprawa jest dla mnie zgniłym jajem. Mam nadzieję, że nie potępię.

A dlaczego nie potepiac postepowania ktore jest godne potepienia? To przeciez = akceptcji.
Mozna potepic ale pozostac w komunukacji a jesli corka sie obrazi to nalezy jej dac czs i pozwlic dorosnac.

[ritual2019]

Zabila kogos?

[primula.alpicola]

anek-dotka napisała:

> Ta sprawa jest dla mnie zgniłym jajem. Mam nadzieję, że nie potępię.

To przepracuj to w sobie i zastanów się na czym Ci najbardziej zależy. Na prawdzie? No to powiedz córce że że potępiasz to co się stało, tylko wtedy masz pozamiatane relacje z nią.
Na relacji? To jej powiedz że owszem ciężko Ci przywyknąć do tej zmiany, ale ją zawsze kochasz, wspierasz i chcesz jej dobra.

Mam bliską kuzynkę i ciocię, tam zaszła podobna sytuacja. Ciotka potępiała otwarcie, nie tak cię wychowałam, przed Bogiem ślubowałaś, itp. Nie muszę mówić jak wyglądały ich relacje? Teraz, po latach, jest już spokój, natomiast ciotka została męczennicą, niestety.

[qrka]

Dokładnie!

[evee1]

Ale dlaczego konkretnie jej postępowanie Ci się nie podoba?

[18lipcowa3]

Za co tu potępiam oszalałaś?

[malia]

No ale jak chcesz przeczekać, ze dziecko nie ma juz rodziny? To rozbicie jest tymczasowe i czekasz aż bedzie po staremu? Rozmawiaj, potem trudno to bedzie nadrobić

[magdulecp]

Skoro 36letnie dziecko obawia się konfrontacji z matką, bo zdecydowało się rozwieść to jako matka zastanowiłabym się nad sobą. Jako dziecko tej matki poszłabym biegiem na terapię. Jeżeli zależy ci na relacji z dzieckiem to własne koszty emocjonalne należy schować do kieszeni. Swoją drogą jakież to straszne koszty poniesiesz w szczerej rozmowie z własnym dzieckiem? Dziecko ponosi teraz o wiele większe koszty i należałoby je wspierać, a nie martwić się o własne wymyślone emocje. Natomiast jak ta rozmowa ma być jednym wielkim wyrzutem jak mogło i jaka to tobie krzywdę wyrządziło to lepiej nie rozmawiaj. Bardzo mnie poruszył ten post, bo pachnie toksycznością.

[kowalcia53]

A wnuki trzeba wspierać i synows czy zięcia ? Ja bym o...a konkretnie

[magdulecp]

A co mają tu wnuki czy synowa? Można wspierać wszystkich do tego nie potrzeba jednej czarnej owcy i o....a kogokolwiek. A rozwody bywają i żaden to koniec świata. Dzieci mogą o wiele bardziej spartolić sobie życie. Tymczasem post brzmi jakby dziecko zamordowało 5 osób i trafiło do kryminału.

[pani.asma]

Jeśli oni do tego mieszkają w małym miasteczku gdzie wszyscy się znają to przecież zbrodnia większa niż morderstwo

[primula.alpicola]

pani.asma napisała:

> Jeśli oni do tego mieszkają w małym miasteczku gdzie wszyscy się znają to przec
> ież zbrodnia większa niż morderstwo

Daj spokój asma, wsie nie takie historie widziały. Pogadali, przyzwyczaili się, nikt nie spluwa na widok.

[mebloscianka_dziadka_franka]

Chyba bardziej chodzi o to, że zdradziło współmałżonka. Gdyby się najpierw rozwiodła,a potem weszła z związek zapewne nie byłoby tej dramy.

[hanusinamama]

I pytanie w czym jest problem? W tym, ze matka nie popiera takich wyborów? Dziewczyna ma prawie 40 lat (córka) wyborów, których matka nie popiera była masa
Moze chodzi o to "co ludzie powiedzą"...

[anek-dotka]

Ileż to rzeczy ludzie mówią i to bez znaczenia... Za dużo, by się tym przejmować.

[hanusinamama]

NO to nie wiem o co ci chodzi.

[18lipcowa3]

magdulecp napisała:

> Skoro 36letnie dziecko obawia się konfrontacji z matką, bo zdecydowało się rozw
> ieść to jako matka zastanowiłabym się nad sobą. Jako dziecko tej matki poszłaby
> m biegiem na terapię. Jeżeli zależy ci na relacji z dzieckiem to własne koszty
> emocjonalne należy schować do kieszeni. Swoją drogą jakież to straszne koszty p
> oniesiesz w szczerej rozmowie z własnym dzieckiem? Dziecko ponosi teraz o wiele
> większe koszty i należałoby je wspierać, a nie martwić się o własne wymyślone
> emocje. Natomiast jak ta rozmowa ma być jednym wielkim wyrzutem jak mogło i jak
> a to tobie krzywdę wyrządziło to lepiej nie rozmawiaj. Bardzo mnie poruszył ten
> post, bo pachnie toksycznością.



Brawo

[qrka]

Podobnie myślę, a nawet to wyraziłam słowem

[kowalcia53]

A w rodzinie twojego dziecka są wnuki i drugi małżonek ? I uważasz że krzywda tych ludzi usprawiedliwia brak potępienia ? Nie umiesz stanąć po stronie wnukow i współmałżonka ? Rozbicie rodzin jak to ujelas rodzi konkretne skutki. Krzywdę dzieci , zamieszanie finansowe. Naprawdę uważasz że twoje dziecko może zaniedbać i skrzywdzić swoje dzieci i zając się wychowaniem cudzych. Poza zakochaniem przychodzi normalne życie , gdzie trzeba układać stosunki i to nie jest proste. Ba , najczęściej z tego układu wypad robią dziadkowie bo im najłatwiej pokazać palec. Twój ma 36 lat , chyba można mu powiedzieć że to słabe i kurę..o . Że ktoś cierpi i że jest niesprawiedliwe wobec innych. Tu ktoś sprawia cierpienie grupie osób. Zrobi ci zechce , wiadomo. Ale ja bym cicho nie siedziała. Małe dzieci potrzebują wsparcia a nie dorosłe konie.

[anek-dotka]

Mam takie doświadczenie, że potępienie niczego nie rozwiązuje. Dziecko nie porzuca swoich dzieci. Dzieli się opieką z jeszcze współmałżonkiem.

[mizantropka65]

I po takiej tyradzie dziecko potulnie wróci do małżonka? A jeśli nawet wróci, to co dalej?

[anek-dotka]

Nie wróci, a nawet jeśli byłby taki pomysł, współmałżonek nie wpuści. Nie chodzi o to, żeby tym sterować i zawrócić Wisłę kijem, nie da się i byłoby to pozbawione sensu. Chodzi o nas, naszą relację, a nie związki dziecka. O nasze relacje i relacje z innymi z najbliższej rodziny, żeby wróciły do jakiejś naturalności.

[mizantropka65]

Odpowiadałam kowalci.

[magdulecp]

Relacje wrócą jak zamiast cierpiąco potępiać porozmawiasz z dzieckiem spokojnie i z miłością a nie wyrzutem. Stało się, bywają gorsze rzeczy.

[anek-dotka]

Toteż właśnie chcę porozmawiać.

[magdulecp]

No to rozmawiaj. Tylko zanim zaczniesz pozbądź się jakichkolwiek oczekiwań w stosunku do tej rozmowy i zamiast mówić o sobie zainteresuj się córką. Twoje przykro i ciężko jedynie pogorszy sprawę.

[kowalcia53]

Ale nie musi wracać. Ale przestanmy może uważać że to rozjebywanie swojej i czyjejś rodziny to samo dobro. Niezależnie od płci. Córka forumki przysporzyła cierpień innym ludziom. Swojemu mężowi , dzieciom z dwóch rodzin i obcej kobiecie. I tyle.

[ritual2019]

kowalcia53 napisała:

> Ale nie musi wracać. Ale przestanmy może uważać że to rozjebywanie swojej i czy
> jejś rodziny to samo dobro. Niezależnie od płci. Córka forumki przysporzyła cie
> rpień innym ludziom. Swojemu mężowi , dzieciom z dwóch rodzin i obcej kobiecie.
> I tyle.

Czyli co, powinna zostac w malzesntwie zeby nikomu nie przysporzyc cierpienia? Zeby mama nie musiala sie martwic? Kazdy kto decyduje sie na bycie w zwiazku ma chyba swiadomosc tego ze nie jest na zawsze, ze moze sie rozpasc i ze bedzie cierpial? To jest ryzyko bycia w zwiazku. A corka autorki jest odpowiedzialna jedynie za cierpienie jej ex i jej dzieck a nie za innych dzieci i innej kobiety.

[qrka]

Będzie się smażyć w piekle po śmierci... A, niee... niektórzy to nawet chętnie uczynią jej piekło za życia

[kira_03]

Ciekawe, ze odpowiedzi bylyby równie liberalne ("nikogo nie zabiła przecież"), gdyby tego samego dopuścił się syn.

[analoga_niet]

Jakby mi matka coś takiego odwaliła po rozstaniu to sprawa by się rozwiązała rgm, że nie miałaby już kogo potępiać bo po prostu zaprzestałabym kontaktów

[magdulecp]

Co nie? Dokładnie tak samo bym zrobiła. Swoją drogą ciekawy wątek.

[analoga_niet]

I jak fajnie ustawia perspektywę. Mnie było trochę przykro że nie usłyszałam ani razu pytania: jak się czujesz? Jak sobie radzisz? A tu trzeba doceniać, że chociaż nie było fochów, lamentów i próby obarczania mnie własnymi emocjami

[anek-dotka]

A skąd wiesz, że by nie padło, gdyby córka nie powiedziała, że oznajmia to i to i dla niej temat jest zamknięty, nie chce nic słyszeć na jego temat? Owszem, na kilka naszych pytań odpowiedziała, ale wciąż nie do końca rozumiemy sytuację i szkoda nam, że przez to niezrozumienie nasz kontakt jest inny niż wcześniej. Udajemy, że nic się nie stało.

[magdulecp]

Ok, a jaki ona miała obowiązek wam cokolwiek wyjaśniać? Dostaliście informacje i czego jeszcze oczekujecie? To za mało? Ma się rozebrać do majtek, żeby zaspokoić wasze oczekiwania? Może właśnie mogłaś zamknąć temat to bys dziś dylematów nie miała. Być może z czasem mówiła by więcej. Zresztą żadne dziecko nie wygłosi takiego oświadczenia jak ma dobre relacje z rodzicami. Ona wie, że nie ma, więc dla swojego dobra rozmawiać nie chce. Mądrze zrobiła.

[anek-dotka]

Żadnego obowiązku nie miała. My chcielibyśmy się dowiedzieć, co się dzieje teraz między nami, jej związki są jej sprawą. Nie chce o związku rozmawiać, nie ma problemów, ale chcielibyśmy na czym stoimy w NASZYCH relacjach.

[azalee]

Czego nie rozumiecie w tej sytuacji? Powiedziala wam ze sie rozwodzi, podala glowny powod jak rozumiem. Co tu jest jeszcze do wyjasniania?

[anek-dotka]

Dlaczego teraz nas unika. Dlaczego tak trudno nam się spotkać, dlaczego nie przychodzi. Dlaczego przestałą się angażować w życie rodzinne.

[analoga_niet]

Bo musi się poukładać w nowej rzeczywistości, a to pochłania bardzo dużo czasu i energii. Bo może jej być zwyczajnie ciężko i nie ma nastroju na radosne posiadówki rodzinne. Tak trudno wpaść na to, że rozpad rodziny to zdarzenie na tyle znaczące że może zepchnąć inne kwestie na dalszy plan?

[galaxyhitchhiker]

Bo ma was dość, bo ma swoje życie, bo ma swoją rodzinę.

[lilia.z.doliny]

Bo ma was dość, bo ma swoje życie, bo ma swoją rodzinę.

A nawet dwie!

[magdulecp]

anek-dotka napisała:

> Dlaczego teraz nas unika. Dlaczego tak trudno nam się spotkać, dlaczego nie prz
> ychodzi. Dlaczego przestałą się angażować w życie rodzinne.

Bo zajęła się sobą, być może poszła na terapię, zmienia swoje życie, pozbywa się traum. Być może jest jej ciężko, tym bardziej, że są dzieci. Być może ma do was jakiś żal. Wszystko może być. Natomiast z dobrego serca powiem ze jak chcesz mieć z nią relacje i kontakty to przestaw sobie myślenie i zacznij wspierać swoje dziecko. Zamiast pytać zadzwoń, napisz smsa córcia martwię się o ciebie i tęsknię, może pójdziemy na kawę jutro. Chciałabym cie zobaczyć i uściskać. Kocham cię. Mama.
Miłość do dzieci nie ma warunków.

[anek-dotka]

Dokładnie takie wiadomości jej wysyłam.

[magdulecp]

anek-dotka napisała:

> Dokładnie takie wiadomości jej wysyłam.

I jakie odpowiedzi dostajesz?

[anek-dotka]

Jasne, pamiętam, ale nie mam czasu. Dobrze, to może w przyszły weekend, a zaraz potem, że jednak nie może. A jeśli może, to o każdym temacie powie bardzo dużo, byleby nie o tym. Mówi niby swobodnie, nawet więcej niż kiedyś, ale nie o sprawach prywatnych.

[magdulecp]

To z czym masz problem? Jak słusznie zauważyłaś to jej sprawy prywatne. Czas to szanownać. Ciebie nie boli, że nie macie kontaktu, bo macie, ale to, że nie masz kontroli nad nią i odpowiedzi na swoje pytania.

[anek-dotka]

Związek - tak, relacja moja z nią - nasza wspólna. Mogę przegrać, ale jednak chcę wiedzieć, o co chodzi.

[pani.asma]

Nie rzucaj się tylko trzymaj kciuki żeby wyszedł jej ten drugi związek
Bo jak się posypie i kochanek który ją omotał wróci do żony to wtedy dopiero będą realne problemy i to niestety tylko dla córki

[hosta_73]

anek-dotka napisała:

> Związek - tak, relacja moja z nią - nasza wspólna. Mogę przegrać, ale jednak ch
> cę wiedzieć, o co chodzi.

Daj jej trochę czasu. Ma teraz rewolucję w życiu a wie, że nie oceniasz tego dobrze. Jeśli jest tak jak napisałaś (że piszesz, że tęsknisz, wspierasz i zapraszasz do kontaktu) z czasem będzie coraz lepiej.

[qrka]

A ty to nie masz poważniejszych problemów?
Bo mi to wygląda na szukanie kontaktu po to, by gadać tylko o wielkim nieszczęściu, jakie cię dotknęło, bo córka zapragnęła zmienić swój status rodzinny.
Jakby mi tak matka jechała, to też bym się migała od kontaktów.

[majenkirr]

magdulecp napisała:
Zamiast pytać zadzwoń, napisz smsa córcia martwię się o ciebie i tęsknię, może pójdziemy na kawę jutro. Chciałabym cie zobaczyć i uściskać. Kocham cię. Mama.
> Miłość do dzieci nie ma warunków.


Dokładnie. Dziwne, że to nie jest oczywiste dla wszystkich.

[azalee]

Wydaje mi sie ze ty znasz odpowiedzi na te pytania.

[anek-dotka]

Wydaje mi się, że znam, ale to mimo wszystko, póki jej nie wysłucham, sfera przypuszczeń.

[azalee]

Skoro znasz odpowiedzi ale potrzebujesz je od niej uslyszec, to brzmi jak potrzeba konfrontacji. To nie poprawi waszych stosunkow.

[anek-dotka]

Być może bym jej nie miała, ale widzę, co się dzieje, że na ten moment nic lepiej i uwiera mnie to, jak się odcina.

[azalee]

Daruj sobie te konfrontacje i "oczyszczanie atmosfery", to do niczego was nie doprowadzi.
Dawaj jej po prostu caly czas do zrozumienia ze ja kochasz i wspierasz. Tylko tyle. Jesli ci uwierzy to kiedys sama zacznie z toba rozmawiac.

[anek-dotka]

Takie podejście też ma sens.

[primula.alpicola]

anek-dotka napisała:

> Wydaje mi się, że znam, ale to mimo wszystko, póki jej nie wysłucham, sfera prz
> ypuszczeń.

Ale może ona nie chce odpowiadać na Twoje pytania?

[anek-dotka]

Może tak być. Ma do tego prawo.

[qrka]

Mądra kobieta ta twoja córka.

[magdulecp]

Ale słusznie ci było przykro. Osobiście różnie z matką miałam, ale jedno trzeba jej przyznać, kiedy się rozwodziłam dała mi tyle wsparcia i miłości, że zaczęłam na nią inaczej patrzeć. Doceniam to bardzo. I to też był punkt zwrotny w naszych kontaktach. Stały się lepsze i bliższe. Pomogła mi też bardzo w ciąży, po porodzie i robi to nadal. Dziś mogę powiedzieć, że coby się nie wydarzyło wiem, że mam w niej wsparcie i dom, do którego zawsze mogę wracać.

[engine8t]

analoga_niet napisała:

> Jakby mi matka coś takiego odwaliła po rozstaniu to sprawa by się rozwiązała rg
> m, że nie miałaby już kogo potępiać bo po prostu zaprzestałabym kontaktów
>

I dlatego swiat i relacja sa jakie sa.
Jest wlasciwa droga na rozwiazane zwiazkow oraz wlasciwa droga na rozpoczecie drugiego.
Na pewno nie nalezy dodatkowo karac wnukow i zrobic wszytko aby z nimi nie stracic kontaktu - jesli sie chce takowe utrzymac oczywiscie

[barattolina]

Same here.

[...]

[hanusinamama]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[anek-dotka]

Nikt jej żadnego kazania nie robił, bo po co?

[ritual2019]

Poruszyłybyście sprawę, czy próbowały przeczekać?

Co wlasciwie chcialabys poruszac?
Dziecko ma 36 lat, jest wiec dorosle od dawna, podjelo decyzje, zapewne zaszedl proces, rozne czynniki mialy na to wplyw itd. czyli jak to zwykle bywa w takich przypadkach. Dziecko cie unika bo wie ze potepiasz, wie jaka masz opinie, schodzi ci wiec z drogi. Chcialabys szczerej rozmowy, ale na czym ta szczerosc ma wlasciwie polegac? Co wlasciwie chcialabys powiedziec dziecku i co uslyszec?

[anek-dotka]

Chciałabym usłyszeć autorefleksję, jakieś słowa, że dziecko jest świadome trudności i tego, że będzie odpowiadać za tę sytuację i jest gotowe na tę odpowiedzialność. A sama chciałabym powiedzieć, że mnie to boli, jest to dla mnie cios i też martwię się o dziecko, jeszcze zięcia i wnuki. Chciałabym też powiedzieć, że może na mnie liczyć nawet jeśli ta decyzja nie jest czymś, co aprobuję, to będę robić wszystko, żeby jej pomóc.

[ritual2019]

anek-dotka napisała:

> Chciałabym usłyszeć autorefleksję, jakieś słowa, że dziecko jest świadome trudn
> ości i tego, że będzie odpowiadać za tę sytuację i jest gotowe na tę odpowiedzi
> alność.

Rozumiem ten aspekt, czy sa jednak jakies konkretne przeslanki ktore powoduja ze masz watpliwosci?


A sama chciałabym powiedzieć, że mnie to boli, jest to dla mnie cios i też martwię się o dziecko, jeszcze zięcia i wnuki. Chciałabym też powiedzieć, że może na mnie liczyć nawet jeśli ta decyzja nie jest czymś, co aprobuję, to bę
> dę robić wszystko, żeby jej pomóc.

Szczerze to darowalabym sobie to.

[anek-dotka]

Przeraziła mnie pewność, z jaką dziecko to oznajmiło. Natychmiastowe zamknięcie tematu może świadczyć o tym, że w głębi czuje wszystko, ale nakłada maskę i to ta maska nie pozwala nam być szczerymi, a to droga do utraty relacji. Może też świadczyć o tym, że się oszukuje. W jednym i drugim przypadku nie powie nam o ewentualnych problemach, bo za bardzo unosi się honorem. Tak to widzę.

[ritual2019]

anek-dotka napisała:

> Przeraziła mnie pewność, z jaką dziecko to oznajmiło. Natychmiastowe zamknięcie
> tematu może świadczyć o tym, że w głębi czuje wszystko, ale nakłada maskę i to
> ta maska nie pozwala nam być szczerymi, a to droga do utraty relacji. Może też
> świadczyć o tym, że się oszukuje. W jednym i drugim przypadku nie powie nam o
> ewentualnych problemach, bo za bardzo unosi się honorem. Tak to widzę.

Jakie problemy masz na mysli? Twoja corka rozstala sie z mezem, nie byloby to wielkim problemem gdyby nie dzieci. Zwiazala sie z kims kto tez byl w zwiazku. Problem jest glownie moralny i masz go ty a nie twoja corka.
Oczekujesz od niej jakiejs autorefleksji, bicia sie w piersi, jednoczesnie chcesz ja zapewnic ze jej pomozesz bez wzgledu na to co zrobila. Uwazasz ze takie podejscie spowoduje ze wasze relacje stana sie znowu naturalne?

[anek-dotka]

Nie wiem. Wiem, że nienaturalne są teraz.

[ritual2019]

anek-dotka napisała:

> Nie wiem. Wiem, że nienaturalne są teraz.

Bo oceniacie jej postepowanie, oczekujecie wyjasnien, odpowiedzi, bicia sie w piers...a ona jest dorosla kobieta i to jej jej zycie osobiste.

[anek-dotka]

Dlatego jednak skłaniam się do rozmowy. Do rozmowy, w której bym jej powiedziała, że dla mnie ta sytuacja nigdy neutralną nie będzie, ale to jest mój osobisty problem, z którym sama sobie muszę dać radę, natomiast nie chciałabym, żeby to rzutowało na naszych relacjach i czegoś nas pozbawiło, jeśli dalej tego chcemy.

[magdulecp]

A może czas najwyższy przestać mówić o sobie? Co kogo obchodzi co ty czujesz? Serio to ma być rozmowa o tobie? Mężowi się pożal.

[anek-dotka]

Pożaliłam się. Wiele rozmów mieliśmy na ten temat i mąż też nie za bardzo komfortowo się czuje w manewrowaniu tą sytuacją. Między sobą już to rozwiązaliśmy, ale nadal nas uwiera to, jak wiele się zmieniło.

[analoga_niet]

Co się zmieniło?

[anek-dotka]

Kiedyś dzwoniła sama co kilka dni, mówiła, co słychać w pracy, w rodzinie, dzisiaj zdawkowo odpowiada nawet na zadane o to pytania. Rzadziej też pyta, czy zajmiemy się dziećmi. Trudno się z nią umówić. Święta - wyjeżdża. Długi weekend - zarobiona będzie. Pytania, czy w porządku, czy potrzebuje czegoś, zbywa, że dlaczego miałoby być nie w porządku. Pytanie, kiedy poznamy jej partnera, zostawiła bez odpowiedzi, kwitując, że to nie jest dobry czas. A gdy już dochodzi do jakichś spotkań, to mam wrażenie, że unika sytuacji jeden na jeden, a jeśli do nich dojdzie zagaduje mało istotnymi tematami, co w pracy wtedy właśnie się pojawia. Temat rozwodu jakby nie istniał.

[magdulecp]

Cóż, uświadomiła sobie, że od was wsparcia nie dostanie. Dojrzewa. Przykre, ale teraz albo wy zmienicie się na lepsze albo powoli stracicie córkę. Ona się zmienia, urywa toksyczne łańcuchy, a wy nadal tacy sami.

[galaxyhitchhiker]

>Trudno się z nią umówić.

A odpowiedz sobie uczciwie: ciągnęłoby cię do kogoś, kto ciągle potępia twoje zachowanie, krytykuje drogę, którą wybrałaś i robi wielką łaskę, że mimo tych wszystkich "grzechów" wciąż chce mieć z tobą relację? Paliłabyś się do spędzania czasu z ludźmi, którzy cię tak naprawdę nie akceptują?

[anek-dotka]

A odpowiedz sobie uczciwie, czy choć raz było coś o potępianiu "ciągle". To "ciągle" jest Twoje.

[galaxyhitchhiker]

>, czy choć raz było coś o potępianiu "

Raz? Zobacz jakiego języka używasz: cios, dziecko rozbiło rodzinę, zgniłe jajo, mnie to boli, chcę autorefleksji i wzięcia na siebie odpowiedzialności, nie aprobuję tej decyzji, dla mnie ta sytuacja nigdy neutralną nie będzie, córka nakłada maskę, oszukuje się, nie powie o problemach bo uniesie się honorem.

Bardzo nie chcesz napisać tego bezpośrednio, ale przecież widać, że to czujesz.

[anek-dotka]

To prawda, aczkolwiek wszystko to jest w kontekście tej jednej sytuacji. Jest to pierwsza sprawa w przypadku córki, przy której jej decyzje mnie bolą i się o nią martwię. Trudno, ma prawo do takich decyzji, ja chciałabym się dowiedzieć, jak widzi teraz nasze relacje, bo o tym nie słyszałam, że rozmawiać nie chce, a nie bardzo jestem w stanie się zorientować, na czym stoimy.

[ritual2019]

anek-dotka napisała:

> To prawda, aczkolwiek wszystko to jest w kontekście tej jednej sytuacji. Jest t
> o pierwsza sprawa w przypadku córki, przy której jej decyzje mnie bolą i się o
> nią martwię. Trudno, ma prawo do takich decyzji, ja chciałabym się dowiedzieć,
> jak widzi teraz nasze relacje, bo o tym nie słyszałam, że rozmawiać nie chce, a
> nie bardzo jestem w stanie się zorientować, na czym stoimy.

Corka nie potrzebuje zebys sie o nia w tej sytuacji martwila. W ogole dlaczego ty sie o nia martwisz? Ona sie rozstala z mezem, jest zakochana, co jest powodem do twojego zmartwienia?
Caly czas powtarzasz ze ciebie to boli, ze targaja toba negagatywne emocje, nie wiesz na czym stoisz itd. Twoje zycie sie nie zmienilo, twoje malzenstwo jest okay a corka jest dorosla osoba, tak ja traktuj i pozwol jej zyc bez tej emocjonalnej presji ktora na nia wywierasz.

[anek-dotka]

To ten błąd, który moim zdaniem dzisiaj popełniamy. Nie możemy się martwić, bo ktoś naszego zmartwienia nie potrzebuje? Martwienie się o kogoś to nasza emocja, do której mamy prawo, co ta druga osoba z tym zrobi jest już odrębną sprawą. Dodatkowo nawet dorosłe dziecko dzieckiem pozostaje. Nie wiem, kiedy jest ten moment, kiedy się przestaje martwić. Większość ludzi, których znam tak ma, że gdy ich dzieci tracą pracę, to się o nie martwią, rozwodzą się, to się o nich martwią, stoją przed poszerzoną diagnostyką medyczną, bo są jakieś podejrzenia, to się o nich martwią, są przedsiębiorcami i tracą płynność, to się o nich martwią, okazuje się, że ich wnuk potrzebuje stałego leczenia, to się o nich martwią. Być może nasze postrzeganie wynika z innego pojmowania rodziny. U nas raczej - podkreślam, że raczej, bo zdarzały się wyjątki - funkcjonujemy w bardzo zwarty sposób i spędzamy ze sobą dużo czasu. Rzadko na przykład nam się zdarzało, żebyśmy nie widzieli wnuków przynajmniej raz na dwa tygodnie, święta, długie weekendy raczej tylko w bardzo wyjątkowych momentach spędzaliśmy osobno, ostatnie trzy lata z rzędu spędziliśmy z córką wakacje w dużym rodzinnym gronie. W te święta wnuki są u córki, ale postanowiła je spędzić z nimi wyjazdowo. W porządku, natomiast nie jest prawdą, że jesteśmy wolnymi elektronami i decyzje innych na nas nie wpływają, bo choćby pozostałe wnuki zadają pytania, dlaczego ich nie będzie. Zawsze jakiś wpływ jest. Może nie dostanę odpowiedzi, ale chyba jestem skłonna zapytać, co się wydarzyło, skoro wcześniej nawet jeśli coś było nie w porządku, to sobie to wyjaśnialiśmy. Myślę, że dokładnie to nam pozwalało na silne więzi i to, że nam zależało na ich podtrzymywaniu.

[po_godzinach_1]

anek-dotka napisała:

> To ten błąd, który moim zdaniem dzisiaj popełniamy. Nie możemy się martwić, bo
> ktoś naszego zmartwienia nie potrzebuje?

Przecież możesz martwić się do woli.

[princy-mincy]

Nienawidzę 'martwienia sie', gdy mowa o relacjach. Moja ukochaną babcia się wszystkim i o wszystko martwiła. Gdy byłam nieco starsza zrozumiałam jakie to było toksyczne i zwyczajnie uważałam, co i w jaki sposób mówię przy i do babci. Dalej bardzo ją kochałam, ale tego martwienia się nie znosiłam.

Gdy się 'martwisz', to jest to komunikat, że nie wierzysz, że ta osoba sobie sama poradzi.
O wiele lepiej brzmi słowo troszczyć się.

[anek-dotka]

Znowu mamy tu to, co kto może lub nie może w relacji i w tym przypadku wydaje mi się, że tego, czy ktoś się o Ciebie troszczy, nie ocenia ta osoba, tylko Ty.

[princy-mincy]

Ale ja właśnie dlatego zaczęłam filtrować to, co mówiłam przy babci. Żeby nie dać jej powodu do 'martwienia sie'.

[anek-dotka]

I to może być rzeczywiście powód.

[anek-dotka]

Niemniej wydźwięk negatywny martwienia się jako niewiary rozumiem. Nie w całkowitym stopniu, ponieważ istnieją jeszcze okoliczności zewnętrzne - można wierzyć, że ktoś ma kompetencje, żeby sobie poradzić, ale niestety nie wszystko może od tej osoby zależeć - ale trudno się nie zgodzić z tym, że taki może być odbiór.

[wapaha]

princy-mincy napisała:

>
> Gdy się 'martwisz', to jest to komunikat, że nie wierzysz, że ta osoba sobie sa
> ma poradzi.
> O wiele lepiej brzmi słowo troszczyć się.


jakie to jest mądre
like

[homohominilupus]

O tak.

Moja mama całe życie sie o mnie martwi. To bardzo męczące

[enith]

> Martwienie się o kogoś to nasza emocja, do której mamy prawo, co ta druga osoba z tym zrobi jest już odrębną sprawą.

Tak, właśnie jest. Ty mówiąc córce, że się o nią martwisz, ulżyłaś sobie, zrobiłaś to ze względu na siebie. Twoje prawo. Córka być może poczuła się po tym komunikacie źle i ochłodziła stosunki z tobą. Jej prawo. Więc z czym masz teraz problem? Że córka korzysta dokładnie z tego samego przywileju, co ty?

[anek-dotka]

Bardzo prawdopodobne, że korzystamy z tego samego przywileju, tylko zmieniły nam się zasady komunikacji, jak najbardziej możliwe.

[ritual2019]

anek-dotka napisała:

>Martwienie się o kogoś to nasza emocja
> , do której mamy prawo, co ta druga osoba z tym zrobi jest już odrębną sprawą.

Mozesz sie martwic do woli jesli takie emocje sa ci potrzebne ale niekoniecznie musisz tym obciazac innych. Chyba niespecjalnie masz sie czym martwic w tej cbwili, corka ani wnuki nie sa powaznie chorzy, nie stracila pracy itp.
To nie kwestia martwienia sie, ty nie rozumiesz ze kazdy ma prawo do przestrzeni, .

U nas raczej podkreślam, że raczej, bo zdarzały się wyjątki - funkcjonujemy w bardzo zwarty
> sposób i spędzamy ze sobą dużo czasu. (...)ostatnie trzy lata z rzędu spędziliśmy z córką wakacje w dużym rodzinnym gronie.

A jednak nie wiedzialas ze corka nie jest w malzenstwie szczesliwa, ze sie zakochala itd.

W te święta wnuki są u córki, ale postanowiła je spędzić z nimi wyjazdowo. W porządku, n
> atomiast nie jest prawdą, że jesteśmy wolnymi elektronami i decyzje innych na n
> as nie wpływają, bo choćby pozostałe wnuki zadają pytania, dlaczego ich nie będ
> zie.

Bo w te swieta jest inaczej, bo nie musza byc, nie musza kazdych swiat spedzac z dziadkami...tak, to jest dla.ciebie zmiana i musisz ja zaakceptowac. Problem w tym ze ty nie chcesz, stad ta panika ktora nazywasz "chce wiedziec na czym stoje'.

[enith]

anek-dotka napisała:


> ostatnie trzy lata z rzędu spędziliśmy z córką wakacje w dużym rodzinnym gronie. W te świę
> ta wnuki są u córki, ale postanowiła je spędzić z nimi wyjazdowo.

Odpowiedz szczerze: czy ty w przededniu rozwodu miałabyś ochotę na obchodzenie wielkich rodzinnych świąt? Dziwisz się córce, że podjęła właśnie taką, a nie inną decyzję?
Na pytania wnuków odpowiadaj zgodnie z prawdą, że ciocia Ania i jej dzieci spędzają w tym roku święta gdzie indziej. Krótki komunikat, koniec tematu.

[anek-dotka]

Doprawdy wiem, jak odpowiadać kilkulatkom na ich pytania.

[analoga_niet]

Twoja córka ma teraz połowę czasu z dziećmi, chce go z nimi spędzać nie dziwne że nie prosi o zajęcie się nimi. W sławie partnera odpowiedziała - to jasny komunikat

[primula.alpicola]

magdulecp napisała:

> A może czas najwyższy przestać mówić o sobie? Co kogo obchodzi co ty czujesz?

Latami nas uczono na szkoleniach komunikatów "ja", o tym jak się z czymś tam czujemy. "Adamie, czuję się smutna, kiedy nie odczytujesz moich wiadomości 2 sekundy po wysłaniu".

A poza tym, zgadzam się z Tobą, ritual.

[magdulecp]

Zapomniano jedynie, że druga strona może na takie komunikaty nie reagować, a nawet nie chcieć ich słuchać. Może uznać to za męczące dla siebie i ograniczyć kontakty. No i właśnie to się stało. Córka nie chce grzebać się w uczuciach matki.

[primula.alpicola]

No otóż to. Zawsze byłam nieco podejrzliwa wobec tego "ja", można z tym łatwo przesadzić i wqrwić rozmówcę

[anek-dotka]

Myślę, że wszyscy mamy dzisiaj problem z "ja", każda strona każdego konfliktu, taki znak czasu. Jeden mówi, że ma prawo wyznaczyć granice, drugi, że ma prawo do swoich emocji i ich wyrażenia. Myślę, że nam obu w tej sytuacji ego nie pomaga.

[qrka]

Myślę, że twój problem z "ja" polega na tym, że nie bardzo rozumiesz, na czym polega asertywność.

[ritual2019]

anek-dotka napisała:

> Dlatego jednak skłaniam się do rozmowy. Do rozmowy, w której bym jej powiedział
> a, że dla mnie ta sytuacja nigdy neutralną nie będzie, ale to jest mój osobisty
> problem, z którym sama sobie muszę dać radę, natomiast nie chciałabym, żeby to
> rzutowało na naszych relacjach i czegoś nas pozbawiło, jeśli dalej tego chcemy
> .

Jesli jej cos takiego powiesz to raczej na pewno bedzie to rzutowalo na wasze relacje.

[mizantropka65]

Ależ oczywistym jest, że zamknęła temat. Nie ma żadnych "twardych" argumentów, na swoją obronę. Żadnych, poza uczuciami.
>>>Przeraziła mnie pewność, z jaką dziecko to oznajmiło.
To dobrze, że jest pewna, świadczy to o tym, że temat jest przemyślany, a nie chwila zapomnienia i ocknięcie się na spalonej ziemi. Moim zdaniem dziecko wie, że robi krzywdę dzieciom,mężowi, wam, dlatego zamyka temat, bo cóż może powiedzieć. Tak jak napisałam wcześniej, powiedziałabym co o tym myślę i zamknęła temat. Starałabym się wspierać wnuki, dziecko sobie poradzi.

[princy-mincy]

Ale w głębi to Ty czujesz. Jakiej refleksji oczekujesz od córki? Że źle zrobiła i jej ciężko?
Może nie powie Wam bo Ty już wiesz lepiej, co ona w głębi czuje albo że się oszukuje?
Brzmisz jak oceniająca i pryncypialna osoba.

[anek-dotka]

Myślę, że ciężko mi zrozumieć jej postawę po prostu.

[hanusinamama]

Ale to jest twój problem...nie jej.

[wapaha]

anek-dotka napisała:

> Myślę, że ciężko mi zrozumieć jej postawę po prostu.


a musisz zrozumieć ?
nie możesz zostać w niezrozumieniu ?
to nie wyklucza relacji, bliskości, obecności

[anek-dotka]

Wyklucza, bo nie rozumiem, co się wydarzyło w naszych stosunkach, ale coś na pewno, bo bliskość i obecność jest zupełnie inna.

[...]

[pani.asma]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[anek-dotka]

To, że moje dzieci sobie nie najlepiej radzą w związkach to rzeczywiście jest wina moja i męża, ale oni wcale nie założyli rodziny wcześnie. Pierwsze dziecko im się urodziło, gdy mieli po 28 i 29 lat, a ślub wzięli dwa lata później.

[...]

[pani.asma]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[kachaa17]

28 i 29 lat to wcześnie?

[hanusinamama]

Ale czemu zakładasz, ze rozwód to nie radzenie sobie w związkach?
1/3 małżeństw się rozpada.
Ty nie mysl o ich związkach, oni sie tym sami zajmą. Ty myśl jaką masz z nimi wieź...

[anek-dotka]

Rozwody nie są jedynymi miernikami trudności w związkach.

[hanusinamama]

Wiesz co zajmij się swoim związkiem. Kazdy niech pilnuje swojego

[qrka]

> To, że moje dzieci sobie nie najlepiej radzą w związkach to rzeczywiście jest wina moja i męża

I tu leży pies... ha!

[miurielamirsa]

Hmm, a wiesz co było zakazkiem takiej decyzji dziecka?
Czy w ich małżeństwie było ok czy sprawiało takie pozory?
Bo tutaj, moim zdaniem, duże znaczenie ma przyczyną rozbicia rodzin.
Moja przyjaciółka kilka tygodni temu wyprowadziła się z domu.
Dzieci - opieka naprzemienna.
Jedna i druga mama wylały na nią wiadro pomyj
Żadna nie zapytała dlaczego ona podjęła taką decyzję.
A jak przyjaciółka chciała się tym podzielić to żadna nie chciała słuchać.
Ona nie ma nikogo, poki co...
Jestem blisko z jego i z jej rodziną.
Widziałam jak psi była traktowana przez męża przy mnie, kiedy wiedział, że nie musi się hamować. Kiedyś to był super facet.
Lubiliśmy spędzać z nimi czas.
I się porypalo jak ona po poważnym wypadku wylądowała w szpitalu, najpierw sama na sorze kilka godzin. Dzieci zostawił. Same w domu. A gdzie był on tego nikt nie wie.
W szpitalu nie odwiedzał. Ja ja odbierałam bo on nie mógł.
Jak wrócił pracy w dniu wypisu, przy mnie zrobił jej awanturę, że nie ma nic do jedzenie.
Auper wyszło, że lokator mi się wyprowadzał a oni myśleli o wynajęciu naszego mieszkanka.
I jest super.
R. Mamcie dalej nie przyjmują do wiadomości, że życie nie jest biało czarne

[anek-dotka]

To, co nam powiedziała to, że jak poznała swojego aktualnego partnera, to się zorientowała, że związek z mężem to nie jest to, że było w porządku, ale nigdy nie poczuła do niego tego, co do nowego partnera.

[kachaa17]

I ja akurat coś takiego rozumiem, natomiast zdrada to już jest inna para kaloszy. W takiej sytuacji trzeba najpierw się rozstać a potem układać sobie życie na nowo.

[152kk]

Teoretycznie taka powinna być kolejność.
Ale praktycznie zwykle tak nie jest i w tym przypadku tak nie było. Bo przecież córka nie chciała się rozstać w mężem, dopóki nie wydała się w romans. Gdyby nie zdrada to powodów do rozstania z mężem nie było (albo przynajmniej córka ich nie widziała, co na jedno wychodzi)

[princy-mincy]

Albo tak po prostu myśli matka.
Może córka wcale nie była tak otwarta jak się matce wydaje.

[analoga_niet]

Samokrytyka w komunistycznym stylu? Bierzesz w ogóle pod uwagę, że dorosły człowiek rozstając się, nie ma świadomości trudności?

[anek-dotka]

Myślę, że ona ma doskonałą, chyba że jej się wytworzył mechanizm obronny.

[analoga_niet]

I koniecznie trzeba te trudności, których jest się świadomym, roztrząsać z rodzicami? Nie jesteście tu stroną

[magdulecp]

Może jeszcze powinna na kolanach do Częstochowy pójść, bo ty masz z tym problem. Jesteś toksyczna do szpiku kości. Nie będzie dobrych relacji dopóki ty się nie zmienisz. Córka nie bez powodu ciebie unika.

[anek-dotka]

Jesteśmy niewierzący. Nikt u nas do Częstochowy nawet na nogach nie musi chodzić, co dopiero na klęczkach.

[magdulecp]

To jeszcze gorzej. Tak to by odwaliła pokutę, ciebie na prostował ksiądz proboszcz. A teraz do końca życia wszyscy będą się unikać.

[galaxyhitchhiker]

>Jesteśmy niewierzący. Nikt u nas do Częstochowy nawet na nogach nie musi chodzić, co dopiero na klęczkach.


Dzięki za dobry trolling

[azalee]

Rozwod twojej corki to jest cios dla ciebie? Przy takim podejsciu w ogole nie dziwi mnie dystans corki.

[anek-dotka]

Absolutnie nie rozwód.

[azalee]

Dobrze, romans corki to jest cios dla ciebie?
Ty przeciez nie jestes zadnym podmiotem w tej historii, stoisz z boku i obserwujesz. Nie rozumiem dlaczego odbierasz to tak osobiscie i dramatycznie w dodatku.
Ona wie ze ja oceniasz, czego od niej oczekujesz i nie ma ochoty na to.

[primula.alpicola]

anek-dotka napisała:

> Absolutnie nie rozwód.

Tylko romans w trakcie trwania małżeństw, tak? To przyjmij do wiadomości, że większość nowych związków właśnie tak się zaczyna. Może Ci ulży społeczny dowód słuszności

[galaxyhitchhiker]

A tymczasem dziecko: mam dość życia pod dyktando innych, jestem dorosła i nie muszę się nikomu tłumaczyć z własnych decyzji, a już na pewno nie muszę udawać, że jest mi przykro, kiedy nie jest. Nie będę grzecznie słuchać jak matka, która sama tkwi w jakimś chorym układzie z ojcem, bawi się w ocenianie moich wyborów, nie będę za nic przepraszać, a już na pewno nie będę omawiać szczegółów z kimś, z kim nie mam ochoty ich omawiać.

[anek-dotka]

W porządku, zrozumiałabym, ale chciałabym usłyszeć. Nie miałam dotychczas takich symptomów, toteż jestem zdezorientowana. Trzy razy były wspólne wakacje i to nie z naszej inicjatywy. Dlatego jestem bardzo zdziwiona, bo to się wydarzyło nagle i ze wszystkimi.

[magdulecp]

Przecież usłyszałaś. To teraz zaakceptuj.

[hanusinamama]

Takie rzeczy nie dzieją się nagle.
Córka przed tobą udawała...chyba to by mnie gniotło bardziej niż to co zrobiła ze swoim małżństwem

[anek-dotka]

I dokładnie to mnie gniecie, co się zmieniło u nas.

[princy-mincy]

No to co się zmienilo u was?
Może tylko Ty widzisz te zmianę?

[anek-dotka]

Pisałam już, sztuczność, nienaturalność, grzecznościowość. O ile kiedyś prowadziliśmy rozmowy, tak teraz czuję, że prowadzimy small-talki, chodzimy na palcach, żeby tylko nie nadepnąć na jakiś niewygodny temat.

[hanusinamama]

Po fakcie, gdy sie dowiedziałaś. A ja mówię, ze mogła ci długo nie mowić, ze w małżeństwie jest źle. Ze jej jest źle...

[eagle.eagle]

hanusinamama napisała:

> Po fakcie, gdy sie dowiedziałaś. A ja mówię, ze mogła ci długo nie mowić, ze w
> małżeństwie jest źle. Ze jej jest źle...

Napewno jej nie mówiła że w małżeństwie jest źle. I napewno jej nie mówiła o kochanku. Więc dlatego wątpię w tą ich otwartość przed tym wydarzeniem. Po prostu nie było między nimi trudnych tematów stąd lekkość rozmowy.

[hanusinamama]

Ale też fakt, ze sie włąsnej matce nie mowi o kochanku nie znaczy, ze więź jest słaba. Nie wszystko trzeba rodzicom mówić...

[hanusinamama]

Czyli chcesz sypania głowy popiołem???

[qrka]

Może adoptuj zięcia. Wciąż będzie w rodzinie i ty będziesz jakby mniej nieszczęśliwa

[geez_louise]

Masz zamiar niszczyć swoją więź z dzieckiem, bo uważasz, że powinno się zmuszać ludzi do bycia ze sobą do końca życia, chociaż już czują inaczej?

Te pomysły na bycie czyjąś “drugą połówką”, bo to moralne, gdy w nas uczucia się wypaliły, albo zakochaliśmy się w kimś innym są dla mnie przerażające.

Gdyby dziecko porzuciło swoje wnuki, alimentów nie płaciło… Ale rozstanie z dorosła osobą?

[anek-dotka]

Nie zamierzam niszczyć, zamierzam naprawić. Nikogo nie zamierzam do niczego zmuszać.

[magdulecp]

To skąd ten problem skoro nic nie zamierzasz? Może ty powinnaś zrobić autorefleksje i zastanowić się czemu twoja własna córka ciebie unika i tak naprawdę nawet nie wiesz co się działo w jej życiu. Bo nie wiesz nawet czemu zostawiła męża. A bez powodu nie dzieje się nic. Więc może zamiast oczekiwań zacznij dawać coś więcej z siebie niż potępienie i kręcenie się wokół własnych wymyślonych emocji. Dopóki dzieci się zaopiekowane to nie jest twoja sprawa z kim dorosła córka śpi.

[anek-dotka]

Skąd problem? Informacja jest w starterze, nasze relacje, ale też relacje z całą rodziną uległy zmianie.

[magdulecp]

Uległy, bo i sytuacja się zmieniła. Dorosła osoba osmieliła się zrobić coś na przekór matce i rodzinie. Serio myślisz, że ona nie wie co wy myślicie i jaka będzie reakcja? Doskonale wie dlatego wydała oświadczenie i zostawiła was z problemem. I słusznie, bo to nie jej problem. Ona zawalczyła o siebie

[anek-dotka]

Zdecydowanie wie i myślę, że może nawet oceniać to nazbyt radykalnie, że się nasłucha, a raczej by się nie nasłuchała, bo to, co jest dla mnie najważniejsze to, że jej nie odtrącam mimo swoich emocji, bo te emocje nie wynikają z niej, tylko z moich własnych doświadczeń.

[magdulecp]

Może przez 36 lat już się nasłuchała. A teraz wróć i przeczytaj wszystko co tu napisałaś. W każdej twojej odpowiedzi jesteś ty. Ja, moje. A gdzie ona?

[anek-dotka]

Problem w tym, że o niej nie jestem w stanie powiedzieć nic w tej chwili. Po tym, jak to wszystko powiedziała i w jaki sposób, to stwierdzamy, że to strona, od której ją po prostu mało znaliśmy, a uszanowaliśmy wtedy, żeby dłużej tematu nie drążyć.

[magdulecp]

Powiem Ci dosadnie. Idź na terapię i to szybko, bo jak cię czytam to moja matka wypada jak anioł. Osobiście też trafiłam na terapię i też się zmieniłam. Moje kontakty z matką również się wtedy zmieniły, a nawet ochlodziły chociaż nigdy nie chciałam ich zrywać. Aż pewnego dnia nastąpił przełom i śmiało mogę powiedzieć, że mamy fajny kontakt. A nastąpił, bo matka doskonale widziała co się dzieje i zawalczyła o nas. Poszła po wsparcie, zrobiła rachunek sumienia, ja zresztą też. Dziś nasze rozmowy nawet inaczej wyglądają, a ja mam więcej zrozumienia dla niej. Co mnie bardzo ujęło. Jak jej powiedziałam, że jestem na terapii to bardzo się ucieszyła i nawet mnie wspierała w tym moim chodzeniu, żebym nie przerwała. Czasami obie strony muszą dojrzeć. Dzieci się zmieniają i to jest normalne. Twoja córka nie jest już mała dziewczynka, jest dorosła kobieta, matka, aktualnie w trakcie rozwodu i to naturalne, że się zmienia, że was zaskakuje. Takie rzeczy uczą dojrzałości. A wam zwyczajnie przykro, że tracicie kontrolę.

[anek-dotka]

To ja też dość dosadnie - to wszystko u Ciebie było przed problemem lodów w gałce czy już po? Dlaczego to tak okrutnie robię? Ponieważ strasznie dużo w tym wątku nadbudowujesz, być może właśnie przez Twoje relacje z matką, zawsze złe, nasze bywały różne, ale w większości bardzo otwarte. Gdy coś było problemem, raczej się rozmawiało, a nie stosowało uniki.

[login-zajety321]

Nic nie nadbudowuje, to ty nie przyjmujesz do wiadomości jak bardzo toksyczna jesteś. Wypisz wymaluj moja matka, zawsze w centrum uwagi - jak jest problem, to ona zawsze dochodzi do ściany, tylko ona się liczy i jej uczucia, a jak cokolwiek się dzieje w życiu innych ludzi ( typu chcesz zmienić prace) to ona zawsze musi się wtracic i ocenić.
Nie utrzymuje z nią już kontaktu. Z tego co patrzę w tym wątku to twoja córka też jest na tej drodze. A ty z uporem maniaka biadolisz, że chcesz jakiegoś domkniecia czy podsumowującej rozmowy

To sobie chcij dalej. A ja tymczasem poczekam na wątek ,,Drogie bravo, moja córka się się odzywa do mnie, co zrobić?"

[m_incubo]

Na razie zamierzasz co innego - chcesz od córki usłyszeć to, chcesz usłyszeć tamto, chcesz powiedzieć to, chcesz powiedzieć tamto, chcesz oczyszczać atmosferę, chcesz deklarować córce pełne zrozumienie i akceptację, jednocześnie deklarując tutaj, że sytuacja nigdy neutralna dla ciebie nie będzie i tym podobne.
No to pozajmuj się tym, czego chcesz, poskupiaj się dalej na sobie i swoich wizjach różnych rzeczy, ale może córki w to nie wciągaj. Ona już powiedziała, czego ona chce - nie zamierza o tym rozmawiać.
W ogóle jej się nie dziwię.
Wystarczająco dużo ma teraz na głowie, żeby jeszcze na garb brać sobie matkę i jej potrzeby usłyszenia tego, co matka koniecznie chce usłyszeć, żeby usłyszawszy, wspanislomyslnie mogła powiedzieć, że cała jest miłością.
Zajmij się sobą.

[kachaa17]

Ale tu nie chodzi o zmuszanie się do bycia razem tylko jak rozumiem o zdradę.

[pani.asma]

Nie wiem co napisać więc napiszę mądrość życiową którą otrzymałam natce nie masz córki nie masz dziecka

[anek-dotka]

Tak się złożyło, że mam.

[eagle.eagle]

Tak się zastanawiam.
Narobiłam w życiu mnóstwo głupich i niezręcznych rzeczy, no może nie mnóstwo, ale kilka ich było. Zawsze, ale to zawsze wiedziałam że moi rodzice stoją za mną. Tylko że u mnie się nie rozmawiało, nie grzebało, nie dopytywało. Pewnie w rodzinach których jest więcej miłości, troski wygląda to trochę inaczej, trudniej, z mojego punktu widzenia trudniej, bo łatwiej jak ja mam to już nie można mieć. Czy to dobre, czy tak powinno być , nie wiem. Mi to pasuje.

[princy-mincy]

Twoje dziecko rozbiło tylko swoją rodzinę. Drugą rozbił tamten mąż.
Czy Twoja córka była szczęśliwa w małżeństwie?
Czasem jest tak, że wszystko z zewnątrz wygląda ok, a jednak uczucie się już wypaliło. I część kobiet nie mówi o tym swoim matkom, bo wiedzą, że matki by nie zrozumiały.

Ja bym jednak umówiła się, by pogadać z córką od serca. Bez oceniania.
Wyobrażam sobie, że to moja córka i powiedziałabym jej, że chciałabym zrozumieć co się stało, czy była szczęśliwa w małżeństwie i czy jest szczęśliwa teraz.
Zapewniłabym, że może liczyć na moją pomoc.

[analoga_niet]

Ale córka może nie mieć najmniejszej ochoty wywlekać spraw swojego małżeństwa przed matką i ma do tego prawo

[pani.asma]

Dokładnie co to za pomysł żeby matka organizowała jakieś spotkanie brała dziecko na dywanik bo ona musi zrozumieć dlaczego dziecko się rozstało

[princy-mincy]

Nie chodzi o wywlekanie małżeństwa.
Chodzi o szczerą rozmowę.

Ja z moją córką mam bardzo dobry kontakt, ona mi mówi sama z siebie naprawdę wiele rzeczy.
Czasem pyta o radę a czasem o opinię i wtedy zawsze jej mówię, że nie musi postępować zgodnie z moją opinią czy radą.
Czy powiedziałaby mi o nieudanym małżeństwie? Nie wiem, za młoda jest. Ale mówiła mi o różnych sprawach, zawsze jej wtedy mówiłam, że to musi być jej decyzja a my z jej tatą jesteśmy od wspierania.

[analoga_niet]

Ale córka może nie mieć ochoty na szczerość, ma prawo do zachowania swoich prywatnych i intymnych spraw dla siebie

[princy-mincy]

I wtedy będę musiała to uszanować.
Spytać można, wg mnie, ale trzeba się liczyć, że druga strona nie będzie chciała mówić.
I jak zawsze będę po jej stronie i będę ją wspierać.

[princy-mincy]

Syna zresztą też bym wspierała.

[anek-dotka]

Otóż to, wtedy mamy jasną sprawę.

[magdulecp]

To powie to matce, że nie ma ochoty. Serio wszystko tak rozbieracie na drobne?

[analoga_niet]

Zdaje się że już powiedziała tylko matka chce drążyć

[magdulecp]

To jej powie drugi raz. A za trzecim wyjdzie i nigdy nie wróci. Matka zbiera to co zbudowała przez 36 lat.

[dreg13]

Jakie szczere rozmowy, jeśli są sprawy, których nie porusza sie czasem nawet z serdeczną przyjaciółką? Bo to sprawy tylko i wyłącznie między kochankami. Co tu dràżyć - myślała, że jest szczęśliwa, ale okazało się, że jednak nie. Może pomyliła niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu. Może pierwszy raz jest wolna, co akurat, czytając ten wątek - bardzo możliwe (patrząc na częstotliwość spotkań z mamusią, która najwyraźniej mieszka blisko).

[anek-dotka]

Powiedziała, że o nowym związku nie chce mówić, w porządku, ale o nas nie mówiła, że mam nie pytać, toteż się skłaniam, by jednak jakoś temat poruszyć.

[login-zajety321]

Ja pierd... Ty nie możesz być prawdziwa. Jak ci nie mówiła, przecież dokładnie co to powiedziała, że nie chce rozmawiać. A ty aż przybierasz nóżkami by do niej pójść i robić analizy jej życia prywatnego
Zajmij się swoim

[anek-dotka]

login-zajety321 napisała:

> Ja pierd... Ty nie możesz być prawdziwa. Jak ci nie mówiła, przecież dokładnie
> co to powiedziała, że nie chce rozmawiać. A ty aż przybierasz nóżkami by do nie
> j pójść i robić analizy jej życia prywatnego
> Zajmij się swoim

[qrka]

I dlatego zawsze twierdziłam, że takie symbiotyczne przyjacielstwo dziecka z rodzicem to jest bardzo niezdrowe. Dziecko musi odejść od rodziców. Twoje zrobiło to w wieku 36 lat. Późno - trudno, ale nareszcie to zrobiło.

[bazia_morska]

Amen.

[enith]

Wiele lat temu byłam w podobnej do twojej córki sytuacji. I w relacji z matką rozegrałam to w sposób podobny do twojej córki, krótki komunikat do rodziców i z mojej strony koniec tematu. Dlaczego tak? Bo doskonale wiedziałam, jaka jest mojej matki opinia na temat moich decyzji życiowych i że ta również zostanie oceniona negatywnie, rozebrana do wyrzygu na czynniki pierwsze i wyniesiona na forum rodzinne do omawiania. Mur w naszych relacjach wybudowała ona, moje wycofanie się w relacjach było po prostu skutkiem wielu lat jej bezkompromisowości i nietolerancji dla nawet najmniejszych potknięć. Tak, jakby sama nie miała na koncie moralnie wątpliwych decyzji w swoim własnym życiu (jak każdy zresztą).

[anek-dotka]

Ważne to, co piszesz. Mam gdzieś z tyłu głowy, że "niedopracowany" mam u siebie temat i to nie wina córki.

[engine8t]

anek-dotka napisała:

> Ważne to, co piszesz. Mam gdzieś z tyłu głowy, że "niedopracowany" mam u siebie
> temat i to nie wina córki.

To nie wina corki?
Tzn gdyby nie ta sytuacja to uklady bylyby podobne czy tez to wlasnie je zmienilo?

[anek-dotka]

Moje zdanie o zdradach nie jest winą córki, jest moją prywatną opinią, pod którą nie musi się podpisywać.

[engine8t]

anek-dotka napisała:

> Moje zdanie o zdradach nie jest winą córki, jest moją prywatną opinią, pod któr
> ą nie musi się podpisywać.

A to myslsz ze to tylko twoje zdanie a wartosci i uczucia sie juz nie licza ?

[anek-dotka]

Mam bardzo mocne przeświadczenie, że dzieci mogą od świata dostać kopniaki za rozmaite rzeczy, rodzice nie muszą dokładać, wystarczy. Dom to przystań, nie poligon.

[bene_gesserit]

Spokój, po prostu wndżin nie może odżałować, że już nie jest satrapa swojego mikrokrolestwa.

[afro.ninja]

Oj znowu masz napad...

[ania357]

Czy tylko ja mam wrazenie, jakbym czytala ikoniecikropke?

[ta]

ania357 napisała:

> Czy tylko ja mam wrazenie, jakbym czytala ikoniecikropke?

Nie, nie tylko ty.
To samo dzielenie włosa na sto łókien i potrzeba kontroli.
I ten upór i ton bez emocji…

[afro.ninja]

Oczywiście, ta sama płynna narracja. Odpisywanie tym, dzięki którym wątek bedzie sie rozrastał. Ale jak widać to woda na ematkowy mlyn.

[galaxyhitchhiker]

Ale miałyście nosa!

[ta]

ania357 napisała:

> > Czy tylko ja mam wrazenie, jakbym czytala ikoniecikropke?

ta napisała:
> Nie, nie tylko ty.
> To samo dzielenie włosa na sto łókien i potrzeba kontroli.
> I ten upór i ton bez emocji…
—

Dodam.
O ile te historie ikropki nie są trollingiem i założyć, że taka rodzina istnieje naprawdę, to ona jest niezwykle toksyczną osobą. Miesiącami wywlekała tutaj i na FPsych najintymniejsze szczegóły z życia swojego syna biorąc je pod mikroskop, analizując w nieskończoność. Do dzisiaj pan ten liże także te rany publicznie na jednym z gazetowych forów, które przekształcił w swojego bloga.

ikropka walcuje swoją rodzinę bez litości i opamiętania, na zimno, psychopatycznie…

Wolałabym, żeby to jednak była kreacja internetowa ( włącznie z „synem”) mimo, że bardzo męcząca.

[simply_z]

To jest kreacja internetowa

[afro.ninja]

To kreacja. Wyłożyła się na tym, że zaczela tu pisać jako syn. I po tym ucichła.

[ta]

„Syn” przeniósł się na inne forum, gdzie męczy bułę od kilkunastu miesięcy.

[mikado137]

Ja też mam takie wrażenie

[trampki-w-kwiatki]

Sprawdziłam, faktycznie, to ta sama autorka.
Jej syn w listopadzie roztrząsał ten rozwód siostry 🙄

[hanusinamama]

Jak rozwód był w listopadzie...to tam taka skisła atmosfera jest od kiedy?
BO rozwodu nie dostaje się w 2 tygodnie , szczególnie jak są dzieci

[trampki-w-kwiatki]

No pewnie nie rozwód, tylko ogłoszenie rozstania.

[magdulecp]

O trzymajcie mnie. O ile oni są prawdziwi to wszyscy są tam równo pojeb...i.

[afro.ninja]

Nie są. To jest klasyczna mitomania. Mnie szokuje, ze tyle ludzi jej odpisuje, tracąc czas i energię. Ja nie czytam tego wątku, wpisałam sie tylko pod tym postem.

[qrka]

> Mnie szokuje, ze tyle ludzi jej odpisuje, tracąc czas i energię.

A ja okien nie myję, jajek nie maluję. Mam czas na takie rozrywki

[trampki-w-kwiatki]

Nie wiem co tu szokującego. Miliony ludzi ogląda seriale, gdzie postaci są zupełnie fikcyjne i przeżywa ich losy. Można sobie zatem też podyskutować fikcyjne lub hipotetyczne sytuacje.
Poza tym życie bywa nadziej przewrotne niż scenariusze filmowe, możliwe że ta przedziwna rodzina istnieje 🤷

[qrka]

Jakby takich rodzin nie było w realu, terapeuci z głodu by pomarli

[ta]

trampki-w-kwiatki napisała:

> Nie wiem co tu szokującego.

Wszystko o czym pisała ikropka o swojej rodzinie z drastycznymi szczegółami, wywlekaniem bardzo intymnych szczegółów z życia swojego syna, o jego upadkach i leczeniu odwykowym i towarzyszących schorzeniach, zgromadzenie opisów nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności i zwrotów sytuacji, ale przede wszystkim jej specyficzny chłód jest szokujące.
A także myśl, że można w taki sposób zbierać wokół siebie publikę i paść bez zażenowania ludzi szczegółami z życia swojego i swoich dorosłych już dzieci.

[trampki-w-kwiatki]

To tak, historia jest zgoła... hm, no niecodzienna i dość patologiczna, ale nie szokuje to, że ludzie odpisują. Ot, forum.

[ta]

A gdzie napisałam, iż szokuje to, że ludzie odpisują?

Nie odnosiłam się do reakcji czytających, wyłącznie do formy i treści publikowanych przez ikropkę.

[campari.spritz]

> Sprawdziłam, faktycznie, to ta sama autorka.
> Jej syn w listopadzie roztrząsał ten rozwód siostry 🙄

To ten syn narkoman, który jest oczkiem w głowie i biednym dziubdziusiem? W przeciwieństwie do wyrodnej córki, która śmiała zostawić męża?

[hanusinamama]

Tak ten sam. Tam jeszcze jest małe dziecko.
Liczę, ze to bajki bo tu jej wypunktowano ze gó... wie o terapii któą podobno przeszła cała rodzina

[trampki-w-kwiatki]

Tak, ten. On też przeżywał własny dramat, bo siostra śmiała się dopuścić tego, czego się dopuściła 😉
Interesująca saga o egocentrykach

[ta]

„Syn” z epopei rozdziubdziuje wszystko na atomy jak „mama”, gena nie wydłubiesz.

Niemniej całkiem na świeżo, bo 2.04.br napisał, cyt:
„ jednak mniej miałbym problemów gdyby mi starzy nie porąbali we łbie”

Teraz mama zabiera się za „porąbanie we łbie” córce.
Wije się, bo straciła kontrolę, bo o kontrolę chodzi, o nic więcej.

ikropko, mam cień nadziei, że tylko piszesz scenariusze do nieistniejącego serialu o lodowato zimnej, psychopatycznie kontrolującej matce i niosących ciężkie traumy jej dzieciach. Jeśli to wszystko, co pisałaś, co pisał i pisze twój „ syn” jest prawdą to jest to przerażająca patologia…

[szare_kolory]

ta napisała:

> „Syn” z epopei rozdziubdziuje wszystko na atomy jak „mama”, gena nie wydłubiesz

A gdzież tam syn. Toż to jedna i ta sama osoba, tylko stylizuje się na młodego mężczyznę. Już widzę trzydziestoparolatka, który wychowuje syna, jest ponoć w dość świeżym związku, chodzi na terapię i pewnie jeszcze jakoś musi zarabiać, że siedzi na forum dla rozedrganych emocjonalnie kobiet i wypisuje te swoje wątki.

> ikropko, mam cień nadziei, że tylko piszesz scenariusze do nieistniejącego serialu o lodowato zimnej, psychopatycznie kontrolującej matce i niosących ciężkie traumy jej dzieciach. Jeśli to wszystko, co pisałaś, co pisał i pisze twój „ syn” jest prawdą to jest to przerażająca patologia…

Rodzice po rozwodzie, ale wrócili do siebie, syn narkoman przemocowiec, który nie interesował się swoim synem, aż do chwili kiedy jego matka popełniła samobójstwo. Jest w tym wszyatkim chyba jeazcze drugi syn no i ta córka. O ile w ogóle cokolwiek z tego jest prawdą.

[alex.vause.is.back]

autorka tego wątaska to jest ikropka?
to teraz rozumiem, czemu nieraz wali takie głupie komentarze .
no i oczywiście epopeja z synem się wypsztykała, to teraz trzeba kolejny epos o córce, o ile ona w ogóle istnieje.
a ja już byłam gotowa coś jej na serio napisać...

[trampki-w-kwiatki]

Ej serio, kobieta ma 36 lat, teraz jej największym problemem jest pewnie poukładanie sobie na nowo życia ze swoimi dziećmi. Ona jest przede wszystkim mamą a nie córką.

[71tosia]

Córka najwyraźniej nie chce takiej rozmowy, więc próba takiej rozmowy jeszcze pogorszy sytuację. Powiesz córce o swoich emocjach, do których masz prawo, i w czym to pomoże tobie lub jej? Przecież ona i bez tego wie co myślisz o jej decyzji. Skupiłabym się na zadaniach, trzeba pomóc jej, zięciowi i dzieciom poukładać sobie życie na nowo, przede wszystkim na wnukach bo one potrzebują ogromu wsparcia w tej sytuacji, i tak wyjdą z tego pokiereszowane emocjonalnie, dorośli dadzą sobie radę.

[ritual2019]

71tosia napisała:

Skupiłabym się na zadaniach, trzeba pomóc jej, zięciowi i dzieciom pouk ładać sobie życie na nowo,

Ostatnia rzecz do ktorej powinni wtracac sie osoby postronne, rodzice w tej sytuacji tez nimi sa.

[anek-dotka]

Zdecydowanie. Nasze wsparcie ma, ale nie na siłę. Chodzi o to, żeby pomóc, a nie się wtrącać.

[ritual2019]

anek-dotka napisała:

> Zdecydowanie. Nasze wsparcie ma, ale nie na siłę. Chodzi o to, żeby pomóc, a ni
> e się wtrącać.

W czym konkretnie chcesz pomoc? Ona potrzebuje pomocy?

[anek-dotka]

W tym, w czym będzie potrzebowała, tak dokładnie w tym. I o ile będzie potrzebowała. Do tej pory potrzebowała choćby w logistycznych sprawach codziennych, dlatego chciałabym, żeby wiedziała, że gdyby wciąż tak było, jesteśmy do dyspozycji.

[71tosia]

Często w czasie rozstawania się rodziców to dziadkowie są wsparciem dla wnuków, dziadkowie to nie postronne osoby tylko zwykle ważni ludzie w życiu małych dzieci. A wsparcia córce i zięciowi można udzielać w różny, np zapewniając pomoc w opiece nad dzieci, pomoc finansową czy zapewnienie dachu nad głową, bo rozwód to też często też problemy organizacyjne i finansowe.

[bene_gesserit]

Tabu zawsze dzieli.
Co jest złego w rozmowie? Oczywiście, pozbawionej ocen i dobrych rad, zaczynających się od "jak będziesz starszy...".

Czy decyzja twojego dziecka kogoś krzywdzi, czy po prostu postanowilo wyjść z szafy czy coś w tym stylu?

[kachaa17]

Moim zdaniem zdrada zawsze krzywdzi.

[magdulecp]

Oczywiście, że krzywdzi i też nie udawajmy ze jest inaczej. Skrzywdzone zostały dzieci i zdradzani małżonkowie, a to jest ciężkie do przerobienia. Natomiast mleko już się rozlało i matka nie jest tu osoba pokrzywdzona, ale za wszelką cenę chce być.

[kowalcia53]

Krzywdzi. I to bardzo. Córka rozbija rodzinę swoją i cudza. Są dzieci i współmałżonkowie. Zdarza się i tyle. Ale uważam że matka ma prawo swoje powiedzieć. Ale tu panuje pogląd że trzeba wspierać córkę i głaskać po głowie

[tt-tka]

Jezeli matka uwaza, ze ma prawo swoje powiedziec, to niech powie. Tylko niech sie liczy z tym, ze byc moze dlugo nie bedzie miala okazji powiedziec corce czegokolwiek.

[eagle.eagle]

kowalcia53 napisała:

> Krzywdzi. I to bardzo. Córka rozbija rodzinę swoją i cudza. Są dzieci i współma
> łżonkowie. Zdarza się i tyle. Ale uważam że matka ma prawo swoje powiedzieć. Al
> e tu panuje pogląd że trzeba wspierać córkę i głaskać po głowie


Ale matka chcę się tylko zapytać jak długo będzie między nimi mur. Nic na temat tego co się stało i co zrobiła córka.

[anek-dotka]

Nie muszę jej mówić, że kogoś skrzywdziła. Nic by to nie zmieniło, tylko popsuło, a ma w głowie i metryce tyle, że na pewno to wie, nawet gdzieś tam w głębi myślę, że z tego może jej postawa wynikać.

[princy-mincy]

Straszny jest ten komentarz.
Dalej uważasz, że wiesz lepiej i że córka powinna sypać przed Tobą głowę popiołem.

[barattolina]

Nie minie tylko się pogłębi. Trzeba rozmawiać, nawet jeśli to trudne.

[eagle.eagle]

Nawet jak druga strona jasno powiedziała że nie chce rozmawiać na ten temat ?

[anek-dotka]

Druga strona powiedziała, że nie chce rozmowy o swoim związku. Tematu naszej relacji wtedy nie było, bo ten problem dopiero w tamtym momencie się pojawił.

[eagle.eagle]

Mam wrażenie, że to jakiś rodzaj autyzmu. Potrzebujesz jasnych i jednoznacznych komunikacji.

[anek-dotka]

Tak mam w relacjach, że lubię wiedzieć, na czym z nimi stoimy i grać w otwarte karty. Jasne komunikaty są moim zdaniem najlepsze, nawet te najmniej miłe lepsze od "obchodzenia" tematu. Ktoś może mieć inaczej, to zazwyczaj osobnicze, niemniej może w tym problem, bo córkę kojarzę z bezpośredniości komunikatów. Choć w wielu obszarach się różnimy, to ten nas dotychczas łączył. Łączył ją też z innymi członkami rodziny.

[eagle.eagle]

Nie zawsze nie rozmawianie, nie wyjaśnianie, nie roztrząsanie na części pierwsze to obchodzenie tematu. Tak samo brak odpowiedzi to też odpowiedź. Ale rozumiem że dla ciebie brak odpowiedzi to brak odpowiedzi i potrzebujesz jasnego komunikatu.
Naprawdę córka Ci kiedyś powiedziała że nie chce abyś się wtrącała do jej rodziny ? Czy zawsze to były komunikaty aby Cię nie obrazić i abyś wiedziała tylko tyle ile musisz albo i mniej, bo im więcej byś wiedziała to więcej bys drążyła temat ?

[anek-dotka]

To prawda, nie zawsze, zależy to od ludzi, u nas raczej zawsze było otwarcie. Dzieci mamy różne charakterologicznie, ale żadne z nich nie miało oporów, żeby powiedzieć, co myśli, czasem padały mocne słowa, czasem pojawiało się zniecierpliwienie i westchnienia, żebyśmy nie truli. Nie truliśmy córce często, nie było powodu, jednemu synowi, przyznam, tak, przy nim tego trucia było niestety dużo.

[eagle.eagle]

Wiesz że trucie, jak sama nazwa wskazuje, jest toksyczne ?
I tak wiem, u was to wszystkim wyszło na zdrowie i bez tego byście już dawno nie byli rodziną... A przynajmniej nie taką idealną jak jesteście.

[anek-dotka]

Nie, nie wyszło na zdrowie, dlatego wiemy, że trucie nic nie daje. Idealni nie jesteśmy, nawet twarde dane o tym świadczą.

[eagle.eagle]

Ale dalej to praktykujesz.

[enith]

Widzisz sprawę bardzo jednostronnie. Wciąż ustawiasz się w centrum wydarzeń, choć nie jesteś ich uczestniczką. Bierzesz sytuację córki bardzo osobiście, jakby to ciebie zdradził mąż i jakbyś to ty stała teraz u progu dramatycznych życiowych zmian. I TY chcesz odpowiedzi od córki tu i teraz, bo TY nie lubisz nie wiedzieć, na czym TY stoisz. A córka może zwyczajnie nie mieć dziś dla ciebie odpowiedzi na twoje pytania. Albo energii, by na nie odpowiadać. Pomyślałaś o tym, przez co ona teraz przechodzi? Z iloma sprawami musi się teraz zmierzyć? Tak tak, wiem, że ma to na własne życzenie, decyzja o odejściu od męża była jej, ale to w żaden sposób nie zmniejsza kalibru zachodzących zmian, stresu i strachu o przyszłość, o dzieci, o nią samą, o nowy związek. Może spotyka ją ostracyzm, jako tą, która "rozbiła rodzinę". Może teściowie robią jej z życia piekło? Może mąż jej daje popalić?
Zgadzam się całkowicie z wpisem Sylwiastki poniżej, daj córce przestrzeń i nie naciskaj na kontakty, jakie miałyście kiedyś. Ze swoim stanem zawieszenia i niepewności co do waszych przyszłych stosunków musisz sobie w tej chwili radzić sama. Jest możliwe, że gdy sytuacja okrzepnie i emocje opadną, ustawicie waszą relację na nowo i będzie ona dla was obydwu satysfakcjonująca. Ale teraz, w tym całym bulgoczącym kotle zmian, nie dokładaj córce zmartwień obarczając ją swoimi lękami i niepewnością.

[anek-dotka]

Znam ten kaliber, dlatego się dziwię, że wcześniej nas jednak potrzebowała, teraz nie. Zgodzę się, że patrzę jednostronnie, bo jej pryzmatu nie znam.

[po_godzinach_1]

anek-dotka napisała:

> dlatego się dziwię, że wcześniej nas jednak potrzebowała, ter
> az nie.

po prostu wydoroślała i już tak nie potrzebuje mamy i taty jak wtedy, gdy była mała

[enith]

Nie znasz go, bo z jakiś powodów córka postanowiła się z tobą tą informacją nie dzielić, choć dotychczas mieliście bardzo otwartą relację. Przyjmij to do wiadomości, przetraw, omów z mężem czy przyjaciółką, jeśli tego potrzebujesz. Córkę jednak zostaw w spokoju, wedle jej życzenia. Piłka jest po jej stronie.

[sylwiastka]

Po przeczytaniu całego wątku widzę, że córka reaguje ucieczkowo na Twój egocentryzm oraz Twój brak wsparcia. Otrzymałaś bardzo jasny komunikat, a domagasz się tłumaczenia, oczekujesz od niej, że ona zajmie się Twoimi emocjami, będzie miała na uwadze Twoje . Nie zdajesz sobie sprawy, że relacja rodzic –dziecko to NIE jest relacja symetryczna. Czyli dla niej teraz najważniejsze są jej dzieci, ona i jej nowy związek, a relacja z rodzicami jest za podium. Dla Ciebie najważniejsza jesteś Ty, Twoja córka i Twój mąż. I musisz się pogodzić, że u niej ta kolejność jest inna i dlatego poinformowała, a teraz kontakt jest inny, rzadszy niż był wcześniej i niż byś tego chciała. Wsparcie rodziców to właśnie ta dojrzałość i zrozumienie priorytetów dziecka oraz niedomaganie się bycia na pierwszym miejscu. Ona wyczuwa, że oczekiwania wobec niej są wygórowane, więc unika. Daj jej czas i przestrzeń i nie naciskaj na to, aby było jak wcześniej, bo na razie tak nie będzie.

[princy-mincy]

Bardzo dobrze napisane.
Autorka to straszna męczybula.

[anek-dotka]

Nie poinformowała o tym, że w naszym kontakcie coś ma się zmienić. Powiedziała, że nie chce, żeby temat jej nowego związku był wałkowany.

[hanusinamama]

NO o czemu nie chcesz uszanować?
Bardzo mozliwe, ze nic się miedzy wami nie zmieniło. Skoro teraz jesteś egocentryczna to zapewne byłaś od zawsze. Dziewczyna jest dorosła, dojrzała i postanowiła zadbać o siebie a nie zajmować się twoimi emocjami.

[princy-mincy]

No to nie walkuj i po prostu z nią rozmawiaj, jak wcześniej.
Z całego tego postu przebija jakas taka wymuszona 'bliskość.'

Podejrzewam, że sama tą sztuczność w kontaktach wymusilas swoim zachowaniem- ten cios, zgniłe jako i inne określenia, które tu padały wskazują, że TY masz problem.

[enith]

anek-dotka napisała:

> Nie poinformowała o tym, że w naszym kontakcie coś ma się zmienić.

Ale w jaki sposób miała was poinformować? Jakoś formalnie? Na piśmie? Co wam miała powiedzieć? Że od dziś rozmawiacie wyłącznie o pogodzie i dupie Maryni? A gdybyś faktycznie dostała taki komunikat, to jak byś na niego zareagowała? Przyjęłabyś go do wiadomości, czy swoim stylem zaczęła drążyć, analizować i dopytywać?

[anek-dotka]

Uszanowałabym. Jedno dziecko kiedyś podjęło taką decyzję, wiedziałam, że ma do niej prawo, a ja na to nie mam wpływu. Faktem jest, że wtedy doskonale rozumiałam motywację, bez artykułowania ją znałam, ale jednak do wyartykułowania doszło i to u dziecka, które w tamtym momencie było bardziej zamknięte niż kiedykolwiek zamknięta była córka.

[enith]

Nie otrzymałaś komunikatu werbalnego, ale córka swoim zachowaniem pokazuje, na jakie relacje z wami obecnie ją stać. I co, uszanowałaś to?

[anek-dotka]

Tak, bo nic z tym nie zrobiłam. Gdybym była przekonana, że uszanować tego zachowania nie mogę, to nie byłoby wątku, zauważ, o tytule "Przeczekać czy rozgrzebać problem?".

[enith]

Ależ jest dokładnie odwrotnie. Gdybyś uszanowała stanowisko córki, to właśnie wątku by nie było. Nie pytałabyś, czy rozgrzebywać problem, tylko spokojnie czekałabyś na ruch córki.

[anek-dotka]

Zgodziłabym się, gdyby nie to, że zdaje mi się, a mąż potwierdza, że chwilę to już trwa.

[enith]

To ile czasu już minęło, od kiedy wybuchła bomba?
Bierzesz oczywiście pod uwagę, że nawet jeśli według ciebie i męża "chwilę już to trwa", córka może to odbierać inaczej? Pamiętaj, zawsze pamiętaj, że ona siedzi w samym środku tego kotła. Wy stoicie poza, a nawet w dalszej odległości od niego.
Jeśli powiedziałaś córce, że zawsze może na was liczyć i że szanujecie jej przestrzeń, to o ile wam uwierzyła, kiedyś te kontakty z wami wznowi.

[anek-dotka]

Pod koniec listopada nam powiedziała.

[enith]

Cztery miesiące? Minęły dopiero cztery miesiące? Przecież w obliczu tak kolosalnych życiowych zmian to jest nic. Ja myślałam, że może już z rok, może trochę więcej, stąd wasze zniecierpliwienie sytuacją.
Serio, dajcie córce czas i przestrzeń i czekajcie na jej ruch. Podobnie, jak żałoba, to nie jest sytuacja, którą można przyspieszyć lub pewne etapy pominąć, wszystko musi się toczyć swoim rytmem. Rozpada się jedna rodzina, buduje nowa. I to jest w tej chwili waszej córki priorytet, a nie uspokajanie waszych obaw.

[szare_kolory]

anek-dotka napisała:

> Nie poinformowała o tym, że w naszym kontakcie coś ma się zmienić. Powiedziała, że nie chce, żeby temat jej nowego związku był wałkowany.

Ale Ty wałkujesz. No więc dostajesz to, co możesz w takiej sytuacji dostać. Przestań zachowywać się jak dziecko, to Cię przestaną traktować jak dziecko.