Mam dość. Wyprowadzam się.

[wuefiara1]

Od roku działo się u nas żle ale wczoraj wszyscy przegięli i od dzisiaj
szukam mieszkania do wynajęcia. Mąż już porozwieszał ogłoszenia. Tak tylko
zastanawiam się, Jak my sobie poradzimy. Przecież nic swojego nie mamy.
Pieniedzy tyle by wytrwać od wypłaty do wypłaty. Proszę o wsparcie. Nie chcę
się wycofać ale... może nie mam innego wyjścia. Może ktoś też z dnia na dzień
opuścił mieszkanie rodziców i zaczynając od niczego teraz spokojnie żyje i
jest szczęśliwy?

[kawka74]

Odwagi. Na początku będzie ciężko, ale na początku zawsze jest ciężko, to żadna
rewelacja Każda zmiana budzi lęk, to naturalne. Pokażcie innym, że sobie
radzicie. Niezależność jest jednym z lepszych prezentów, jaki można sobie
sprawić. Czeka Was sporo pracy, ale czeka Was także wiele korzysci.
powodzenia

[polaola]

Bedzie dobrze! Ja znalazlam sie przed laty w obcym kraju z jedna walizka ale
mocnym postanowieniem ze musze sobie poradzic. Pierwsze pol roku bylo ciezkie
ale potem (przy odrobinie szczescia) juz szlo gladko. Uszy do gory i byle
zdrowie dopisalo !!!

[umasumak]

Bardzo dobra decyzja. Lepiej biedniej, ale samodzielnie. Zobaczysz, nie
będziecie żałować. Pzdr

[kalina_p]

Trzymaj sie! Bedzie dobrze, na poczatku ciezko ale zawsze lepiej jednak sami u
siebie...Pozdrawiam!

[wuefiara1]

Dzięki dziweczyny, bo tak się boję, że siedzę i płaczę.

[p.hadam]

Nie boj nic. Strach ma wielkie oczy, a rzeczywistosc bedzie lepsza. Bylescie
zdrowi byli.
My od slubu (prawie 4 lata) siedzimy na swoim (czyli na wynajmowanym). Na
poczatek kupilismy sobie patelnie i 2 talerze i stykklo. Potem dokupilismy do
patelni pokrywke i juz byl pelen wypas. Niedawno Zona kupila kieliszki. Jakos
sie kreci.
A zobaczysz jaka ulga na swoim. Nawet jak sie ma tylko 2 talerze. Ale swoje.

Pozdrowka, trzymaj sie cieplo
Hadzio

PS. A, dostalismy jeszcze od rodzicow kolegi stary materac, ktory sluzyl nam za
lozko. A w czasach studenckich wynajmowalismy z kolegami mieszkanie, ktore bylo
puste. Meble znalezlismy za darmo od ludzi ktorzy sie chcieli czegos pozbyc. To
nie jest trudne i wielu znajomych rowniez meblowalo mieszkania w ten sposob.
Powies ogloszenia ze przyjmiesz takie-i-takie meble i dostaniesz oferty.
Najczesciej nikt nie chcial pieniedzy, tylko chcial, zeby sobie samemu po to
przyjechac. Raz za szafe dalismi gosciowi flaszke wodki.
No i nie licz na to, ze kanapa bedzie Ci sie komponowac kolorystycznie z szafa
no ale nie o to tutaj chodzi .

Hadzio :))

[umasumak]

Powiało optymizmem ). I tak ma być.

Wuefiaro posłuchaj tego Pana ). Pzdr

[mynia_pynia]

Głowa do góry
Płakać to mi się chce że do tej pory z rodzicami mieszkaliście. Ja mimo że nie
jestem jeszcze żoną mieszkam już od roku "bez rodziców", i mimo że cały czas
brakuje mi kasy jest super. A najlepsze jest że moi rodzice zmienili całkiem
stosunek do mnie, teraz pytają się co chwile kiedy przyjade, czy mi czegoś nie
brakuje, mama co chwile szykuje wałówkę .
Mam kolegę króry był w podobnej sytuacji (był tym najgorszym, obibokiem itp) a
po wyprowadzce z żoną mówi że miodzio. Jest najkochańszym synkiem.
I twierdzi że choćby miał jeść chleb z pasztetem na obiad to nigdy już do domu
nie wróci.

[wuefiara1]

Do tej pory mieszkaliśmy z rodzicami bo mój tata był ciężko chory. Zmarł dwa
miesiące temu i jakoś było mi żel zostawiać mamę samą. Ale teraz mam już dość.
Teraz Przyjechała do nas siostra i zaczęło się. A to żle gotuję, a to żlr
zajmuję się dzieckiem, codziennie nie wychodzę z nim na spacer(tak sypie
śniegiem, że nic nie widać) więc postanowiliśmy z mężem się wyprowadzić. Mama
murem stoi przy niej, ja jestem be a ona cacy.

[kawka74]

regułą takich wyprowadzek jest to, że po nich poprawiają się relacje między
dawnymi antagonistami mama ma opiekę (w końcu jest w domu siostra), a Wy
zajmicie się swoim życiem. Wszystko się ładnie ustawi we właściwych
proporcjach. Głowa do góry, będzie dobrze.

[szyszunia75]

Byłam w trzecim miesiącu ciąży, mieszkaliśmy w mieszkaniu wynajmowanym od
teścia. Powiedzieliśmy mu, że będzie dziadkiem. Bardzo się ucieszył, ale parę
godzin później przemyślał sobie parę spraw i... wyrzucił nas z mieszkania.
Powiedzieliśmy, że skoro tak - wyprowadzamy się, nie będziemy go prosić o nic.
Myślałam, że mi się wszystko zawali - dziecko w drodze, my bez pieniędzy,
mieszkania, na dodatek władowaliśmy spore pieniądze w remont tego
wynajmowanego... Ale słowo się rzekło. Dziś, półtora roku później mieszkamy we
własnym pięknym mieszkaniu kupionym na kredyt, dziecko ma swój pokoik, a
dziadek żałuje i jak może stara się naprawić swój błąd, nawiązać jakoś na nowo
kontakt.
Będzie dobrze.

[wuefiara1]

A jak myślicie? Jak mama będzie chciała coś dać to brać czy nie?

[umasumak]

Ja bym nie brała. Pzrynajmniej na razie. Pzdr

[lila1974]

Nie wiem, jak daleko poszły sprawy, czy wykrzyczałaś w kłótni, że się
wyprowadzacie itp.
Jeśli jest choćby cień szansy na porozumienie, to nie unoś się honorem.
Wystarczy spokojnie wyjaśnić, że dla dobra Waszych stosunków z rodziną, jak i
dla dobra Waszego małżeństwa, postanowiliście iść na swoje.
Spróbujcie się rozstać w "pokoju", będziesz miała wówczas lepsze pole do
manewrów. Łatwo wszystko zepsuć, odbudować trudniej.
Jeśli rodzice zrozumieją Waszą decyzje i nie będą kpić, to nie widzę przeszkód
by przyjąć od nich pomoc (ale tylko wówczas, kiedy wyjdą sami z propozycją i
ostrożnie, by nie mieli okazji wytykać Wam tego).
Ja mam świetną rodzinę, a i tak żyjemy na swoim. Wolność to jedna z
najważniejszych wartości w życiu.
Trzymam kciuki.

[gagunia]

brac, brac

[wuefiara1]

Nie jestem raczej osobą kłótliwą więc toodbyło się w prawie spokoju. One
powiedziały co miały do powiedzenia a ja poszłam napisać ogłoszenie, że chcę
wynająć mieszkanie. Nic im nie mówiłam bo wiem, że zacznie się przepraszanie i
namawianie, żebym została. A ja już nie chcę bo wiem, że za tydzień znowu
będzie tak samo. Mamy zamiar powiedzieć im o tym,że odchodzimy dopiero jak
znajdziemy już mieszkanie, żeby przypadkiem pod wpływem chwili nie rozmyślić
się.

[lila1974]

Świetnie!!!
Wytrwaj w swoim postanowieniu. Znajdź mieszkanie, przemyśl wszystko (finanse,
praca, dzieci?, itd). Miej odpowiedź na każde ich pytanie. Wtedy zobaczą, że
mają doczynienia z dojrzałą kobietą a nie z rozhisteryzowaną dziewczynką.
Na pewno będą chcieli Cię przekonać do zmiany decyzji (dla Twojego dobra) ale
jeśli czujesz, że poradzicie sobie na swoim, to grzecznie ale stanowczo trwaj
przy podjętym zamiarze.

[szyszunia75]

I bardzo słusznie.
Nastroje się wyciszą, wy się wyprowadzicie i zaczniecie nowy rozdział życia,
one się na początku będą czuły z tym źle, może się nawet obrażą, ale za jakiś
czas poprawią się między wami stosunki. Co do pieniędzy - to zależy jak było do
tej pory, jaka jest wasza sytuacja.
Pozdrawiam.

[mamadwojga]

Wuefiaro, wiem, że moi rodzice mnie bardzo kochają. Jestem jedynaczką. Wiem, że
teściowie by mi nieba przychylili. ALE NIGDY bym z nikim nie chciała mieszkać.
Od czasu jak po maturze wyprowadziłam się z domu jestem WOLNYM człowiekiem.
Biednym ale na swoim
Czego i Tobie życzę.

[wuefiara1]

Co do naszej sytuacji materialnej to nie jest aż tak źle. Mąż całkiem nieźle
zarabia, ja opiekuję się dzieckiem. Z zawodu jestem nauczycielką więc do pracy
mogę pójść dopiero od września. Do tej pory rachunki opłacaliśmy na spółkę z
mamą i wiem,że teraz będzie ciężej bo jeszcze trzeba zapłacić za wynajem. Dużo
pieniążków pochłaniajż nam dojazdy męża do szkoły(jeszcze studjuje) ok. 600 zł
miesięcznie. Ale mam nadzieję, że jak przyciśniemy pasa to damy radę.

[mama.tadka]

Wyprowadzaj się bez chwili wahania! Wolność mieszkania samemu warta jest
poświęceń i zaciśnięcia pasa. Pomyśl: wreszcie nikt o nic się nie będzie
czepial, wreszcie wolność
Odwagiżyczę i wytrwalości, decyzja jest DOBRA

[yhm]

Wiesz co, ja od kilku ładnych miesięcy zastanawiam się nad tym samym. Tylko, że
u nas jest troszkę inaczej tzn: my płacimy za wszystkie rachunki(bo moja mama
zarabia 600 złotych), ja gotuję, piorę, sprzątam i zajmuję się dzieckiem.
Jak czegoś nie zrobię - afera ze strony mamy. Mieszkamy w domku jednorodzinnym,
mąż ma działalność i siedzi całe dnie i noce w piwnicy(tam ma towar, który
naprawia, sprzedaję, serwisuje). Też mam serdecznie dośc mieszkania z mamą,
ale...mam zostałaby sama jak palec, my musielibyśmy wynająć jakieś
pomieszczenie na sprzęt. I nie wiem czy mamy tak zrobić czy nie.
Wspomnę jeszcze, że nie cieprię jak ma urlop, wtedy nie da się wysiedzieć w
domu, bo albo wygaduje różne rzeczy na mojego męża(typu: brudas, fleja itp),
albo wymyśla mi robotę, leży cały dzień w łóżku i w niczym mi nie pomoże(ani
obiadu, ani popilnować dziecka, nic-bo nie ma siły, a poza tym ma urlop i chce
odpocząć tylko kiedy ja mogę odpocząć), albo źle zajmuję się dzieckim, albo
głodzę dziecko. Wszystko jest źle. Według niej to my oboje z mężem powinniśmy
tak harować, żeby w końcu paść na ryj. Przepraszam za słownictwo.
Myślałam już nawet o wzięciu kredytu pod hipotekę nowego mieszkania, ale trochę
się boję.
Głowa do góry, gratuluję Ci tak szybkiej i zdecydowanej decyzji o wyprowadzce.
Też bym tak chciała.
Pozdrawiam i trzymam kciuki.

[lila1974]

Nie masz przypadkiem morderczych zamiarów wobec mamusi?

Ale chyba bym się nie wyprowadzała, tylko spróbowała negocjacji z mamą.
Jeśli nie masz rodzeństwa i mama zostałaby zupełnie sama w tym domku, to byłoby
jej ciężko.
Skoro to domek, to czy nie możecie go jakoś funkcjonalnie podzielić (np.
góra/dół)? Odseparuj nieco rodzicielkę od siebie. Zdaje się, że popada w
uzależnienie i jeszcze jej się wydaje, że to Ty ją wykorzystujesz. Trochę
tupnij nogą i przetrzymaj jej dąsy. Nie wyręczaj z każdego obowiązku. Wręcz
zaganiaj do roboty, np. "mamo ja odkurzam, ty zmywasz". Z serdecznym uśmiechem
na ustach.
A... i jeszcze ucinaj w zarodku wszystkie jej złośliwe uwagi na temat Twojego
męża.
Czy bywają momenty, że można z nią porozmawiać jak z dorosłą, czy raczej
zachowuje się tak notorycznie?

[wuefiara1]

To wcale nie jest szybka decyzja. Myślałam o tym już od bardzo dawna ale z
początku bałam się że sama nie poradzę sobie z dzieckiem a jeszcze nie było tak
źle(dopuki wszystko robiłam i nie odzywałam się), potem choroba taty, a po jego
śmierci strach o mamę(bardzo go kochała). Moja siostra przyjechała tylko na dwa
tygodnie więc mama później zostanie sama ale to trudno. Mam już dosyć myślenia
o wszystkich tylko nie o sobie.
Mam też dosyć ciągłego obrażania mojego męża. Nikt nie jest idealny ale bez
przesady. Zauważyłam także, że i ja zaczynam myśleć podobnie.

[lila1974]

Znam to patrzenie na kogoś oczami swoich bliskich.
Swego czasu obrzydzali mi ówczesnego chłopaka.
Na tyle skutecznie, że zaczynałam go postrzegać tak jak oni. Zrywałam.
Był spokój ale zaczynałam za nim znowu tęsknić.
Wracałam. Wtedy znów mi go obrzydzali. Zrywałam. Chyba dla świętego spokoju.
Nie pozwól by obie Panie obrzydziły Ci własnego męża.
Wiej!!!

[wuefiara1]

Mój mąż zaraz przywiezie kilka ogłoszeń. Ja bym chciała coś taniego,
niekoniecznie ładnego. Później pomyślimyo wygodach ale zrozmowy z mężem
wnioskuję, że on chce czegoś bardziej ekskluzywnego. W takich warunkach
obydwoje się wychowaliśmy ale teraz nas na to nie stać a nie chcę po miesiącu
błagać mamę i wracać bo nie starcza nam pieniędzy.
Muszę z nim poważnie porozmawiać.

[lila1974]

Może warto wytrzymać jeszcze trochę i załatwić kredyt na mieszkanie?
Zawsze było mi szkoda wyrzucania pieniędzy na wynajęcie.

[wuefiara1]

Na kredyt nie mamy szans. U męża w pracy umowę przedłuża się co rok. Nikogo nie
zatrudniają na stałe. Dochody są w porządku ale banki się boją - co po roku? A
jak nie przedłużą. Ja jeszcze nie pracuję.

[lila1974]

trudno
ratuj się tak jak zamierzałaś
a TBS?

[wuefiara1]

a co to?

[lila1974]

Towarzystwo Budownictwa Społecznego.
Budują i wynajmują.
Wpłacasz kaucję (w zachodniopom. ok. 30.000) i co miesiąc czynsz.
Nie możesz go tylko sprzedać, a tak robisz co chcesz.
Może to się inaczej nazywa w innych częściach Polski.
Poszukaj przez Urząd Miasta wiadomości, bo oni część mieszkań z TBS zabierają
jako komunalne.

[wuefiara1]

Ale mimo wszystko potrzeba ok 30000 a my tyle nie mamy a kredyt jak już pisałam
niemożliwy do realizacji.

[anula52]

mam podobny problem, tylko,że ja mieszkam z teściem (to chyba gorzej niż z
własną matką?),teściowa zmarła i wszystko spadło na moje barki.Mam naprawdę
dość, czasami myślę aby spakować się i uciec gdziekolwiek, prosto przed siebie!
Zazdroszzcę Ci,że Twój mąż zgadza się na wynajem.Mój niestety nie, a na kredyt
nie mamy na razie szans.Wiem więc co czujesz i życzę Ci dużo sił! Bądź dzielna!