wracam do pracy.pomocy

[natalia20041]

Czesc emamy!
Bardzo was proszę o rady i wsparcie.
Od 1 czerwca wracam do pracy Moja córeczka Natalka ma 9 miesięcy.
Jestem pełna obaw czy sobie ze wszystkim poradzę. Pracuję w godz 7-16, wiec
będę wychodzic do pracy o 6 a wracac ok 17. Bardzo boję się tej dlugiej
rozłąki z córeczką. Będzie się nią opiekowac żona mojego taty. Na początku
była bardzo chętna, ale teraz widzę, że zapał jej opadł. Myślę, że będzie się
czuc uwiązana. Pieniądze za opiekę jej zaproponowaliśmy, ale nie chciała.
Nie chcę, zeby było to z jej strony poświecenie. Wczoraj zostawiliśmy małą na
godzinkę sam na sam z opiekunka. Było ciężko. Płakała strasznie. Co mam robic?
Czy myślicie, ze Natalka sie przekona. Wiem, że to będzie trudne, bo całe 9
miesięcy była tylko ze mną.
Bardzo proszę o wasze doświadczenia. Jak wasze dzieciaczki zniosły rozłąkę.
Czy te cieżkie dni to norma?
Jestem załamana i nie wiem jak sobie dam radę
Krysia

[bedada]

Zapraszam tutaj:
Klub mam pracujących

[mama.miski]

Cześć Krysiu, tu Krysia!
nie martw się wszystko się ułoży! Ja miałam dokładnie ten sam problem, wróciłam
do pracy jak moja córeczka miała 8 miesięcy i już pięć miesięcy pracuję. Jak
zbliżał sie moment powrotu do pracy to myślałam sobie, że może jeszcze te 4
miesiące, żeby mała skończyła roczek. A później doszłam do wniosku, że to nie
chodzi o dziecko tylko po prostu bałam się samego powrotu do pracy, czy sobie
poradzę, czy się odnajdę i czy szybko wdrożę z powrotem. I bałam sie mimo, że
pracuję razem z mężem i inni współpracownicy mówili, żebym wróciła, bo tęsknią
itd.
W końcu podjęłam męską decyzję i wróciłam. Na początku bardzo tęskniłam za
córeczką i martwiłam, bo została z nią zupełnie obca osoba - opiekunka, z którą
spędziłam 2 pierwsze dni, żeby jej wszystko pokazać i żeby malutka się do jej
towarzystwa przyzwyczaiła. Było mi trudno, bo miałam takie uczucie niedosytu,
że nagle przestałam spędzać z nią cały dzień i zostają mi zaledwie 2-3 godziny
po południu. Chciałam też chodzić na aerobik po południu ale na razie
odpuściłam sobie inne zajęcia.
Teraz z perspektywy czasu bardzo się cieszę, że wróciłam. Moja myszka ma się
dobrze, uwielbia swoją opiekunkę. Ja jestem spokojna, bo opiekunka się świetnie
sprawdziła. Jak wracam z pracy to nic innego nie robię tylko bawię się z
córeczką, chodzimy na spacerki itd. Inne rzeczy typu sprzątanie, pranie robię
dopiero wieczorem jak córeczka śpi.
Co prawda są momenty, kiedy chciałabym wrócić do starych czasów, ale z drugiej
strony praca jest mi potrzebna - z dwóch powodów: 1. pieniądze (budujemy dom i
ciężko nam), po drugie dla mojego zdrowia psychicznego.

Dlatego nie przejmuj się! Nie mówię, że będzie łatwo ale jak to mówią, z czasem
wszystko wydaje sie prostsze i mniej boli. Mam nadzieję, że szybko się
przyzwyczaicie - ty, dziecko i opiekunka.

serdecznie pozdrawiam
Krysia, mama Madzi