magdusia11
28.09.05, 10:42
Nie chciałabym pisać bardzo długo i może uda mi asię tego uniknąć.
A więc od początku.
Od przeszło 5 lat jestem mężatką, mamy cudowną córcię Oleńkę, która ma 2 lata
i 9 m-cy.
Oboje mamy z mężem po 28 lat i wydawać by się mogło,że przed nami całe
życie,że tyle jeszcze do zrobienia bo przecież mieliśmy tyle planów (a może
to ja miałam).
Moje małżeństwo to ruina.
Nie było zdrady,nie było alkoholu,nie było przemocy fizycznej.
Mój mąż-człowiek kompletnie nie zaangażowany w rodzinę,małżeństwo...jeden z
większych egoistów jakiego znam.
Jego rola ogranicza się do pójścia do pracy i odebrania wypłaty (650zł).
Cała reszta jest na mojej głowie tzn.moja praca,dom,dziecko,zakupy...
kompletnie wszystko.Tak nie może być wieć zaczęłam mówić mężowi,że musimy to
zmienić,że nasze zaangażowanie musi być równe.
Ja w tym naszym chorym układzie "padam na pysk" a mąż odpoczywa po pracy no
bo przecież ma prawo być zmęczony. Kiedy wspominam o zmianach, w odpowiedzi
słyszę : "jeśli jesteś nie zadowolona to się powieszę i będziesz miała
wreszie święty spokój". I to mnie chyba najbardziej dobija.
Czasami zajmuję się córką,jeśli ma ochotę i nie jest zmęczony i wtedy
wygłasza stwierdzienie: "widzisz jak Oleńka się cieszy jak się z nią bawię,
ona mnie kocha i jestem jej potrzebny..."
Ta sytuacja zmęczyła mnie to tego stopnia,że zaczęłam myśleć o separacji a
nawet o rozwodzie.
Mój mąż jednak zapowiedział,że nie dostanę rozwodu bo on się nie zgodzi itd.
Mam juz dość takiego życia, zaczyna brakowac mi sił...nie wiem co mam robić,
nie wiem jak postępować. Zawsze byłam silna, dawałam sobie ze wszystkim radę.
Teraz czuję się jak bezradne dziecko. Boję się o siebie, o to,że wyląduje u
psychiatry a mój mąż to wykorzysta i przy rozwodzie będzie chciał mi zabrać
Oleńkę. Czuje się jak wrak, jakbym miała kawał zycia za sobą...
Boje się tego jak to dalej będzie,chciałabym,żeby to wszystko się juz
skończyło,żebym potrafiła znów się usmiechać,cieszyć,optymistycznie patrzeć w
przeyszłość. Przecież muszę- chociażby dla Oli.Tak bardzo kocham życie a ono
zaczyna się mną bawić,rzuca jakiś kłody.
Jestem osobą wierzącą i to owszem daje mi siłę bo kiedyś wyczytałam w Piśmie
Sw.,że Pan Bóg zsyła na ludzi doświadczenia,którym potrafią sprostać. Ale ja
się boję,że nie dam rady.
...wczoraj byłam na zakupach i zasłabłam-nie wiem ale to chyba nerwy.
Jak żyć, co robić a może zostawić wszystko tak jak jest, może to jest własnie
scenariusz mojego zycia...sama nie wiem.
Magda (Mama Oleńki-kochanej córeńki 20.12.2002)
