Czy zdecydowałabyś się na dziecko gdy..

nie...

[jkl13]

dla mnie to czysty egoizm...
i nie wiem czemu ma służyć dalsza prokreacja - zaspokojeniu ambicji rodziców
posiadania zdrowego dziecka, czy też może zapewnieniu choremu rodzeństwa opieki
zdrowego brata czy siostry. W każdej z tych sytuacji dziecko zdrowe będzie
pokrzywdzone (obarczone niespełnionymi marzeniami rodziców lub opieką nad
chorym rodzeństwem), a dzieciom chorym w niczym to nie pomoże, bo ich życie i
tak będzie pasmem cierpień.
gdybym była w takiej sytuacji, zdecydowałabym się na adopcję. Chyba że choroba
zagrażałaby mojemu życiu i mogłabym wcześnie osierocić dziecko. Wtedy nawet
adopcja nie wchodziłaby w grę. Musiałabym się pogodzić z tym, że dzieci mieć
nie będę, a swój instynkt macierzyński zaspokojałabym w inny sposób (np.
poprzez wolontariat w domu dziecka).

[marianna72]

Nie wiem poprostu nie wiem co bym zrobilam jak bym sie zachowala .Mysle ,ze
zycie w duzym stopniu weryfikuje nasze poglady .
Zadziwiaja mnie posty niektorych z Was kategoryczne , oceniajace, piszace o
egoizmie ,bardzo to przykre((

[jasminum30]

marianna72 napisała:

> Nie wiem poprostu nie wiem co bym zrobilam jak bym sie zachowala .Mysle ,ze
> zycie w duzym stopniu weryfikuje nasze poglady .
> Zadziwiaja mnie posty niektorych z Was kategoryczne , oceniajace, piszace o
> egoizmie ,bardzo to przykre((

Jak dla mnie paradoks - egoistki piszące o egoizmie, tyle, że nie swoim,
oczywiście

[symplegada]

Pewnie jest tak, że nie można całkowicie wczuć się w uczucia matki niepełnosprawnego dziecka. Ale jest dla mnie CAŁKOWICIE zrozumiałe, że także dzieci ciężko chore są radością dla swoich rodziców. Żeby to zrozumieć, nie muszę nawet znać Julki czy Precla osobiście. Choć jestem agnostyczką, głęboko wierzę w sens każdego życia i uważam, że istnienie osób niepełnosprawnych ma taki sam sens, jak istnienie okularników, ornitologów i weterynarzy.
Pewnie jest tak, że na moim postrzeganiu świata zaważyły doświadczenia osobiste. Moja córka miała poważne problemy zdorwotne w okresie niemowlęcym i do pewnego momentu lekarze nie mogli postawić diagnozy. Był taki dzień, taka wizyta u neurologa, po której uświadomiłam sobie, że mje dziecko może być niepełnosprawne, może nie chodzić. I pierwszą myślą, która przyszła mi zaraz po tym do głowy, i NIGDY tego nie zapomnę, była myśl o tym, jak bardzo ją kocham. Bardzo dużo wtedy i potem myślałam i myślę o ludziach niepełnosprawnych i, mam nadzieję, przekłada się to na wychowanie moich własnych dzieci.

To nie odwaga, to egoizm.

[vharia]

Straszny egoizm. JA chcę dziecko, więc nieważne, ze podstawowego warunku: zdrowia mu nie zapewnię. Wiem, że nie, ale JA CHCĘ. Natura ponoć wyje w czlowieku a instynkt macierzyński, a ściślej parcie na przekazywanie własnych genów, odbiera ludziom rozum.
Jeśli ktoś kocha dzieci i chce mieć rodzinę, to wyjściem jest adopcja. Tylko wtedy trzeba w ogromnym stopniu zrezygnować z JA/MOJE/MNIE.

Choroby (uprzedzając potencjalne oburzenie) każdemu współczuję i nie życzę i właśnie dlatego jestem w takim wypadku na nie.

a czemy myślisz że to "JA CHCE"

[guderianka]

jest najwazniejsze? czyżbyś rozmawiała z takimi mamami o one powiedziały ci "JA
CHCE"? twoja pewność siebie może wynikać albo z mocnych dowodów albo z totalnej
głupoty. nie generalizuj-nie stawiaj wszystkich pod jedną scianą. część matek
może własnie z takiego powodu decydowac sie na dziecko ale inne małżenstwa (bo
nie tylko kobieta podejmuje decyzje)-mogą sie decydować z innych pobudek

dlaczego nikt w tej dyskusji nie zwraca uwagi na owoc-na samo dziecko-na jego
zadowolenie z życia?satysfakcje? miłość która odczuwa?
czy dla was dziecko takie (a w zasadzie jakie bo nie zostało określone jaka
wada genetyczna) -nie jest juz godne by życ, odczuwać, przezywać? mieć cele
marzenia dążenia i po prostu cieszyc sie z faktu życia?

[wieczna-gosia]

> dlaczego nikt w tej dyskusji nie zwraca uwagi na owoc-na samo dziecko-na jego
> zadowolenie z życia?satysfakcje? miłość która odczuwa?
> czy dla was dziecko takie (a w zasadzie jakie bo nie zostało określone jaka
> wada genetyczna) -nie jest juz godne by życ, odczuwać, przezywać? mieć cele
> marzenia dążenia i po prostu cieszyc sie z faktu życia?

ja tez widze ze w zasadzie jak jedna zona wszyscy mowia o cierpieniu, o-
nazwijmy to wprost- gorszej jakosci zycia. Siedzimy sobie w cieple, w naszych
malych beztroskich problemikach. I Bawimy sie wielkimi slowami ze ja to bym sie
zabila jakbym chodzic nei mogla. Bo aj to bym zyc nie chciala gdybym nie mogla
widziec. I takie tam rozne. No wiec ja nie umiem powiedziec gdzie jest granica
przy ktorej powiedzuialabym- nie chce zyc. Spara Janusza Switaja kazala mi wejsc
na strony tetraplegikow. Kurcze ile tam bylo radosci zycia.

nie umiem wprost odpowiedziec na to pytanie bo nie mam pojecia jakiej wady i
udziecka nie bylabym w stanie zaakceptowac. Obejrzalam jedynie ostatni odcinek
serialu i tak jakos malo hardcorowo to wszystko wygladalo prawde mowiac z tak
chorymi dziecmi mogla bym zyc na luziku.

Wieczna-Gosia

[sir.vimes]

Chyba nie chodzi tu (Vharii i innym) o wady płodu powodujące, że dziecko będzie
jeździć na wózku czy się dializować tudzież chodzić do szkoły specjalnej czy dla
niewidomych tylko o mniej "beztroskie problemiki".

[symplegada]

> ja tez widze ze w zasadzie jak jedna zona wszyscy mowia o cierpieniu, o-
> nazwijmy to wprost- gorszej jakosci zycia.
Nie wszyscy. Starałam się napisać właśnie coś wprost przeciwnego. Czytaj uważnie albo nie generalizuj.

[vharia]

guderianka napisała:

> jest najwazniejsze? czyżbyś rozmawiała z takimi mamami o one powiedziały ci "JA
>
> CHCE"? twoja pewność siebie może wynikać albo z mocnych dowodów albo z totalnej
>
> głupoty. nie generalizuj-nie stawiaj wszystkich pod jedną scianą. część matek
> może własnie z takiego powodu decydowac sie na dziecko ale inne małżenstwa (bo
> nie tylko kobieta podejmuje decyzje)-mogą sie decydować z innych pobudek
>


> dlaczego nikt w tej dyskusji nie zwraca uwagi na owoc-na samo dziecko-na jego
> zadowolenie z życia?satysfakcje? miłość która odczuwa?
> czy dla was dziecko takie (a w zasadzie jakie bo nie zostało określone jaka
> wada genetyczna) -nie jest juz godne by życ, odczuwać, przezywać? mieć cele
> marzenia dążenia i po prostu cieszyc sie z faktu życia?

To co piszesz to utopia. Bardzo ładna, ale utopia. Życie z ciężką nieuleczalną chorobą to ból, miesiące w szpitalu, niemożność normalnego życia, niemożność realizowania się, świadomość własnego stanu z wszystkimi konsekwencjami.

Pytasz, dlaczego myślę, ze to "JA CHCĘ". No fakt, po tym, co napisałaś myślę jeszcze, że w części przypadków to huraoptymizm pod hasłem "tak je będziemy kochać, ze mu wszystko wynagrodzimy i będzie szczęśliwe. To moja droga dobrze wygląda tylko w książce. Pomyśl, że twoja pewność siebie też może wynikać z totalnej głupoty. Mogę też napisać łagodniej: z naiwności.

[gofer73]

To co piszesz to utopia. Bardzo ładna, ale utopia. Życie z ciężką nieuleczalną
chorobą to ból, miesiące w szpitalu,
niemożność normalnego życia, niemożność realizowania się, świadomość własnego
stanu z wszystkimi konsekwencjami.

Nie generalizuj. Skąd wiesz, że nieuleczalnie chorzy ludzie się nie realizują
(vide Stephen Hawking jeśli wiesz kto to jest)? Chorzy ludzie również się uczą,
podrózują, kończą studia, kochają i nawet mają dzieci. I wiesz co? Wiele z tych
osób JEST SZCZĘŚLIWA.
Zobacz twarze Nuli, Julki albo Precla. To są nieuleczalnie chore dzieci.
Widzisz na nich ból albo cierpienie?
Są oczywiście i ludzie, którzy cierpią ale do tego naprawdę nie trzeba mieć
choroby genetycznej.

[vharia]

Gofer, ty chyba nie czytasz. Nie mówimy o dzieciach, które są i trzeba im zapewnić jak najlepsze, jak najcieplejsze warunki, robić wszystko, aby ich życie było normalne, dobre, wartościowe. Mówimy o planowaniu i świadomym narażaniu. Zakłożyłaś sobie, że to będzie choroba, z którą da się żyć, studiować, podróżować
))
Jeśli tak, to po co byłaby ta dyskusja? To tak jak rozmyślać, czy decydować się na dzieci mając dziedziczna wadę wzroku (wadę, nawet nie ślepotę). Tobie się zdaje, że choroby genetyczne kończą się na takich, które lajtowo przebiegają, czasem zaglądasz do szpitala, masz w życiu 5 czy 7 chirurgicznych zabiegów, regularnie przyjmujesz jakieś preparaty- mało komfortowe, ale znosisz to i loozik, studiujesz i jeździsz po świecie. Niestety nie kończą się na takich. Wiesz?

[gofer73]

Vharia wyobraź sobie że wiem i to z autopsji bo mam dziecko chore genetycznie.
Pod respiratorem.

[vharia]

Gofer (sorry) nie ty jedna. Z chorobami genetycznymi, nie tylko swoich dzieci,
styka się wiele osób. Przykre, ale prawdziwe.

[iki81]

A może podyskutujcie sobie czy przypadkiem EGOIZMEM nie jest chęć posiadania
dzieci gdy ich mieć nie można. Tysiące złotych zostawione w poradniach in
vitro, itp. tylko po to żeby urodzić?
Przynajmniej zejdziecie już z tych i tak zatroskanych mam "chorych" (nie lubię
tego słowa) dzieci... Ja tam nie biorę tego do siebie, ale kogoś takie teksty
mogą bardzo skrzywdzić...

nie

[adsa_21]

[maadzik3]

nie

[marina2]

urodziłabym,bo:
medycyna mam na uwadze badania prenatalne często się myli
ta sama medycyna idzie do przodu i niemożliwe za chwilę może być na
wyciągnięcie ręki
bo szanuję KAŻDE życie i widziałam osoby cierpiące i mimo wszystkie w swoim
świecie szczęśliwe i pogodzone,znajdujące swoje miejsce wśród ludzi choć z
perspektywy ludzi zdrowych "nie mieli prawa być szczęśliwi"
wśród znajomych miałam ludzi z dzieckiem corym na raka,z zanikiem mięśni i
spichrzeniówką
widziałam jak żyją
ja sama nie zrobiłambadańprenatalnych przy ostatnim dziecku choć mój wiek nie
był jedyną przesłanką do ich wykonania

Chcecie to macie-podsumowanie

[limanowa2]

Parę osób wspomniało, że szkoda iż żadne dziecko chore tutaj niczego nie
napisze. Otóż jestem takim dzieckiem /byłam/ dzisiaj już dorosłą osobą.
Jestem także nosicielką okropnej genetycznej choroby, o której rodzice nie mieli
pojęcia. Starsze dziecko zdrowe, a potem ja chora.
Niestety wzięły u Was górę emocje i całkowite niezrozumienie pytania - czy
zdecydowałabyś się na dziecko wiesz że możesz przekazać mu jakąś chorobę np
genetyczną?
Rozróżnijcie więc problem.
a/jestem chora i moje dziecko też może być chore
b/jestem zdrowa i nikt w mojej rodzinie na żadną genetyczną chorobę nie
chorował, a los, przypadek, Bóg, geny, wirusy etc. jak kto woli, że mam chore
dziecko.

Większość osób, które wypowiadały się na – „nie” - miały na względzie właśnie
punkt - a.
Natomiast rzesza oburzonych niestety jest dotknięta przypadkiem z punktu – b.
Stało się urodziłam chore dziecko i co? mam je zabić. Ja je rozumiem, że teraz
MUSZĄ żyć, walczyć o jakość tego życia, w końcu staramy się być homo sapiens.
Ten przypadek mieli moi rodzice.
Jako osoba chora z pełną świadomością odpowiadam, że jeśli ktoś będąc ŚWIADOMYM
!!! przekazania choroby /CIĘŻKIEJ, NIEULECZALNEJ o takich tu mówimy/ decyduje
się na urodzenie takiego dziecka jest WIELKIM, NIEODPOWIEDZIALNYM EGOISTĄ !
Dlaczego?
Otóż życie nie jest słodkie, łatwe, lekkie i przyjemne to raz. Po drugie wszyscy
tutaj zapominacie, że tak naprawdę dziecka nie rodzi się i nie wychowuje dla
SIEBIE. Co do tego chyba się zgadzacie.
Więc jeśli ktoś rodzi chore dziecko i podnieca się ubrankami, zabaweczkami dla
dziecka to nie ma pojęcia o życiu, to samo zresztą dotyczy ZDROWYCH dzieci.
Ubranka, zabawki przeminą, a problemy nie tylko pozostaną, ale narosną. Dla
każdej z tych grup zdrowych i chorych będą to różne problemy. Dziecko „pójdzie w
świat” i tam dopiero zaczyna się prawdziwa batalia. W przypadku chorego dziecka
będą to problemy podwójne.
Teraz od siebie. Wiele mam dzieci chorych mówi: ale spójrz na ich uśmiechnięte
buzie, czy nie są szczęśliwe, te dzieci też mogą się w życiu realizować itd.
Owszem ja też mam fotki z dzieciństwa, na których się uśmiecham czy to oznacza,
że jestem/byłam szczęśliwa? Czy się realizuję?
Od zawsze przebywałam w środowisku zdrowych ludzi /tak się przypadkiem złożyło/,
uczęszczałam do „normalnych” szkół, mam/miałam przyjaciół, skończyłam studia
itd. I widzę tu uśmiech mam /chorych dzieci, że jednak można/ i tu nastąpi
rozczarowanie, niestety nie jest tak różowo.
I choć wiele osób podziwia mnie za optymizm, witalność itd., wiedzą doskonale,
że w następnym „wcieleniu” proszę mamę o moją aborcję, bez żadnych wyrzutów
sumienia ma to zrobić.
I proszę mnie nie posądzać o ciężkie dzieciństwo /mam i miałam cudowną rodzinę,
na którą mogę liczyć/, o depresję itd. Właśnie ta witalność i radość życia, że
taki świat jest piękny /mimo okrucieństw/, że jest tyle fajnych rzeczy których
chciałoby się spróbować, tyle wydarzeń, w których chciałoby się brać udział,
emocji, których chciałoby się doświadczyć itd. a nie można bo choroba sprawia,
że jest się bardzo ograniczonym.
Proszę nie myśleć, że gdyby ludzie zdrowi wiedzieli, bardziej rozumieli świat
chorych to żyłoby się łatwiej. Nie żyłoby się, bo nie na wszystko można mieć
wpływ, choćby łyżwy, powiedz dzieciakowi, że koleżanka rozumie twoją chorobę,
ale jak ma sparaliżowane dziecko nauczyć jeździć? Powiedz komuś kto pragnie
wspinać się po górach, że pooglądaj sobie je w TV. To lizanie lizaka przez
szybę. Owszem powiecie, że każdy człowiek z czegoś musi rezygnować-zgadza się,
ale pozostaje zdrowym zawsze jakiś substytut /nie stać go na Alpy, pozostaną
Tatry/, a w przypadku chorego z reguły go brak Takich przykładów jest milion.
Ogromnej siły psychicznej, determinacji trzeba żeby chcieć żyć, czy taką siłę
będzie miało dziecko chore /urodzone świadomie/, gdzie gdzie tzw."zdrowi" często
z życia „odpadają”.
Nie wspomnę o upokorzeniu jakie niesie ze sobą choroba.
Niestety, ale natura ludzka jest tak dziwnie skonstruowana, że w jakiś
podświadomy sposób czy tego chce czy nie odrzuca ludzi chorych jako … no
niestety napiszę to gorszych. I żadna akcja propagandowa, uświadamianie,
pokazywanie itp., tego nie zmienią, od zawsze gdzieś tam głęboko w
podświadomości człowiek wybiera najlepsze /tego wcale nie narzuca reklama/, a
nawet jeśli małymi krokami zmieniło się coś, że być może więcej się pisze,
pokazuje i ludzie nie patrzą na nas chorych niczym na kosmitów to i tak w
konsekwencji bilans życia chorego dziecka/dorosłego zawsze będzie ujemny. No
chyba, że za główny cel życia ma się oglądanie telenowel i nic więcej,
niedostrzeganie wysiłku bliskich w opiece i pielęgnacji chorego, nie
zastanawianie się co dalej gdy zabraknie bliskich /tu akurat przypadek śmierci
dzieci przed rodzicami wydaje mi się lepszym rozwiązaniem/. Wtedy owszem może i
jest się szczęśliwym. Odnośnie tej śmierci, żeby było jasne, po zdrowej siostrze
mama moja urodziła dziecko, które po trzech dniach zmarło, potem byłam ja.
Dzisiaj jak rozmawiam z mamą owszem są przykre wspomnienia /a było to dziesiąt
lat temu/, ale jak to się mówi czas leczy rany, więc gdyby i tak było ze mną?
Mama odpowiada, że jeśli tak miałoby być to najlepiej zaraz po urodzeniu /tutaj
całkowicie popieram rodziców, którzy nie zgadzają się na ratowanie na silę, stąd
kolejne pytanie dlaczego później dorośli domagają się eutanazji/ dzisiaj nigdy w
życiu mama nie chciałaby, żeby coś mi się stało. Cóż przyzwyczajenie zrobiło
swoje. Ja stwierdzam że moja śmierć przed rodzicami to bardzo sensowne
rozwiązanie. Cierpię gdy widzę, że to ja powinnam jej okna myć, przytaszczyć
zakupy, a nie ona mnie, jak się rodzice starają mi pomagać gdy sami słabną itd.
Taka jest PRAWDA, jeśli ktoś z nią się nie zmierzy tzn., że się oszukuje.

I wreszcie pytanie zasadnicze jaki sens ma to wszystko -trzymanie przy życiu na
siłę, gdy się z tego życia nie skorzysta, nie uczestniczy się w nim tak jak się
by SAMEMU chciało.

Proszę nie myśleć o mojej MAMIE źle /ja już nauczyłam moich rodziców rozmawiać
na takie tematy /, ona jest NAJPIĘKNIEJSZYM I NAJCUDOWNIEJSZYM STWORZENIEM NA
ZIEMI, ale w następnym wcieleniu ma żyć beze mnie/toboła .
Trzymajcie się panie.
Oxygen100 w wielu miejscach, masz rację, jednak styl wypowiedzi lub urok
niewidzialnego internetowego interlokutora sprawia, że być może lekka pycha
przemawia przez Ciebie i dlatego źle zostałaś odebrana, albo jesteś tak dumna i
zadowolona z życia, że udało Ci się być szczęśliwą mamą zdrowego
dziecka-gratuluję. Owszem jest się z czego cieszyć, ale zachowaj malutki
procencik dystansu, bo nie zawsze tak musi być. To uczy pokory, która wbrew
pozorom pomaga bardzo w życiu, no….czasem. Pozdrawiam słodko-gorzko.

[verdana]

Niezależnie od tego, ze piszesz bardzo mądrze i że w wielu wypadkach możesz
mieć rację (i pewnie ją masz), ja bym zastanowila się nad jedną sprawą.
Piszesz, ze w przyszłym wcieleniu wolałabyś, aby Twoja mama wybrała aborcję.
Rozumiem, ze tak byłoby lepiej dla Ciebie.
Ale jak czytam, co napisałaś, to myslę sobie, ze jednak byłaby naprawdę duża
strata dla wszystkich innych. Dla nas też.

[limanowa2]

Kolejne zmierzenie się z PRAWDą. Po przeczytaniu tego tekstu napisałaś miłe
słowa, bo to nie jest takie trudne. Jednak rzeczywistość jest inna, jest taka
jakie były były Twoje pierwsze myśli po przeczytaniu-prawda?
Kurtuazja wzięła górę nad PRAWDą, jakże okrutną.
Nie martw się ja też tak czasem robięPozdrawiam

[igge]

Limanowa, nie masz monopolu na PRAWDĘ, to co piszesz , poruszjąco, ale jest
tylko Twoją prawdą. Nie wszyscy uważają niesprawność np fizyczną lub
intelektualną za coś gorszego. Kłania się tu poprawność polityczna ostatnio
bardzo wyśmiewana. Receptą na szczęście nie jest eliminowanie ludzi specjalnej
troski. Nie jest też niczym dobrym zapobieganie za wszelką cenę pojawieniu się
osób niepełnosprawnych na świecie. Trzeba sobie pomagać, czy to w świecie
zdrowych czy wymagających więcej opieki ludzi. Żeby zmienić to o czym piszesz
należy powolutku ale zmieniać świat we właściwym kierunku a rozwiązania, które
proponujesz to zły kierunek. I owwszem, moje dziecko (z MPDz) siedziało na
ławce podczas występu tańca szkolnej zerówki na zakończenie roku i na pewno w
tym momencie nie było jej przyjemnie ale poruszę niebo i ziemię, żeby następnym
razem nie została z tańca wykluczona. Sedno sprawy nie leży w
niepełnosprawności córki tylko w podejściu do niej jej wychowawczyń. W
przedszkolu przy tym samym tańcu bez żadnej mojej interwencji jej pani
przetańczyła z nią pół występu. A mając genetyczną chorobę zawsze i tak chyba
wierzy się, ma się nadzieję, że dziecku jej się nie przekaże...I owszem
chciałabym mieć kolejne dziecko wiedząc, że mogę przekazać jakiś gen choroby
genetycznej.

[gofer73]

Igge bardzo Ci dziękuję za tę wypowiedź.
Limanowa - większość rzeczy o których piszesz spędzają mi sen z powiek, ale
wierzę że powoli nasz swiat będzie się zmieniał na plus i to co niedostępne
albo niemożliwe do wykonania nie będzie wywoływało u mojego dziecka takich
uczuć jak u Ciebie. Myślę, że ważne jest znaleźć sens swojego życia, nawet tak
ograniczonego jak piszesz. I ja mam zamiar ten sens zaszczepić swojemu synowi.

[limanowa2]

> Limanowa, nie masz monopolu na PRAWDĘ
Zgadza się, czy ja to gdzieś napisałam, wyraziłam tylko swoje zdanie, bo kilka
osób było ciekawych co chore dzieci by na ten temat napisały, stąd mój głos.
To o czym piszesz jest bardzo proste i logiczne dla Ciebie jako matki, która
kocha dziecko takie jakie jest. Z tym się zgodzisz-prawda? Mądre są także Twoje
słowa odnośnie zmiany świata "ku lepszemu", tylko czy realne? Nie ja stworzyłam
ludzką naturę, że ludzie są tacy jacy są i wolą wybierać piękno, zdrowie i
szczęście. Z drugiej strony jest to ciekawe właśnie dlaczego tak jest? Powtórzę
owszem pokazuje się chorych, tłumaczy to i owo i co??? I.. nie bardzo chciałam
coś Ci pisać, bo tak właśnie u mnie się zaczęło, owszem w przedszkolu
miło,wesoło, później szkoła i już pierwszy schodek jak u Twojej córki /z tym
tańcem/, dzieci nie zawsze były grzeczne i dokuczały /mimo to jakoś moja
psychika dawała sobie radę/oby także to udało się Twojej córce/ wycieczki,
choćbym nie wiem jak chciała z tak oczywistych względów nie wszystkie były
możliwe i tak zaczęły pojawiać się pierwsze problemy żYCIA. Bo jak już wcześniej
napisałam wychowuje się dziecko nie dla siebie, o ile Ty i Twoja rodzina
kochacie je i chronicie to "na zewnątrz" już tak nie jest.
Mam taką prośbę spójrz na moją wypowiedź i podziel ją, że owszem w okresie
dzieciństwa uda Ci się być może coś wywalczyć,jakąś namiastkę normalności,ale co
dalej....

> na pewno w tym momencie nie było jej przyjemnie ale poruszę niebo i ziemię,
żeby następnym
> razem nie została z tańca wykluczona.

a dalej ... czy będziesz mając już nie tyle sił co dziś w stanie biegać po
urzędach i przekonywać, że moje dziecko jest wartościowe, zaproponujcie jej
jakąś pracę, czy znajdziesz przyjaciół, czy przekonasz jakiegoś mężczyznę
pokochaj ją, załóż rodzinę, a potem nie zapominajcie o niej gdy mnie zabraknie.
Proszę Cię tylko nie denerwuj się na mnie, ale z biegiem lat te problemy są
oooogromne !, a sił będzie ubywać, czy uda Ci się aż tak zmienić świat, nie
można nikogo do niczego zmuszać.Wiem, że to co napisałam jest bardzo okrutne,
ale nie miałam zamiaru Ciebie obrażać, ja po prostu już ten etap przeszłam
/dzieciństwa-całkiem udanego, młodości-jako takiej/ i pytam co dalej? Ty i Twoje
dziecko będzie miało dokładnie takie samo pytanie. Może się mylę...Oby.
Dlatego uważam, że moje rozwiązanie jest rozsądniejsze-to jest moje zdanie.

I jeszcze jedno

A mając genetyczną chorobę zawsze i tak chyba
> wierzy się, ma się nadzieję, że dziecku jej się nie przekaże...I owszem
> chciałabym mieć kolejne dziecko wiedząc, że mogę przekazać jakiś gen choroby
> genetycznej.

Szczerze podziwiam, ale niestety nie pozytywnie. To jest szafowanie ludzkim
życiem. Niestety czucie i wiara mniej mi mówią niż mędrca szkiełko i oko.
Co odpowiesz dziecku gdy ze łzami będzie prosić mamo ja chcę biegać? Powiesz ja
Ciebie skarbie kocham !!!
No chyba, ze masz na uwadze chorobę genetyczną polegającą na diecie.
Pozdrawiam serdecznie i życzę sił.

Limanowa

[melka_x]

Limanowa ja przyjmuję i kupuję Twój punkt widzenia. Ale... jedno ale. Czy dasz
sobie rękę uciąć, że wszystkie osoby w Twojej sytuacji myślą jak Ty? Są również
osoby, w nie lepszej sytuacji od Ciebie, które twierdzą, że cieszą się z życia.
I cały problem polega na tym, że nie wiemy, do której grupy nasze chore dziecko
kiedyś dołączy. I każdy z rodziców oceniając to bierze pod uwagę swój punkt
widzenia, swoje 'czy ja chciałbym żyć, czy nie będąc chorym'. A dziecko może
myśleć inaczej (co oczywiście działa w OBIE strony, czyli może cieszyć się z
życia mimo choroby, jak również może mieć żal do matki, że ta zdecydowała się
je urodzić).

Może jesteś za mało egocentryczna, za bardzo nastawiona na odczucia innych?

[limanowa2]

Zgadza się i też rozumiem Twój punkt widzenia, ale czy ryzyko rozgoryczenia
życiem /czyli nie mogę żyć tak jakbym chciał-a choćby po "trosze!!!" nie wzrasta
gdy ma się chorobę genetyczną?
Jakie jest Twoje samopoczucie gdy masz ból głowy? Owszem żyjesz, robisz coś,
działasz, ale wolisz jak ....Ujęłam to bardzo delikatnie.

[limanowa2]

Jeszcze jedno melka_x

> Może jesteś za mało egocentryczna, za bardzo nastawiona na odczucia innych?
Umiem prosić, bo inaczej bym nie była w stanie egzystować, ale wyobraź sobie, że
chyba jakieś granice rozsądku muszą być zachowane.
Przykład z ostatniej chwili, a jest ich w moim życiu ogromnie wiele. Marzę o
koncercie Rolling Stonsów, są na wyciągnięcie dłoni, Warszawa, lipiec itd,
zaledwie 150 km i... mam prosić, bo według Ciebie jestem za mało egocentryczna ok.
Tylko najpierw zapytam czy wiesz jak wygląda, że tak powiem logistyka osoby
niepełnosprawnej na coś takiego. Owszem powiesz widziałam ludzi na wózkach, a
jakich jeszcze widziałaś, a może kogoś w stylu Janusza Switaja? Jeśli ktoś
zabrał zdanie na przedstawiony problem tzn, że jakieś ma doświadczenie i nie
rzuca słów na wiatr. I to są właśnie takie uroki posiadania chorego dziecka,
jeśli uważacie, że chore dzieci nie będą miały takich dylematów i problemów jak
ja, to przepraszam, widocznie urwałam się z choinki.

[verdana]

Nie - akurat moja córka ma teraz kilku przyjaciół na wózkach, i jakoś chodzi z
nimi na piwo, wiec tez nie uwaza, aby jej lepiej było bez nich. A ja własnie
dowiedziałam się, ze w mojej rodzinie jest obciążenie genetyczne - nie takie
bardzo istotne, ale ze sporym prawdopodobieństwem skracające życie.

mamy podsumowanie-1 osoby

[guderianka]

a jedna jaskółka wiosny nie czyni. nie bede oceniac życia mojego dziecka na
pdst jakości twojego zycia. dla mnie egzaminem końcowym jest to co powie mi
moje dziecko za czas jakis

[limanowa2]

Czy czytasz jakieś strony ludzi nieuleczalnie chorych, po wypadkach itd.? Nie
mówię o stronach dla MłODYCH /hormony niosą jednakowo wszystkich/.Z całym
szacunkiem nie życzę, aby Twoje dziecko kiedyś tam pisało posty. Ale tam są
wypowiedzi wielu dorosłych /to zasadnicza różnica/, a Twoje dziecko nim się
obejrzysz będzie dorosłym człowiekiem i przyjdzie mu się zmierzyć z życiem.
Udane życie osoby niepełnosprawnej to jak miliard w środę miliard w sobotę,
życzę wygranej i pozdrawiam, a czas myślę sobie wiele rzeczy zweryfikuje.
Co do jakości mojego życia uwierz patrząc na innych niepełnosprawnych miałam
wiele szczęścia, a mimo to mam takie poglądy, powinno to dać coś do myślenia.

[guderianka]

nie-nie mam czasu na takie pierdoły. serio. niech se płaczą marudzą użalają się
nad sobą. ich problem ich sprawa. każdy z nas mógłby załamać ręce nad sobą-bo
każdy ma jakiś problem. kwestia jak sobie z nim poradzi.

nie będe czytac bo mam niepełnosprawnych wokół siebie-i jest wsród nich
mężczyzna który stracił oko w wieku 7lat i ma styrany kręgosłup, i jest wśród
nich kobieta u której po 3 ciązy wykryto nieluleczalną chorobę tkanki
chrzestnej, miałam też zaszczyt lepiej poznać młodą dziewczyną bez nogi, częsci
miednicy, odbytu, -zyją, czasem narzekają ale nie robią ze swego życia drogi
krzyżowej. skoro twoje życie jest takie "be"-cóż przykro mi-bo co mogę więcej.
nie probuj jednak wcisnąć wszystkich niepełnosprawnych do jednego wora,z
etykietą "nam jest bardzo źle"- "Udane życie osoby niepełnosprawnej to jak
miliard w środę miliard w sobotę"-wiesz skarbie-ja nie gram w totka bo biorę
życie we własne ręce-czego może i tobie życzę. są problemy - których ty nigdy
nie doświadczysz własnie z racji swej choroby i...ciesz sie z tego.
pozdrawiam i życzę w życiu więcej światła
-----------------------------
wnioskuję z twoich wypowiedzi-z twojego żalu, pesumizmu braku "iskry"-że twoi
rodzice inaczej wychowywali ciebie niż ja swoje dziecko - nie mówię tego w
negatywnym sensie ani ich nie oceniam po prostu -inne czasy wtedy były, inaczej
sie traktowało niepełnposprawne dziecko. i nie mam tu na myśli zapewnienia
zaspokojenia potrzeb fizjologicznych-ale równiez emocjonalnych. jestem
przekonana że radość mojej corki nie jest jak ty to ujełaś " nieprawdziwa " i
że po latach okaże się że tak naprawde nie było to szczescie. jestem również
przekonana że córka nie powie że "w przyszłym życiu wybrałaby własną aborcję "-
a jeśli tak powie to będzie to moja totalna porażka. wychowanie dziecka
niepełnosprawnego to nie tylko rehabilitacja, sanatoria, turnusy. leczenie,
operacje, szpitale i czas wypełniony czymś tam pomiędzy medycznymi aspektami
życia. osobowość dziecka kształtuje sie poprzez małe codzienne zachowania,
drobne szczegóły, poprzez wspólnie spedzony czas. myślę że twoja mama nie była
szczęśliwa...i dlatego nie nauczyła również ciebie czym jest szczęscie.

[limanowa2]

każdy z nas mógłby załamać ręce nad sobą-bo
> każdy ma jakiś problem. kwestia jak sobie z nim poradzi.

Otóż nie mogę sobie sama poradzić bez pomocy innych. Jakim prawem mam obarczać
sobą kogoś ???

Nie przeczytałaś uważnie mojej wypowiedzi, nie jestem PESYMISTKą, i nie wrzucam
wszystkich do jednego wora.
Zauważ są niepełnosprawności i niepełnosprawności. Te niepełnosprawności, z
którymi się spotkałaś pozwalają w miarę samodzielnie funkcjonować. Co powiesz mi
uzależnionej całkowicie od osób trzecich, tym którzy są na respiratorach itd.
Zarzucasz mi, ze wszystkich traktuję jednakowo, a Ty zrobiłaś dokładnie to samo.
szkoda, ze właśnie nie czytasz tych, którzy płaczą, bo ważne DLACZEGO???? Z
reguły zakres samodzielności mają zerowy. Zrozumiałaś?

wiesz skarbie-ja nie gram w totka bo biorę
> życie we własne ręce-czego może i tobie życzę.

Bardzo, ale to bardzo chciałabym MóC WZIąć żYCIE w swoje ręce, ale moje całe
ciało jest tak wiotkie, że się nie da, a głową SAMą nic nie zdziałasz skarbie,
ciało do działania w życiu jest bardzo potrzebne.

Mała uwaga z reguły gdy brak argumentów atakuje się personalnie, a nie poglądy,
czyli zrobiłaś to co najłatwiej najlepiej powiedzieć, że mam mamę fe-, jakże nie
umiesz czytać uważnie to co o niej napisałam w pierwszym poście, ale po co
czytać, nie ma się czasu na takie pierdoły, najlepiej kogoś zaatakować, jak nie
myśli tak jak się chce.

są problemy - których ty nigdy
> nie doświadczysz właśnie z racji swej choroby i...ciesz sie z tego.

i vice-versa

[guderianka]

Otóż nie mogę sobie sama poradzić bez pomocy innych. Jakim prawem mam obarczać
> sobą kogoś ???

i oto pojawia się cały BŁĘDNY tok twojego rozumowania. Jak prawem? A takim jak
cała reszta społeczenstwa-chorego, zdrowego,nałogowego,dobrego, złego.Prosic o
pomoc to żadna ujna. Tak samo proszą zdrowi gdy sobie nie dają rady lub chcą
sobie coś ułatwic. tak samo prosiłam ludzi w autobusie by pomogli wynieść wozek
gdy jechałam na rehabilitacje z niepełnosprawną córką i tak samo prosiłam ludzi
o pomoc przy wysiadaniu gdy jechała z wózkiem i zdrową córką na lody. WHATEVER?
tak samo proszę o coś dla zdrowego jak i dla chorego dziecka. tak samo
niedowidząca koleżanka prosi moją córkę o pomoc w znalezieniu zabawki czy
ułożeniu puzzla i tak samo moją córkę proszą o pomoc zdrowe dzieciaki.
WHATEVER? nie traktuj swojego istnienia jako zła koniecznego, nie mów że kogoś
obarczasz sobą bo podejrzewam że w rezulatcie większość ludzi może wkurzać
twoje nastawienie, utyskiwanie i własnie takie stosunek (twoje myslenie że
obarczasz) niż zwykła LUDZKA prośba o pomoc

Bardzo, ale to bardzo chciałabym MóC WZIąć żYCIE w swoje ręce, ale moje całe
> ciało jest tak wiotkie, że się nie da, a głową SAMą nic nie zdziałasz skarbie,
> ciało do działania w życiu jest bardzo potrzebne

no masz takie ciało. lipa. problem straszny, jesteś uwieziona i mnóstwo
ograniczen. i wiesz co masz jeszcze? świetny umysł, sprawną mowę (na
piśmie),logiczność rozważań, spostrzegawczość, trafność spostrzeżeń. Wiesz ilu
znam sprawnych fizycznie którzy w połowie nie są tak inteligentni niż ty? Zycie
im lekko płynie, bo są nieświadomi swoich umysłowych ograniczeń, są uśpionymi
zombiakami, którym wydaje sie tylko że żyją, że O TO W ŻYCIU CHODZI.skarbie

Mała uwaga z reguły gdy brak argumentów atakuje się personalnie, a nie poglądy,
> czyli zrobiłaś to co najłatwiej najlepiej powiedzieć, że mam mamę fe-, jakże
ni
> e
> umiesz czytać uważnie to co o niej napisałam w pierwszym poście, ale po co
> czytać, nie ma się czasu na takie pierdoły, najlepiej kogoś zaatakować, jak
nie
> myśli tak jak się chce

przepraszam jeśli uznałaś to za atak personalny, napisałam w poście również że
nie oceniam i nie neguję-więc jakże bym mogła atakować? takie są fakty. teraz
są inne czasy.miałaś pecha że urodziłaś sie 25 (ile masz lat?) lat temu. te
ćwierc wieku wiele zmieniło. czy chcesz czy nie przecierasz szlaki. to właśnie
między innymi ty pracujesz nad tym jak będzie wyglądał świat niepełnosprawnych
za kolejne ćwierć wieku. ty-oraz my-mamy obecnych dzieci niepełnosprawnych.

[limanowa2]

>
> i oto pojawia się cały BŁĘDNY tok twojego rozumowania. Jak prawem?

Niezbyt jasno się wyraziłam. Nie chodzi mi o pomoc typu proszę mi podać,
przynieść itd.
Chodzi mi o pomoc polegającą na opiece 24-godzinnej na osobą chorą, jaką
wykonują moi rodzice. Kogo mam prosić by zastąpił ich po śmierci?Jakim prawem
mam obarczać - ... kogo? Może znasz? W końcu posiadanie dziecka to DECYZJA
RODZICóW.Prawda? Nie jestem odosobniona w tym problemie /czytaj Janusz Switaj/
Patrzysz na problem niepełnosprawności w miarę dającej szansę na samodzielne
życie i przede wszystkim patrzysz przez pryzmat dziecka chorego. Ja już to
przeszłam daaawno temu /to odnośnie wieku/i z dziecka stałam się dorosła i pytam
jakie mam prawo kazać komuś mnie p i e l ę g n o w a ć ? U Z A L E Z N I C taką
osobę od mojej choroby. Bardzo uprościłaś schemat niepełnosprawności.Nie chodzi
o pomoc doraźną-zrozumiałaś mnie? I jeśli masz jakiś patent co dalej z ludźmi
chorymi /którzy kiedyś byli dziećmi jak dziś Twoje/chętnie wysłucham, poczekam....
Jak widzisz przyszłość swojego dziecka gdy Was zabraknie?
Czy teraz zrozumiałaś moje wszystkie przemyślenia? I już wiesz dlaczego mówię,
że jeśli kobieta wie o o dużych problemach genetycznych swojego przyszłego
dziecka i decyduje się na posiadanie go, to jak to nazywam to lekkomyślnością,
egozimem, brakiem dojrzałości?

no masz takie ciało. lipa. problem straszny, jesteś uwieziona i mnóstwo
> ograniczen. i wiesz co masz jeszcze? świetny umysł, sprawną mowę (na
> piśmie),logiczność rozważań, spostrzegawczość, trafność spostrzeżeń. Wiesz ilu
> znam sprawnych fizycznie którzy w połowie nie są tak inteligentni niż ty?

Uwierz guderianko tym nie jestem w stanie zaspokoić apetytu i chęci na życie
Co mi daje, że wiem kim jestem, że znam swoją wartość kiedy tego się nie da
wykorzystać ? Każdy wspiera ...słowem, a potem...wraca do swoich zajęć, a chory...?

Zycie
>
> im lekko płynie, bo są nieświadomi swoich umysłowych ograniczeń, są uśpionymi
> zombiakami, którym wydaje sie tylko że żyją, że O TO W ŻYCIU CHODZI.skarbie

Właśnie TYM BARDZIEJ mnie boli jak widzę, że nic nie pojmują i je marnują...
Chętnie skorzystałabym z ich zdrowego ciała. Właśnie o to chodzi, że widzisz,
czujesz rożne smaki życia, których chcesz skosztować, a nie możesz.

>
> przepraszam jeśli uznałaś to za atak personalny

Nie obrażam się bo życie w tej kwestii mnie nieźle wyćwiczyło już od podwórka


te
> ćwierc wieku wiele zmieniło. czy chcesz czy nie przecierasz szlaki. to właśnie
> między innymi ty pracujesz nad tym jak będzie wyglądał świat niepełnosprawnych
> za kolejne ćwierć wieku. ty-oraz my-mamy obecnych dzieci niepełnosprawnych.
>

Ok, powiem tak jestem duuuużo, duuuużo starsza od podanego przez Ciebie wieku i
dużo z pewnością od Ciebie. Naukę zaczynałam gdy słowo I N T E G R A C J A NIE
ISTNIAłO, a mimo to edukację kończyłam w trybie normalnym i znów pewnie kogoś
zdenerwuję, było niestety lepiej niż ...dziś. Jedyne zaświadczenie jakie mama
musiała dostarczyć to zwolnienie z w-fu. Reszta poszła na SłOWO!!! Uwierzysz?
Jak słucham o dzisiejszych problemach to nie wiem co mam powiedzieć. Zrozum mnie
teraz dobrze, chcemy pokazywać chore dzieci, tłumaczyć, że one mogą potrafią
itd, ale miecz jest obosieczny i widzę, że to zaczęło działać w drugą stronę.
Ludzie słuchają, współczują, coraz więcej rozumieją i ...wyciągają wnioski. Boją
się współpracy w przedszkolu, szkole, pracy, bo... a co będzie jak się coś
stanie takiej osobie, pociągną mnie odpowiedzialności, sądy, pieniądze, nerwy
itp. Po co mi to-tak z reguły myślą. Stąd te problemy. A uwierz moja choroba też
mogła ulec pogorszeniu, mogła nawet skończyć się śmiertelnie na wskutek
np.upadku ze schodów. Mimo to tyyyyyyyyyle lat temu tak bardzo poszli moim
rodzicom i mnie na rękę. Dzisiaj z tego co widzę idzie to w zupełnie nie w tym
kierunku co powinno.

limanowa

[guderianka]

fajnie sie z tobą gada-odpiszę później bo teraz nie mam czasu a nie chce
odwalić chały tylko napisać porządnie-zasługujesz na to.

[guderianka]

Chodzi mi o pomoc polegającą na opiece 24-godzinnej na osobą chorą, jaką
> wykonują moi rodzice. Kogo mam prosić by zastąpił ich po śmierci?Jakim prawem
> mam obarczać - ... kogo? Może znasz? W końcu posiadanie dziecka to DECYZJA
> RODZICóW.Prawda? Nie jestem odosobniona w tym problemie /czytaj Janusz Switaj/
> Patrzysz na problem niepełnosprawności w miarę dającej szansę na samodzielne
> życie i przede wszystkim patrzysz przez pryzmat dziecka chorego. Ja już to
> przeszłam daaawno temu /to odnośnie wieku/i z dziecka stałam się dorosła i
pyta
> m
> jakie mam prawo kazać komuś mnie p i e l ę g n o w a ć ? U Z A L E Z N I C
taką
> osobę od mojej choroby

racja. wiele zależy od rodzaju niepełnosprawności i jego stopnia.
pytasz kto? otóż właśnie wielu rodziców między innymi dlatego decyduje sie na
drugie dziecko. By zdrowe mogło zająć się chorym gdy ich zabraknie. I nie jest
to wcale obarczanie kogoś ale po prostu zwykła "tranzakcja rodzinna". Poza tym-
czym innym jest obowiązek a czym innym powinność.


I jeśli masz jakiś patent co dalej z ludźmi
> chorymi /którzy kiedyś byli dziećmi jak dziś Twoje/chętnie wysłucham,
poczekam.
> ...
> Jak widzisz przyszłość swojego dziecka gdy Was zabraknie?

Mamy łatwiej. Córka jest samodzielna. Nie bedzie miała problemów z egzystencją


Czy teraz zrozumiałaś moje wszystkie przemyślenia? I już wiesz dlaczego mówię,
> że jeśli kobieta wie o o dużych problemach genetycznych swojego przyszłego
> dziecka i decyduje się na posiadanie go, to jak to nazywam to lekkomyślnością,
> egozimem, brakiem dojrzałości

zrozumiałam -bo napisałaś o swojej chorobie i jej głębokości. szkoda że nie
zawarłaś tego w początkowych postach bo nie doszło by do wielu nieporozumien i
niedopowiedzen. Rozumiem twoje przemyslenia-ale jak napisałam gdzies tam nizej:
wszystko zależy od sytuacji danej osoby i od choroby którą może być obciążone
dziecko

Uwierz guderianko tym nie jestem w stanie zaspokoić apetytu i chęci na życie
> Co mi daje, że wiem kim jestem, że znam swoją wartość kiedy tego się nie da
> wykorzystać ? Każdy wspiera ...słowem, a potem...wraca do swoich zajęć, a
chory
> ...?

wierzę
i cieszę się że jest ktoś kto cię wspiera nawet tym słowem, bo niektórzy nawet
tego słowa nie usłyszą

odnośnie tego co napisałaś o integracji. ktoś "stworzył" to pojęcie, ktoś
chciał by zostało wcielone w życie. ktoś a raczej dużo ktosi nie chce źle dla
niepełnosprawnych -ale chce dobrze. że nie wychodzi? na to trzeba lat. kiedyś
było mniej osób niepełnosprawnych bo..umierały. selekcja gatunki. stąd
jednostkowe przypadki chociaż rzucały sie w oczy nie wołały głośno o "równe
prawa" . wraz z upływem lat i postępem medycyny ludzi niepełnosprawnych jest
coraz więcej-i dlatego rozpędy nabierają integracyjne zapędy

i wiesz...męczy mnie to co napisałaś o swojej mamie i aborcji. czy twoja mama
nie zyje w poczuciu krzywdy że wydała cię na świat? czy ona cierpi wiedząc że
tobie jest tak strasznie źle?

[limanowa2]

Dziękuję stokrotnie, za zrozumienie.
Odnośnie tego o jakim rodzaju niepełnosprawności mówiłam to zaznaczyłam to na
samym początku:jako osoba chora z pełną świadomością odpowiadam, że jeśli ktoś
będąc ŚWIADOMYM
!!! przekazania choroby /CIĘŻKIEJ, NIEULECZALNEJ o takich tu mówimy/...

Wczytałaś się i zrozumiałaś mnie, super dziękuję. Cieszę się, że Twoja córa jest
zdolna do samodzielnej egzystencji
mogłabym jeszcze długo polemizować odnośnie tego kontraktu, to nie do końca tak.
Moja siostra też idzie w zaparte, że mnie nie zostawi, ale pozostają inne
kwestie, a gdy sytuacja zmusi ją do pracy gdzieś daleko od Polski, gdzie nie
będzie warunków, a tutaj nie będzie miała pracy ani pieniędzy. A może coś się
stanie z jej mężem lub nią samą... itd. Dlaczego ja mam być więc dodatkowym
obciążeniem ? Można tak dywagować w nieskończoność. Ten problem będzie tylko i
wyłącznie moim problemem i niestety ja go SAMA będę musiała rozwiązać. Niestety
problem by nie istniał gdyby mnie nie było...

>
> i wiesz...męczy mnie to co napisałaś o swojej mamie i aborcji. czy twoja mama
> nie zyje w poczuciu krzywdy że wydała cię na świat? czy ona cierpi wiedząc że
> tobie jest tak strasznie źle?

))właśnie siedzę z rodzicami przy lampce wina /dzień taty/ i przytoczyłam im
niektóre wypowiedzi. Jesteśmy dorośli i dosyć specyficzni, dlatego rozmawiamy o
tym otwarcie. Z pewnością jest jej przykro, gdy złoszczę się na to i owo, ale
świadomość nasza WSPóLNA, że nie zrobili tego świadomie /chcieli świadomie
chorego dziecka/ jest tutaj akurat dla nas jakimś usprawiedliwieniem-wspólnym.
Czy cierpimy? To chyba nie to forum i miejsce na takie dyskusje ) Z pewnością
pomaga nam wrodzony optymizm, a że czasem lubimy czarne tematy )) to już taki
nasz urok.Dorośliśmy do poruszania takich tematów i wcale nas to nie rani.
Z pewnością chcieliby, żebym była zdrowa jak każdy rodzic-prawda?
Pozdrawiam serdecznie, ale już komuś wcześniej napisałam, że za bardzo odbiegamy
od głównego wątku dlatego zakończę moje posty.Ok? Serdecznie i cieplutko
pozdrawiam. Fajowa z Ciebie kobitka i trzymaj się mocno, ściskam i całuję, moc
buziaków córce przesyłam.

[joanna35]

Limanowa2 dziekuję za Twój post, chociaż w pierwszej chwili czytania wszystko
się we mnie buntowało. Jestem matką chorego dziecka, matką z przypadku b,
kocham swojego syna nad życie, ale przyszłość mnie przeraża i miotam się między
myślą,że może umrze przede mną(i czuję jak serce pęka mi na tysiące kawałków)a
myślą, jak będzie wyglądało jego życie, kiedy ja umrę pierwsza - kto go
przytuli, zadba o jego potrzeby(i znów serce mi pęka). Obawiam się(wolałabym,
żeby tak nie było), że masz bardzo dużo racji i jest bardzo dużo prawdy w tym
co piszesz. Boli jak choleraPozdrawiam Cię serdecznie.Joanna

[limanowa2]

joanna35 chciałam coś nawet na priv wysłać, ale nie chcę już mieszać.
Często tak mam, że jak z kimś na taki temat rozmawiam, trochę się burzą, ale w
efekcie końcowym mówią - no tak, tak właśnie jest.
Po prostu się nie oszukujesz.
Na pocieszenie dodam, że mi to osobiście pomogło, mniej się przestałam buntować,
gdy twardo sobie to samej uświadomiłam. Bardziej człowiek się godzi? rezygnuje?
Nie wiem? Ale wiem jedno gdyby dokonano na mnie aborcji ta sytuacja i te pytania
nie męczyłyby mnie dodatkowo.
A tak ...boli, boli i to bardzo jak diabli.

[joanna35]

Limanowa być może mój syn nie będzie miał takich dylematów, ponieważ na dzień
dzisiejszy jest opóźniony w rozwoju umysłowym(motorycznym też) w stosunku do
swoich rówieśników o jakieś 5-6lat i może nigdy nie bedzie w pełni świadomy
tragedii jaka go spotkała, ale wierzę , że na pewno będzie czuł, że coś jest
nie tak i tego świadomość jest dla mnie bolesna, bo jak i kto mu wytłumaczy
dlaczego nikt go nie przytula odkąd np. mama jest w szpitalu czy zmarła.Być
może mojemu synowi obce bedą Twoje przemyślenia, uczucia itd, niemniej bardzo
interesuje mnie , ujmę to tak lakonicznie, samopoczucie chorego dziecka na
różnych etapach rozwoju i chętnie porozmawiałabym na ten temat z Tobą. Gdybyś
kiedykolwiek miała czas i ochotę pogadac podaję numer gg 878513. Zapraszam.

[vharia]

limanowa2 napisała:

> Rozróżnijcie więc problem.
> a/jestem chora i moje dziecko też może być chore
> b/jestem zdrowa i nikt w mojej rodzinie na żadną genetyczną chorobę nie
> chorował, a los, przypadek, Bóg, geny, wirusy etc. jak kto woli, że mam chore
> dziecko.
>
> Większość osób, które wypowiadały się na – „nie” - miały na w
> zględzie właśnie
> punkt - a.
> Natomiast rzesza oburzonych niestety jest dotknięta przypadkiem z punktu –
> ; b.

Trafiłaś w sedno.
Jak widzę poglądy na przypadek "a" mamy identyczne. Pozdrawiam i dziekuję za
pouczający, osobisty post.

[oxygen100]

Oxygen100 w wielu miejscach, masz rację, jednak styl wypowiedzi lub urok
> niewidzialnego internetowego interlokutora sprawia, że być może lekka pycha
> przemawia przez Ciebie i dlatego źle zostałaś odebrana, albo jesteś tak dumna
i zadowolona z życia, że udało Ci się być szczęśliwą mamą zdrowego
> dziecka-gratuluję.

nie mam dzieci i raczej miec ich juz nie bede.

[vatum]

Zależy jaka by to była choroba... Jeżeli oboje rodzice nosza ten sam zły chromosom, to wystarczyłaby zmiana partnera by mieć zdrowe dziecko.
Gdybym chciała mieć drugie dziecko a pierwsze byłoby chore, to poszukałabym innego dawcy nasienia, czy nawet dawczyni jajeczka. Zawsze jest jakieś wyjście.
Rodzenie 3, 4 dzieci pomimo, że jest nikła szansa by któreś z nich było zdrowe, to głupota. Powiedziałabym nawet, że jest to krzywdzenie dzieci z premedytacja.
Żyjemy w czasach tak zaawansowanej technologii, że nie ma co "gdybać" tylko robić badania. Ręce opadaja jak słyszę, że pomimo dwójki, cy trójki chorych dzieci, matka ma następne, bo "myślała", że będzie zdrowe. Znam jedna pania co ma 4 dzieci z zespołem Downa, bo ona myślała....
Z drugiej strony nie raz jest to niedbałość lekarzy, którzy nie tłumacza zasad wad czy chorób genetycnych dlatego też kobiety myśla, że to "przejdzie" i rodza kolejne chore dzieci.
Ja mam wadę genetyczna. Dla całej rodziny był to dramat a ja w ogóle tego nie dostrzegam. Gdyby moje dziecko urodziło się z ta sama wada, nie byłoby to dla mnie dramatem. Ale drugiego dziecka bym wtedy nie rodziła. Albo zmieniłabym partnera by wada miała mniejsze szanse na powtórzenie

[ruda110]

Chciałam tylko powiedzieć, że takie dyskusje to tylko teoria... Moja córeczka
miała niespełna roczek gdy zmarła z powodu nieuleczalnej choroby genetycznej.
Była naszym drugim dzieckiem (starsza córeczka jest zdrowa, a my nie byliśmy
świadomi nosicielstwa tego paskudztwa). Zanim Marysia przyszła na świat, a
życie płynęło nam bezproblemowo, tzn. zwyczajnie, wielokrotnie wypowiadałam
sądy typu: "Ja nigdy..., Na twoim miejscu zrobiłabym..., Gdyby coś, to ja...
itp. Choroba Marysi, jej cierpienie i obecność pozwoliły doświadczyć mi uczuć
i emocji, o których istnieniu nie miałam pojęcia. Wiem teraz, że ludzie
podejmując różne decyzje mogą kierować się doświadczeniami i nauką, o których
mi się nie śniło. Wierzę, że każde życie pochodzi od Boga, i jesli rodzi się
dziecko to dlatego, że On tak chciał; a mimo to brak mi konsekwecji. Decyzję o
kolejnym dziecku na razie podejmuję na własny rachunek i nie pzoztawiam Bogu
wolnej ręki. Boję się zajść w ciążę, boję się cierpienia mojego dziecka, boję
się śmierci. Stosuję zabezpieczenia i mam nadzieję na zrozumienie u Góry. Może
kiedyś zdecyduję inaczej, ale proszę nie oceniajcie nas... Monika

[limanowa2]

Dokładnie tak jest, ale zauważ, że z reguły tak jest dopiero gdy problem taki
dotknie człowieka OSOBIśCIE. Doskonale zrozumiałaś, że to co dane było przeżyć
Tobie niekoniecznie tego samego doświadczyło dziecko-stąd jest dla mnie
całkowicie niezrozumiałe jak kobiety wiedząc, że mogą przekazać chorobę decydują
się na dziecko-czysty egoizm! Mało tego niekiedy chora matka twierdząc, że jej
"jakoś" się w życiu udało ma męża /w końcu jaki ojciec musi być/to i może
dziecku się uda.Według mnie nie bierze także pod uwagę wielu innych okoliczności.
Decyzję o
> kolejnym dziecku na razie podejmuję na własny rachunek i nie pzoztawiam Bogu
> wolnej ręki. Boję się zajść w ciążę, boję się cierpienia mojego dziecka, boję
> się śmierci. Stosuję zabezpieczenia i mam nadzieję na zrozumienie u Góry
hej dlaczego tylko uczucia pozostawiasz Bogu, a naukę nie ? )

[gwladys]

a czy zdecydowałabyś się na kolejne dziecko, gdybyś pierwsze urodziła całkiem
zdrowe a ono umarło śmiracią tzw. łóżeczkową? czy to odpowiedzialne decydować
sie na drugie??? a czy zdecydowałabyś się na dziecko po poronieniu pierwszego?
czy to normalne, że kobiety się decydują?
ja zdecydowałabym się, bo dziecko to dziecko. macierzyństo. może nawet egoizm
macierzyństwa polegający na posiadaniui dziecka tylko i wyłącznie dla mojej
radości osobistej Nawet choergo dziecka, które być może umarłoby za szybko, ale
trzeba się cieszyc ze wspólnie spędzonego czasu, że miałam okazję z nim być,
dotykać, przytulać, że miałam szansę dać mu jego szansę.

[ruda110]

Coś w tym jest, bo przecież pragnienie bycia matką jest wpisane w naszą naturę
i nie ma chyba nic wspólego z egoizmem.

[limanowa2]

Pomyliłam się i nieprawidłowo umieściłam odpowiedz.Patrz wyżej

> Coś w tym jest, bo przecież pragnienie bycia matką jest wpisane w naszą naturę
> i nie ma chyba nic wspólego z egoizmem.

Coś w tym jest, bo przecież pragnienie bycia ZDROWYM jest wpisane w naszą naturę
i nie ma chyba nic wspólego z egoizmem.Prawda?

Dlaczego składając sobie życzenia z bliskimi ZAWSZE zaczynamy jak mantrę
ZDROWIA.....

Pozdrawiam.

A IMO ma wiele wspólnego z egoizmem

[sir.vimes]

Co więcej - w ogóle chciane dzieci rodzi się z egoizmu. Bo się je chce.
One się na świat nie proszą. I nie ma co , za przeproszeniem, chromolić o
instynktach.
Warto tylko zadbać by był to egoizm zdrowy.
Bo rodzenie dziecka by sobie kilka lat poleżało w szpitalu , W STAŁYM BÓLU, bo
ktoś chce sobie coś poprzytulać - to dla mnie nie jest normalne po prostu. Psa
sobie lepiej kupić albo jeszcze lepiej chomika, bo najłatwiejszy w obsłudze.

Ważne

[sir.vimes]

Mój post jest odpowiedzią tyczącą sie WYŁĄCZNIE postów gwladys i rudej100 czy
jakoś tak.

[sir.vimes]

Mam w dalekiej rodzinie osobę chorą -żyjącą w ciągłym bólu. Lub doraźnie
naćpaną morfiną czy czymś podobnym.

ŚWIADOMIE - najgorszemu wrogowi takiej choroby, takiego stanu nie życzę, co
dopiero dziecku.
Ta choroba wyklucza wszelką aktywność życiową, wszelką radość z czegokolwiek,
choćby smaku czekolady - całus mamusi też nie cieszy.
Czym innym jest kochać chore dziecko, walczyć o chwile szczęście, walczyć o
radość w choćby krótkim życiu - czym innym świadomie powołać na świat
człowieka, który tak jak w tym przypadku, będzie znać właściwie tylko ból.

[guderianka]

może właśnie takie pytanie -szczegółowe-powinno było zostać postawione w
dyskusji? tak wiele jest przeciez schorzeń i chorób. w rozmowie zrobił nam sie
misz_masz-wiele nazw, niepełnosprawności a przecież wg mnie czym innym jest
choroba skazująca na ciągły ból a czym innym choroba dająca szanse normalnie
egzystowac. czym innym jest szansa urodzenia chorego dziecka 1na 300000 a czym
innym 1na 50

[sir.vimes]

Tak, też mi się tak wydaje.
Są różne choroby. Ktoś może wypowiadać się mając na myśli najczarniejszy
scenariusz - ktoś inny myśli raczej o lekkich upośledzeniach czy chorobach
powodujących zaledwie niedogodności.
I powstaje multum monologów zamiast dyskusji.

[limanowa2]

Zgadza się. I należy pamiętać, że nawet jeśli walczy się o jakieś odpryski
normalności dla chorych dzieci, to one kiedyś będą dorosłe. Co wtedy jak im
wytłumaczyć, że chciałam mimo, że wiedziałam... Wtedy tych rodziców może już nie
być na świcie, więc jak to nie tłumaczyć jak egoizm ? Chcieli urodzili, pobawili
się, poprzytulali, a dalej...
TO JEST NIEDOJRZAłOść I NIEODPOWIEDZIALNOść.

[gofer73]

limanowa2 napisała:

> Zgadza się. I należy pamiętać, że nawet jeśli walczy się o jakieś odpryski
> normalności dla chorych dzieci, to one kiedyś będą dorosłe. Co wtedy jak im
> wytłumaczyć, że chciałam mimo, że wiedziałam... Wtedy tych rodziców może już
ni
> e
> być na świcie, więc jak to nie tłumaczyć jak egoizm ? Chcieli urodzili,
pobawil
> i
> się, poprzytulali, a dalej...
> TO JEST NIEDOJRZAłOść I NIEODPOWIEDZIALNOść.

Mówiłas to swojej mamie?

[vharia]

Limanowa wypowiedziała się bardzo jasno, że jej mama należała do (na szczęscie) większości, która nie planowała, tylko tak się samo stało i taj jak i limanowa została przez los postawiona przed faktem dokonanym.

[limanowa2]

Mówiłas to swojej mamie?

Moja mama nie wiedziała o tej chorobie ani tata. To pierwszy przypadek w naszej
rodzinie.
Obecnie mówię, że w następnym wcieleniu (gdy wykona badania i będzie coś nie
tak) ma mnie usunąć. Jakkolwiek to dziwacznie brzmi.

[guderianka]

ja myślę limanowa że nie ma takiego rodzica -a przynajmniej szczerze w to
wierzę- który celowo z premdytacja narażałby i dziecko i siebie na cierpienia i
sam utrudniał sobie życie. bo mimo wielu radości życie z dzieckiem chorym jest
w wielu względach przesrane-w sensie zmeczenia,wychodzenia, wyjazdów-itp. nie
wierze i nie uwierze ze jakis rodzic wiedząc ze ma dajmy na to 89%szansy
urodzenia dzieciaka chorego-wdepnie w to swiadomie
musi byc cos wiecej poza egoizmem-nie moze byc tylko nieodpowiedzialność i
niedojrzałość. szkoda że nie wypowiedziała sie ani jedna mama która taką
właśnie decyzje podjeła
bo na dobra sprawe ta nasza dyskusja jest jak chodzenie po linie- coś tam ktos
wie, cos powie, doda-ale nie ma osoby która własnie dokładnie TO SAMO przeszła

[sir.vimes]

Ja myślę, że Limanowa "piła" do tej wypowiedzi:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=64395864&a=64653501
i brzmi to jakoś niespecjalnie także dla mnie.

[limanowa2]

Po podanym przez Ciebie linkiem to nie jest moja wypowiedź.Nie bardzo więc rozumiem.

[sir.vimes]

Zalinkowałam wypowiedź do której chyba się odnosiłaś, nie twoją.

[limanowa2]

Pozwoliłam sobie tak na szybko przesłać coś na priv, żeby nie zrobiło się za
medycznie. Mam nadzieję, że nie masz mi tego za złe

[sir.vimes]

Zanim się wyśle do kogoś złośliwy mail, warto chociażby przeanalizować drzewko
na forum. I nie doszukiwać się wszędzie wrogów.

Ale nie, ogólnie nie mam ci nic za złe.

[limanowa2]

Dlaczego złośliwy? To choroba geneteyczna ciężka jak wiele innych, podobnie jak
moja. To była odpowiedź na Twój post gdzie posądziłaś mnie, że "piłam". W ten
sposób uzasadniłam, że czasem chcesz dosłownie przytulić, pogłaskać, a się nie
da FIZYCZNIE.tak jest właśnie w przypadku tych dzieci.
Ja nigdzie się nie doszukuję wrogów.Wręcz przeciwnie.

> Zanim się wyśle do kogoś złośliwy mail, warto chociażby przeanalizować drzewko
> na forum.

No cóż wiem o tym /przepraszam/, ale powiedz to moim niesubordynowanym ruchom
kończyn nad którymi nie zawsze jestem w stanie zapanować, ok?

Limanowa

[sir.vimes]

Dziewczyno, a raczej kobieto.

Naprawdę nie znasz wyrażenie "pić do czegoś" czyli do czegoś się odnosić.
Dziwne, bardzo dziwne. Szczególnie, że twoje wypowiedzi są językowo poprawne.

Poza tym - gdybys przeanalizowała drzewko , co ci radziłam - zoorientowałabyś
się , ze potępiam posty o przytulaniu i całuskach bo ZNAM osobę , której
sprawia to ból (jak ci się chce poczytaj moje posty).
Co do ostatniego zdanie - jeżeli bierzesz udział w dyskusji to na równych
zasadach.

[limanowa2]

Ja doskonale zrozumiałam Twój stosunek do przytulania na -nie.
Mówiąc o piciu także to zrozumiałam stąd cudzysłów.
Być może nieprecyzyjnie się wyraziłam, bo wbrew pozorom moje wypowiedzi nie
zawsze są poprawne /zwłaszcza pod względem stylistycznym/ stąd nasze
niezrozumienie, no i oczywiście net robi swoje.

> Co do ostatniego zdanie - jeżeli bierzesz udział w dyskusji to na równych
> zasadach.
google - spastyka.To tyle.
Jeśli znasz sposób,żeby w tym względzie zapewnić równe zasady to dostaniesz
Nobla-zapewniam
Proponuję zakończyć nasz dialog bo zdecydowanie odbiega od tematu i zupełnie
niczego sensownego nie wnosi, no może oprócz krzty złośliwości.ok, pozdrawiam i
pa, życzę zdrowia.

[sir.vimes]

Szczerze mówiąc - trochę kręcisz Gdybyś zrozumiała idiom "pić do czegoś" nie
zarzucałabyś , ze pomawiam cię o picie.

A co do równych zasad NA FORUM - WSZYSCY na forum starają przestrzegać się
netykiety, nie obrażać rozmówców; niezależnie czy piszą siedząc na wózku, leżąc
w szpitalu czy w jakiejkolwiek innej sytuacji.
Myślę, że często myli się dwie sprawy - oczywistą niemożność wyrównania
WARUNKÓW wszystkich ludzi z równymi ZASADAMI. Niepotrzebnych złośliwości czy
nie szanowania rozmówcy nie bardzo da się usprawiedliwić chorobą, bo to nie ma
nic wspólnego.
Myślę, że wbrew pozorom ta rozmowa wiele wnosi do tematu.

[limanowa2]

Powtarzam picie, cudzysłów i ponawiam raz jeszcze przeczytaj uważnie mój ostatni
post do Ciebie.D O K ł A D N I E.
Zamykam dyskusję z Tobą ponieważ ona nic nie wnosi do tematu :Czy zdecydowałabyś
się na dziecko gdy... Podejmujesz dyskusję na temat idiomu - sorry to nie to
forum.Poszukaj innego, jak to się ma do głównego wątku?Odpowiedz sobie sama, bo
ja nie potrafię i myślę, że wiele innych osób tutaj także .
Nie interesuje to nikogo oprócz Ciebie samej.Po prostu lubisz mieć ostatnie
zdanie, a to już Twój problem.
Pozdrawiam

[gofer73]

ja bym do twojej listy dodała również i kase - do utrzymania chorego dziecka
musisz mieć duuużo pieniędzy, co w naszym Kraju raczej się nie zdarza. Smutne
ale prawdziwe.

[limanowa2]

Dokładnie, ogrom kasy.
Przepraszam, ale odpowiedz do jednego zadanego przez Ciebie pytania umieściłam
nie pod tym postem co trzeba było-przepraszam.

> Zgadza się. I należy pamiętać, że nawet jeśli walczy się o jakieś odpryski
> normalności dla chorych dzieci, to one kiedyś będą dorosłe. Co wtedy jak im
> wytłumaczyć, że chciałam mimo, że wiedziałam... Wtedy tych rodziców może już
nie
> być na świcie, więc jak to nie tłumaczyć jak egoizm ? Chcieli urodzili,
pobawil
> i
> się, poprzytulali, a dalej...
> TO JEST NIEDOJRZAłOść I NIEODPOWIEDZIALNOść.

Mówiłas to swojej mamie?


Zeby było jasne, raz jeszcze:Moja mama nie wiedziała o tej chorobie ani tata. To
pierwszy przypadek w naszej
rodzinie.
Obecnie mówię, że w następnym wcieleniu (gdy wykona badania i będzie coś nie
tak, będzie W I E D Z I A L A o CIEZKIEJ NIEULECZALNEJ CHOROBIE) ma mnie usunąć.
Jakkolwiek to dziwacznie brzmi.
Dlaczego? Wczytaj się uważnie w wątki o moim apetycie i chęci na życie.
Pozdrawiam i trzymajcie się.

[limanowa2]

Brak słów...
Nawet choergo dziecka, które być może umarłoby za szybko, ale
> trzeba się cieszyc ze wspólnie spędzonego czasu, że miałam okazję z nim być,
> dotykać, przytulać, że miałam szansę dać mu jego szansę.

A czy pomyślałaś, że może go ten dotyk i przytulanie bardzo boleć, uwierz są
takie choroby....
Czysty egoizm.Traktujesz człowieka jak zabawkę-przytulankę.
A co jeśli spędzałoby czas ciągle w szpitalu, pewnie byś odwiedzała, owszem, a
jak w domu jest drugie dziecko, które by Ciebie potrzebowało? Czy zdajesz sobie
sprawę co się dzieje w rodzinach gdzie jest kalekie dziecko, jakie napięcia, jak
wszystko się wywraca do góry nogami.
Zabójczo nieodpowiedzialna musisz być.

[coronella]

nie jestes na ich miejscu, więc nie możesz NIC powiedziec na ten temat, czy bys sie zdecydowała, czy nie.
A te kobiety, które musza decydować, mają ogromną odwagę, i ja chylę przed nimi czoła.

domy dziecka (!!!)

[vharia]

Chciałam zwrócić uwagę wszystkim postulującym, że dobrze jest kogoś poprzytulać, ze istnieją domy dziecka. Tam są dzieci, które już żyją i gorąco pragną, aby ktoś je pokochał. Chyba wszyscy o tym wiedzą.
Dziecku, które ktoś "planuje" nie stanie się krzywda, jeśli ktoś z planów z poważnych powodów zrezygnuje, raczej trudno skrzywdzić kogoś, kogo nie ma. Nie mogę zrozumieć, dlaczego osoby pragnące mieć rodzinę, kochające dzieci, pragnące dawać miłość itd. wolą narazić własne dziecko na ciężką chorobę niż adoptować dziecko porzucone. Jeśli to potrzeba dawania miłości je do tego popycha, to dzieci porzucone świetnie się do tego nadają, bo jej dramatycznie potrzebują. A jednak nie. Czyli co: strrrrasznie potrzebuję kogoś kochać i się nim opiekować, ale to musi być ktoś MÓJ?

A może (ostatnio był taki wątek) niektórym się zdaje, ze dzieci z domu dziecka są "nomen omen" genetycznie zaprogramowane, aby wyrosnać na pijaków i bandytów?

[gofer73]

Z domami dziecka po pierwsze nie jest tak łatwo. Moja siostra była
wolontaruszką w jedym z nich. Tam 80% dzieci ma nieuregulowaną sytuację prawną.
Rodzice nie chcą się zrzekać praw do nich bo a) becikowe b) takie dziecko gdy
dorosnie można zaskarżyć o alimenty (to to się w Polsce dzieje).
Większość tych dzieci jest z rodzin dysfunkcyjnych i po przejściach. Mają
głebokie urazy psychiczne i niestety są w wielu przypadkach obciązone płodowym
zespołem alkocholowym. Więc nawet jak już namowisz kochana mamusie do
zrzeczenia się praw rodzicielskich to dziecka samą miłością rodzicielską nie
wyleczysz. Możesz i nie wyleczyć i z fachową pomocą.
A jak już pisało wiele osob takimi rodzicami kieruje chęć posiadania zdrowego
dziecka i w końcu normalnego życia.
Po drugie do takiej adpocji trzeba mieć misję i samozaparcie a nie chęć
kochania (bo to tego faktycznie wystarczy pies).
Więc jeśli się udajesz do domu dziecka z chęcią adopcji to właśnie dlatego że
chcesz mieć adoptowane dziecko a nie dziecko.

[guderianka]

nie zmusisz człowieka by pokochał obce dziecko. na to trzeba czasu
natura tak nas urządziła, że matka i ojciec też mają 9mcy na dorastanie do roli
rodzica. w tym czasie zachodzą zmiany nie tylko w ciele kobiety ale również w
jej głowie. wiesz przeciez jaki cholerny wpływ na nasze całe postępowanie mają
hormony.
kobieta która nie była w ciązy i nie rodziła- nie masz szans mieć takiego
poziomu pewnych hormonów, bujawek nastrojow, od płaczu na reklamie z
dzidziusiem po śmiech. to bardzo ważne w macierzynstwie. nie można ot tak sobie
zostać rodzicem dziecka z domu dziecka

[joanna35]

Owszem, decydując się na adopcję dziecka nie masz szansy na burzę hormonalna
(akurat bez tego co wymieniłaś doskonale bym się obyła w ciąży), ale czasu
masz akurat tyle, żeby przygotować sie na przyjecie tego dziecka, całe
procedury trwaja mniej wiecej tyle ile donoszenie własnego potomka. Nawet
zwracana jest uwaga, żeby adoptowane dziecko było było młodsze od tego, które
już jest w rodzinie czyli żeby było tak jak to się normalnie w życiu dzieje.

[guderianka]

Nawet
zwracana jest uwaga, żeby adoptowane dziecko było było młodsze od tego, które
już jest w rodzinie czyli żeby było tak jak to się normalnie w życiu dzieje.

no tak. ale co w przypadku gdy kobieta NIGDY nie rodziła ani nie byla w ciązy?
Moja ciocia 18lat leczyła sie na niepłodnośc, kilkanaście razy poroniła po
zapłodnieniu in vitro. I dopiero po 18latach gehenny poczuła że jest gotowa do
adopcji.Niektóre kobiety nigdy nie są na to gotowe-i w sumie nie dziwię się.
Dziecko to nie zabawka ze sklepu. Pewnych instynktów taka mama nie ma i mieć
nie będzie

[joanna35]

No skoro przez tyle lat walczy się o dziecko to chyba jednak jakis instynkt się
pojawił?

[guderianka]

instynkt w sensie posiadania potomstwa i opieki-tak
jednak brakuje pewnych wewnętrznych stymulantów w trakcie sprawowania tej
opieki, pewnej intuicji

[sir.vimes]

W atkim razie ojcowie też nie mają , nie potrafią itp itd - w końcu nie
przeżywają ciążowej burzy hormonów.
Dla mnie to uproszczenie.

Adopcja nie dlatego jest trudniejszą drogą, że się mniej oksytocyny wydziela
czy coś.

[guderianka]

> W atkim razie ojcowie też nie mają , nie potrafią itp itd - w końcu nie
> przeżywają ciążowej burzy hormonów.
> Dla mnie to uproszczenie.

dokładnie-upraszczasz. u ojca też zmienia się wiele podczas 9mcy ciązy jego
partnerki-podobnie jak u zwierząt. samce zmieniają swój sposób bycia. jesteśmy
częścia natury i natura wymaga od nas pewnych zachowań. ciąża ma wpływ na
faceta w większym względzie niż przygotowania do adopcji

Adopcja nie dlatego jest trudniejszą drogą, że się mniej oksytocyny wydziela
> czy coś.

nie napisałam że tylko dlatego adopcja jest trudna że brak w niej hormonów.
Nadinterpretacja

[sir.vimes]

> nie napisałam że tylko dlatego adopcja jest trudna że brak w niej hormonów

No cóż, według mnie nie tylko tak napisałaś ale jeszcze kontynuujesz
udowadnianie, że tak właśnie jest.

A adopcja też jest częścią natury - dokładnie jak u zwierząt)) Wiele gatunków
opiekuje się osieroconymi młodymi.

[guderianka]

No cóż, według mnie nie tylko tak napisałaś ale jeszcze kontynuujesz
> udowadnianie, że tak właśnie jest

błąd w interpretacji
to jeden z czynników a nie jedyny

A adopcja też jest częścią natury - dokładnie jak u zwierząt)) Wiele gatunków
>
> opiekuje się osieroconymi młodymi

pokaż mi w takim razie zwierzę które idzie(leci, płynie) do miejsca gdzie jest
dużo porzuconych dzieci, wybiera sobie jakies i je wychowuje.
nie pokażesz-bo nie ma takiej sytuacji
zwierzęta opiekują sie podrzutkami-los decyduje za nie a nie one za los. wydaje
mi sie że rodzice nie mający dzieci którzy nagle znajdują na progu biedne
kwilące maleństwo znacznie szybciej i łatwiej zdecydują sie nad opiekę nad nim
niż gdyby mieli chodzic szukać wybierac czekać odpowiadac na pytania
uczestniczyc w badaniach i testach

[vharia]

Nie zapędzajmy się z porównaniami do zwierząt. Zwierzęta nie planują również rodzicielstwa, nie stosują antykoncepcji, nie robią testów genetycznych generalnie stale przyjmują to, co przynosi im los/natura. Przyjmują bez refleksji, co nimi właściwie sterowało.
Ludzie szczycą sie możliwością decydowania w wielu niedostępnych dla zwierząt względach, również w tym, jak zapatrywać sie na własne potrzeby i stany hormonalne.

[vharia]

gofer73 napisała:

> Z domami dziecka po pierwsze nie jest tak łatwo. Moja siostra była
> wolontaruszką w jedym z nich. Tam 80% dzieci ma nieuregulowaną sytuację prawną.

Szczerze: no to co? Oprócz pełnej adopcji można ustanawiać rodzinę zastępczą, otwierać rodzinny dom dziecka, albo stoczyć batalię o odebranie praw rodzicielskich biologicznym rodzicom. Ktoś miałby się decydować na batalię z chorobą genetyczną a wystraszy się komplikacji prawnych?!
>
> Rodzice nie chcą się zrzekać praw do nich bo a) becikowe b) takie dziecko gdy
> dorosnie można zaskarżyć o alimenty (to to się w Polsce dzieje).
> Większość tych dzieci jest z rodzin dysfunkcyjnych i po przejściach. Mają
> głebokie urazy psychiczne i niestety są w wielu przypadkach obciązone płodowym
> zespołem alkocholowym.

W niewielu. To po pierwsze. Po drugie ta sama sytuacja: ktoś miałby się czuć na siłach walczyć z głębokim upośledzeniem genetycznym ale wrodzony zespół akoholowy jest nie do przejścia?



>Więc nawet jak już namowisz kochana mamusie do
> zrzeczenia się praw rodzicielskich to dziecka samą miłością rodzicielską nie
> wyleczysz. Możesz i nie wyleczyć i z fachową pomocą.
To identyczna sytuacja, jak z poważnymi problemami genetycznymi.

> A jak już pisało wiele osob takimi rodzicami kieruje chęć posiadania zdrowego
> dziecka i w końcu normalnego życia.
???
W domach dziecka nie ma zdrowych dzieci? Uważasz, że kiedy ktoś ma poważne obciążenie genetyczne, to ma większe szanse na urodzenie zdrowego dziecka niż na jego adoptowanie??? Bardzo dziwne przekonanie.

> Po drugie do takiej adpocji trzeba mieć misję i samozaparcie a nie chęć
> kochania (bo to tego faktycznie wystarczy pies).
> Więc jeśli się udajesz do domu dziecka z chęcią adopcji to właśnie dlatego że
> chcesz mieć adoptowane dziecko a nie dziecko.

Głównym argumentem za ryzykowaniem urodzenia poważnie chorego dziecka było to, że ktoś da z siebie wszystkjo i zapewni mu takie warunki i otoczy taką miłością, że mu "wynagrodzi" i "stworzy dobre życie", czy coś w tym stylu. Czyli jest w stanie zrobić to w razie czego dla swojego dziecka i tylko dla swojego. Dla mnie więc argument o wielkim altruizmie i poświęceniu odpada, widzę potrzebę propagacji własnych genów i nic więcej. Dlaczego? Pamiętaj o jednej bardzo ważnej kwestii: mówimy o momencie p.l.a.n.o.w.a.n.i.a swojego rodzicielstwa (nie sytuacji, kiedy już je mamy), kiedy to chorego dziecka jeszcze nie ma, a te w domach dziecka jak najbardziej są. Są tam dzisiaj, jutro, za 10 lat też będą.

[guderianka]

vharia-ale zdrowa matka tez ma "szanse" na urodzenie dziecka chorego.
idąc takim tokiem rozumowania-ze dzieci z domu dziecka są "lepsze"niż ryzyko
rodzenia chorego można dojść do wniosku że po co w ogóle mamy rodzić?

p

[vharia]

Wszyscy mamy też "szansę", ze jutro wpadniemy pod samochód
Jest jednak ogromna różnica między zagrożeniem jakiemu każdy z nas podlega, tzw. średniej populacyjnej a zagrożeniem kiedy wiadomo, że rodzice są obciążeni. To są setki tysięcy czy miliony razy większe, w negatywnym znaczeniu tego słowa, "szanse".

[agata7712]

Nie zdecydowałabym sie na dziecko. Wystąpiłabym o adopcje.

[patysiak]

zdecydowanie nie

[ankab29]

To zrozumiałe, ze każda z nas pragnie urodzić zdrowe dziecko. Ale sory, jeżeli
urodzi się chore, to co -Sparta? Idziemy na wzgórze i zrzucamy? Podziwiam
oddanie i miłość mam chorych dzieci. Czy zdarzyło Wam się kiedyś szczerze
rozmawiać z mamą chorego dziecka? Mi tak. Napatrzyłam się na różne choroby
(genetyczne i nie) przy okazji pobytu mojego synka w szpitalu. Lęk przed chorym
dzieckiem minął mi bezpowrotnie jak po raz pierwszy - przyznam szczerze, że nie
bez wewnetrznego oporu- tuliłam "takie" dziecko na rękach. Nigdy nie zapomnę
tego spojrzenia - ciężko chorego dziecka, które miało ogromną wolę życia,
ciekawość świata...i ten uśmiech. Mimo choroby.

Poznałam mamę 10 mies dziewczynki z wadą genetyczną nerek (1 dziecko =
prawdop.1:1500 urodzeń, 2- dziecko wiązało sie z ryzykiem 50%). Ta mama
stwierdziła, że drugi raz już nie zaryzykuje...

A co do choroby- to napiszę truizm może ale przydarzyc się może niestety każdej
z nas (nikomu oczywiście nie życzę). Bo rzadkością jest dożywanie sędziwego
wieku bez choroby, bólu, cierpienia.