Dziewczyny, matki...mam mega doła!

[abi3]

Moje młode od poniedziałku zaczęło swój debiut w przedszkolu. W poniedziałek
się chwaliłam,że młody był tak przejęty pójściem do przedszkola,że z wrażenia
nie potrafił trafić nóżką do nogawki spodni DDDDD. Dzisiaj rano: ważka na
buźce...on nie chce do przedszkola. Zaprowadziłam go rano z ulubioną
podusią....on w ryk. Na siłę pani wyrwała go z moich ramion. Zawsze lgnął do
dzieci, do zabawek.Dzisiaj z nim rozmawiałam. Mówię mu: mamusia musi pracować,
zarabiać pieniążki jak tatuś, na chlebek, na soczek, na zabawki. Tłumaczyłam
mu chyba z 20 minut. Zrozumiał. Powiedział,że pójdzie jutro do przedszkola i
zabierze ukochanego misia...i,że lubi panią Małgosię. To 3 latek, wiem,że
jutro rano znowu będzie cyrk, a ja zalewając się łzami, wyjdę z tego
przedszkola mając przeświadczenie,że moje dziecko w jakiś tam sposób cierpi.
Jak to było u Was? Proszę, pocieszcie...

[triss_merigold6]

I po gwint tak długo tłumaczyłaś? Dziecko tylko się nakręca takim
długim pożegnaniem. Przestan się mazać, dorosła jesteś, dziecko
Twoją histerię i niepewność wyczuwa doskonale.
Krótka piłka: przychodzisz; buzi; papa; info, że mama przyjdzie po
południu, bo idzie do pracy. Info dodatkowe - wszyscy gdzieś chodzą,
dorośli do pracy a dzieci do szkoły i do przedszkola.

Triss...

[abi3]

Masz 100% rację. Ale proszę, zrozum....na dziecko czekałam 8 lat. Przez 3 lata
jego życia, byłam z nim w domu....Czy to choć troszkę mnie usprawiedliwia?

[triss_merigold6]

No owszem ale przecież nie możesz go trzymać przy spódnicy z
przekonaniem, że świat mu zrobi kuku.
Swoje posłałam do żłobkoprzedszkola na pół dnia jak miał trochę
ponad dwa lata. Na początku ryczał kilka dni, pani go odrywała siłą.
Po moim wyjściu ryczeć przestawał, zachowywał się kompatybilnie
społecznie i zaczynał sie mazać jak tylko wracałam. Po tygodniu
trafiła się wirusówka, ponad tydzień w domu i już dziecko się nie
mazało zostając w przedszkolu. W domu się wynudził.
IMO najgorsza jest wyczuwalna niepewność i strach rodzica, dzieci
jak psy odbierają emocje i reagują.

[abi3]

triss_merigold6 napisała:

> No owszem ale przecież nie możesz go trzymać przy spódnicy z
> przekonaniem, że świat mu zrobi kuku.

No pewnie, nie chcę go trzymać przy spódnicy, wbrew pozorom to bardzo rezolutne
dziecko. Każda matka jednak, uchylając rąbka własnej spudnicy, próbuje obronić
jednak przed "a kuku"
> Swoje posłałam do żłobkoprzedszkola na pół dnia jak miał trochę
> ponad dwa lata. Na początku ryczał kilka dni, pani go odrywała siłą.
> Po moim wyjściu ryczeć przestawał, zachowywał się kompatybilnie
> społecznie i zaczynał sie mazać jak tylko wracałam.
Właśnie tak samo mam


Po tygodniu
> trafiła się wirusówka, ponad tydzień w domu i już dziecko się nie
> mazało zostając w przedszkolu.
O!!!! Co do chorób, to dopiero się przygotowywuję.

W domu się wynudził.
Moje młode też się nudzi w domu. Dziwne PPP



> IMO najgorsza jest wyczuwalna niepewność i strach rodzica, dzieci
> jak psy odbierają emocje i reagują.

Zgadzam się w 100%.

[mamooschka]

Norma, chociaż pewnie Cię to nie pocieszy. Większość dzieci tak ma, powinno
minąć po kilku dniach. U nas minęło po tygodniu, a co ciekawsze po chorobach się
nie odnawiało.

[kali_pso]

Dzieci mają kryzysy- to normalne. W takiej sytuacji powinnościa
rodzica jest własciwa reakcja- schowanie nerwów do kieszeni i
wyciszenie emocji u dziecka. Unikaj raczej tych wielozdaniowych
tyrad, dlaczego to musi byc w tym przedszkolu a nie może dalej z
mamą w domuPostaraj się, aby moment rozstania nie przeciągał sie w
nieskończoność.
Nie wpędz sie tylko w poczucie winy- Twojemu dziecku krzywda sie nie
dzieje

[abi3]

Wiem , wiem....tylko to dla mnie takie trudne.On zawsze z mamą w domu, nagle
jest narażony na takie stresy....Mam mądre dziecko...on nie reaguje płaczem jak
mama po niego przyjdzie, tylko wielkim żalem; "Ja chciałem mamusię".......A mamy
nie ma.....

[kali_pso]

No widzisz teorię na temat:" Jak byc szczęsliwą mamą przedszkolaka"
masz opanowaną, gorzej z praktykąP
Przywykniesz, mały również...
Z tego co pamietam jedna z bajek terapeutycznych Marii Molickiej
dotyczyła własnie problemów z adaptacja w przedszkolu, może
spróbujesz poczytac małemu i porozmawiać z nim wieczorem?

[mathiola]

U nas dokładnie tak samo było - przez pierwszy tydzień, w drugim
było ciut lepiej, w trzecim sie polepszyło, po miesiącu
zaakceptował.
Trochę pomogła mu opowieść, którą sama dla niego wymyśliłam, a
której już dokładnie nie pamietam, ale na pewno była o chłopcu,
który był bardzo szczęśliwy, bo miał kochana mamę i kochanego tatę,
dużo zabawek w domu i było mu w żyiu bardzo dobrze. Az pewnego dnia
coś się zmieniło. Tata zaprowadził chłopca do przedszkola. Wcale się
to przedszkole chłopcu nie podobało. Było tam co prawda dużo
zabawek, ale nie było kochanej mamy i kochanego taty. I stał sobie
ten chłopczyk smutny koło szafki z zabawkami i bardzo płakał, bo
tęsknił za mamą i tatą. I wtedy podszedł do niego chłopiec.
Powiedział, że ma na imie Adaś i zapytał, czy chłopczyk chce się z
nim pobawić. Chłopczyk poszedł z Adasiem do kącika zabaw i bawili
się aż do końca dnia w rózne zabawy (tu następowała wymiana szeregu
ulubionych zabaw synka). Chłopczyk odkrył wtedy, że oprócz mamy i
taty fajnie jest mieć również przyjaciela! nigdy nie miał
przyjaciela a Adaś byl taki fajny!!
Musiałam maglować tą bajeczkę codziennie po dziesięć razy, już mi
nosem wychodziła, ale jemu pomagała. Chłopczyk miał na imię tak jak
mój syn Synek bardzo lubił tą bajeczkę.

[mathiola]

A i jeszcze jedno: U nas przez pierwszy miesiąc synka prowadził do
przedszkola tata. Bo pewne było, że on sie nie rozklei, a synek przy
nim bardziej fason trzyma.

[abi3]

Masz świętą rację....Tata co prawda się nie rozklei, ale jest ukochanym rodzicem
(bo tatuś pracował, zarabiał) a mama ta gorsza, bo cały czas przy dziecięciu
była. No ale cóż...pora dla mnie...by wydorośleć...choć mam 34 lata buhahahah

[mathiola]

No co ty opowiadasz? Dla kogo ale gorsza? Dla dziecka? Czy sama o
sobie tak myslisz? Bo mnie moje dzieci uwielbiają i hołubią, a tata
to... ten fajny facet, co się czasem w domu pokaże i się pobawi

[abi3]

mathiola napisała:

> No co ty opowiadasz? Dla kogo ale gorsza? Dla dziecka? Czy sama o
> sobie tak myslisz? Bo mnie moje dzieci uwielbiają i hołubią, a tata
> to... ten fajny facet, co się czasem w domu pokaże i się pobawi

Nie gorsza, ale taka na co dzień. Tatuś jest chołbiony, bo nie ma go na co
dzień...7 dni w tygodniu. Ale jak krzywda się dzieje, to i tak mamusia
najlepsza. Nawet teraz w przedszkolu....nie ma mowy o tatusiu, tylko o tym,że
mamusi nie ma. Ale dziecko tęskni za ojcem....bo tata robi samoloty(a mama nie
ma siły, buduje autostrady-a mama uczy wierszyków,,,,,) Tatuś póki co, ma w
rękawie bardziej interesujące zajęcia. A może jest tak bardzo interesujący
poprzez fakt,że jest mniej, dużo mniej obecny?

[mathiola]

Czyli norma. U nas tak samiutko, ale ja nie uważam siebie za tę
gorszą, dlatego że siedzę z dziećmi na codzień. Tata jest egzotyczny
i wyczekiwany, bo jest czasami i umie się fajnie bawić, ale mama
najwazniesza, bo przytuli kiedy źle i boli

[abi3]

OOOOOO właśnie to....i dlatego tak bardzo przeżywam te codzienne rozstania..
Ale pani go pochwaliła ostatnio. Leży na leżaczku, czas leżakowania...wszystkie
dzieci prawie usypiają, a on wali;" mam 3 latka, 3 i pół.....pani mówi:
Bartoszku, cicho...dzieci chcą spać, a on nic sobie z tego nie robi DDD

I tak mam stresa przed jutrzejszym rankiem ((

[mathiola]

I tak mam stresa przed jutrzejszym rankiem ((

jeszcze trochę będziesz miała, potem minie.
Nie zagaduj go, nie tłumacz, zostaw i wyjdź. To nie znaczy że nie
kochasz, tak po prostu trzeba robić.

Wiem....

[abi3]

Jakiś tam okres trzymania się maminej spódnicy bezpowrotnie minął.
Żal dławi serce, bo pamiętam jak dziś, jak położyli mi małego po narodzinach na
sercu. A dzisiaj ten człowieczek musi sam borykać się ze wszystkimi
niesprawiedliwościami świata.....Ojjjjjj.....
Ale wiem,że oprócz zabawy jest edukacja, integrowanie, samozachowawczość...to
bardzo buduje, ale nie ukrywam boli....

Mamo pokarz zęby:))))))

[blou1]

[blou1]

Za szybko.
Któraś z mam pisała że dzieco odbiera emocje rodzica, DOKŁADNIE!!
Mój syn w ubiegłym roku powiedział mi żebym POKAZYWAŁA ZĘBY kiedy
wchodzę na salę. Tzn MAM SIĘ UŚMIECHAĆ!!!!!!!!!!!!!!!!!! A ja
głupia, przejęta, spanikowana na maxa wchodziłam na salę i słuchałam
codzień tej samej relacji pani i było mi nie do śmiechu
Uśmiech zaczął pojawiać się u mnie na siłę, wesołe pożegnanie,
całusek, zamykam drzwi i.... dalej to już rola męża bo on odprowadza
dzieci.
W tym roku mam niestety to samo, chociaż to już pięcioplatek nadal
chodzi niechętnie. Zaczęła chodzić też moja trzylatka więc mam
płaczu z rana razy dwa
powodzenia

[mimiczka1]

Droga abi3,

nie udzielam sie za czesto na tym forum, ale zawsze do kawki
porannej zczytuje .Dzis postanowialm ze napisze bo to samo
przezywalm, wiem co czujesz. Ja oddawalam mojego synka do zlobka
gdzy mial skonczone 5 m-cy, to co wtedy czulam w sercu nigdy nie
zapomne, rozdzieralo mnie z bolu,oddawalam kruszynke lezaca w rece
obcej baby -tak wtedy myslam.Pierwsze dwa tygodnie byly masakryczne,
ale potem bylo juz coraz lepiej. Duza zasluga w tym "cioc" bo
naprawde jak przychodzilam po synka, mialm pelna informacje o nim co
robil przez caly dzien, dziecko wychodzilo z usmiechem , bylo
przebrane, najedzone i widzialm ze ciocie bardzo o niego sie
troszcza-to wszystko mnien uspokoilo. Teraz syn jest 16-
miesiecznym "kawalerem" zmienilismy zlobke (zeby byl blizej mojego
miejsca pracy) nie ma zadnego problemu idzie do zlobka z usmiechem,
wychodzi z niego radosny i to jest dla mnie najwazniejsze. Bardzo
duzo sie uczy w zlobku, jest otwarym, radosnym chlopczykiem. Moge ci
powiedziec tylko tyle badz cierpliwa i pozmo dziecku przejsc przez
ten trudny okres (badz co badz rozłaka z mama na dluższy czas), jak
go zegnasz miej usmiechnieta mine niech widzi ze wszystko jest oki,
ze oddajesz go w dobre rece , w konu uswiadomi sobie ze zawsze mama
po niego przyjdzie, ze to taki schemat. Pamietaj dzieci najlepij
wychowuja sie wsród i z rówiesnikami. Za kilka tygodni nie bedzie
chcial wyjsc z przedszkola Glowa do góry,potrrzebujecie troszke
czasu zeby to wsyztsko sie ulozylo-trzymam kciuki!!!!

[adudi]

ja tez oddalam corke do przedskzola w tym roku. 2,9 lat. szla
chetnie. troche podobno plakala, ale neiwiele. jednak w srode byl
kryzys, bo plakala przy spaniu, a wdomu zasnela mi sama jak wyszlam
na chwile z pokoju. obudzila sie, zsikala, plakala z pol godziny, a
potem lezala z godzine mi na kolanach i ja glaskalam. nie jest to
normlana sytuacja, bo moje dziecko normlanie nie jest w stanie
usiedziec nawet 5 minut w miejscu. chyba nie wysypia sie w
przedszkolu i po przyjsci jest zmeczona i marudna. do tego chyba
jest tam malo ciekawie, bo dzis juz placz i odpuscilismy sobie jeden
dzien. w poniedzilaek od nowa. poszla, bo moja mama jest juz
zmeczona no i lgnela strasznei do dzieci, kazdy spacer to bylo
szukanie towarzsytwa. chcialam, zeby szla, dziecko dobrze sie
rozwija wsrod rowiesnikow. ale wkurza mnie, ze chyba sie nie zajmuja
nia w przedszkolu.... zadnych wierszykow, piosenek, nic. w domu czy
u babci wystarczylo, ze raz jakis wierszyk uslyszala i potem ciagle
go powtarzala, a tu nic. do tego obaid o 11.30 z dwoch dan!
katastrofa.... chce o to spytac na zebraniu, ale czy jedna moge to
zmienic???
w pon. bedziemy dalej probowac......

[haga78]

abi
na pocieszenie napisze- to mija.

Mialam to samo tylko ze starszym juz dzieckiem (4,5). Tydzien
pochodzil, pozniej byla dluga przerwa ( swieta) i z powrotem byl
problem. Ja juz w domu mialam histerie.
I idac za rada poprzedniczek, dlugie pozegnanie i tlumaczenie to
blad.
Tez przezywalam i caly dzien az do odebrania z przedszkola mialam do
bani. Wyobrazalam sobie nie wiadomo co. Zawsze po moim wyjsciu
panie, dzieci odwracaly uwage mojego dziecka,szybko zapominal i
bawil sie switenie. Az do nastepnego ranka.
Trwalo to ok tygodnia.
Wrocilo tylko raz po wakacjach (prawie 5 lat).

Glowa do gory, bedzie lepiej.

[gaskama]

Abi, nie wiem, czy to Cię pocieszy, ale ja miałam tak z synem
praktycznie przez cały ubiegły rok, który był jego pierszym rokiem w
przedszkolu. U nas doszedł dodatkowo problem chorób. Syn był 11 razy
chory w ubiegłym roku. Chodził do przedszkola na pięć, maksymalnie
dziesięć dni i chorował. Każdy powrót po chorobie był trudny.
Powinnam dodat, że mój syn bardzo chętnie chodził przez piersze dwa
tygodnie do przedszkola (debiutował w sierpniu). Wzięłam nawet urlop
na ten okres. Chciałam małego odpierbać przed obiadkiem, ale nie
chciał wracać. Potem się przeziębił, posiedzial kilka dni w domu a
potem nastąpił kryzys. Długo by pisać. Zaliczyliśmy nawet wymioty
poranne. WIEM jednak, że przedszkole było i jest mu potrzebne.
Kryzysy były też tylko poranne, po zniknięciu mnie, niani lub taty
było już lepiej. Ale generalnie, to ubiegły rok był trudny. W tym
roku ruszył w poniedziałek do przedszkola i podoba mu się. Niestety
dziś musiał zostać w domu, bo ... znów jest chory. Dwa i pół
miesiąca wakacji minęło bez najmniejszego katarku, mimo ton
zjedzonych lodów, kąpieli w lodowatym Bałtyku, wielokrotnego
zmoczenia przez deszcz itd. itp. Wystarczyły 4 dni przedszkola i
przeziębienie. Ale to już zupełnie inny temat.
Trzymaj się! Z chłopcami jest ponoć trudniej. U syna w przedszkolu
po miesiacu przedszkola co rano tylko chłopcy buczeli. Dziewczyny
jakieś dzielniejsze są z reguły.

Dziś rano znowu histeryczny płacz....

[abi3]

Dziękuję dziewczyny za slowa otuchy. Cóż mam zrobić? Nie mam innego wyjścia, do
pracy chodzić muszę i chcę, wiem także,że malcowi potrzebny jest kontakt z
rówieśnikami i nauka. Jedyne, czego boję się najbardziej, to tego że taki stan
będzie trwał i trwał.
P.S W przedszkolu żegnam się z nim krótko, buzi papa, mama wróci po ciebie po
obiadku.
Tłumaczyłam mu długo w domu, dlaczego musimy z tatą pracować, a on dlaczego musi
chodzić do przedszkola.
Wiem,że w przedszkolu musi być krótka piłka.
Dopiero za drzwiami przedszkola wybucham...
Kurcze, a myślałam,że pójdzie to bardziej gładko.

[gaskama]

Trzymaj się, wiem, że Ci trudno. Ja tak się denerwowała, że chudłam
po 3 kg tygodniowo. A ja byłam jeszcze przekonana, że z moim synem
nie będzie problemów, bo od 8 miesiąca był z nianią. Zostawał sam z
moją mamą, z mężem mojej niani, z moim ojcem. Poza tym jest bardzo
ekstrawertycznym dzieckiem, otwartym, towarzyskim. A jednak było
inaczej. Nigdy nie zapomnę, jak odrywała go ciocia ode mnie a on
łkał "mamo, boję się, nie zostawiaj mnie". Sama prawie wymiotowałam
z nerwów. I jest tak, jak pisała triss, dziecko to wyczuwa.

[joasiiik25]

Kazde rozstanie matki z dzieckiem jest ciezkie dla obydwu stron.
Moj 3,5 latek od poniedzialku chodzi do przedszkola( nie ma zadnych
problemow, chetnie idzie bez placzu) ale to dzieki temu,ze chodzil
wczesniej (od 13m.z) do zlobka.
Pamietam pierwszy dzien kiedy zaprowadzilismy syna do zlobka(maz
wzial wolne na ten dzien). Maly plakal wolajac " tati" a my stalismy
bezradni...tak trzeba bylo bo obydwoje pracowalismy. W zlobku jakos
sie nie rozkleilam....ale po wyjsciu zadawalam "durne " pytania
typu: kochanie jak myslisz maly placze?, chyba jest mu tam dobrze?
mam nadzieje,ze go tan nie bija....itp.
Po domu snulam sie patrzac na zegarek, w pracy z niepokojem zerkalam
na komorke, po pracy wsiadalam w taksowke i jechalam po syna. Ale
jakos szybko niepokoj mi minal, kiedy zobaczylam,ze syn jest
szczesliwy i z kazdym dniem rozstania byly coraz lepsze. Moj maz
czasami twierdzil (na samym poczatku zlobkowania) ze jestem bez
serca bo kazalam pani wziac dziecko ode mnie....ale ja nie chcialam
niepotrzebnie przedluzac chwili rozstania, mimo,iz samej chcialo mi
sie ryczec! Przy dziecku musialam byc w tamtym momencie stanowcza i
chlodna. Moj maz do tej pory mi to wypomina.

Poniedzialkowe rozstanie bylo krotkie, cieple i radosne.
We wtorek maly zaczal sie ociagac (w domu) z pojsciem,ale wie,ze
mama z tata chodza do pracy i sam w domu zostac nie moze.

Kazde dziecko rozstanie przezywa inaczej, kazda matka chce dla swego
dziecko dobrze.