jak pokonać strach?

[dziubelek2]

jakiś czas temu mieliśmy wypadek, a właściwie kolizję, bo na szczęście nic
(fizycznie) nikomu się nie stało. młody chłopak zajechał nam drogę - poznałam
na własnej skórze, ile myśli może człowiekowi przelecieć przez głowę w
ułamkach sekund w sytuacji zagrożenia.pierwsza - dzieci są zapięte, nie
powinno im się nic stać. druga - czy będzie bardzo bolało.trzecia - jeżeli
się wywalimy na dach to pasy powinny utrzymać dzieci w fotelikach. czwarta -
żeby się tylko auto nie zapaliło.
widziałam oślepiający błysk świateł, pózniej tylko BUM i pisk dzieci.
chyba Opatrznośc nad nami czuwała, bo wyszliśmy wszyscy bez szwanku.
ale ucierpiała psychika. córcia nie chciała wsiąść do samochodu, chowała się
w łazience, gdy mieliśmy gdzieś jechać. jak już dała się namówić, to przez
dłuższy czas jeżdziłam trzymając ją za rękę. a synek wciąż dopytywał się, czy
ten pan nam nie zajedzie drogi, czy nie wpadniemy do dołu i tak w kółko.
a mi pozostał strach, ogromny strach. w każdym kierowcy widzę tamtego, jadę z
zaciśniętymi szczękami. nie ma mowy o tym, żebym to ja wsiadła za kierownicę.
ale i tak cały czas obserwuję drogę.
czy któraś z was przeżyła coś podobnego? jak się przełamać, jak pokonać tego
tchórza, który jest we mnie od tamtego dnia?
dawniej lubiłam jazdę samochodem, teraz traktuję ją jako zło konieczne.
pozdr.anka

[cytrynka3]

Hej
Wiem, co czujesz. My przeżyliśmy wypadek dość dawno temu.
Zbliżało się Boże Narodzenie. Byliśmy w trasie. Śnieg,
ślisko, droga dwukierunkowa (po jednym pasie w każdą
stronę). Jadąc mniej niż 40/h wpadliśmy w poślizg i
samochód zjechał nam na pas, po którym samochody jechały
w przeciwnym kierunku. Jak się potem okazało, w służbowym
aucie były letnie opony!!! Tylko dzięki świetnym
umiejętnościom mojego mężą żyjemy. Skończyło się na
drzewie i wzywaniu pomocy drogowej. Ale Tira, który omal
w nas nie wjechał widzę do tej pory.
Mam dwa prawa jazdy (zrobione chyba już po wypadku) ale
boję się sama prowadzić i próbuje przełamać ten
lęk...jeżdżąc jak najwięcej (mąż siedzi z tyłu koło córci).
Pozdrawiam
Cytrynka
P.S. Może kiedyś przełamiemy ten strach.

[dziubelek2]

wiem, jak spadniesz z konia, to jak najszybciej wsiadaj znowu, bo z czasem
strach będzie jeszcze większy. tyle, że ja nie chcę już jezdzić. gorzej, bo
obawiam się także wtedy, gdy kieruje mój mąż. już nie jestem tak głupio ufna,
że z każdej sytuacji podbramkowej wyjdziemy cało. a dodatkowym obciążeniem jest
fakt, że przeważnie jedziemy w pełnym składzie, tzn. z dziećmi.
pozdr.anka

[aniahrabi]

Też miałam wypadek ale byłam pasażerką. Nie miałam jeszcze dziecka i to jest
zasadnicza różnica. Myślę, że wtedy obciążenie psychiczne jest większe. Ale i
we mnie był później strach przed jazdą samochodem. Tym bardziej, że ucierpiałam
fizycznie w tym wypadku. Ale ten strach minął. Po prostu początkowo unikałam
jazdy w pobliżu miejsca wypadku. Trasę tą po raz pierwszy przejechałam
autobusem PKS. Do samochodu, w którym miałam wypadek nie wsiadłam już nigdy, bo
nadawał się tylko na części. Ale to nie jest głupie, żebycie "odczarowali" to
miejsce wypadku przeżywając w nim inne emocje. Twoja córcia też tego
potrzebuje. Może przewieź ją innym samochodem? Albo kto inny będzie kierowcą?
Jedźcie powoli, rozmawiaj z nią, trzymaj mocno lub zabawiaj. Ten strach mija,
zapewniam choć potrzebny jest czas. Zwłaszcza córeczce. Pozdrawiam i życzę
szerokiej drogi. Ania mama Dominika.

[dziubelek2]

córeczka już nigdy nie wsiadła do tamtego samochodu, o tym nawet nie mogło być
mowy.
powoli zapominają, chociaż na zawsze chyba coś im w główkach pozostanie.
gorzej ze mną - jechaliśmy już wiele razy obok tamtego miejsca i nadziwić wciąż
się nie mogę - jednak mieliśmy wiele szczęścia - zmieściliśmy się autem na paru
metrach wolnej przestrzeni - za nami zostały zabudowania, a przed nami
słupy.gdybymy tak uderzyli w jedno, albo drugie.....chyba nie pisałabym dziś
tego postu.
staram się ponownie polubić jazdę samochodem, ale na razie z marnym skutkiem.
pozdr.anka

[wieczna-gosia]

Dziubelku, a moze szkola doskonalenia jazdy?
Nie wiem gdzie mieszkasz ale sa w ogole takie szkoly co ucza zacdhowania w
podbramkowych sytuacjach. I czlowiek oswaja niebezpieczenstwo. Ale tak czy
inaczej ja wzielabym kilka lekcji doskonalacych, zeby ktos inny wyksztalcony
mi powiedzial ze jezdze dobrze, podniosl mi samoocene.
Zdarzaja sie takie wypadki. Ja tez mialam stluczke gdy moj maz byl w Anglii,
wiec musialam od razu wsiasc za kierownice, a potem jeszcze do niego pojechac
z 4 dzieci Kosztowalo mnie to duuuzo nerwow, ale przed ta trasa wlasnie
pojechalam do szkoly jazdy i bylo lepiej.

[dziubelek2]

mój mąż doradza mi to samo - chyba rzeczywiście nie byłby to głupi pomysł.
pozdr.anka

[jo.st]

Nie wiem, nie potrafię powiedzieć jak sobie z tym poradzić. Moje przykre
wspomnienia wiążą się z innego rodzaju wypadkiem: przechodzilam na pasach przez
ulicę kiedy wjechał na mnie 17 latek. Obudzilam się po tygodniu...
Staram się o tym nie mysleć, nie mam stracha w przechodzeniu przez jezdnię,
ale... wyjąca karetka pogotowia doprowadza mnie do szału, tak jakby przypomina
mi o tym, co się wówczas stało. Dziś rano też gdy jechalam do pracy
przejeżdżała koło mojego autobusu wyjąca "erka" i znów te łzy w oczach...
A stało się to (ten wypadek) dokładnie przed trzema laty. I wciąż we mnie
siedzi ten dziwny strach.

[dziubelek2]

współczuję ci bardzo. to jest chyba najgorsze - teoretycznie jesteś bezpieczna,
a w praktyce...
właśnie tego najbardziej się obawiam - co z tego, że ja pojadę ostrożnie, skoro
ktoś inny tej ostrożności nie zachowa, lub np. zaśnie, zasłabnie za kierownicą.

[joa_boa]

Lęk jest czymś tak naturalnym i powszechnym jak ból. To sygnał ostrzegawczy. I
nic dziwnego, że po traumatycznym, choć szczęśliwie zakończonym przezyciu boisz
sie nadal. Ten lek może trwać jeszcze kilka tygodni, może dłużej. Jeżeli będzie
nasilał się, pojawią sie inne objawy związane z lekiem - duszności, zawroty
głowy zwłaszcza w sytuacji "pierwotnie" lekorodnej - tzn. w samochodzie -
powinnaś pójść do psychiatry, bo nieleczone zaburzenia lekowe nasilające się,
mogą zinwalidyzować człowieka a leczenie ich gdy są zaawansowane jest
trudniejsze i długotrwałe.

[dziubelek2]

jakoś nie pomyślałam o psychiatrze, może dlatego, że w ogóle unikam lekarzy.mam
nadzieję, że nie będzie takiej potrzeby, w gruncie rzeczy jestem "silną babą".
tylko czy psychiatra doradziłby mi, jak przestać widzieć w innych kierowcach
zagrożenie?
pozdr.anka

[maak3]

psychiatra raczej przepisałby Ci leki zmniejszające lęk, po których i tak byś
nie mogła prowadzić samochodu....
tylko, że dawanie leków to likwidowanie objawów, a nie przyczyn lęku, a z tym
pomógłby Ci poradzić sobie psychoterapeuta
chyba,że joa_boa miała na mysli psychiatrę-psychoterapeutę....

[kacha222]

Pare lat temu mieliśmy straszny wypadek. Auto poszło do kasacji, my wyszliśmy
dzięki opatrzności i chyba mojemu przeczuciu, żeby zapiąć pasy (nigdy tego nie
robię!). Jeżdżę jako kobieta dużo, pojawił sie problem jak będę dojeżdżać do
pracy. Auto skasowane było moje, śliczna nowa toyota. Na drugi dzień po wypadku
mój mąż wsadził mnie w malucha siostry i kazał mi nim jeździć. Wtedy myślałam,
że SERCA nie ma - ale dzisiaj jeżdżąc dalej dużo i to od ponad dwóch lat z
dzieckiem, wiem, że miał rację!!! Takie antidotum na strach!! Pokonac go ....

[dziubelek2]

ja wprawdzie od tamtego czasu nie jeżdżę, ale zachowuję się w aucie tak, jakbym
kierowała - tzn. obserwuję drogę i "dyryguję" mężem. zdaję sobie sprawę z tego,
że takie zachowanie jest dla kierowcy denerwujące, ale nie potrafię się
powstrzymać. na szczęście mój mąż znosi to cierpliwie, tylko jak długo jeszcze?

[dylan2002]

Mam tak samo i nie wiem co z tym zrobić.Staram się nie unikać jazdy
samochodem,ale nic mi to nie pomaga.Jazda jest dla mnie udręką,a fobia
pozostała.Pisałam już o swoich lękach na forum i dziewczyny doradziły
psychoterapię.Właśnie szukam odpowiedniej osoby,która pomoże mi pokonać
strach.Trzymam kciuki,żeby ci się udało.
Julka