..czy przy dwójce dzieci jest łatwiej...?

[dendruszek]

czytając inny wątek natknęłam się na stwierdzenie, ze przy dwójce (i
więcej dzieci) jest paradoksalnie łatwiej, bo dzieciaki same się
bawią i rodzice mogą łatwiej zająć się obowiązkami domowymi.

Moje pytanko brzmi: czy tak jest faktycznie?
Ja mam tylko jednego uroczego łobuziaka, tzw. zywe srebro. Zajmuję
się po pracy tylko i wyłącznie nim. Ogarniam dom i gotuję dopiero
wieczorami jak mały śpi, albo jak mąż wróci do domu. Szczerze mówiąc
wydaje mi się, że drugie takie dziecko przewróciłoby nam dom do góry
nogami A może się mylę, czy faktycznie przy 2 jest łatwiej?

[lola211]

Zajmuję
> się po pracy tylko i wyłącznie nim. Ogarniam dom i gotuję dopiero
> wieczorami jak mały śpi, albo jak mąż wróci do domu.

Przy takim trybie to faktycznie - rodzenstwo twojego dziecka by cie
odciazylo(za jakis czas ofkors).BO PIWERWSZE LATA TO TYLKO PODWOJNY
OBOWIAZEK.
Ja mam jedynaczke, ktora od zawsze sama organizuje sobie wolny czas
i zabawy, w zwaizku z czym mam luzik.

Twoj syn nie potrafi /nie lubi bawic sie sam?

[kasiaba1]

Cha cha cha- i tak i nie że tak powiem

[kropkacom]

> Ja mam jedynaczke, ktora od zawsze sama organizuje sobie wolny czas
> i zabawy, w zwaizku z czym mam luzik.

To pozazdrościć. Znajomi z jednym dzieckiem ciągłe narzekają że mała na nich
nawisa

[e_r_i_n]

kropkacom napisała:

> To pozazdrościć. Znajomi z jednym dzieckiem ciągłe narzekają że
> mała na nich nawisa

Zalezy, jak sie dziecko nauczy.

[lola211]

To pewnie kwestia osobnicza, mnie sie tak fajnie trafilo.
Moja najblizsza kolezanka ma 2 dzieci i coz, w porównaniu ze mna ma
trudniej- musi sie niezle spinac i organizowac.Dzieci glownie bawia
sie osobno, bo wystepuje roznica wieku 3 lata i roznica płci.
A mlodsze non stop maminej spodnicy sie trzyma.

[kropkacom]

> To pewnie kwestia osobnicza,

Na pewno. U mnie syn z córką bawią się razem. Teraz (5 lat) już raczej zgodnie.
Z naciskiem na raczej W każdym razie ma dożo oddechu.

[kropkacom]

> W każdym razie ma dożo oddechu.

Miało być: "mam dużo".

[ammazuko]

U nas różnica wieku wynosi trochę ponad 2 lata i teraz maluchy (3lata i rok)
bawią się ładnie razem, ale jak córka była sama też nie mieliśmy z nią problemów.

[majmajka]

Bawia sie razem to fakt. Ale nie jest latwo, a juz na pewno nie latwiej. Jednak z cala pewnoscia jest cudownie, z wielu wzgledow.

[kropkacom]

Na początku trudniej ale kiedy dwoje dzieci jest już na tyle dużych żeby się ze
sobą bawić to jest DUŻO prościej. Ja mam teraz sporo wolnego czasu bo maluchy
się sobą zajmują.

[pikum]

Jak narazie jest trudno!córka 3.5 a syn 2.Ciągle kłótnie, bitki.Może
za pare lat......

[mma_ramotswe]

tak, tak jest faktycznie

[jusytka]

Prawdą jest, że nie słyszę w domu: - "Mamo, nudzę się", bo kompan do zabawy jest
obok Jak wożę na basen jednego, to równie dobrze mogę zawieźć dwóch.
Irytuje mnie czasem twierdzenie: - Z jednym sobie nie mogłam poradzić, to nie
wyobrażam sobie mieć dwóch...
Dwójka dzieci to większe koszty, ale nie 100% większe w stosunku do jedynaka.
Dwójka dzieci wymaga od nas więcej czasu poświęconego dzieciom, ale również nie
100% więcej od jedynaka.
Słowem, nie tak diabeł straszny ...

[guderianka]

żeby życie tylko na zabawie polegało ..wtedy byłoby łatwiej
Ale są sytuacje, w których jest trudniej, np. podczas jednoczesnego
załapania rotawirusa lub innego paskudztwa

[mim288]

Mnie z 2 łatwiej -różnica niecałe 3 lata. Bawią się razem. Nie
chorują i nic nie "łapia" więc ten problem mi odpada. Z dwójką
zyskałam "właściwe proporcje" - tzn nie rozwodzę się nad
nieistonymi drobiazgami. Ale ja lubię rodziny z wiekszą liczbą
dzieci i sama chciałabym taką mieć, więc pewnie nie kestem bardzo
typowa.

Rotawirus

[mathiola]

Właśnie się zmagam. Na razie tylko dwójka, jak trzeci załapie, to
się pochlastam.

[guderianka]

Mathiola- ja też. Starsza się męczy a dodatkową męką jest ZUM który
przechodzi i na który leków nie bierze (bo wymiotuje i biegunkuje),
w dodatku ma problemu z chodzeniem więc dojście do wc w takim stanie
graniczy z cudem

który dzień u ciebie?

[mathiola]

2 dopiero... Od wczoraj zużyłam jakieś 40 pieluch

[guderianka]

U nas też drugi dzień
Ja dałam Młodej w nocy Stoperan. Wymioty ma nadal ale rzadziej (nie
co 30minut) i stolca od 2 w nocy nie było

[mathiola]

mi w aptece pani powiedziała (ale to nie o dzieci chodziło, tylko o
mamę, która im to świństwo sprzedała), żeby nie zatrzymywać,
organizm musi się oczyścić... no to się, kurka oczyszczają....
Widać krąży ten wirus po naszym pięknym kraju

[guderianka]

Krąży
Moja młodsza miała zimą. Bite 7dni
Ale podobno jak się go przejdzie to drugi raz już w wersji bardziej
lightowej się łapie

[mathiola]

To fakt, moje mają 3 raz, za pierwszym prałam i czyściłam wszystko
wokół co 10 minut

[demarta]

a ja w szpitalu podsłyszałam, ze po trzech zachorowaniach się dzieci
uodparniają jak po szczepionce... możliwe to?

[mathiola]

nie wiem, ale bardzo bym chciała, żeby to była prawda

[rotera]

i po 3 i po 10 się nieuodparnieją
powiem to na podstawie mojego starszego 4latka, który namiętnie
łapie i załtwia mnie i męża
ale młodszy, dziś parwie 2 latek dostał po urodzeniu szcepionke
rotariks w 2 dawkach i NIC, nic go nie bierze!
bratu picie donosi, butelkami się dzielą nic, my zdychamy!
niestety szcepionka jest tylko dla maluchów i podaje się generalnie
w 6 i 12tyg, kosztowna bo 600 w sumie, ale jak policze
leki,homeopaty nux vomica (też nie tanie), ilość pampersów, smect i
zdychania to zwróciło mi się już rok temu.

[guderianka]

mathiola-jak u was
U nas ostatni paw był wczoraj o 15.30. Dziś brzuch boli ale...z
głodu. Wypiła od wczoraj szkalnkę wody i nie zwróciła. Idzie ku
lepszemu ? Dziś 3 dzień

[mathiola]

U nas... córka nawet w miarę, raptem trzy pieluchy od wczoraj
zafajdane. Ale synek tak się odparzył, że nawet jak zrobi kupę, to
twierdzi, że nie zrobił, żeby tylko go nie myć.
Najgorzej, że jutro chcieliśmy wyjechać, jak im się kurka nie
poprawi, to moja mama nie będzie chciała z nimi zostać (i nie
dziwne). Buuu. Poprawi się??

[guderianka]

Moja starsza git
Za to młodsza zaczęła -rzygała o 17-19 co 25minut, potem co 105minut-
teraz znowu co 25
Musi byc lepiej
Żebyś ty sie nie zaraziła,,


my też mieliśmy jutro wyjechać

[e_r_i_n]

jusytka napisała:

> Dwójka dzieci to większe koszty, ale nie 100% większe w stosunku
> do jedynaka.

Do pewnego momentu pewnie nie 100% wieksze.
Ale jak sie zaczynaja zajecia dodatkowe (rozne), nie mowiac juz o
studiach, to sie to raczej do 100% zbliza.

[kropkacom]

> nie mowiac juz o
> studiach, to sie to raczej do 100% zbliza.

Rozumiem że o kosztach mówisz Student to już dla mnie dorosły człowiek i
raczej sam sobie radzi. A co do zajęć dodatkowych wszystko kwestia dobrej
logistyki.

[e_r_i_n]

kropkacom napisała:

> Student to już dla mnie dorosły człowiek i raczej sam sobie radzi.

Coz, ja mam zamiar, wzorem moich rodzicow, zapewnic mojemu dziecku
mozliwosc ukonczenia dobrych studiow - a takie dla mnie sa studia
dzienne. I oczywiscie mam nadzieje, ze wzorem mnie i mojego
rodzenstwa, moj syn bedzie dazyl do samodzielnosci juz podczas
studiow, ale nie oznacza to zupelnego nie lozenia na dziecko od
momentu dostania sie przez nie na studia.

> A co do zajęć dodatkowych wszystko kwestia dobrej logistyki.

Przepraszam, ale co ma logistyka do oplaty za basen jednego i aikido
drugiego?

[kropkacom]

Więc mówisz o kosztach Tak, to oczywiste że są razy dwa. Dziwne żeby nie.
Pisząc o samodzielności nie miałam na myśli samodzielności finansowej. Faktem
jednak jest to że dzisiaj dużo studentów osiąga taką samodzielność już podczas
trwania studiów.

[e_r_i_n]

kropkacom napisała:

> Więc mówisz o kosztach

No raczej - skoro czesc o kosztach z postu Jusytki zacytowałam.
Juz dawno zauwazylam, ze troche wybiorczo czytasz i piszesz, zeby
pisac

> Pisząc o samodzielności nie miałam na myśli samodzielności
> finansowej.

Hmm, a jaka w temacie studentow inna mozna miec?

> Faktem jednak jest to że dzisiaj dużo studentów osiąga taką
> samodzielność już podczas trwania studiów.

Owszem. Co nie zmienia faktu, ze sie trzeba liczyc z tym, ze jednak
przez czas jakis studiujace dziecko bedzie trzeba utrzymywac.
Mam akurat przyklad w 'domu' niemalze - moja siostra tak sobie moze
ulozyc zajecia, ze praca z zarobki pozwalajacym na utrzymanie sie
samodzielne nie jest problemem (skonczyla wlasnie I rok studiow), z
kolei brat moze sobie dorobic, ale studia nie pozwola mu na taka
prace, zeby sie utrzymac. Poki co, bo po III roku studiow pewnie sie
o niego beda bic oferujac kase niedostepna dla niektorych z
kilkunastoletnim stazem.

[kropkacom]

> No raczej - skoro czesc o kosztach z postu Jusytki zacytowałam.
> Juz dawno zauwazylam, ze troche wybiorczo czytasz i piszesz, zeby
> pisac

Posypuje głowę popiołem o kosztach(finansach)nie myślałam. I myślę że autorka
pierwszego postu też nie. Moja wina.

> Hmm, a jaka w temacie studentow inna mozna miec?

Różną. Dla wielu mamuś student to ciągle dziecko. I niestety mój kuzyn jest tak
traktowany.

[e_r_i_n]

kropkacom napisała:

> I myślę że autorka pierwszego postu też nie.

Hmm, a ja nie odpisywałam na post autorki, tylko Jusytki.
Opcja 'drzewko' sie przydaje.

[kropkacom]

e_r_i_n, ale o co Ci chodzi? Obraziłam Cię? Skrzywdziłam? Czy jesteś tak po
prostu uprzedzona do mnie? Napisałam ze mój błąd i skąd wyniknął. Amen.

kropkacom i erin

[jusytka]

Zastanawiam się jaki "twój błąd" ?
Erin ma jedno dziecko, ale wydaje jej się, że jest większym ekspertem w kwestii
kosztów utrzymania dwójki dzieci i to jest najciekawsze.
Absolutnie nie jest prawdą, że koszty utrzymania dwójki dzieci to 100%
utrzymania jednego dziecka ani prawie 100%. Mówię to z PRAKTYKI, bo miałam jedno
dziecko, a potem dwoje, a nie dlatego, że mi się tak wydaje...
Trochę pokory ERIN, widzę że nie tylko mi trudno się z tobą dyskutuje...

[e_r_i_n]

jusytka napisała:

> Erin ma jedno dziecko, ale wydaje jej się, że jest większym
> ekspertem w kwestii kosztów utrzymania dwójki dzieci i to jest
> najciekawsze.

Znowu odwieczny argument - nie masz, nie wiesz.
A moze to, co pisze, to z doswiadczenia np. moich rodzicow? Bo sama
moja mam mowi, ze od pewnego momentu zauwazyla wzrost koszto o 100%
na kazde dziecko? Bo ja mialam zajecia takie, brat owakie, siostra
jeszcze inne? Bo teraz jak studiuje dwojka jej dzieci, to daje im 2
raz kwote x, a nie jak rok wczesniej kwote x razy jeden?

> Absolutnie nie jest prawdą, że koszty utrzymania dwójki dzieci to
> 100% utrzymania jednego dziecka ani prawie 100%. Mówię to z
> PRAKTYKI, bo miałam jedno dziecko, a potem dwoje, a nie dlatego,
> że mi się tak wydaje...

Napisałam w odpowiedzi na Twoj inny post, ze owszem, do pewnego
wieku wzrost ten nie jest o 100%. Zreszta od samego poczatku to
pisałam. Wiec moze problem nie w moim 'braku pokory', tylko w
dokladaniu do moich postow tresci, ktorych w nich nie ma?

[jusytka]

e_r_i_n napisała:
> Coz, ja mam zamiar, wzorem moich rodzicow, zapewnic mojemu dziecku
> mozliwosc ukonczenia dobrych studiow - a takie dla mnie sa studia
> dzienne.

Ja też, dlatego już teraz moje dzieci mają założone konta, na które regularnie
spływają na ten cel pieniądze. Jeśli będą sobie radzić sami - OK, jeśli nie,
będą mogły liczyć na nas, bez względu na to, czy będzie nam się wiodło lepiej
lub gorzej.
To jest tylko kwestia priorytetów w życiu i lepszej organizacji.

[e_r_i_n]

jusytka napisała:

> To jest tylko kwestia priorytetów w życiu i lepszej organizacji.

Oczywiscie. W mojej odpowiedzi na Twoj post chodziło wyłacznie o to,
ze w pewnym momencie posiadanie dwojki dzieci zwieksza koszty o 100%.

A ja nie chcę by dziecko M.U.S.I.A.Ł.O

[sir.vimes]

samo sobie radzić na studiach.

Wole by MOGŁO WEDLE WOLI studiować wymagające kierunki (jak np farmacja) przy
których nie da się pracować a nie MUSIEĆ ograniczyć się do tego za co będzie w
stanie za pierwszą pensję zapłacić i studiować zaocznie.

Chcę też by MOGŁO posmakować studenckich imprez, wyjazdów, a nie li i jedynie
obowiązków.


Studen moze dorabiać, zarabiać - ale nie powinien mUSIEĆ opierać się tylko na
tym co sam zarobi. Lepiej utrzymywać dziekco 3 -4 lata dłużej i zapewnić mu
większe możliwości niż odpuścić tuż po 18 ciesząc się , że "odchowane i z głowy".

[kropkacom]

Wybacz, ktoś kto w tej chwili nie zaczyna pracować na 4-5 roku studiów (nie
mówię o wakacjach) ma mniejszą szansę na dobrą pracę. Teraz przy zakończeniu
studiów dobrze widziane jest cv doświadczenie zawodowe. Jakiś czas temu
rozpisywała się o tym GW. Na intratnych kierunkach w dobrych uczelniach
większość studentów pracuje. Balowanie, laba jest fajna. Na rodzicach można
nawisać przecież w nieskończoność. Tylko czy po to są studia?

[lola211]

Zanim to dziecko zostanie studentem, trzeba niezle sie
wykosztowac.Umozliwic mu ksztalcenie sie na dobrym poziomie, dac
szanse.A to zwiazane jest z kosztami.
A zeby nie mieszkalo z nami do 30- tki trzeba by tez pomyslec
przyszlosciowo o zapewnieniu mu lokum.Ja przynajmniej siegam tak
perspektywicznie.
Mnostwo rodzicow jakich znam skupia sie na wydatkach typu ciuszki,
zywnosc.To nie sa koszty, tu mozna sobie swietnie poradzic.Ale co z
dziecmi starszymi? Ich nauka, zajeciami? Zapewnieniem startu w
dorosle zycie?

[kropkacom]

> Zanim to dziecko zostanie studentem, trzeba niezle sie
> wykosztowac.Umozliwic mu ksztalcenie sie na dobrym poziomie, dac
> szanse

Szkoła publiczna jest spisana na straty? Tylko prywatana czyli płatna? Rozumiem
kursy, korepetycje?

[sir.vimes]

Rozumiem
> kursy, korepetycje?



wyjścia do muzeum, teatru, ksiażki, wycieczki, zajęcia dodatkowe, materiały
plastyczne, materiały edukacyjne...

[kropkacom]

> wyjścia do muzeum, teatru, ksiażki, wycieczki, zajęcia dodatkowe, materiały
> plastyczne, materiały edukacyjne...

Ja nie wychowałam się w bogatej rodzinie a i do muzeum chodziłam, do teatru
również, materiały edukacyjne miałam zapewnione, zajęcia dodatkowe (język) też
miałam opłacony. Dodam że jedynakiem nie byłam.

[lola211]

Kurde, tyle sie napisalam i mi wcielo..

Mysle o szkole publicznej.
Wydatki dotycza kursow i zajec dodatkowych- jezyk, tance, basen
itepe.W moim miescie trzeba za to placic.a im dziecko starsze tym
wiecej kosztuje edukacja, hobby.

>miałam zapewnione

No oczywiscie, ze mozna.Kosztem rodzicow na przyklad.

Ja wychodze z zalozenia, ze mnie sie tez cos od zycia nalezy i po
sfinansowaniu potrzeb dziecka musze miec na swoje wydatki, nie tylko
podstawowe , ale i fanaberie.Model odkladania wszelkich
oszczednosci "na dziecko" to nie dla mnie.Ja tez chce pojechac na
fajne wakacje, wymieniac co jakis czas samochod na lepszy, kupic
fajny ciuch i selektywny kosmetyk.Mam miec na teatr, knajpe i inne
rozrywki.

A propos wakacji- wlasnie oplacam i organizuje dziecku te 2,5
mies.Lekkim twistem trzeba kilka tys. wybulic- wyjazd ze mna, wyjazd
z babcia, oboz zuchowy, pókolonie.Wszystko platne.

[kropkacom]

> Kurde, tyle sie napisalam i mi wcielo..

Znam ten ból

Bez urazy Lola ale czasami ma wrażenie że tutaj tylko mamy jedynaków mają patent
na danie potomstwu wszystkiego, co powinno dostać. Czyli szczęśliwego
dzieciństwa i szansy rozwoju. Masz rację z jednym dzieckiem to prostsze. Z
większą ilością dzieci też jest to możliwe.

[lola211]

To jest prosty rachunek ekonomiczny.Im masz wiecej dzieci tym musisz
miec wiecej kasy, zeby wszystkim zapewnic taki poziom zycia jak
rodzice jedynakowi.
Z 1 dzieckiem jest to latwiesze, dlatego wlasnie czesc z nas wybiera
taki wlasnie model.
Z
> większą ilością dzieci też jest to możliwe.

Owszem, jak najbardziej jest mozliwe.

Ale nie wowczas,gdy ma sie malo kasy.

[sir.vimes]

Wybacz,
ale student nie oznacza tylko 4--5 roku. Po pierwsze.

po drugie - cudowne i opłacalne doświadczenie można zdobyć np. jako wolontariusz
tudzież pracując przy fajnych projektach za symboliczną złotówkę. Utrzymać się z
tego natomiast nie da przy najlepszych chęciach.

Zaś doświadczeniem w telemarketingu czy innej obsudze klienta można sobie za
przeproszeniem - conieco podetrzeć szukając prawdziwej pracy.

"Na intratnych kierunkach w dobrych uczelniach
> większość studentów pracuje."

Szczególnie na medycynie , farmacji itp. No, nic tylko pracują ; na dwóch lub
trzech etatach co poniektórzy świetnie łacząc to z koniecznością "bywania" na
wykładach i laboratoriach.

[kropkacom]

> Wybacz,
> ale student nie oznacza tylko 4--5 roku. Po pierwsze.

Myślisz że chodzi mi o to żeby na studenta zupełnie nie łożyć? Nie. Wiadomo że
pieniądze zwłaszcza na początku są niezbędne. Jednak na przykładzie mojego
kuzyna (jedynaka) widzę czym grozi traktowanie rodziców jak skarbonki. Co
miesiąc duża kasa, do tego stypendium a on co tydzień wymiata mamie pół lodówki.
Do tego mama kupuje mu zapas papierosów na cały tydzień. W wakacje chłopak
zarobił duże pieniądze które wydał na samochód. Wybrał sobie drogi więc rodzice
dołożyli. Teraz doszły więc rodzicom kolejne koszty bo paliwa za darmo nie leją.

Wiem że są kierunki gdzie pracy w czasie studiów nie będzie. Jednak na wielu
jest taka szansa.

[jusytka]

kropkacom napisała:

> Wybacz, ktoś kto w tej chwili nie zaczyna pracować na 4-5 roku studiów (nie
mówię o wakacjach) ma mniejszą szansę na dobrą pracę. Teraz przy zakończeniu
studiów dobrze widziane jest cv doświadczenie zawodowe

Nie tylko teraz, kiedyś też tak było i ja jestem tego przykładem. Studiując
dziennie, biegłam na kilka godzin do pewnej agencji reklamowej i pracowałam za
niewielkie pieniądze. Po studiach tylko ja z naszego roku dostałam sie do
największej agencji reklamowej w mieście, gdzie studiowałam i zarabiałam
znacznie więcej niż koledzy/koleżanki z roku.
Jestem jednak wdzięczna rodzicom, że pracowałam na studiach dlatego, że
chciałam, a nie MUSIAŁAM. Moje dzieci też będą mogły mieć wybór.

Erin

[jusytka]

Moje chłopaki jak wiesz, sporo tych zajęć mają i wszędzie mają zniżki, właśnie z
tego tytułu, że są rodzeństwem.
Pisząc o kosztach, miałam na myśli wszystkie koszty utrzymania dziecka:
jedzenie, ubrania, zabawki itp Kupując coś chłopakom na Allegro zwykle udaje mi
się wynegocjować rabaty, z tego tytułu, że czegoś kupuję więcej. Zabawkami bawią
się razem, więc często kupuję coś do użytku wspólnego.
Cieszy mnie, że w Polsce, podobnie jak na Zachodzie upowszechniły się tzw bilety
rodzinne, gdzie rodzina z dwójką dzieci płaci tyle samo, co z jednym dzieckiem.

[e_r_i_n]

Nie no, jasne, ze czesto ma sie jakies znizki, bo dwojka.
Tyle, ze dopuszczam sytuacje, gdy dzieciaki maja zupelnie inne
zainteresowania i zupelnie inne zajecia w innych miejschach - wtedy
juz znizek moze nie byc.
I mysle, ze jednak Lola ma racje - do pewnego momentu wydatki na
dziecko to pryszcz .

[jusytka]

No pewnie, że ma rację, dlatego już teraz przygotowujemy się na te większe
wydatki. Podobno wychowanie jednego dziecka to dobrej klasy Mercedes ...

[luxure]

Nie wiem, to chyba zależy od dzieci. W ostatnią niedzielę byłam z
synkiem na urodzinach jego kuzynki. Były dwie dziewczynki (4 lata i
2,5) no i mój syn 7 lat. To co się działo to jakiś horror nie do
opisania. Podziwiam ludzi którzy mają więcej niż jedno dziecko. Dla
mnie nierealne.

tez slyszalam taka teorie

[krwawakornelia]

ale sama sie boje co za 4 tygodnie bedzie sie dzialo.

nie jest łatwiej

[frodolin]

i ci co tak piszą to chyba rodzice jedynaków i tak im się tylko
wydaje, mnie zreszta też tak się wydawało, jestem mamą dwóch
dziewczynek, różnica wieku to cztery lata, i naprawdę jest mało
sytuacji w których one się naprawdę ze sobą bawią, może gdyby
różnica wieku była miejsza, gdyby miały podobne zinteresownia i
charaktery, a tak pomimo że bardzo się kochają to jednak bardzo
wiele je dzieli to są dwie różne osoby, czasu przez to mam jeszcze
mniej niż miałam bo muszę go dzielić na dwoje dzieci, pozdr. mama
dwóch wspaniałych dziewczyn

[rotera]

jeśli chodzi o codzienność to odchodzi nieodstępowanie mamy na krok,
bo dzieci nieodstępją siebie na krok, faktycznie bawią się razem,
można pobyć obok, ale są też okresy kiedy trzeba ich rozdzielać -
jeden buduje zamek, drugi go namiętnie depcze...

zgodze się że z dwójką jakoś mniej absorbująco na codzień
gorzej natomiast wyjść np wieczorem, bo jedna babcia do dwójki nie
wystarczy (tzn wystarczy, ale się boi jak da radę)

[mathiola]

jeśli chodzi o codzienność to odchodzi nieodstępowanie mamy na krok,

Jasne... mnie czasem nie odstępuje cała trójka. Gdzie bym się nie
ruszyła, wszędzie tłum. Śmieję się, że mogłabym sobie zbudować dom
300-metrowy z hektarowym ogrodem a i tak by było mi za ciasno...

[rotera]

<Śmieję się, że mogłabym sobie zbudować dom
> 300-metrowy z hektarowym ogrodem a i tak by było mi za ciasno...
>

no to ja nie wiem po co mi 3 łazienki, skoro i tak potrzeby
załatwiam komisyjnie i obaj muszą w tej właśnie chwili w której ja
usiadłam i nie dociera, że kibel obok jest drugi! oni muszą na ten
własnie!

[mathiola]

Jako mama trójki, w tym bliźniaków 2-letnich kategorycznie
stwierdzam: nie jest łatwiej.
Dzieci się ze sobą bawią, owszem... czasem. Ale też: kłócą, biją,
zabierają sobie zabawki, przychodzą na zmianę z płaczem, krzyczą,
piszczą, biegają, demolują i robią taki potworny bałagan, że
człowiek nie wie, w co ma ręce włożyć czasem... No a do tego trzeba
je wszystkie umyć, ubrać, nakarmić....
Jednego łatwiej też gdzieś upchnąć jak się chce wyskoczyć wyłącznie
w towarzystwie osób dorosłych

[aniasia]

Nie jest łatwiej. Ogarnąć dom przy dwójce, bawić się z każdym w co
innego, czytanie książeczek na różnym poziomie, gotowanie obiadu dla
niemowlaka i dla starszego dziecka osobno.
Wyjść z domu z mężem bez dzieci u nas przynajmniej bardzo trudne -
prawie niemożliwe, rzadko bowiem ktoś chce zostać z dwójką.
MA to też swoje plusy, różne sprzęty i zabawki młodsze dzieko
dziedziczy, czyli oszczędność przy drugim jakaś jest. Bawią się też
razem, chociaz trudno to nazwać wspólną zabawą na razie, po prostu
są razem w jednym pokoju.

[aguskin]

łatwiej jest z drugim dzieckiem, bo masz zabawki, bo nie reagujesz
tak histerycznie, bo bardziej umiesz cieszyć sie każdą chwilą, bo
już wiesz jak szybko ona minie,
ale, że z dwójką łatwiej niż z jednym to mit,
-głośniej
-mniej czasu na wszystko
-poczucie winny i niesprawiedliwości
-drozej
-mniej wolnosci
-wiekszy bałagan
-wiecej prania, prasowania, zmywania,
można wiele jeszcze wymieniać tylko po co?
ale łatwiej nie jest, nie daj sobie tego wmówić.

[tolka11]

Trójka dzieci to:
-wzajemne okładanie się pięściami
-bitwa o zabawki, bo zawsze jakimś cudem marzą wszyscy razem o tej
samej
-ogrom prania
-nieustanny bałagan
-wspólne chorowanie to przezycie ekstremalne dla rodzica - komu,
kiedy i w jakiej dawce podać lekarstwo
-niesamowity hałas
I wiele innych atrakcji. Wspólne zabawy są tak głośne i intensywne,
że odpocząć się nie da.
Konkluzja: cieszę się, że pracuję w szkole - tam odpoczywam

[lola211]

bo masz zabawki, bo nie reagujesz
> tak histerycznie, bo bardziej umiesz cieszyć sie każdą chwilą, bo
> już wiesz jak szybko ona minie,
Hmm.. , ja mam jedno i zadnych problemow , ktore
przedstawilas.Kwestia charakteru i podejscia do zycia- nie ilosci
dzieci.

[mathiola]

W twoim przypadku kwestia charakteru, w innym przypadku kwestia
liczby posiadanych dzieci...

[aguskin]

lola 211 masz zabawki to taki skrót odnośnie ubranek, wózków,
zabawek i innych i doświadczenia - faktycznie niezły skrót
no właśnie Ty masz jedno, a ja dwoje,
jak nie miałam wcale inaczej to wyglądało - żaden problem
miałam jedno dziecko - troche problemów
mam dwoje - troche wiecej problemów,
i co to ma wspólnego z podejściem do życia,?

[lola211]

nie reagujesz
> tak histerycznie, bo bardziej umiesz cieszyć sie każdą chwilą

O ten fragment mi glownie chodzi.
Mam 1 dziecko, ale za to zadnych zachowan histerycznych,
przewrazliwienia, itd- czyli tego, co tak czesto przypisuje sie
matkom jedynakow.Ze niby chuchaja, dmuchaja, rozpieszczaja i trzesa
sie nad byle katarkiem.
To wlasnie zalezy od charakteru czlowieka.Moja matka miala trojke, a
przejmowala sie byle bzdura.Bo taka po prostu jest.Stad moje zdanie,
ze nie ilosc dzieci jest tu powodem.

[aguskin]

aa
to się zgadzam całkowicie,
choć jak pierwszy miał 39,9 i dostał drgawek to panikowałam,
a przy drugim spokojnie robiłam okłady,
przy pierwszym parzyłam butelki, smoczki, przy drugim nie
ale to faktycznie w wiekszosci nie ilość dzieci ale jakość podejścia
się liczy

[4dzieciimy]

Wszystko zależy od dzieci i temperamentu rodziców.
Są dzieci, które tak dadzą się w kość, że w innej rodzinie trójka
tyle nie da popalić. To zależy...
No i zależy jakie nastawienie mają rodzice. Tzn są tacy, którzy po 9-
10 godzinach w pracy chcieliby wrócić do domu, usiąść przed
telewizorem i mieć święty spokój, a są tacy, dla których dom bez
dzieci, gwaru i chałasu jest pustelnią.

A mnie to zawsze dziwi

[sir.vimes]

jest paradoksalnie łatwiej, bo dzieciaki same się
> bawią i rodzice mogą łatwiej zająć się obowiązkami domowymi.

Cały dzień sie te dzieci bawią ? Całe życie?

Wydaje mi się oczywiste , że łatwiej nie jest - jedno do przedszkola, drugie do
szkoły, jedno na angielski, drugie na tańce, jedno chore, drugie zdrowe (i
logistyka jak odebrać zdrowe ze szkoły, przedszkola, jednocześnie nie
zostawiając chorego samego w domu)...

Prania tez dwa razy więcej; wiecej gustó kulinarnych, itp itd

Łatwiej na pewno nie jest ale czy dzieci sie ma po to by było łatwo? To troszkę
niebezpieczne podejście

[oli.nek]

z jednym spokojniej, z dwójką weselej )

mama dwóch dziewczynek, odstęp 2 lata i 3 m-ce.

[osa551]

U mnie jest 5 lat różnicy i ze sobą to oni się już nie pobawią. Tyle tylko, że
starsze odchowane i częściej się sobą zajmie. Gdybym miała tę wiedzę wcześniej -
miałabym jedno po drugim w małym odstępie czasu. Faktycznie na początku więcej
bujania, ale potem razem się wychowują.

[figrut]

Powiedziałabym, że raz dużo łatwiej, raz dużo trudniej. Od kiedy najmłodszy
wyrósł powyżej 1,5 roczku, zaczęli się razem bawić (między starszym synem a
młodszym rok i 10 miesięcy różnicy). Nie słyszę "mamo nudzi mi się", ale za to
słyszę od dwójki dość często "mama, on mnie bije". Generalnie z większą ilością
dzieci zaczyna się mieć paradoksalnie więcej czasu dla siebie, bo przestaje się
przywiązywać wagę do mało istotnych drobiazgów które "muszą być zrobione".
Zaczyna się doceniać wolny czas, a kiedy się coś robi, to jak automat, bo szkoda
czasu na rozczulanie się nad mało istotnymi rzeczami. Co do chorób - moi na
szczęście prawie nie chorują.

[asieksza]

To zależy. Przez rok byłam z dwójką i było mi zdecydowanie łatwiej
niż z pierwszym. Młody miał 9 lat jak urodziła mu się siostrzyczka,
przypilnowal przez chwilkę, wyskoczył po zakupy ( jak sam był mały
to za każdym razem musiałam tachać wózek z trzeciego piętra ).
Fakt , kłócą się czasami o rzeczy młodego, które siora mu podbiera
ale młody potrafi też świetnie małą zabawić. Najmłodsza jest o rok
młodsza od siostry , starsza przy niej zrobiła się bardzo
opiekuńcza, lata z grzechotkami jak mała płacze, zdarzyło się, że
przyniosła jej pajdę chleba i miała rację bo mała rzeczywiście
głodna była, mam nadzieję, że jak podrosną będą się fajnie razem
bawiły zwłaszcza, ze starsza towarzyska bestyjka jest ( jak do brata
przychodzą kumple to też nam znika i patrzy jak graja na kompie.)
Przez dłuższy czas miałam w domu jedynaka , teraz trójkę i choć
obowiązków i wydatków więcej nie żałuję.

[zazulam]

hmmm....
to ja napisałam w którymś wątku, że "paradoksalnie jest przy dwójce łatwiej".dokładnie to tak odczuliśmy z mężem, gdy przyszła na świat druga córcia.nie od razu wszystko było łatwe, ale generalnie TAK. generalnie, bo dzieci mamy z 2-letnią różnicą wieku, ZDROWE,energiczne,ukochane i nieprzeciętne (opinia z zewnątrz - ja mogę byc nieobiektywna ).
wszystko jednak zależy od wielu czynników - przez wiele z Was tutaj wymienianych. jesteśmy przeciętnymi rodzicami, z absorbującymi pracami i nie mamy specjalnej pomocy z zewnątrz. często po powrocie z pracy mamy ochotę pobyć w ciszy, nie odpowiadać na tysiące pytań, nie sprzątać, nie gotować, nie słuchać kłótni itp. ale nie wyobrażam sobie życia bez dzieci z całym dobrodziejstwem inwentarza .
teraz mamy już trzecie dziecię - czasami brakuje mi rąk i cierpliwości do ogarnięcia wszystkiego, ale zdaję sobie sprawę, że jest jeszcze wcześnie i musimy sie wszyscy poukładać i będzie ok.
a o studiach na razie nie myślę, najbardziej przeraża mnie okres dojrzewania u dziewczyn.... brrrrrr!!! będę to miała razy 3! szkoda, że dzieci nie zostają w wieku 4-5 lat