Sama, sama, samotna... -dlaczego

[magduska2]

Strasznie mi smutno. Jestem osobą towarzyską a od czasu gdy zaszłam w ciążę,
urodziłam dziecko i nawet teraz kiedy mój synek ma już prawie 2 latka to
czuję, że wszystkie moje znajomości gdzieś się rozpłynęły. Tzn są tylko wtedy
kiedy JA zadzwonię, kiedy JA zaproszę, kiedy JA nalegam. Tyle tylko, że takie
znajomości dla mnie nie są wartościowe, bo cóż mi po "pseudoprzyjaciołach",
którzy miesiącami nie zadzwonią i nie zapytają co słychać. Telefon milczy jak
zaklęty a ja coraz smutniejsza. Próbowałam spotykać nowe osoby, ale te
wszystkie znajomości wyglądają tak samo - ja zadzwonię, ja coś zaproponuję to
ok, jeśli nie to telefon tygodniami milczy.
Tak sobie myślę, że może to we mnie jest coś takiego co odpycha ludzi ode
mnie. Bo ja się staram, staram się rozumieć, jeśli po raz kolejny ktoś nie
może - ale ile można. przecież wiem, że dla chcącego nie ma nic trudnego.
Dlaczego tak trudno znaleźć kogoś kto na szczere zainteresowanie odpowiada
tym samym.
Chyba jestem nic nie warta, skoro nikt nie chce mnie tak naprawdę znać. Mija
czas a ja coraz smutniejsza. I coraz bardziej samotna...

[vaana]

Ja wsrod swoich znajomych tez widze takie sytuacje, niektore moje kolezanki
miesiacmi czekaja na odzew swoich znajomych, mnie to tez nie ominelo. Czasem ja
jestem zabiegana i czasem ktos moze pomyslec o mnie, ze nie szanuje przyjazni.
Ja mysle, ze to jest zwiazane z roznymi okresami w zyciu. Kiedy jestesmy czynne
zawodowa mamy znacznie mniej wolnego czasu na podtrzymywanie znajomosci.
Natomiast w okresie aktywnego wychowywania dzieci, kiedy mocniej odczuwamy
samotnosc, mamy znacznie wieksza potrzebe dzielenia sie uwagami, rozwiewania
swoich watpliwosci - wtedy silniej odczuwamy samotnosc, badz interpretujemy ja
jako odrzucenie. Nie mysl tak. Musisz znalezc kobiety, ktore tak jak Ty
potrzebuja towarzystwa, to wszystko. A moze jeszcze jedno, tak na wszelki
wypadek, nie sadz ze Cie oceniam, moze jednak warto czasem przeczekac na sygnal
z drugiej strony, troszke dac za soba zatesknic, nie byc zawsze gotową na
spotkanie, zawsze pelną inwencji? A moze Twoja potrzeba mowienia oniesmiela, a
tym samym nie zaspokaja potrzeby mowienia kolezanek? No nie wiem, moze w czyms
pomoglam.
Pozdrawiam

[mamasita]

Myslę ze tez zmienia się percepcja czasu i priorytetów. Faktycznie koleżanki
mniej dzwoania bo w wiekszości wypadków słysza ze nie moge wyjść wieczorem bo
nie mam kogo zostawic z dzieckiem i druga sprawa jestem tak padnięta ze
wyjscie o 9 wieczor i potem powrot o 12.00 to dla mnie wyprawa i to droga bo
taxi w obie storny a trudno nie wypic kieliszka wina. Wiec rzadziej dzwonią, a
jak ja je zapraszam do siebie to zwykle jst nami moj synek i one chyba nie
chcą bawic sie z dzieckiem czy miec rozmowę przerywana dzicinnym blablaniem i
zabawami.
Dla odmiany z mojej strony - ja nudze się po godzinie gadania o romansach,
ciuchach i duperelach i plotkach bo to juz mnie nic nie interesuje, tak na 15
min to ok ale nie dwugodzinne spotkanie o duperelach. Zmieniła mi się
percepcja i wole porozmawiac o konkretach.Tak więc myslę ze dokonała się nagła
separacja naszych światów i mamy o wiele mniej wspolnych punktów - to jest
bolesne bo nagle nie nalezy się do "paczki". Jest nadzieja ze paczka zafunduje
sobie dzieci i wtedy będiz sie liderem paczki. Żartuje troche ale coś w
tym jest.Na dobitke mam rewelacyjnego męża który jest moim najlepszym
przyjacielem tak że oboje moglibysmy życ na bezludnej wyspie a i tak bysmy
byli szczęśliwi.

[krysia26]

Witaj
Czuje doslownie to samo.Wczoraj i przedwczoraj mialam takiego dola z tego powodu ze przeryczalam caly wieczor.Ciagle zadawalam sobie pytanie dlaczego???Ja wszystko rozumiem ze praca,rodzina,obowiazki...Ja jeszcze jak bylam w ciazy to bylo ok poniewaz swietnie sie czulam i bylam dyspozycyjna wiec sama po kolezankach jezdzilam ale jak urodzilam coreczke to skonczyly sie moje znajomosci.Wielokrotnie probowalam je odnowic organizowalam grile...sylwestra...niestety nie udalo sieMoglabym tak pisac i pisac ...ale ja juz nawet nie chce tego wspominac nigdy tego nie zrozumiem i nie zapomne tego uczucia samotnosci i niezrozumienia.Nie wiem dlaczego tak jest.Ale powiem Ci ze nawiazalam pare bardzo wartosciowych znajomosci przez net rozmawiamy czasem na gg Zaluje tylko ze te osoby mieszkaja tak daleko...Nie mozesz o sobie myslec ze jestes nic nie warta .Napewno jestes wartosciowa dziewczyna.Jesli masz ochote porozmawiac lub pozalic sie to pisz na moje gg 2503077

pozdrawiam Ciebie bardzo serdecznie Krysia mama Krysi

[magduska2]

Niestety nie mam dostępu do gg. Ale podaję swojego maila: [e-mail]
Bardzo chętnie się z Tobą i nie tylko zapoznam.
Pozdrawiam,
Magda

[mama-laury]

no coz samotnosc to w tych czasach choroba spoleczna, przez ktora i ja sie
nacierpialam w zyciu. teraz majac meza, dziecko, nie powinnam odczuwac
samotnosci ale ... no wlasnie. nie ukrywam, ze ciezko mi jest bez kolezanek.
fakt, ze jakos tak wszystkie w jednym czasie pozakladalysmy rodziny, to tylko
moja przetrwala a im sie nie ulozylo. ale przeciez to nie przeszkadza w
poznaniu nowych! a jednak. nie wiem co ze mna jest? dlaczego nie potrafie sie z
nikim zaprzyjaznic? a tak fajnie byloby wyskoczyc gdzies na kawe, czy isc razem
na spacer, czy po prostu poplotkowac.

[jagasz]

Czuję to samo. Tak naprawde poznałam się na moich znajomych kiedy byłam na
urlopie maciezyńskim, siedziałam w domu z dzieckiem i chciałam pogadać.
Wcześniej przed porodem trzymałam kontakt z moimi znajomymi , to JA dzwoniłam
umawiałam spotkania, podtrzymywałam kontakty, kiedy tylko się dało dzwoniłam z
pracy, pytałam co słychać. Średnio telefony ode mnie do każdego były wykonywane
raz w tygodniu. Poszłam na urlop macieżyński i co??? Nawet pies z kulawą noga
nie zadzwonił. Oczywiście po samym porodzie były gratulacje itp. ale miesiąc
później - cisza. A dodam, że to naprawdę nie były znajomoście przez mnie
wymuszane. Teraz ja siedzę cicho, trochę przestało mi zależeć na
takich "przyjaźniach", ale gdy zadzwonię to po drugiej stronie słyszę "coś się
w ogóle nie odzywasz?". Rozumiem z tego, że to ja przyzwyczaiłam moich
znajomych do tego, że to ja dzwonię. Teraz nie dzwonię w ogóle, trochę mi
szkoda, ale z czasem zaczynam rozumieć, że tak naprawdę to nie ma czego.

[olimama]

A ja jeszcze przed ciążą czułam, że te moje przjaźnie i znajomości to trochę
nieprawdziwe. Posiedzieć, pogadać o pracy, ponarzekać to tak. Ale pomóc komuś,
gdy mu trudno to nie. I wiem, że to też moja "wina". I nie żałuję, że nie
widuję tych moich znajomych tak często jak kiedyś. Tylko jedno mnie zdziwiło
mocno (ale o tym pisałam w osobnym wątku), że niektóre znajomości, o których
myślałam, że są trwalsze okazały się wyjątkowo kruche, bo z koleżanek
powychodziły żale o brak rodziny i dziecka. A myślałam, że znam te kumpele tak
dobrze, a one nagle zaczęły kąsać he he ...
Aśka

[dorota1011]

hej!
wyobraź sobie że ja wczoraj ryczałam pół nocy z tego samego powodu.....dla mnie
życie bez znajomych jest strasznie nudne. mam pół roczną córeczkę, męża. mąż
całe dnie pracuje a ja siedzę w domu. wszystkich znajomych zostawiłam w Toruniu-
tam studiowałam a tutaj jestem sama jak palec1 jest mi źle! jeśli chcesz to
napisz do mnie!!! ja na pewno odpiszę!
[e-mail]

[anieszka76]

Cześć Dziewczyny
no cóż mi to dolega już teraz w ciąży, nie mogę usiedzieć w domu i dlatego gdy
mąż mówi, że jesdziemy do znajomych a potem niestety ktoś odwołuje spotkanie
jestem strasznie zła, rozmuem każdy ma prace obowiązki... ale niemam nawet z
kim pogadać... a co dopiero jak urodzi się dzidzi...
Pozdrawiam

[flo5]

Cześć!
U mnie wygląda tak samo - już w ciąży musiałam leżeć i byłam na zwolnieniu i
cały świat o mnie zapomniał, jakbym miała dżumę a nie kłopoty z ciążą. Teraz
jestem na urlopie wychowawczym, mieszkam w nowym miejscu i nie mam z kim
pogadać, chyba tylko z córcią ale i z tym jest problem bo ona jeszcze nie umie
mówić )) Zaraz do Was napiszę.
M.

[maddak]

Hej!
Coz, z narodzeniem dzieci wiele sie w naszym zyciu zmienia- nie zdajemy sobie
nawet sprawy z faktu , jak wiele. Ja rowniez mieszkam w nowym miejscu i
wszystkie przyjaciolki oraz blizsze znajome zostawilam we Wroclawiu:
( "Doswiadczone" kolezanki podpowiadaja, ze "nowe towarzystwo", czyli mamy
poznaje sie na codziennych spacerach. Tylko jak to zrobic? A tak bardzo chce
sie czasem powymieniac doswaidczeniem lub zwyczajnie porozmawiac o
niczym....Pozdrawiam!

[karrina]

Cześć! Mam na imię Marzena,jesteś pierwszą osobą do której piszę na tej
stronie.Kiedy przeczytałam Twój list poczułam jakbym czytała poczęści o
sobie,choć nasze sytuacje życiowe mogą sie nieco różnić.Ja jestem w 8 miesiącu
ciąży i jestem ,a raczej będę samotną mamą,to długa historia dlaczego jestem
sama i bardzo skomplikowana. W każdym razie mam przyjaciółke na którą na prawde
moge liczyć bo w sumie też jest sama,tzn bez faceta,bez dziecka.po prostu sama.
Kiedy nie byłam jeszcze w ciąży też myślałyśmy że z nami jest coś nie tak bo
jesteśmy atrakcyjnymi młodymi kobietkami (no może ja teraz już nie )) )
pracujące i mające w głowie poukładane,towarzyskie i w ogóle a długo nie
miałyśmy faceta na stałe,w którymś momencie pomyślałam to chore, to jest po
prostu chore!!! potem zaszłam w ciąże i mimo że mam nadal oparcie w
przyjaciółce i mojej mamie,to zauważyłam że właśnie gdzieś znikneli moi
znajomi,do których w gruncie rzeczy to ja dzwoniłam to ja ich odwiedzałam
pytałam jak sie czują czy czegoś im nie potrzeba,czy może gdzieś byśmy nie
wyskoczyli, a kiedy czuję sie coraz cięższa,słabsza,sama wiesz ...kilka
kilogramów przybyło...to jeśli sama nie zadzwonie to żadko kto zadzwoni czy to
mnie coś nie potrzeba,a może sie żle czuje,pewnie jakby mnie zabrakło ma tym
świecie to by tylko powiedzieli: no jak to przecież tak sie świetnie czuła,taka
młda,albo jaka szkoda...do cholery z nimi...ale w sumie co z tego że ja wiem że
to nie w porządku,gdy ta świadomość wcale mi nie poprawia samopoczucia,czasem
mam ochote po prostu usiąść i płakać.Ale sie rozpisałam,przepraszam ale chyba
po prostu chciałam sie wygadać,pozdrawiam,marzena

[evee1]

Rany julek, ja nie mam czasu na spotkania, bo jako matka i kobieta
pracujaca (w domu jestem o 19:30) mam tak malo czasu, ze zyje tylko
w weekend i co prawda akutualnie mam tylko trzy znajome rodziny, ale
teraz umawiam sie z nimi na Boze Narodzenie!!!!
Ale znam ten bol. Ja jestem bardzo towarzyska i straszna gadula, ale
tez mam wiele znajomych, do ktorych jak ja nie zadzwonie, to sie nie
odezwa. Ostatnio zrobilam "przesiew" i tych na ktorych mi mniej zalezy
po prostu olalam. Stwierdzilam, ze jezeli chca wiedziec co sie ze mna
dzieje, to wiedza gdzie ja jestem i znaja moj telefon.

No, ale ja nie o tym, ja z pomyslem co mozecie zrobic.
Moze w lokalnej przychodni, przedszkolu, zlobku powiescie ogloszenie
(najlepiej takie krzykliwe, zeby je inne Mamy zauwazyly), ze organizujecie
herbatke dla mam z dziecmi, ktore maja ochote sie z kims spotkac
i pogadac. Mozna tez sporzadzci jakies ulotki i porozdawac gdzies
(przychodnia, supermarket, plac zabaw, park).
Najlepiej urzadzic z tego sprawe cotygodniowa; jak jakas mama bedzie
zainteresowana, a nie bedzie miala czasu w najblizszym terminie, to moze
w nastpeny tydzien.
Jezeli macie warunki, to mozecie to zorganizowac w domu, jak nie, to
moze gdzies w lokalnym centrum sklepowym (tam na ogol maja jakies
kafejki), albo - jak pogoda ladna, ale tego sie nie da o tej porze roku
przewidziec - na placu zabaw w parku.
Na poczatku spotkania moze byc sztywno, ale potem na pewno sie rozkreci.
Tylko musicie zabawic sie w gospodynie spotkania i wymyslic kilka tematow
rozmow. Jak sie ma dzieci (albo na nie czeka), to jest ich setki. No
i jak bedziecie widziec jakas niepewna mamusie dryftujaca w Waszym
kierunku, to same do niej zagadajcie.
No i zamiast smedzic, to do roboty!!! Powyzsze nie wymaga zadnych
nakladow finansowych, wiec nie ma co sie wymawiac brakiem funduszy.
A! I nie zrazac sie pierwszymi niepowodzeniami. I tym, ze nie ze wszyskimi
dziewczyny, ktore w ten sposob poznacie przypadniecie sobie do gustu.