Matka jest tylko jedna...

[sanna.i]

Niedawno przeczytałam (niezbyt świeży już) tekst znanych polskich
psychologów,terapeutów (z Eichelbergiem na czele),że w przypadku dzieci
adoptowanych nie powinno się im wmawiać,że ludzie,którzy ich adoptowali to
mama i tata,gdyż rodziców ma się tylko jednych, ale powinno się wymyślić inne
nazewnictwo i stworzyć inną,równoległą relację dzieci-opiekunowie.Ja się wtedy
okropnie zbulwersowałam,no bo niby jak? Dzieci się mają per 'opiekunie'
zwracać,a poza tym nie ta matka co rodzi,ale wychowuje itp.Rozmawiałam o tym
teraz z moją koleżanką (mamą adopcyjną i biologiczną jednocześnie) i wiecie
co? Zaskoczyła mnie.Powiedziała,że trochę jest w tym racji.Że to przysłowie
("Nie ta matka co rodzi(..)") jest takim trochę zaklinaniem rzeczywistości.Że
ona bardzo kocha to adoptowane dziecko,ale zaakceptowała fakt,że tak naprawdę
nie jest jego matką.Tzn.jest w sensie prawnym i choć chciałaby być także w
sensie biologicznym,to i tak rozumie iż to dziecko zawsze gdzieś z tyłu głowy
będzie miało tę PRAWDZIWĄ matkę,jaka ona by nie była. I kurczę,skołowana
jestem trochę...

[bri]

Ja się z tym zgadzam. Człowiek musi być świadomy swojego
dziedzictwa, swoich korzeni. Udawanie, ukrywanie przed dzieckiem,
kto jest jego prawdziwymi rodzicami w większości przypadków IMHO
odbije się kiedyś czkawką. Wyobraźcie sobie, że wychowujecie się w
rodzinie, która mimo iż sama ma świadomość, co do Waszego
pochodzenia, ukrywa to przed Wami. Nie wierzę, że dzieci w jakiś
sposób tego nie odbierają, że nie czują wiszacej w powietrzu
tajemnicy i że nie ma to wpływu na ich rozwój.

[sanna.i]

Tylko,że tu nie chodzi o ukrywanie,tylko o wychowywanie na zasadzie "to była
mama A",ja jestem "mamą B",albo "urodziłam cię sercem","chodziłam w ciąży
adopcyjnej" itp.I moja koleżanka właśnie to uznała,za zaklinanie rzeczywistości
i niepogodzenie się z sytuacją.Bo to,że trzeba mówić to na mur,ale na ogół
ludzie uświadamiają prawdę o pochodzeniu,ale tłumaczą,że teraz to oni są
rodzicami,mamą i tatą...

[frisky2]

Pomysl, gdybys byla dzieckiem adoptowanym, nie zastanawialabys sie, kim jest
twoja rodzona matka, ojciec. Nie myslalabys, dlaczego ci zostawili? Pragnienie
osob najblizszych to podstawowa potrzeba czlowieka. Nie da sie oszukac natury.
Co oczywiscie nie porzekresla faktu, ze adopcyjni rodzice moga byc bardziej
kochani przez dziecko.Nawet jesli teskni ono za rodzonymi.
Tak mi sie wydaje.

[bri]

O to właśnie mi chodzi. Tłumaczy się to często tak małym dzieciom,
że tego typu zaklinanie rzeczywistości miesza im w głowach.
Istnienie biologicznych rodziców, niezależnie od tego kim byli i co
zrobili, powinno być w jakiś sposób uszanowane przez dzieci i ich
opiekunów.

[frisky2]

> Istnienie biologicznych rodziców, niezależnie od tego kim byli i co
> zrobili, powinno być w jakiś sposób uszanowane przez dzieci i ich
> opiekunów.

Ale chyba co do tego nie bylo watpliwosci?

[bri]

Tak? Moim zdaniem tak wcale nie jest, w dodatku nie chodzi nawet o
dzieci adoptowane, ale wychowywane np. przez matkę biologiczną i
nowego partnera. Nader często w takich przypadkach prawdziwy ojciec
jest zupełnie wyrzucany poza nawias takiej rodziny.

[angazetka]

> Nader często w takich przypadkach prawdziwy ojciec
> jest zupełnie wyrzucany poza nawias takiej rodziny.

Nader często sam się wyrzuca.

[syriana]

nie kumam za bardzo
chodzi o nieukrywanie przed dzieckiem, że jest adoptowane, tak?
z tym się zgodzę oczywiście, to ważne by znało prawdę

ale już tworzenie dziwnych terminów językowych typu mama A i mama B, kojarzy mi
się z szukaniem problemu tam gdzie go nie ma

tak jak z feminizowaniem terminów różnych profesji typu polityczka, filozofka,
jakby nic ważniejszego na tym polu do zrobienia nie było

[verdana]

No własnie.
Dziecko adoptowane może doskonale wiedzieć, ze jest adoptowane a
mimo to mowic "mamo" - i tak powinno byc. W imię czego podkreslać
sto razy dziennie, ze dziecko nie jest jednak naszym dzieckiem, ze
nie jest sie jego mamą? po to, zeby ani na moment nie zapomniało,
ze "prawdziwa" mama je porzuciła i teraz juz nikogo mama nazywać nie
może???
Starsze dziecko powinno samo wybierac - mój wujek przed pewien czas
zwracał sie do swoich adopcyjnych rodziców "ciociu" i "wujku", a po
pewnym czasie chciał "tato' i "mamo" - i tak do nicch mowił. I co?
Mieli mu powiedzieć "Nie wolno, tak naprawde nie jestesmy twoimi
rodzicami"?
A przecież BYLI rodzicami.

[sanna.i]

No właśnie verdana,bezbłędnie zrozumiałaś co chciałam przekazać Właśnie to
mnie trochę zszokowało - ta opinia znanych psychologów.Wg nich nawet jeśli
dziecko jest świadome,że zostało adoptowane to nie powinno "żyć ułudą",że
ludzie,którzy je adoptowali to też rodzice,bo przecież nimi nie są.Innymi słowy
- wg tych specjalistów brak biologicznej więzi to brak rodzicielstwa,a jedynie
relacja opiekun-podopieczny.

[angazetka]

> - wg tych specjalistów brak biologicznej więzi to brak
rodzicielstwa,a jedynie relacja opiekun-podopieczny.

Jak dla mnie to bzdura i jakieś okrucieństwo, zabieranie dzieciom
adopcyjnym poczucia, że jednak mają mamę i tatę, którzy je kochają.
BTW czytałam ostatnio teksty o rozumieniu pojęć "ojciec" i "matka" w
polszczyźnie: przekonanie, że rodzice nie muszą dziecka spłodzić, by
być jego rodzicami, jest w języku dobrze ugruntowane.

[sanna.i]

No nie,nie o to chodzi właśnie.Nieukrywanie prawdy to jedno - to jest rzecz
bezsprzeczna.Chodzi o to,że Eichelberger i inni uważają,że nie powinno się
adoptowanym dzieciom mącić w głowach tym,że rodzice adopcyjni to też rodzice.Wg
nich to są opiekunowie,ale NIE rodzice i np.dzieci mogą mówić do nich po
imieniu,traktować jak przyjaciół,a nie "mamo", "tato",bo to nieprawdziwe. No i
zszokowało mnie to,że koleżanka uznała,iż jest w tym sporo racji.

[aluc]

akurat wszelkie inicjatywy nazewnicze uważam za zawracanie kijem
Wisły, zwłaszcza w kraju, w którym do teściowej mówi się "mamo" (co NB
kompletnie jest dla mnie niezrozumiałe, ale jest faktem), a do
przyjaciółek matki i opiekunek w przedszkolu "ciociu"

natomiast generalnie z ideą się zgadzam i zgadzam się, że to trochę
zaklinanie rzeczywistości

[fajka7]

To wlasnie chcialam napisac - o tesciowej itd. - ale Aluc juz
napisala.
Ale:
Czy jestes pewna - to do autorki - ze wlasciwie zinterpretowalas
intencje psychologow?
Czy na pewno chodzi o tworzenie nowych nazw? Czy moze chodzi o dobre
i szczere uswiadomienie dziecka i ewentualne stworzenie nowych nazw,
gdyby dziecko i rodzice adopcyjni czuli taka potrzebe? Bo to by bylo
troche co innego - w sytuacji, gdyby dziecko i rodzice czuli sie
nieadekwatnie w nowej rodzinie (adoptuje sie tez duze dzieci, ktore
rozumieja rzeczywistosc) mozna np czasowo lub wedle potrzeby
wprowadzic inna terminologie i jest to szczere i niewymuszone.

[nangaparbat3]

A ja sie nie zgadzam, owszem, trzeba dziecku adoptowanemu mowic prawdę - ze
adoptowane i ze ma gdzieś - lub mialo - swoich biologicznych rodzicow, za to
bedę sie upierac ze nie ta jest matką, która urodziła, a ta, która daje milosc i
codzienny kontakt.
Ja sama wiele czasu spedzalam u babci, ktorej nie kochała chyba (glupio się
przyznac, nie?), za to kochalam bardzo pracujacą u niej gosposię i czuląm sie
przez nią kochana. To ona byla dla mnie prawdziwa "babcią", do niej bieglam z
pociagu ze nogi gubilam - tamtej mogloby nie byc. I mysle, ze dosc podobnie jest
w sumie z rodzicami, choc na pewno chce sie wiedzec kim są, dlaczego nie
mogli/nie chcieli wychowac. Choc czasem lepiej nie wiedziec.
No a co powiedziec dzieciom wyjetym z kubłów na smieci?
Prawdę?
A od jakiego wieku tę prawdę znac powinny?

Do mnie bardzo przemawia propozycja Verdany, zeby to dzieci decydowały jak chcą
mowic na swoich przybranych rodziców, i powinny miec pelne prawo zmieniac te
okreslenia - bo same przechodzą przez różne fazy swojej relacji z nimi.

[myelegans]

Moja przyjaciolka, miala 5 letnia corke jak na horyzoncie pojawil
sie jej obecny maz, do ktorego mala zwracala sie po imieniu. Z bylym
mezem przyjaciolka byla w separacji i on nie uczestnicznyl w zyciu
corki, chociaz ze 2 razy w roku dzwonil. Pobrali sie po 5 latach
znajomosci, ale on caly czas zyciu dziecka uczestniczyl, i tak 10-
letnia dziewczynka nie mogla doczekac sie slubu, bo wreszcie chciala
do niego mowic "tato". Tak wybrala, tu miala luke, ktora zapelnila.
Do biologicznego ojca, tez mowi tato.
DZieci potrafia w zadziwiajacy sposob szufladkowac i rodzice
adopcyjni, ani tym bardziej psycholodzy nie powinni w to
interweniowac.

Zalezy od wieku dziecka. Male pewni przyjmnie i bedzie nazywalo
rzeczy po imieniu, czyli mama i tata. Dziecku starsze wybierze samo.

A co w przypadku np. ojczymow? Dziecko male tez zacznie mowic tata,
dziecko wieksze, bardziej swiadome juz pewnie nie, pomimo sadowych
przysposobien i roznych takich.

[chmurka_257]

>w przypadku dzieci
<adoptowanych nie powinno się im wmawiać,że ludzie,którzy ich >adoptowali to
<mama i tata,gdyż rodziców ma się tylko jednych.


A dlaczego dziecko adoptowane ma byc "ukarane" za to że matka biologiczna je
oddała i nie miec szansy mówic do osób które go kochają i wychowują MAMO i TATO?
Dlaczego ma byc gorsze od innych dzieci? Mama to ktoś kto kocha, kto sie
troszczy przez całe życie, ktoś komu można wypłakac sie w rękaw kiedy mu
strasznie źle, to ktoś ważny dla dziecka ,to ktoś przy kim czujemy sie
bezpiecznie...
Moje dziecko jest adoptowane i zwraca się do nas MAMO i TATO ,ale wie też ,że
ma tez inna mamę,która ja urodziła ,nazywamy ja mamą brzuszkową .Ja jestem mamą
serduszkowa ,która nosiła miłośc matczyną w swoim sercu wiele lat tylko po to
aby ja pokochac .Nie wyobrazam sobie ,żeby moje dziecko zwracało sie do mnie w
inny sposób .

[aurita]

wydaje mi sie ze nie chodzi tu o mowienie "mamo" "tato" do rodzicow adopcyjnych ale mowienie o "urodzeniu sercem", "ciazy adopcyjnej" itp.

chociaz jezeli to rodzicom adopcyjnym pomaga, a malym dzieciom pewnie tez, to chyba wolny wybor zainteresowanych?

A co z dziecmi ktore do biologicznych rodzicow mowia po imieniu?

[echtom]

> A co w przypadku np. ojczymow? Dziecko male tez zacznie mowic tata,
> dziecko wieksze, bardziej swiadome juz pewnie nie, pomimo sadowych
> przysposobien i roznych takich.

Moja 8-letnia przyjaciółka miała ten problem, kiedy jej matka wyszła za mąż i
przeprowadziła się do domu teściów. Nie wiedziała, jak ma się zwracać do tych 3
nowych osób w jej życiu, więc postanowiła mówić dokładnie tak, jak jej matka -
do ojczyma po imieniu, do przybranych dziadków - "mamo" i "tato".

To jest swietny arykul

[krwawakornelia]

ten o ktorym mowisz.

[sanna.i]

Widzę,że tu rozgorzała dyskusja na ten temat,moze to cos rozjaśni(nie mogłam
niestety znaleźć w sieci tego artykułu):

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=581&w=5273719&v=2&s=0
Dla mnie najdziwniejsze jest to,że moja kumpela (która adoptowała) w sumie nie
odrzuca tych koncepcji Eichelbergera,ale ja jestem niedoszłą adopcyjną mamą
(może przyszłą?),dlatego moje przemyślenia nie są chyba zbyt istotne.