Już mi się odechciało

[morgen_stern]

Kiedyś marzyłam, żeby zostać technikiem kryminalistycznym.. Po lekturze tego
artykułu ostatecznie mi się odechciało

UWAGA!!! Drastyczne fragmenty, lepiej nie czytać przy jedzeniu - żeby nie
było, że nie ostrzegałam


gazetapraca.pl/gazetapraca/1,90439,6825075,Kolekcjoner_dowodow_zbrodni.html

[kali_pso]

Wiesz, ja kiedyś chciałam byc archeologiem, no Indiana Jones w
spódnicy- nic nie wyszło, może i po opowieściach kumpla, który
skończył te studia i wyszło, że z Indianą to raczej mało ma
wspólnego
To, co zalinkowałaś nie jest mi obce.
Żyję z człowiekiem o podobnym obciążeniu. Kiedy wraca do domu, siada
i nic nie mówi to tylko jego oczy dają znac , co mogły widziec, bo
co widziały chyba nie jestem w stanie w pełni pojąc..zapachy też go
prześladują- czasem coś, jakaś nuta, dla mnie ładna, wywołuje
wspomnienie innnego zapachu lub widoku. Czy to już schiza? Nie
wiem Na razie o zmianie zawodu nie mówi

[przeciwcialo]

pamietam pierwsza sekcję pacjenta, nie formalinowego preparatu na
anatomii. Przy sciąganiu skór z głowy otworzyły mu się oczy. Długo
widziałam to w snach.

[mallina]

a ksiazek Simona Becketta to nie czytalas?

[morgen_stern]

Nie czytałam, ale sobie sprawdziłam i poczytam

[dlania]

Ja nigdy takich ciatotek nie miałam. Choc musze powiedziec, że od kiedy oglądam
"Bones" i Dextera jestem mniej obrzydliwa, bardziej wyrozumiała dla smrodów
róznego pochodzenia, rozkładających sie smieci, śmierdzących ciał. Nie mam juz
odruchu wymiotnego jak kiedys, ale pasji bym w babaraniu sie w trupach nie
znalazla.

[myelegans]

Ten zawod jest na samej gorze zawodow, ktorych nigdy nie moglabym
wykonywac bez przymusu. Jestem wyjatkowo olfaktoryczna, chociaz nie
specjalnie obrzydliwa i wrazliwa na widoki, ale nie w naturze.

[corkaswejmamy]

myslę sobie: eeee, co mnie może zdziwić, a tym bardziej obrzydzić. Zabrałam się
więc za czytanie artykułu nadal konsumując kolację. To był zły pomysł, bardzo zły

[dzika41]

ja chciałam być patologiem sądowym.... nie wyszło

Zamiłowanie do tego typu artykułów pozostało.

Ciężka i niewdzięczna praca. Ważne jest to o czym wspomniał ten mężczyzna, że
teraz pracują z nimi psycholodzy.

[denay]

"...ale... z czasem człowiek się przyzwyczaja. ..."

m.in. dzięki takim panom mam na czym pracować,
chociaż i tak dostajemy już obrobione foty...

[gacusia1]

Dobry aartykul.

[figrut]

Czytałam o tym, co znam z opowieści. Obracam się w tym kręgu i mam też w
bliskiej rodzinie byłego technika kryminalistyki. Kiedy "wpadał na kawę" wiem,
że miał ciężką sprawę. Nie mówił o tym tego samego dnia. Najpierw trawił w
sobie, opowiadał później, po kilku dniach, tygodniach. Pracował długo i jak sam
powiedział, do zbierania szczątków rozwleczonych po torach na trzech kilometrach
można przywyknąć, do smrodu wisielca w mieszkaniu, trupa lezącego kilka tygodni
w lesie w samochodzie też, ale nigdy nie przywyknie do widoku martwych dzieci.
Po powrocie do domu z pierwszej "grubej" sprawy cały dzień się kąpał, wymiotował
i nic nie jadł. Później długi czas nie jadł mięsa. Później jak zbierał dowody na
powietrzu, mógł jeść kanapkę obok oderwanej nogi. Zrezygnował sam dokładnie z
tego powodu, co autor artykułu.