Żona......ale jaka?

[iry]

Tytuł troszkę przewrotny, choćby z tego względu, że jesteśmy na "e-tata".
Gdzie związek?. Mozna się go doszukiwać na różne sposoby. Efekt poszukiwań
byłby na pewno pozytywny, ale tak naprawdę chodzi mi o odpowiedź na pytania:
Jaka żona jest poszukiwana, w stabilnej (stabilnej?) rodzinie? Czyli takiej
gdzie jest , lub są dzieci. Sytuacja materialna i zawodowa (na ile pozwalają
realia obecnego rynku)jest również ustalona.
I nie chodzi mi wcale o to jaką matką będzie ta żona. Tu idzie o punkt
widzenia i oczekiwania męża.
Rozumiem również, że młodzi "żonkosie" i tatusiowie nie będą wypisywać tu
peanów ku chwale swych połowic.
Czego więc oczekujemy od swych żon w okresie "prozy życia", biorąc pod uwagę,
że "...na początku jest miłość, a po tym zaczyna się życie.." ?
pzdr

[lula11]

Jako żona, mogę powiedzić, że w "..prozie życia" wciąż jest miłość.
Mój mąż oczekuje ,że będę go wspierać, że będę w niego wierzyć, nawet wtedy gdy
"cały świat wali się na głowę", a to się nam zdarzyło, niestety. Oczekuje, że będę
wobec niego lojalna.
Ale oczekuje też, że zajmę się domem , nim samym , dziećmi.
Dla mojego męża i dla mnie bardzo ważne jest wzajemne zaufanie i szacunek.
Mój mąż jest zazdrośnikiem, więc wymaga ode mnie bym nie nosiła zbyt seksownych
ciuszków i nie rozmawiała z obcymi mężczyznami, nawet ginekologa sam mi wybrał,
kobietę.

[iry]

Mały szok. Oczekiwałem wypowiedzi męskiej części forum, chociaż , gdzieś w
głębi serca, liczyłem również na wypowiedzi Pań.
Okazało się, że nie ma tu albo mężów "z przebiegiem", albo "odważnych".
A może , żadnego z facetów, tak w gruncie nie interesuje jaką by chcieli miec
żonę? Jest, to jest- i dobrze.
A tak pomyśleć czego sie od tej swojej połowicy wymaga, to nie łaska? Może Ci,
ktorzy pisuja o tym, że coś utracili przez narcyzm, nieuwagę, egoizm...nie
musieli by pisać?
Ale pogadajmy o Twojej wizji. Jest nawet troszkę podobna do mojej.
Po pierwsze primo- miłość i zaufanie . Ile lat już jesteście po ślubie ? Z
moich doświadczeń wynika, że z czasem jest trudno odróżnić uczucie od
przyzwyczajenia. Wiele razy (zwłaszcza w czasie kryzysów małżeńskich)
zastanawiałem się nad tym. I nijak dojść do sedna nie mogłem. Ale OK- żona
powinna nas kochać i ufać bezgranicznie. Bezgranicznie?-czytałaś inne wątki ?
Po drugie primo - powinna być lojalna. Co to znaczy? to w kontekscie małżeńskim
moze znaczyć wiele. Przyjmuję- na cito- że nie powinna szukać wrażeń w innych
niż dom, miejscach.
To zaufanie i szacunek - wiele wyjaśnia.Ale..
Żona powinna nas szanować! Z założenia? Bo tak i już ? Było by dobrze.....
Żona powinna być.....uległa? Bo jak chcę żeby nie ubierała się np. w czerwone
to tak ma być. I nie ważne, że jej się podoba! A już zupełnie nie do przyjęcia
jest to, żeby rozmawiała z innymi facetami. Najlepiej będzie ją trzymać w
lodówce! Z naszym piwem może rozmawiać. W końcu i tak nasze....
Wybacz za lekko kpiacy ton. Nie chcę Cię urazić. Mam po prostu taki kpiarski
charakterek. A co do Twojej wizji żony to zgadzam się z następującymi cechami:
-powinna nas kochać;-powinna nam ufać ;- powinna być opoką domu naszego (sa
takie, ktore nazywają to "odpoczynkiem wojownika"). I to wszystko, z czym się
zgadzam. Jest jeszcze parę innych cech, ale dajmy szansę innym.
Po tym może być ciekawie...choćby przez wzgląd na konsekwencje (szeroko
rozumiane)
pzdr

[shuriken]

Iry, jeśli chodzi o mnie, to źle trafiłeś. Temat tego wątku klasyfikuję bowiem jako nie
nadający się do szerszej i wnoszącej cokolwiek nowego dyskusji.

Kocham swoją żonę. Chcę, aby była taka, jaka jest, bo taką ją pokochałem i taką kocham.
Nie zamierzam na forum opisywać, jaka jest, bo to są sprawy prywatne. I już.

[iry]

OK- będzie , jak chcesz Panie!
Szanuję Twoje stanowisko, i brałem pod uwagę równiez i takie podejście do
pytania. Nie mniej, chciałbym zauważyć, że większość poruszanych tu tematów
jest sytuowana w sferze prywatnej. Ba! Powiem, że nader często, są one (te
problemy)natury wręcz intymnej.
Nie chciałem az tak głęboko drążyć...., to była próba określenia
cech "statystycznej" żony. I jako "statystyczną" żonę, możemy beż krępowania
uczuć mężowskich opisać.
A w konsekwencji , być może dojdzie do tego, że będziemy mieli opis
i "statystycznego" męża.
Skoro możemy uogólniać (jako najprawdopodobniej wspólne dla większości
tatusiów) przeżycia związane z nocnymi dyżurami przy dziecku i spieraniem kup z
pieluszek (co dla wielu "macho" byłoby ujmą) to dlaczego, aż takie odczucie
wchodzenia w sfery intymne? Ale Twój wybór......
pzdr

[shuriken]

iry napisał:

> Ba! Powiem, że nader często, są one (te problemy)natury wręcz intymnej.

Jednakowoż wówczas zajmujemy się jednostkowym problemem, a nie ogółem cech bliskiej
nam osoby. Nie zamierzam ich opisywać w imię tej anonimowości, jaką na szczęście daje
nam Internet.

> Nie chciałem az tak głęboko drążyć...., to była próba określenia
> cech "statystycznej" żony. I jako "statystyczną" żonę, możemy beż krępowania
> uczuć mężowskich opisać.

Moim zdaniem wszelkie "statystyczne" uśrednienia w tym zwłaszcza przypadku prowadzą na
manowce. Oczekiwania facetów bywają rozbieżne, a model oficjalnie przyjęty i politycznie
poprawny jest bardzo łatwy do przewidzenia.

> Skoro możemy uogólniać (jako najprawdopodobniej wspólne dla większości
> tatusiów) przeżycia związane z nocnymi dyżurami przy dziecku i spieraniem kup z
> pieluszek (co dla wielu "macho" byłoby ujmą) to dlaczego, aż takie odczucie
> wchodzenia w sfery intymne?

Nie sądzę, abyśmy uogólniali - po prostu dzielimy się JEDNOSTKOWYMI przeżyciami, opiniami
itp. Na tej podstawie ktoś może sobie wyciągać ogólne wnioski, choć próba statystyczna
jest rozpaczliwie mało liczebna.

[iry]

shuriken napisał:


Napisałem, że szanuję Twój punkt widzenia-i tak jest. Masz prawo nie udzielania
odpowiedzi. Masz wręcz prawo i techniczne możliwości nie włączania się do
rozmowy, jeśli faktycznie swe przemyślenia chcesz zatrzymać dla siebie.
Natomiast .... co do Twych uwag:

> Jednakowoż wówczas zajmujemy się jednostkowym problemem, a nie ogółem cech
blis kiej nam osoby. Nie zamierzam ich opisywać w imię tej anonimowości, jaką
na szczęście daje nam Internet.
>
Naprawdę uważasz, że to co czytasz (nawet na temat konkretnych spraw) , to
jednostkowe problemy ? Bo ja twierdzę, że to odpowiedzi n/t problemu, ale
widziane przez pryzmat własnych doświadczeń. A im takich odpowiedzi wiecej, tym
mniej mamy do czynienia z jednostkowym problemem.Poza tym, każdy kto chce się
wypowiedzieć , "generuje" swój świat, w którym taki problem funkcjonuje. To czy
w tym świecie jest czas przeszły, teraźniejszy czy przyszły-to inna
historia.Mam nadzieję, że Ci , ktorym los nie oszczędzi zetknięcia się z jakimś
problemem (ktory tu "przewałkujemy") może w części będą znali odpowiedź na
pytanie "dlaczego?".


> Moim zdaniem wszelkie "statystyczne" uśrednienia w tym zwłaszcza przypadku
prowadzą na manowce. Oczekiwania facetów bywają rozbieżne, a model oficjalnie
przyjęty i po litycznie poprawny jest bardzo łatwy do przewidzenia.
>
Oczekiwania facetów, tak jak i Pań, (zwłaszcza ten model oficjalnie przyjęty i
politycznie poprawny- jak to określasz)w stosunku do partnera- faktycznie można
łatwo przewidzieć. Tu przyznaję Ci rację. Natomiast, te niuanse i rozbieżności
powodują, że mozna "tworzyć nowe światy". Czasem bywa i tak, że mogą one nas
zaskakiwać (czasem przyjemnie, czasem nie przyjemnie). Odgradzanie się od tej
możliwości to nakładanie na siebie jakiegoś "ograniczenia". Nie uważasz?
A ponad to, jeżeli piszesz, że oczekiwania są rozbieżne, i zaraz dodajesz, że
model można łatwo przewidzieć- to czy nie ma tu sprzeczności?


> Nie sądzę, abyśmy uogólniali - po prostu dzielimy się JEDNOSTKOWYMI
przeżyciami, opiniami itp. Na tej podstawie ktoś może sobie wyciągać ogólne
wnioski, choć próba statystyczna jest rozpaczliwie mało liczebna.

Jak napisałem - nie chcę drążyć. Na odległość się nie da! Staram się bazować na
tym co dla wszystkich wspólne. Tak jak Twój lub Ivka post opisujący "przyjemne
aspekty bycia ojcem"(te w których mowa o tym, czy się jest gotowym do bycia
ojcem). Skoro na bazie własnych doświadczeń piszesz coś, co jest zrozumiałe dla
innych ojców w całej sieci, to chyba można mówić o uogólnieniu?

I na koniec- wyczuwam (może mylnie, ale jednak) jakąś dozę irytacji w Twych
wypowiedziach.Nie chcę Cię denerwować lub sprawiać przykrości, tym co
piszę.Wydaje mi się, że zbyt poważnie traktujesz sprawę, którą poruszyłem. Mam
prośbę. Popatrz na to z pewnym dystansem. Nie utożsamiaj się aż tak bardzo...
To w końcu- uogólnianie. Masz swój świat, który jest dla Ciebie świętością- OK.
Nikt nie chce tam, nie proszony wchodzić.Natomiast , fakt,że są osoby chcące
się podzielić swymi odczuciami i myślami na ten temat (i robią to fajnie, z
radością i wielkim uczuciem)powinno dać Ci coś do myślenia. Tak samo jak te
posty, ktore aż "ciekną" żalem i brakiem rozumienia tego co się dzieje wokoło
ich autorów.
pozdrawiam serdecznie

[galia29]

Widzę,że "Samotność.." Cię mocno zainspirowała, nawet stylistykę przejąłeś od
autora ))))))))))))))
galia

[iry]

Hm...jakby tu.... zainspirować, to raczej nie. Trudno mnie zainspirować. Nie
miewam autorytetów, może z wyjątkiem życia. A stylistyka, jest 100% moja
własna.Jakieś doświadczenia w popełnianiu tekstów mam, więc siłą rzeczy , samo
się to jakoś ukształtowało.Podobieństwa zawsze występowały w przyrodzie.
Nie mniej, przyznać muszę, po przeczytaniu miewałem uczucia...zresztą one są od
zawsze.A sygnaturka? Ot, taki umysłowy onanizm.

[aga173]

Hmm........właśnie jaka????Staram się być dobrą Ż,M,K,nie wiem czy zawsze mi to
wychodzi??Iry bardzo ciekawie odpisujesz!!!!Jest kochany i tolerancyjny i do
dzisiaj zastanawiam się co ja miałam takiego żeby go przyciągnać do siebie?
Dobre pytanie!Ale mimo wszystko (jestem choleryczką)w naszym zyciu jest
cudownie,potrafimy duzo rozmawiać i to jest chyba to?Ciosem dla nas byłaby
chyba tylko zdrada a wszystkie inne problemy zniesiemy(oby było ich jak
najmniej)Mamy kilkuletni staż i wydaje mi się że jest coraz lepiej w naszym
zyciu.Ja cieszę się że po prostu JEST a o odczucia męża musisz sam zapytać
Pozdrawiam

[iry]

Już pierwsze zdanie Twego postu mnie powaliło! To staranie się. I to Ż,K.
Natomiast w kontekscie rozmowy o mężu, nie bardzo rozumiem (no, może to
przesada, może niedopowiedzenie)tego M. A jest to całkiem ciekawy temat.
Nieomal zasługujący na oddzielny wątek. Jak myślisz?
A co do Twojego pytania retorycznego:"i do
> dzisiaj zastanawiam się co ja miałam takiego żeby go przyciągnać do siebie?
- Po co się zastanawiasz? Myślisz, że naprawdę nic nie oferujesz, że jesteś tak
mało znacząca osobą dla swego mena? Każde z nas, jest jedyne i nie powtarzalne
na tym świecie. Właśnie to (w jakimś, ale nie najmniejszym stopniu) sprawia, że
jesteśmy kimś istotnym dla innych, dla najbliższych.Nie zwalnia nas, taki stan
rzeczy, od podejmowania prób sprostania wymogom, jakie stawia przed nami życie
i ciągle zmieniające się oczekiwania najbliższych. Dla tego staramy się być
raz "tacy", a innym razem "śmacy i owacy". Normalka. Ale nie wolno nam wątpić w
swoją "wartość" (głupie określenie w tym znaczeniu- nie lubię go, bo sugeruje
coś, co pasuje jak świni kubrak).
Cały Twój post, przepełnia uczucie do męża. Trudno tu o czymkolwiek dyskutować.
Gdybym nie był posądzony o przyziemność, powiedziałbym, że Wam zazdroszczę.Daj
Wam , Panie, jak najwięcej i najdłużej.
A problemy... Faktycznie- na nie idealnym rozwiązaniem, przy takim uczuciu,
jest rozmowa i poczucie ,że wspólnie można "góry przenieść".To po
prostu "uskrzydla", a z wysokości nie widać już błahostek, które innym spędzają
sen z powiek.
Tak! Idealna żona powinna męża tak kochać!
Ale to tylko jedna z wielu cech, więc "nie osiadaj już na laurach"!))
pzdr

[aga173]

A co Ty na to:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=568&w=9356392

[iry]

Szczerość wypowiedzi, przy rozmowach tego typu, gwarantuje uzyskanie
obiektywnego obrazu sytuacji. Biorąc to pod uwagę, muszę powiedzieć, iż
wątpliwym się wydaje by moja małżowina tak określiła aktualny stan naszego
stadła. Hm...bardzo to oficjalnie...
Mamy dla siebie zbyt mało czasu. Widujemy się " w przelocie", rozmowy są
raczej "techniczne" i powierzchowne....proza życia. Nawt nie można powiedzieć,
że czuję obecność.........
Jak już napisałem- daj Wam Panie jak najdłużej....

właśnie dlaczego brak odpowiedzi?

[e.beata]

Dlaczego nie ma nawet jednego pana /niekoniecznie męża/, który by potrafił
opisać swoje wyobrażenie dobrej żony???
Czyźbyście nie wiedzieli czego chcecie?? )))))))

[lula11]

Iry,
jestem pod wrażeniem twoich wypowiedzi. Spodziewałam się, że wyśmiejesz mój post,
że napiszesz, że to wszystko to bzdura, że jestem naiwna, że tak było kiedyś, a teraz on
tylko ogląda się za innymi i jest ze mną, bo tak mu wygodnie.
Cieszę się , że są jeszcze na tym świecie ( z wyjątkiem mojego) mężczyźni, którzy
pragną budować trwały , udany związek z jedyną, ukochaną kobietą, że pragną
szczęścia i miłości tak jak one i chcą być razem aż do śmierci. Mam nadzieję, że
dobrze cię zrozumiałam.
Bardzo kocham mojego męża. Jesteśmy po ślubie cztery lata i przeżyliśmy naprawdę
trudne chwile, nikomu ich nie życzę. I wciąż się kochamy, ufamy.
Pisząc o lojalności miałam na myśli taką sytuację, gdy np. moja mama mówi mężowi
różne przykre rzeczy ,a ja nie siędzę cicho, tylko stanowczo bronię go , że nie pozwalm
podważać autorytetu mojego męża, że poprostu on zawsze może liczyć na mnie, że
będę za nim, nawet gdyby wszyscy byli przeciwko. On postępuje tak samo wobec mnie.
Małżeństwo to jest sztuka kompromisu, ciągłe dyskusje, ścieranie się, ale tylko w
zaciszu własnego domu, to jest sztuka ofiarowywawia siebie bez oczekiwnia nagrody,
choć oczywicie nagroda przychodzi , bo sama radość ukochanej osoby jest nagrodą.
Małżeństwo to wspólne pokonywanie trudności, cieszenie się radościami, to szczęście.
Jestem szczęśliwa!!! choć brak pieniędzy, choć grudzień, choć mąż długo pracuje, ale
jetem szczęśliwa, bo wiem , że wróci, że przytuli, że ukocha.
On poprostu jest moim szczęściem .
Może trochę nie na temat, ale trudno.
Pozdrawiam i życzę dużo szczęścia.

[hejkum_kejkum]

Beata , każdy chyba wie czego chce . Ale to czego męzowie chcą nie ma
wielkiego znaczenia , wieksze ma to co mają .

Ja zawsze do sprawy starałem się podchodzić od odwrotnej strony, uważam że
facet, niekoniecznie mąż, powinien być dla swojej kobiety jak najlepszy, i idąc
dalej tym tokiem myślowym,idealna kobieta, to taka która to doceni, a swoją
drogą będzie się starała być dobrą żoną.

Jesli zaś chodzi o konkretne cechy to raczej nie ma sesu ich wymieniać,
ponieważ, one zmieniają się w zależności od konkretnej sytuacji... może taką
najfajniejszą cechą była by zdolność do kompromisów,,, co prawda to trudny
temat, ale dać coś z siebie gdy nic to nie kosztuje, to nic trudnego, gorzej
jak trzeba się na to zdobyć

Pozdrawiam

[iry]

No i jest następna....
Gotowa do poświęceń.
Każde z nas może powiedzieć, że kocha partnera (?). Ale czy kocha Go bardziej
niż siebie? Czy kompromis polegający na poświęceniu własnej wizji,
zachciewajki,kaprysu - będzie łatwy?
Był tu post w którym ważniejszy okazał się własny świat (może nie żony, ale
zawsze to problem..).
pzdr

[hejkum_kejkum]

Kompromis nie koniecznie musi być poświęceniem .... i charakteryzuje go to, że
obie strony starają się go wypracować ....
Każdy w życiu, coś poświęca, i pewnie, wypracowanie kompromisu wiąze się jesli
nie z wyżeczeniem to z poświęceniem, jeśli chcesz więc dodać cechcę odnośnie
moejej wypowiedzi proponuję kompromisowość ...

Pozdrawiam

[iry]

OK-niechaj będzie.
Żona powinna być zdolna do kompromisów.
pzdr
P.S.
A co by było, gdybym napisał- żona powinna umieć wypracować (osiągac?)
kompromis. Czy byłoby to samo ? A jeżeli nie, to ktora "opcja" jest właściwa?

[hejkum_kejkum]

A jesli tam chcesz, to pisz, dla mnie jednak w kompromisach najajniejsze jest,
że to nie jednak strona, je wypracowuje a obie

[lula11]

Świadomość, jaka powinna być żona i jak nią być, dobrze byłoby wynieść z domu.
Bycia żoną uczyła mnie mama, choć wtedy wcale tego nie chciałam, bo co to za
rozrywka, prać tacie skarpety, prasować koszule, gotować obiad czy piec świąteczną
babę? codziennie zaganiała mnie do zmywania, sprzątania.... buntowałam się, ale gdy
wyszłam za mąż wszystkie te umiejętnoście okazały sie nieocenione.
Mama uczyła mnie gospodarności i systematyczności, co bardzosię przydało , gdy
pojawiły się dzieci.
Mój tata też uczestniczył w kształtowaniu wizerunku dobrej żony, ale także dobrego
męża. Przegadałam z nim wiele godzin, rozmawialiśmy na temat miłości, patnerstwa,
wartości.
Dzięki nim byłam świadoma tego , co robię, gdy wychodziłam za mąż, umiałam też
rozpoznać tego właściwego, gdy los postawił go na mojej drodze.
W małżeństwie bardzo ważne jest, by umieć cieszyć się nawet chwilką spędzoną razem,
by zauważać małe gesty miłości , które pojawiają się każdego dnia. Nawet wtedy , gdy
całymi dniami się nie widujemy, nie rozmawiamy wystarczy krótki liśćik dołączony do
drugiego śniadania , by znów chciało się żyć, pracować, znów czuć , że jesteśmy
kochani, potrzebni.

[iry]

Z Twojego postu,najbardziej, zaciekawił mnie fragment o rozmowach z ojcem.
Miałaś fajnego partnera do rozmów. Ciekawe czy ja będę potrafił być takim samym
partnerem dla swych córeczek.
Równie ciekawy (ale troszkę, jakby mniej ..) jest fragment, w ktorym piszesz o
zmywaniu, sprzątaniu, i roli matki w tym wszystkim. U mnie w domu, to raczej ja
jestem "tym złym" i zaganiającym "trzódkę" do sprzątania i zmywania. Ciekawe
czy po latach też będą miały taką opinię o ( ) procesie wychowawczym,
stosowanym przez "ojca despotę".
To co opisałaś, te wszystkie domowe obowiązki, mnie jako facetowi, za bardzo
nie pasują. Tzn. nie za bardzo je lubię. Rozumiem konieczność, ale.... naprawić
coś, zrobić coś nowego, poprawić- to mi pasuje. Ale ta reszta....ciężkie jest
życie.
I po raz kolejny padły słowa o cieszeniu się z chwil spędzonych ze sobą.Niby to
takie oczywiste, ale w pogoni za tym co "istotne" dla rodziny, chyba często o
tym zapominamy. O tych gestach i o tym cieszeniu się sobą...
pzdr

[e.beata]

>"To co opisałaś, te wszystkie domowe obowiązki, mnie jako facetowi, za bardzo
nie pasują. Tzn. nie za bardzo je lubię. Rozumiem konieczność, ale.... naprawić
coś, zrobić coś nowego, poprawić- to mi pasuje. Ale ta reszta....ciężkie jest
życie."

Myślę ze mało jest także kobiet które te obowiązki lubią.
Ja np. lubię (?!) obowiązki domowe. Lubię sprzątac ale wtedy gdy mam na to
ochotę a nie gdy muszę ) Lubię upiec ciasto, ale gdybym miała to robić
codziennie .
W dzisiejszych czasach kobietom jest jeszcze trudniej. Kiedyś realizowały się w
byciu panią domu, nic innego w sumie nie robiły, do tego były wychowywane. A
teraz jest tyle innych rzeczy Świat wzywa . Tyle ksiązek
nieprzeczytanych, tyle rzeczy nieobejrzanych, niepoznanych a tutaj brudne
skarpetki czekają i odkurzacz )) No i dzieci też już same się nie wychowują
tylko wypada im czas poświęcić )).
Dlatego babki takie zaganiane, zdenerwowane i wściekają się gdy mąż za długo
przed kompem siedzi, same by tak chciały ))

[e.beata]

wyglądasz na fajnego ojca iry.
Pamiętaj tylko o tym, że nie jesteś wyłącznie ojcem.
Twoje zachowanie, postępowanie to matryca dla córek.
Takiego partnera będą szukały w przyszłości.
Nawet podświadomie (udowodniono!).
Jż. ty je gonisz do roboty to w przyszłości mąż będzie, tego dla nich chcesz? :-
)))))))
Ale tak na serio to coś w tym jest .
Bądź dla żony takim mężem jakiego chciałbyś dla córek.
Amen.

[e.beata]

W ten sposób od tematu "Żona......ale jaka?" Przeszliśmy łagodnie
do "Mąż......ale jaki?"

[iry]

Nie powiem-A nie mówiłem!? Nie będę również przesadnie orginalny ale to już
powiem- wieeeeedziałem.
Możliwe, że teraz, wypowie się więcej Panów.
A co do Twojego "srodkowego" postu, to chyba masz rację. Zawsze to jakiś wzór,
ten ojciec. Jak już wcześniej napisałem - staram się. Boję się, żeby wszystko
wyszło jak najlepiej. Jeżeli gonię do jakiejś pracy, to również sam w niej
uczestniczę. Zmywam, sprzątam... ale tego nie lubię. Mówię o tym na głos. Żeby
wiedziały, że trzeba nawet pomimo tego, że się nie lubi, to trzeba to zrobić-
bo tak trzeba.
Jeżeli nawet teraz tego nie rozumieją, to mam nadzieję, że kiedyś to do nich
dotrze.
pzdr

[aga173]

Niezłe wypowiedzi!A właśnie....TATA (bardzo mi go brakuje)to był najwspanialszy
ojciec na świecie.Zawsze mnie rozumiał,pomagał i wogóle wszystko.Dzięki jego
radom chyba w zyciu tak mi się ułożyło.Miał do mnie 100% ZAUFANIE a to podstawa
do dobrego kontaktu.Coś w tym jest że dzieci szukają w przyszłym mężu,żonie
podobieństwa swoich rodziców.Ach ja wogóle chyba za dużo tu mówię!!!!Iry wydaje
mi się że starasz się być dobrym ojcem PAMIĘTAJ o ZAUFANIU!!!!!Ja mam dwóch
synów a może kiedyś się spotkamy?(hehe)

[iry]

PAMIĘTAJ o ZAUFANIU!!!!!
DOBRE !!!!!!!!!!!! Wiem jak to jest. Ja byłem kompletnym świrusem, od
najmłodszych lat (jak pamięcią sięgam). I do takiego "numera" trudno było mieć
zaufanie. Wiele razy to czułem. Tyle, że jakoś , za szczenięcych lat, nie
docierał do mnie związek przyczynowo-skutkowy, związany z tym "zaufaniem".A do
tego jak śmiało wkroczyłem w wiek gdzie potęgują się zainteresowania płcią
przeciwną, to już zupełnie było do kitu. Teraz rozumiem . Sam bym sobie nie
ufał . Ale po co te wspomnienia? Ano dla wysunięcia bardzo odważnej tezy!
Naukowcy mają absolutną rację, twierdząc, że geny to coś co sprawia, iż
jesteśmy do siebie podobni.
Moje córy mają moje geny. I tego jestem absolutnie pewny!!!!!)))
Tak samo jak tego, że kiedyś wyrosną z tego "cielęcego" wieku.
A spotkanie...... może kiedyś. A może tak większą grupką, z naszymi dziećmi,
kiedyś...?

tylko do tego trzeba by było wynająć minimum lotnisko )))

[aga173]

Dobre z tym lotniskiem!!!!Jednak każde z nas coś wynosi z domu,tylko potem od
nas zależy czy będziemy się zachowywać dobrze czy źle wobec naszych
najbliższych.Każda młodość ma swoje prawa i osobiscie uważam że każdy z nas
powinien "zaszaleć" jako nastolatek........a potem dopiero szukać własciwej
drogi.Uczymy się na własnych błędach(ale to "szalenie" z umiarem!!)Ja raczej
bardziej teraz wyciągam wnioski ze swojego zachowania i staram sie być lepsza i
cieszyć się chwilą...........
Kocham życie i moją słodką rodzinkę

[iry]

No jasne, że "wynosimy". To z rodzinnego domu mamy te nasze wizje domu, w
ktorym mamy męża czy żonę. To za sprawą naszych rodziców, pijamy piwo,
godzinami wybieramy apaszkę do sukienki, nie widzimy nic złego w tym , że żona
sama sprząta a facet czyta gazetę. To dzięki naszym "starym" wiemy, że trzeba
wynieść śmieci, wyjść na spacer z dziećmi czy , padając na twarz - pomagać w
odrabianiu lekcji.
Tak samo jasne jest to, że wprowadzamy modyfikacje do tych stereotypów
zachowan, wynikające z naszych doświadczeń i charakterów. Jak to już ktoś mądry
powiedzial "..tylko krowa nie zmienia punktu widzenia...")))
I tak ma być!!!
pzdr

[aga173]

"godzinami wybieramy apaszkę do sukienki, nie widzimy nic złego w tym , że żona
sama sprząta a facet czyta gazetę."

No niestety u nas nie ma takiego podziału,nie wyobrażam sobie abym sama
sprzątała dom,gotowała,zmywała itp... a mąż czytał gazetki.Obydwoje pracujemy i
dzielimy się każdą domową pracą(oprócz gotowania-wolę nie ryzykować haha)
zajmujemy się razem dziećmi i wszystko prawie robimy razem.Chyba dzięki temu są
między nami tak dobre relacje.Co do picia piwka to albo chcemy mieć szczęśliwa
rodzinkę albo pyszne piwko z pianką(niekoniecznie wynosimy to z domu)wybór
należy do nas!!!Sama lubię piwko ale tylko czasami w towarzystwie albo z mężem
w domciu,natomiast codzienne piwko nie wchodzi w grę!!!!!ALKOHOL i ZDRADA to
najlepszy sposób na zburzenie szczęścia w rodzinie!!!!!!!!!!!!!




"Cieszmy się chwilą...jest tak pięknie"

[iry]

Nie wiem czy dobrze mnie zrozumiałaś? Pisząc o tym co robimy, chciałem
pokazać ,że dobre oraz złe nawyki wynosimy częstokroć z domów rodzicielskich.
Te modele postępowania są następnie poddawane "obróbce" przez zwyczaje, nawyki
czy inne "siły nie czyste" (np. wpływ środowiska w którym się obracamy-kolegówz
pracy, paczki...itd). To wszystko daje wypadkową. Nas. Z całym dobrodziejstwem
inwentarza. A ponieważ, ktoś mądry kiedyś powiedział "wszystko płynie"-ciągle
ulegamy zmianom. Macie na to wpływ i Wy- nasze żony.
Nie zawsze tak się ułoży, że przed ślubem, narodzeniem dziecka , nastąpi
całkowite i totalne rozpoznanie "pola walki". Jest to raczej nie możliwe.
Właśnie ze względu na te zmiany i wpływy.
Ważne jest by to ogólnie znane zjawisko/proces- docieranie- przebiegało bo sami
tego chcemy, a nie dla tego, że chce tego tylko jedna strona. Od tego zależą te
relacje o których piszesz. Do tego również nawiązywała wypowiedź o
kompromisach, zawarta w tym wątku, przez jednego z e-tatusiów.
Zresztą, co tu rozpamiętywać? Całe nasze, wspólne życie (w tym i wychowywanie
dzieci) to ciągłe kompromisy. Takie jest życie i shluss.
pzdr