Depresja

[stefaninka]

Kochane mam depresje. Trzyma mnie dośc długo. Źródło mojej deprechy
tkwi w karmieniu piersią. Nie sprawia mi to zadnej frajdy,
przyjemnosci, a wrecz przymus. Ze musze byc dobra matka i karmic
cycem. Czesto płacze. Bardzo czesto.Moj nastrój udziela sie synkowi.
Coraz częsciej mam mysli aby sobie psychicznie ulożyc i zakończyc
karmienie. Mam dośc. W czasie spacerow nie umiem sie przełamac. Z
cycków mi leci strasznie, mały sie krztusi, denerwuje sie. Po
karmieniu płacze. A ja staje sie kłębkiem nerwów. Juz niewiem jak
sobie radzic. Chodzi mi jedna mysl, aby isc do ginekologa i poprosic
o tabletki na zatrzymanie laktacji. I tu tez jestem rozdarta:
szczesliwa mama = szczesliwe dziecko a z drugiej strony mleko matki
najlepsze dla dziecka.
Co byście zrobiły na moim miejscu?

[dagmara-k]

zamiast do ginekologa poszlabym do psychologa, bo wtedy do uratowania jest i
karmienie i twoj dobry nastroj. karmienie moze byc bezposrednia przyczyna
twojego samopoczucia ale tez jestes krotko po porodzie i to co trudne (a
karmineie jest trudne) moze wydawac sie bardziej uciazliwe niz jest rzeczywiscie

[olenka1211]

To może być baby blues. Nie masz gwarancji, że jak skończysz KP to nastrój ci
się poprawi. Minie ten problem, pojawi się nowy. Ja przy pierwszym dziecku
poczułam się naprawde szczęśliwa dopiero około 5 miesiąca.
Jeżeli jest bardzo źle idź do psychologa, jeżeli jakoś dajesz rade poużalaj się
komuś dla ulgi. Karm piersią tak do 3 miesiąca i potem zadecydujesz co dalej.
Początki są zawsze trudne a ty jesteś dopiero na starcie.
I nie czuj sie winna za twój nastrój. Czasem tak jest, trzeba przetrzymać.
Powodzenia :)

[mrs.t]

> To może być baby blues. Nie masz gwarancji, że jak skończysz KP to nastrój ci
> się poprawi. Minie ten problem, pojawi się nowy.


no tez mi pierwsze co przyszlo do glowy
#ze to predzej baby blues i skonczenie z KP nie bedzie oznaczalo konca problemu
a potem pojawi sie nowy, a do tego dojdzie jeszcze wydana kasa na mleko, i
latanie do kuchni po wrzatek w srodku nocy...

[quilte]

To może być baby blues. To nie musi być baby blues. Nie, nie masz
gwarancji, że po odstawieniu nastrój Ci się poprawi. Ale jest
możliwość, że się poprawi. Ja szarpałam się przez trzy miesiące. Do
momentu, gdy położna środowiskowa o niepopularnych dziś poglądach
(daj jej Boże zdrowie) powiedziała mi, że to kolejny mit, że "każda
matka wykarmi swoje dziecko". Odstawiłam. Nowe problemy pojawiły
się, owszem - jak to przy dziecku - ale dzięki temu, że byłam
spokojniejsza i nie chodziłam jak zombie po nieprzespanych nocach
radziłam sobie z nimi lepiej. Latanie do kuchni po wrzątek - dobre
sobie. Odmierzoną ilość wody w butelce wstawiam do podgrzewacza
ustawionego na odpowiednią temperaturę. Dziecko chce jeść - wstaję i
wsypuję mleko, potrząsam. Dziecko zjada. Nie zapalam nawet światła.
I błagam, mamy karmiące piersią, nie piszcie, jak skomplikowane jest
karmienie butlą - skąd macie o tym wiedzieć? Przecież nigdy tego nie
robiłyście. Pozdrawiam.

[nehema2889762]

quilte napisała:

> To może być baby blues. To nie musi być baby blues. Nie, nie masz
> gwarancji, że po odstawieniu nastrój Ci się poprawi. Ale jest
> możliwość, że się poprawi. Ja szarpałam się przez trzy miesiące. Do
> momentu, gdy położna środowiskowa o niepopularnych dziś poglądach
> (daj jej Boże zdrowie) powiedziała mi, że to kolejny mit, że "każda
> matka wykarmi swoje dziecko". Odstawiłam. Nowe problemy pojawiły
> się, owszem - jak to przy dziecku - ale dzięki temu, że byłam
> spokojniejsza i nie chodziłam jak zombie po nieprzespanych nocach
> radziłam sobie z nimi lepiej. Latanie do kuchni po wrzątek - dobre
> sobie. Odmierzoną ilość wody w butelce wstawiam do podgrzewacza
> ustawionego na odpowiednią temperaturę. Dziecko chce jeść - wstaję i
> wsypuję mleko, potrząsam. Dziecko zjada. Nie zapalam nawet światła.
> I błagam, mamy karmiące piersią, nie piszcie, jak skomplikowane jest
> karmienie butlą - skąd macie o tym wiedzieć? Przecież nigdy tego nie
> robiłyście. Pozdrawiam.

po co zabierasz głos na tym forum ?
wydaje mi się że jest ono po to aby wesprzeć mamy że WARTO KARMIĆ PIERSIĄ a nie
od razu pchać do butelki..

[quilte]

Masz absolutną rację. Nie powinnam zabierać głosu na tym forum.
Albowiem będzie to głos wołającego na puszczy. Po prostu żal mi się
zrobiło autorki wątku, ale jeśli pytanie zostało skierowane
wyłącznie do mam karmiących piersią wyłącznie w celu uzyskania od
nich wsparcia - przepraszam i żegnam. Nie rozumiem tylko, dlaczego
moją wypowiedź odbierasz jako "pchanie do butelki". Opisałam własne
doświadczenie - nie przedstawiam tego jako prawdy uniwersalnej.
Pozdrawiam niezmiennie.

Do nehema2889762 od moderatorki

[kaeira]

Jako moderatorka zwracam uwagę, że każdy ma prawo pisać na tym forum.

W poście quilte nie było nic niestosownego - szczególnie, że sama była matką karmiącą i dzieliła się swoim doświadczeniem (cóż z tego, że negatywnym - nie wszyscy mają pozytywne.)

Kaeira
Moderatorka forum KP

[kaeira]

quilte napisała:
> Ja szarpałam się przez trzy miesiące. Do
> momentu, gdy położna środowiskowa o niepopularnych dziś poglądach
> (daj jej Boże zdrowie) powiedziała mi, że to kolejny mit, że "każda
> matka wykarmi swoje dziecko".

Ale z czym się szarpałaś? Ze słabymi przyrostami, mała ilością pokarmu? Bo rozumiem, że to co powiedziała położna, odnosiło się właśnie do tego? A autorka tego wątku nie pisze nic o tego typu problemach.

quilte napisała:
> i nie chodziłam jak zombie po nieprzespanych nocach

Ale o niewyspaniu autorka tez nic nie pisała. Karmienie piersią wcale nie przesądza o niewyspaniu. Ja karmię w tej chwili 6 tyg niemowlę i wysypiam się jak ta lala. Tak samo było z poprzednim dzieckiem. (Dodam, że śpimy razem z dzieckiem i karmię "przez sen".)


Pewnie, że sa kobiety, dla których karmienie piersią jest z jakichś powodów męczarnia psychiczna. Pewnie, że ma sensu, żeby się męczyły, robiąc to na siłę. I absolutnie nie o to chodzi, żeby takie osoby do karmienia zmuszac czy wzbudzać w nich poczucie winy.

Ale o wiele częściej jest tak, że to nie samo karmienie jest problemem, ale jakieś trudności z nim związane, które można mając info i pomoc przewalczyć. Albo problemem jest właśnie baby blues, albo i prawdziwa depresja. ktorej zrodlo nie tkwi wcale w karmieniu.
I właśnie do tego odnosiły się forumowiczki w innych postach, podając też swoje własne przykłady.

[quilte]

Kaeira, szarpałam się ze słabymi przyrostami, małą ilością pokarmu
i... niechęcią do karmienia. Synek dobrze się przystawiał, dobrze i
chętnie ssał (ocena lekarki i położnej, która poprosiła, by go
przystawić i przyglądała nam się przez całą "sesję", nasłuchując
odgłosów, patrząc, jak przełyka, jak długo ssie etc.) i... źle
przybierał. Po trzech miesiącach go odstawiłam i podałam butelkę. Po
dwóch tygodniach nie miałam pokarmu. Tak to u nas było. Przyznaję,
że karmienie piersią nie było dla mnie priorytetem. Co do wysypiania
się - należę do obozu "nie śpiących z dzieckiem":) Bałam się, że je
zagnieciemy. Powtarzam: nie twierdzę, że Ty czy inne forumowiczki
zagniotą swoje dzieci - natomiast ja się bałam i już. Dziękuję Ci za
obronę:) Pozdrawiam.

[basiak36]

quilte napisała:

> Kaeira, szarpałam się ze słabymi przyrostami, małą ilością pokarmu
> i... niechęcią do karmienia. Synek dobrze się przystawiał, dobrze i
> chętnie ssał (ocena lekarki i położnej, która poprosiła, by go
> przystawić i przyglądała nam się przez całą "sesję",

A czy ta sama lekarka polozna zaczela szukac przyczyn takiej sytuacji? Tzn czy
dziecko ssalo smoczki, czy zlecila zrobienie badan itp. Bo jesli dziecko dobrze
ssie i nie przybiera to przyczyna gdzies jest, tylko trzeba ja znalezc, i tutaj
potrzebny jest specjalista..

stefanika

[mad_die]

Ja bym nauczyla sie karmić, poczytała o laktacji, o potrzebach takiego
maluszka.
Jesli boisz sie/nie umiesz karmic na spacerze, to skróć spacer. Tzn wyjdź zaraz
po karmieniu (po kurek, z dwóch piersi, i porządnym odbiciu), pospaceruj
i wróć do domu przed nastepnym spacerem.
I jesli rzeczywiscie jest z Toba źle, to ja - na Twoim miejscu - bym z kimś
pogadala, najlepiej z kimś, kto też karmił lub karmi piersią i jemu to wychodzi.

[evrin]

Stefaninka nie jestes sama z tym problemem. Karmienie piersia, mimo, ze bardzo tego pragnelam, spedzalo mi sen z powiek, mleko tryskalo, corka sie denerwowala i poczatkowo malo jadla a cycki pelne. na spacerach tez nie karmie, czesto plakalam, codziennie... i mialam gorsze mysli, jak sobie ulzyc...
teraz corka dobija do 3 miesiecy i od jakis 2 tygodni jest lepiej tzn zaczynam czerpac radosc z bycia mama i karmienia, bo znalazlam idealna dla mnie pozycje! karmie na lezaco. Skontaktuj sie z poradnia laktacyjna albo polozna, ktora zna sie na rzeczy mlekomamy.pl/index.php?page=poradnie-laktacyjne

Mysle, ze moze Ci jeszcze trzymac baby blues, mnie trzymal dlugo, bardzo sie maz i mama martwili, ze mam depresje wlasnie. Bylam zdecydowala na szukanie pomocy u specjalisty ale wtedy najblizsi bardz mi pomogli i dalam rade. Czy mozesz liczyc na wsparcie partnera, rodziny?

Zobaczysz, ze z kazdym dniem bedzie lepiej, wiem, bo przerabialam :)

w skrocie: na Twoim miejscu zabralabym sie za szukanie odp. pozycji i skontaktowala z poradnia laktacyjna/ dobra polozna.

[monzdr]

Nie tylko Ty masz problemy z nastrojami i emocjami.Ja byłam na
początku totalnie znerwicowana,bałam się,że wszystko robię źle,że
zagłodzę dziecko.Poza tym czułam się strasznie przytłoczona i
uwiązana karmieniem.Miałam problemy z powracającymi zatorami,zanim
nauczyłam się je rozwiązywać,trochę się nacierpiałam.Zero
przyjemności,tylko stres.Też często płakałam,narzekałam na
wszystko.Tak naprawdę to wyluzowałam i zaczęłam się cieszyć
macierzyństwem i karmieniem piersią po kilku miesiącach,nawet tak
bliżej roku(karmię od 14 miesięcy)!Masz prawo czuć się gorzej,ale
nie jestem pewna,czy przyczyna Twojego samopoczucia leży tylko i
wyłącznie w karmieniu i że po zakończeniu karmienia miną Twoje
smutki.A co jeśli potem będziesz żałowała,że zrezygnowałaś?Spróbuj
najpierw wrócić do równowagi psychicznej.Na pewno potrzebujesz
wsparcia:rodziny,przyjaciół,karmiących mam,może psychologa.Każda z
nas jest inna,ma różny stopień wrażliwości i poddatności na depresję
i stres,ale na pewno warto zawalczyć o dobre
samopoczucie,satysfakcję i karmienie piersią:)

[kiki1981]

Po pierwsze musisz się się uspokojic - wiem, że to trudne, ale to
nie sprzyja dziecku, tobie i laktacji. Musisz sobie ułożyc plan.
Wiem, że przy takim małym dziecku jest sporo pracy, ale trzeba do
tego podejsc racjonalnie. Przykaładac malucha w porach karmienia,
oddciągac jak czujesz, że piersi są pełne (ale to pobudza laktację),
dziecko się krztusi, bo za mocno lecji. Zmień pozycję na tzw. "pod
górkę" lub wcześniej oddciąg trochę mleka, aby przy karmieniu tak
nie leciało. Na spacer kup dobre wkładki laktacyjne. Laktacja z
czasem się unormuje. To obcja jeżeli chce się dalej karmic piersią.
Można też oddciągac mleko, ale ręcznym laktatorem się umęczysz i to
będzie ci sprawiało problem i wiele nerwów kosztowało. Przy
regularnym oddciąganiu dobre są elektryczne. Niestety należy
odciągac w porach karmienia, nadmiar można mrozic. Ostatnia wersja
to tabletki przepisane przez lekarza i karmienie m.m i też będzie
dobrze.

[dagmara-k]

dodam ze ja lubi krmienie od jakis 3 tygodni moze? corka ma 4 miesiace. gdyby
nie przyjaciolka karmiaca i to forum to bym nie karmila. bardzo chcialam
zrezygnowac, nie lubilam ze jestem brdna, polepiona, ze nie umiem karmic na
zewnatrz, ze nie wyrabiam fizycznie, ze mi dziecko ryczy. teraz nie pojmuje jak
moglam tak myslec, bo jest bardzo milo i cudownie. jescze tylko miejsca typu
retauracja, wizyta u kogos w domu sprawiaja mi problem a poza tym karmie
wszedzie. w domu karmie z wielka przyjemnoscia. a bylo strasznie.

[rutbekia_2010]

Ja może deprechy nie miałam ,ale wręcz marzyłam na początku żeby się
choć na chwile młody odessał .Później modliłam się z kolei żeby
częściej jadł .Jak tego nie robił cyce mi ciekły na potęgę Może
niektórym będzie trudno w to uwierzyć ale nawet nie wychodziłam na
dłużej niż godzinę ,żeby go nie karmić na zewnątrz lub u kogoś.
Chciałam uniknąć cyrku przy cycu .Koło 2-3 miesiąca straszliwie go i
siebie zalewałam mlekiem .Młody się krztusił ,płakał. W domu wiadomo
zaraz siebie i jego przebrałam moment uspokoiłam. Mały ma teraz
prawie 6 miesięcy i problemy z cieknięciem dawno się skończyły.
Teraz jest inaczej. To ja bardzo bym chciała żeby się dossał na
dłużej. On nie chce, ma inne zajęcia :).
Moja siostra odstawiła dziecko bo ja mi mówiła cyt „nienawidziła
tego”. Miała depresje, która nie minęła tak jak sądziła po
odstawieniu. Doszło jeszcze poczucie winy , alergia ,zatwardzenia
problemy zdrowotne dziecka.Dopiro małała doła. Jak mój synek zaczął
mieć problemy ze skórą i kolkami to właśnie ona mi tłukła do głowy
żeby się nie ważyła odstawiać.
Decyzja o należy do Ciebie. Jednak o depresje nie możesz obwiniać
karmienia. Może zasięgnąć opini lekarza i zacząć zażywać coś na
poprawę samopoczucia

[mika_p]

Zacznijmy od końca. Tabletki na zatrzymanie laktacji miewają przykre skutki
uboczne w postaci fatalnego samopoczucia i nie gwarantują, że obejdzie się bez
bolesnych nabrzmień piersi, zwłaszcza, ze karmisz takie maleństwo -czyli
laktacja jest na wysokim poziomie.

Jeśli jesteś pewna, że twój problem to KP, to oczywiście możesz się z niego
wycofać. Wycofać, a nie radykalnie zakonczyć tabletkami, bo tabletki patrz wyżej.

Poczytaj sobie:
forum.gazeta.pl/forum/w,572,31156185,,Pierwsze_dziecko_zmienia_wszystko_.html?v=2
wizyta u psychologa też by się przydała.

No ale załóżmy, że to przez KP.
Najpierw będziesz musiała zrobić dwie rzeczy: nauczyć dziecko jeść z butelki i
wybrać właściwe mleko. To drugie może potrwać, jednego mleka dzieco moze nie
chcieć pić, po innym może mieć reakcje alergiczne.
Zauważ, ze ejsteś w tej szczęśliwej sytuacji, że w przypadku reakcji alergicznej
będziesz mogła odstawić MM, wrócić na krótko do wyłącznego KP i ponowić
eksperyment z innym mlekiem, jak się sytuacja ustabilizuje.

Jak już będziesz mieć właściwe mleko, to czas na racjonalne odstawianie.
Najpierw jedno karmienie piersią zastąpisz butelką. Może na spacerze. Potrwa to
kilka dni, zanim laktacja ustabilizuje się na nowym, niższym poziomie. Potem
kolejne karmienie.
I tak do momentu, aż przejdziesz całkiem na mm, albo stwierdzisz, ze karmienie
mieszane ci odpowiada, albo stwierdzisz, że masz w dupie finansowanie koncernów
spożywczych i wrcasz do KP.
Bezboleśnie, bez przymusu.

Może być tak, że głównym powodem twojej niechęci do KP jest przymus. I w
momencie, kiedy sie od niego uwolnisz, to je wybierzesz. I choć technicznie nic
się nie zmieni, to zmiana będzie w tobie: co innego działanie z przymusu, co
innego działanie z wewnętrznego wyboru.

[monika_a_b]

Bardzo dobra wypowiedź. ;-)
+++Może być tak, że głównym powodem twojej niechęci do KP jest
przymus.
U mnie było podobnie, miałam prawdziwy "piersiowstręt", jednak gdy
tylko zaczęłam leczyć depresję (było więcej obajwów depresji), oraz
zaczęłam brak kompleks witamin z grupy B (te na stres), karmienie
piersią zaczęło naprawdę sprawiać mi frajdę. :-)
Polecam Ci jak najszybszą wizytę u lekarza (może być ginekolog), aby
wypisał Ci receptę na antydepresanty oraz wykupienie wit. B. Zrób to
już dzić czy jutro, szkoda tak się męczyć... A przecież
macierzyństwo to coś wspaniałego! ;-)
Powodzenia!
Moni

antydepresanty

[monzdr]

Może się nie znam,ale nie proponowałabym komuś na forum od razu
antydepresantów.Nawet z witaminami trzeba ostrożnie,a co dopiero z
lekami.Depresję chyba trzeba najpierw stwierdzić,nie każdy gorszy
nastrój jest depresją,choć potocznie tak mówimy,no i nie każdą
depresję chyba trzeba od razu leczyć farmakologicznie.To powinien
stwierdzić lekarz psychiatra.Do psychiatry można się dostać bez
skierowania.Albo spróbować najpierw z psychologiem.Moim zdaniem
wsparcie rodziny i przyjaciół jest bardzo ważne.Bliscy powinni pomóc
młodej mamie przy dziecku i zapewnić jej trochę czasu dla siebie i
rozrywki,a przede wszystkim możliwość wygadania czy nawet wypłakania
się.Ja czasami miałam wrażenie,że nie wolno mi narzekać,bo przecież
POWINNAM być szczęśliwa!Właśnie takie uwiązanie w domu,same
obowiązki i brak zrozumienia są frustrujące.

[aria_2004]

Przerabiałam deprę gdzieś tak do 6 tygodni po porodzie (szczególnie
ża mała miała problemy ze snem i wydawało się że płacze całe dnie
non stop), ale teraz, po 12 jest zupełnie inaczej... Najpierw
zamartwiałam się techniką, ilością, czasem ssania, itp., a teraz po
prostu rozumiem już więcej co mała próbuje mi "powiedzieć" przy
cycu. Mimo to nieraz wpadam w deprę, bo nasza mała jest bardzo
cycusiowa- niechętnie je moje mleko z butelki (jak muszę gdzieś
wyjść) i to raczej po awanturze z tatusiem/babcią. I wtedy czuję
się "uwiązana" cycem i narzekam do męża, że on może sobie wyjść z
domu i zostawić małą, a ja co najwyżej na godzinkę albo dwie i muszę
być z powrotem, bo pory jedzonka ma różne. No i jak sobie
uświadamiam, że tak będzie do maja albo lepiej, to nieraz sie
podłamuję.
W tej chwili karmienie stało się jednak największą przyjemnością, a
odkąd ja się nie stresuję, to i mała je spokojnie i ładnie- spróbuj
wrzucić na luz i się nie poddawaj, wiem że to teraz dla Ciebie brzmi
jak pustosłowie, ale uwierz w siebie!

[gosiasprezynka]

Ja miałam podobnie.. Miałam okropną depresję związaną z karmieniem, czułam się
do niego przymuszona, błagałam męża, żebyśmy już z tym skończyli (on był bardzo
za kp). A to nie mogłam młodej dobudzić, a to chciała ssać cały dzień, a to nie
chciała ssać wcale. Problem tkwił przede wszystkim w mojej głowie i w podaniu
butelki - całe 2 razy!! I - może - w ssaniu smoczka-uspokajacza.

Niestety, nie zwróciłam się wtedy do nikogo o pomoc. Jak młoda w wieku 3 mies.
zaczęła coraz częściej odmawiać piersi, zaczęłam ściągać. To też było koszmarne
dla mojej psychiki. Dopiero po rezygnacji z karmienia odżyłam.

Myślę, że byłam po prostu bardzo niepewna siebie. Brakowało mi przekonania, że
umiem odczytać potrzeby mojego dziecka, czułam się odrzucona przez nią tym, że
nie chce cyca i z drugiej strony jak "bar mleczny", wiecznie uwiązana i zmuszana
do karmienia, gdy wisiała na mnie ciągle. Obiektywnie ta sytuacja była do
uratowania - trzeba było odstawić smoczek-uspokajacz i po prostu karmić. Ale
psychicznie nie byłam w stanie.

Myślę, ze przy drugim dziecku pójdzie mi lepiej - bo będę mieć większą wiedzę i
będę przede wszystkim bogatsza w doświadczenia.

Najlepiej, jakbyś porozmawiała osobiście z jakąś kobietą, która karmi. Taką,
która Cię wesprze. pozdrawiam.

[komi1911]

wiesz co ja bym zrobila???

przeszla na mieszanke i tyle!! nie tyle co bym tak zrobila ale tak
zrobilam po raz drugi,mam synka 1,7 msc i drugiego ktory ma niecale
3 msc.Z pierwszym moj problem polegal na tym ze on w ogole nie
spal,wciaz wiasial mi na cycu doslownie wciaz,plakal,ulewa,plakal
ulewal tak przez 2 miesiace,wkoncu z braku sil juz przeszlam na
mieszanke i jaki bylo moje zaskoczenie ja maly zaczl byc wesolym
dzieckiem,jadl co 3 godz,nie ulewal,nie plakal,zaczal wkonu spac!!!
Dlugo mialam wyrzuty z tego iz sie poddalalam i nie karmialm cyca
ale mowie ci moj syn to okaz zdrowia!!! do tej pory jedyna chorobe
jaka mial to 3 -dniowka.
Z drugim sparaw wyglada tak ze znowu placze,placze wisial na
cycu,plakal,plakal i plakal,lekarz swtierdzil iz ma czesciowa
nietolerancje lakzoty,wykonaywalismy badanie w tym kierunku wiec nie
byla to diagnoza od tak sobie,noi co znowu dylemat bo tym razem
zazekalam sie ze bede karmic cyca minimum do roku ale co znowu dalam
mu mieszanke i tez widze juz roznice,a tez bardzo sie denerwowalam

i co w zwiazku z tym? ze jednak czasami nie warto za wszelka cene
ciagnac karmienie,jezeli zamiast radosci przynosi nam to nerwy itp a
najlepsze dla dziecka jest to aby byla jego mama szczesliwa bo jak
sie pisze

szczesliwa mama=szczesliwe dziecko nie wazne czy karmione piersia
czy butelka

[kamilskrzynski]

Ciekawe artykuły o depresji znajdziesz na stronie www.freemind.com.pl/artykuly. Skoro piszą to się znają. Może spróbuj zadzwonić i po prostu spytać.

[flower_is_my_power]

Hej, pisze tu bo o depresji poporodowej, czy związanej z dzieckiem conieco wiem. Niecałe 3 miesiące temu z niej wyszłam. To był cięzki okres, lekarz przepisał mi leki ale nie chciałam się nimi faszerować, nie chciałam zawieść swojego małego synka. Uważam, ze depresji nie ma się co wstydzić, trzeba o niej mówić. Mogą Ci pomóc przyjaciele, rodzina. Moim lekarstwem było zorganizowanie sobie więcej wolnego czasu, znalezienie w ciągu dnia chwili na relaks, na przyjemności. Dodatkowo zainteresowałam się autoterapią. Czytałam o aromaterapii, światłoterapii. O ile olejki zapachowe kosztują 8-20 zł, tak lampy już około 1000, ale spróbowałam wszystkiego i nie żałuję. Warto próbować. Jakby co wrzucam link: www.ilumina.pl/

przechodziłam to samo...

[Gość: elkka]

kochana, przechodzilam to samo. Miałam tak silną depresję, że nie dałabym rady sobie bez leczenia farmakologocznego. Tylko na moją depresję złożyło się wiele czynników: najpierw karmienie piersią, które okazało się tak trudne, że nawet pzrez myśmi to nie przeszło. Bardzo długo bołąy mnie sutki, kiedy przystawiałam małą płakałam...Zaciskałąm zęby i mówiłam sobie,: oby chociaż meisiac, potem : chociaż 2 msc...karmienie poza domem było dla mnie niewykonalne...Nie lubiłam i nie lubię karmić piersią, ale karmię...dla dziecka. Teraz w 5 msc pól na pół z m.m.
Do moje depresji przyczyniło się jak już wspomniałam wiele innych czunników, ale karmienie było początkiem frustracji. Nie jest to łatwe, ale można się nauczyć...na początku kiedy słuchalam rad innych, wytrwaj chociaz 3 msc , wydawało mi sieto nieosiagalne....Ale czas szybko leci...powodzenia!!!

wątek sprzed 4 lat?

[Gość: panizalewska]

Elkka, dziecko autorki ma już ze 4 lata, a odgrzebali je spamerzy siejący terapię w prywatnych gabinetach za ciężką forsę :P
Depresji współczuję, upierdliwe to to. Cieszę się, że z niej wyszłaś.
Następnym razem patrz uważnie na datę założenia wątku ;)
Pozdrawiam :)