Moje życie..

[nastka72]

Może ,ktoś z Was poczyta o moim życiu i dorzuci swoje refleksje...dlatego to
piszę...

Stoję na granicy rozpadu mojego zwiazku ,formalnego rozpadu ...trzymam w
rekach pozew o rozwód i znowu nie moge liczyc na wspołprace partnera ..ech ja
to naiwna jestem

Jestem żoną od ponad dziesięciu lat,typowe studenckie
małżeństwo .....niestety małżonkowie mieli chyba inna wizję życia ,a może po
prostu to życie zmieniało ich oraz ich poglądy na potrzeby i realizacje
swoich celów ?
Nasze drogi rozchodziły się bardzo powoli,czasem z lekkim
przespieszeniem ,rozstalismy sie nawet na miesiac no ale ....dzieci ...
Mąż żył całe lata praca zawodową ,my bylismy dodatkiem który powinien ładnie
wyglądać na zdjęciu postawionym na biurku

Nie chcę tu przytaczać swoich argumentów i żalić się jak było mi źle i jak
byłam samotna ,wszak czytacie tu relacje jednej tylko strony a ta druga też
swoje zale ma

od 2 lat borykałam sie z decyzja o rozstaniu i jak zwykle jak w marnym
romansie pojawił sie ten trzeci ...
Pokazał uczucia o których dawno już zapomniałam ,pokazał szacunek i
zainteresowanie ,pokazał i pozwolił poczuć jak to jest być kochaną...

Już nie moge zostać z mężem ,nawet dla dobra dzieci ,nie potrafie się
poświecić i budować ,bo nie ma nawet zgliszcz na których możnaby to oprzeć

Miałam nadzieje że uda mi się porozmaiwać z mężem i ustalić to najlepiej dla
dzieci ...niestety godziny zmarnowane na kolejnych żalach..

Usłyszałam wiele zarzutów ,które traktuje jak szantaż emocjonalny(?)
już wiem jak zabieram dzieciom ojca ,jak niszczę im życie ...

Czy ja mam prawo szukać szczęścia ,czy mam prawo do swojej drogi ?
czy moje dzieci nie będą szczęśliwsze widząc szczęśliwszą matkę ?

Czy są tu kobiety które zdołały pod taka presja odejść ,które były
wystarczajaco silne lub wystarczająco skrzywdzone i samotne by odejść...?

[rzena3]

Witaj

" już wiem jak zabieram dzieciom ojca ,jak niszczę im życie ..."
ja dorzucę jeszcze ;" jaka jesteś egoistka jak myślisz tylk o o sobie ,jak
rozwalasz głupotą rodiznę, co ja ci takeig orobię ,zle ci ? itp itd..>"
Tak amsz rację to jest szantaż emocjonalny. Jest atk ityp facetów , ktorzy
głónei an tym bazuja , anjpierw robia co chcą neizważajać an nic i na nikogo a
potem zasłaniaja sie domem ,rodzina, dziećmi - ktorych atk anprawdę nigdy nei
potafil itak do końca pokochać . TAk jak piszesz dobrze że są i się uśmiechaja
do zdjecia. Zycie natomiast to coś innego.
Nie dziwię Ci sie że teraz p otylu "bombardowaniach" nie chcesz kolejnych
fundamentów stawiac pod dom który zapewne znów by się zawalił.
oni t owyczuwaja widzą zaprzestanei walk iz anszej stron y i dlateg o
wykorzystują naszą psychikę , chca byśm yczuły się winne do bólu (b ochcemy
spokoju, szczęścia), byśmy czuły się zdołowane, może gorsze...
Zdaję sobie sprawę ajk ciężk o podjać decyzję pdo wpłuywem takeig
opsotępowania takeij strony. Sama borykam sie zbyt długo, zbyt wiele zycia m
iuciekło na głupim stani uw miejscu.
Jeśli jesteś zxdecydowana jesli jestes przekonana aze zbyt duza przepasc
miedzy wami to oddziel emocje od rozsądku, nie rpzyjmuj do siebie jeg oszantażu
bo to tylk oniszczy. Podejmij decyzje w spokoju najlepeij p o "chwilowej"
samotności.
Warto ratować zwiazek jeśli istnieje nadzieja., gdy brak nawet nadzieji to
nie warto marnowac życia...
gdybym jeszcze sobei potrafiłą to tak tłumaczyć...
rzena

[kruszynka301]

Ciarki mnie przeszły, bo to jest tak, gdybym czytała post mojego eks. Te same słowa "czy ja mam prawo szukać szczęścia, czy dziecko będzie szczęśliwe widząc, że tatuś jest nieszczęśliwy", itp.
Widzisz, częśc dziewczyn z tego forum, tak jak ja przeżyła podobną sytuację, ale dokładnie z drugiej strony.

Chciałabym podkreślić, że dla mnie czymś zupełnie innym jest zostawienie partnera, gdy się nie układa, a czymś zupełnie innym jest odejście w ramiona drugiego.

[burza4]

Czasem tak się składa, że ktoś trzeci pojawia się kiedy wszystko dawno runęło.
Kobiecie bardzo trudno jest odejść bez ostrego konfliktu (alkoholizm, przemoc
itd) albo - bodźca zewnętrznego. Bo choćby było bardzo źle, choćby było to
życie obok siebie, a nie z kimś, to wszyscy dookoła wmawiają, że tak ma być, że
ta nicość i samontość we dwoje to norma, standard, i na nic więcej liczyć nie
można. I to jest przerażająca wizja...

Nie dziw się mężowi - przecież nawet jeśli jemu też jest w tym związku źle, to
po prostu się do takiego stanu przyzwyczaił - jak do starych kapci. Dla
niektórych bylejakość nie jest przeszkodą do trwania w takim układzie. Stąd
nalegania. Niektórzy/niektóre uginają się pod presją - otoczenia, wyrzutów
sumienia, nelegań partnera. Tylko kto na tym wygrywa? partner? dzieci? czy da
się tworzyć rodzinę, żyć z kimś, kto stał się obcy?

[norma_jean]

Chcisalabym Ci odpowedziec jako dziecko rozwiedzionych Rodzicow (choc zapewne
jest nas tu wiele): moja Mama wytrwala 13 lat w zwiazku z alkoholikiem. Od 17
lat, od czasu rozwodu, mam do niej pretensje, ze tak dlugo. A od 30 lat do
zycia, ze nie mialam Taty.
Sytuacja oczywiscie nie jest analogiczna, ale w takiej sytuacji zawsze ucierpia
dzieci. Zawsze. Moze jednak terapia malzenska?
Pozdrawiam serdecznie

[maminekb]

Masz prawo. Wprawdzie zaliczam się do grona kobiet które zostały porzucone
(choć tata mojego dziecka wciąż mi wmawia że mnie kocha tylko to zbieg
okoliczności że nie jest ze mną ) to jednak uważam, że masz prawo odejść. Do
życia i szczęścia dziecka bardzo ważne jest szczęście matki. Tylko nie
zapominaj o swoich dzieciach, bądź przy nich, wspieraj je. Przed Tobą trudne
chwile i sporo pretensji ale wierzę że Wam się uda. Rozegraj to mądrze, bądź
opiekuńcza , pokaż dzieciem że ich nie odrzucasz, że są najważniejsze. A Twój
mąż szybko kogoś pozna, zobaczysz, takie życie. Wszystko się ułoży. Tylko
nabierz pewności iż naprawdę warto. Bardzo dobrze poznaj mężczyżnę którego
pokochałaś. Powodzenia i nie martw się to nie jest złe ... Ja mam pretensje do
swoich rodziców że byli razem a osobno .... zawsze to czułam ... Nie ma sensu
oszukiwać i masz prawo do szczęścia!

[nastka72]

bardzo Wam dziekuje że zechciałyście mi odpisać

ja nie odchodze do innego i z powodu innego ,to tylko rzeczywiscie jak napisano
tu madrze ułatwienie podjecia decyzji ,odchodze bo jestem samotna od lat i juz
nie moge tak dłuzej ..

pragne z calego serca aby dzieci wciaz mialy dwojke rodzicow i marze aby czuly
sie kochane a nie obarczone i otoczone ciaglym napieciem i brakiem milosci
patrzace na rodzicow ktorzy nie okazuja sobie żadnych uczuć ,nie chce aby
utrwalily sobie taki wzorzec

czy dzieci zawsze na tym starca ?
hmmm tego nie jestem pewna
mam nadzieje ze zyskaja wiecej..

bardzo dziekuje raz jeszcze

nastka