Dodaj do ulubionych

Potrzebuję wsparcia

25.07.12, 14:30
Wiem, że takich wątków jest tu mnóstwo, ale może nie zostanę zignorowana. Za chwil parę zostanę SM. On jeszcze z nami mieszka, wkrótce się wyprowadzi. Dziecko jeszcze nie wie o niedalekim rozwodzie. Zresztą, opisywałam tu już moją sytuację. Narastają we mnie lęki i bardzo się boję. Absolutnie wszystkiego - wiem, jestem słaba, proszę na mnie nie krzyczeć. smile Ale potwornie boję się - zmian, reakcji dziecka, boję się o jego dalszy rozwój, boję się straty mieszkania, straty pracy (możliwe całkiem niedługo), kłopotów finansowych, boję się samotności wyzierającej z każdego kąta, boję się dosłownie wszystkiego. Niby jestem spokojna, płaczę już dość rzadko, umiem się nawet szczerze uśmiechnąć, lecz gdy zostaję sama, gdy dziecko śpi, zaczyna się paranoja. Dziewczyny, błagam o ciepłe słowo wsparcia. Nie daję rady.
Obserwuj wątek
    • danaide Re: Potrzebuję wsparcia 25.07.12, 21:44
      nandita_7 napisała:

      > ję. Narastają we mnie lęki i bardzo się boję. Absolutnie wszystkiego - wiem, je
      > stem słaba, proszę na mnie nie krzyczeć. smile

      Ja Cię rozumiem i nie będę krzyczeć, tylko spytam - skąd ta obawa? To znaczy co - przychodzi rewolucja i nie wolno się bać? Nie wolno czuć tego co się czuje? Tak to odbierasz?

      Przez ostatnie 2 lata nauczyłam się paru ważnych rzeczy. Jedna z nich jest taka: emocje nie są złe, złe mogą być niektóre zachowania.
      Wszystkie emocje, nawet te, które uważamy za "złe": złość, lęk, strach, gniew, wymieniajcie są OK. Bo one niosą pewien komunikat. Często jest to komunikat o zagrożeniu naszych potrzeb. Liczne Twoje potrzeby zostały zagrożone: bezpieczeństwo, stabilizacja, bliskość (choć jak sama pisałaś było nie tak), wiara, że w związku z dzieckiem wszystko będzie ok.

      Ale potwornie boję się - zmian, rea
      > kcji dziecka, boję się o jego dalszy rozwój, boję się straty mieszkania, straty
      > pracy (możliwe całkiem niedługo), kłopotów finansowych, boję się samotności wy
      > zierającej z każdego kąta, boję się dosłownie wszystkiego.

      Sama już widzisz, że jest to nieuchronne, a jednocześnie przyznajesz, że dziecko jeszcze nic nie wie. Wiele rzeczy jest w Tobie i ja bym zaczęła to eksternalizować: piszesz na forum. Czy piszesz dla siebie? Czy rozmawiasz z kimś? Przyjaciele? Rodzina? Psycholog? Kiedy i jak zamierzasz porozmawiać z dzieckiem?

      Drugie; skoro już wiesz czego się lękasz, to zacznij oswajać ten lęk przez działania. Reakcja dziecka, które nic nie wie. Porozmawiaj z dzieckiem (wspólnie z wkrótce eksem, psychologiem, nie znam tematu, poczytaj jakie są warianty i co najlepsze, a jak się nie da najlepszego to zrób co możliwe). Samotność - są przyjaciele, rodzina, porozmawiaj z nimi, powiedz czego Ci trzeba, a jeśli nie ma - szukaj grup wsparcia, może poznasz nowe znajome na nowy czas, forum to też coś. Praca? Dom? Skoro i tak dochodzi do rewolucji w Twoim życiu zastanów się czego chcesz, co możesz, jakie są możliwości (powrót dokądś, wyjazd dokądś).

      Druga z ważnych rzeczy: jeśli nie możesz zmienić faktów, zmień nastawienie.

      Najbardziej boisz się zmian. Naturalne. Może zmiany są koniecznie.

      Niby jestem spokojna
      > , płaczę już dość rzadko, umiem się nawet szczerze uśmiechnąć, lecz gdy zostaję
      > sama, gdy dziecko śpi, zaczyna się paranoja. Dziewczyny, błagam o ciepłe słowo
      > wsparcia. Nie daję rady.

      To jest taki czas, że można dotrzeć do siebie. Płaczesz już rzadko - super, a może byś miała ochotę zacząć częściej? Niby jesteś spokojna?

      Ja to znam, od dwóch lat jestem sama, ale ja samotność lubię (teraz gdy mam małą i kota tak naprawdę wciąż mi jej brakuje). Ale wiem, jak to jest gdy nawalą przyjaciele, rodzina, pracodawca. Ktoś Cię kopnął, a pozostali dodają swoje trzy grosze i nagle zaczyna się jazda.

      Polecam pisanie. Zadawanie sobie pytań. Przyjrzenie się swoim potrzebom, zepchniętym marzeniom, sobie. Jak się wszystko zawali to przecież można sobie zacząć budować na gruzach od początku, prawda? I to najlepiej zupełnie nową jakość.

      Nie wiem czy polecam psychologów. Ja od grzebania się w sobie wariuję. Polecam spokój. Zajęcie się czymś. Dopieszczenie siebie. Przestawienie mebli. Polecam nieustannie coś, co poleciła mi ona - blog Walkirii. Żyletka po powiekach.
      terapiaprzezpisanie.blogspot.com/p/walkiria.html
      Muszę lecieć myć małej głowę, napisz jeszcze. Jestem z Wawy, może chcesz się spotkać.
      • nandita_7 Re: Potrzebuję wsparcia 26.07.12, 09:37
        Widzisz, Danaide, a ode mnie otoczenie wymaga, bym była twarda, silna. Uważa się, że nie powinnam płakać, że nie mam czego się bać, bo „jakoś to będzie”, a w ogóle czego się czepiam, bo są osoby w gorszych sytuacjach.
        Do psychologa dziecięcego chodziłam, radził powiadomić dziecko wspólnie 3 tygodnie przed wyprowadzką eks. Do psychologa sama też chodziłam, teraz poradnia ma przerwę wakacyjną. Rodzina… rodzice raczej – już pisałam, czego ode mnie wymagają. Oraz uważają, że moim jedynym obowiązkiem jest dziecko, jego dobro i szczęście. O sobie i swojej własnej przyszłości mam teraz nie myśleć tylko odbudowywać świat wyłącznie dla dziecka. Nie umiem się z nimi już kłócić na ten temat. Nauczyłam się oszczędzać ich serca (mają swoje lata), ich emocje, zresztą sączenie mi w słuchawkę jadu nt. mojego męża może pomaga mamie, bo upuści nieco pary, ale mnie wręcz przeciwnie. Przyjaciele? Niewielu ich i stopniowo oddalili się. Nieszczęście innych nie jest przyciągające. Forum? Tak, liczyłam właśnie, ze spotkam tu mądre osoby, takie jak ty.  Z kimś, do diabła, musze o tym wszystkim rozmawiać, inaczej pęknę.
        Co do spokoju, masz rację, udaję go już sama przed sobą, a potem nagle w autobusie, nad gazetą, ryk nie do opanowania.
        Pisanie, fakt, zawsze pomagało. Chyba do tego wrócę.
        Psycholog, jak był, też pomagał.
        Zmian boję się, nie wiem, gdzie zamieszkamy już po wszystkim.
        Dziękuję ci za wszystkie rady.
        PS. Ja też jestem z Wawy.
        Kota nie mam. smile
        • danaide Re: Potrzebuję wsparcia 26.07.12, 21:06
          No, zupełnie jak u mniewink

          > bo są osoby w gorszych sytuacjach.
          Tak, koronny argument. Ale każdy ma indywidualny próg tolerancji tego g.ó.w.n.a., prawda?

          > Rodzina… rodzice raczej – już pisałam, czego ode
          > mnie wymagają. Oraz uważają, że moim jedynym obowiązkiem jest dziecko, jego do
          > bro i szczęście. O sobie i swojej własnej przyszłości mam teraz nie myśleć tylk
          > o odbudowywać świat wyłącznie dla dziecka. Nie umiem się z nimi już kłócić na t
          > en temat. Nauczyłam się oszczędzać ich serca (mają swoje lata), ich emocje, zre
          > sztą sączenie mi w słuchawkę jadu nt. mojego męża może pomaga mamie, bo upuści
          > nieco pary, ale mnie wręcz przeciwnie.

          Poczytaj o współuzależnieniu - Walkiria też o tym pisze, pod koniec - i o asertywności. Np. tu
          terapiaprzezpisanie.blogspot.com/p/strona-ekspercka.html
          Moje ładowanie się w problemy i nieumiejętność znalezienia rozwiązania wiązały się z tymi dwoma kwestiami i psy, do którego chadzałam raczej niż chodziłam przez dwa lata mi o tym nie powiedział, a grzebiąc tu i tam i ówdzie samo do mnie przyszło i teraz już wiem i tak mi lepiej.

          Ja od rodziny się w dużej mierze odcięłam (jedynie z mamą maks sms i maile, też z uwagi na sytuację zdrowotną tudzież ogólną - w sumie najwięcej ma dobrych chęci, choć ze zrozumieniem problemu ciut gorzej). Pomogło. Chcę spokoju i odbudowania siebie, a nie wiecznego kopania.

          U Ciebie widzę raczej problem, że oni tak STRASZNIE DOBRZE chcą i jadą jakimś tekstem ze średniowiecza, przepraszam, romantyzmu, Matka Polka i te sprawy. Dzyń dzyń, jest XXI wiek i wiemy już do czego prowadzi zaniedbanie własnych potrzeb. Dziecko jest ważne, ale nie najważniejsze. Oczywiście, nie ma się co kłócić. Każdy ma własną prawdę. To jest ich opinia, Twoja jest inna (vide: asertywność). W Warszawie są super warsztaty (wiem, byłam) z asertywności. Prowadzi fundacja RoRo, bezpłatne, ale trzeba mieć czas. Pewnie już po wakacjach.

          W sobotę będę w okolicach Starego Miasta, jeśli masz ochotę pogadać daj znać.
    • lilith76 Re: Potrzebuję wsparcia 26.07.12, 09:28
      Nikt nie lubi zmian, których sam nie zaplanował smile
      Masz "reisefieber" przed wielką podróżą w nieznane. Najgorsze są te chwile przed samym ruszeniem w tę trasę, bo wyobraźnia szaleje. Gdy podróż się już zaczyna, wszystko się toczy jest łatwiej.
      Tylko wydaje ci się, że jesteś słaba. Słabi to są faceci smile
    • todilla Re: Potrzebuję wsparcia 27.07.12, 11:28
      mogę poradzić jedną metodę, która czasem pomaga: nazywanie tych strachów. Zamiast powtarzać "boję się", "jestem przerażona" itp, zapytaj siebie: a czego konkretnie się boję? Wtedy często okazuje się, że żaden lew nam głowy jednak nie ma zamiaru odgryźć. Zdziwisz się, jaki tkwi w Tobie potencjał, ile potrafisz samodzielnie zrobić, załatwić. Poradzisz sobie na pewno. Płakać trzeba, wyć nawet. Ale potem "otrzyj oczy, sercu sól zaszkodzi... lepiej jest bez łez". Życzę głębokiego wdechu i rozchmurzonego czoła. Powodzenia!
      • nandita_7 Re: Potrzebuję wsparcia 30.07.12, 09:11
        Wiesz, Todilla, to jakoś nie pomaga. Boję się, bo nie wiem, gdzie zamieszkamy i za co. Boję się, że zwolnią mnie z pracy. Boję się, że będę już do końca życia sama. Boję się, że nie będzie nam starczać do pierwszego. Boję się, że dziecko przeżyje taką traumę, że zaważy to na jego dalszym życiu. Boję się codziennego zmęczenia, nigdy nie mieszkałam sama. Boję się, że znów rozchoruję się tak jak ponad rok temu (zdiagnozowana silna depresja).
        Płakać, płaczę. Nawet teraz.
    • zaradna.mama Re: Potrzebuję wsparcia 31.07.12, 17:49
      Wizyta u psychologa / psychiatry + antydepresanty. Trudne chwile przed Tobą, skoro nie da się ich uniknąć, można złagodzić ból i lęki. Będziesz musiała poradzić sobie z wieloma problemami, łatwiej będzie, kiedy emocje będą ustabilizowane a noce przespane. Kłopoty nie znikną jak po dotknięciu czarodziejską różdżką, ale będziesz miała więcej siły, żeby stawić im czoła.

      zaradna-mama.blogspot.com/
    • zjm1111 Re: Potrzebuję wsparcia 06.08.12, 21:01
      lęk w tej sytaucji jest chyba oczywisty..każda z nas czegoś się bała...

      też się bałam, boję się nadal wielu rzeczy...samotne wieczory, weekendy nie zawsze są miłesmile
      nauczyłam się cieszyć z tego co mam, pewnie, że czasami płaczę, ale cóż... zawsze spotykają nas jakieś troski:sad

      zobaczysz nie zawsze tak będzie, z czasem się uodpornisz, będziesz silniejsza!

      to niby takie oklepane frazesy, ale jednak coś w tym jestsmile
    • basia181 Re: Potrzebuję wsparcia 08.08.12, 12:05
      Doskonale Cię rozumiem. Od dwóch lat jestem sm, ale dopiero teraz te wszystkie wydarzenia dochodzą do mnie,przebijają się do świadomości. Wieczorami nie mogę usnąć, boję się, że dziecko zachoruje, ja zachoruję, stracę pracę, nie będę miała za co spłacać rat kredytu, etc. Moja racjonalna część stara się uspokoić tę rozchwianą emocjonalnie. I wiesz co wtedy robię? Głęboko oddycham. To pomaga przezwyciężyć pierwsze objawy paniki.
      • makk73 Re: Potrzebuję wsparcia 13.08.12, 15:53
        Rozumiem Cię. Sama właściwie od samego początku jestem samotną mamą. Przeżyłam już tyle lęków i obaw, że powoli zaczęłam się z nimi oswajać. Stały się moją codziennością, przyzwyczaiłam się do nich. Są jednym z ważnych czynników, które mają wpływ na moje życie.

        Tak sobie myślę, że tego strachu nie można ignorować. Jeżeli sobie z nim nie radzisz to bardzo rozsądna z Twojej strony jest prośba o wsparcie. Wsparcia najlepiej udzieli profesjonalny psycholog. Wiem, że teraz możesz nie mieć pieniędzy na wizyty u psychologa, ale w każdej gminie działa coś w rodzaju ośrodka interwencji kryzysowej (sprawy rodzinne), dyżuruje psycholog, z którym możesz bezpłatnie porozmawiać. On może cię jakoś nakierować do odpowiednich specjalistów.
        Jeżeli poprzednio miałaś epizody depresyjne i czujesz, że obecna sytuacja jest dla Ciebie bardzo ciężka to antydepresanty na pewno nie zaszkodzą, a mogą dużo pomóc.
        Trzymam za Ciebie kciukismile Na pewno dasz radę. Pozdrawiam ciepłosmile
        • nandita_7 Re: Potrzebuję wsparcia 21.08.12, 15:46
          Mądrze piszecie, dziewczyny. Wracam tu, bo gdzie mnie ktoś kopnie w tyłek, bym się w garść wzięła? Kurczę, moje dziecko jeszcze nie wie, ze zaraz zostanie tylko z mamusią. Boję się o niego bardzo. A najwyraźniej pan tatuś coś zmajstrował sobie na boku, sporo znaków na niebie i ziemi na to wskazuje. Nie sądziłam, ale ta świadomość boli. Przeryczałam bezkonstruktywnie dwa dni, dziś jest lepiej, dostrzegam nawet plus - 9 cm w biodrach mi ubyło od maja.
          Pozdrawiam ciepło was wszystkie.
          • zjm1111 Re: Potrzebuję wsparcia 21.08.12, 22:23
            No i do plusów dodaj, że tej pani, której ex coś zmajstrowała przybędzie coś w biodrach i nie tylko:p
            a jak dobrze pójdzie, to dojdą rozstępy i obwisłe piersismile

            takie pocieszenie usłyszałam od kolegii, gdy dowiedziałam się, że kobieta exa jest w ciążysmile możesz jeszcze coś dodać od siebiesmile

            smutek Ci przejdzie szybciej niż myślisz, mi juz rybka co tam exa się dziejesmile a jeszcze dzieć się mu nie urodził, więc nie jest tak źle - smutek trwa krócej niż ciążasmile

Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka