Co mam robić? Pomóżcie!!! Troche długie...

[ulala00]

Co mam robić? Mam 14 miesięczna córeczkę i jestem bardzo samotna. Mój mąż
przestał mnie kochać, intersować itp.Nie moge liczyć na wsparcie z jego
strony tylko praca, po pracy komputer, gry i zabawy, w ogóle nie rozmawiamy i
nie mamy o czym rozmawiać, po prostu przestał mnie kochać...Jestesmy 3 lata
po ślubie, a ja sie czuje jakby conajmniej 25lat po ślubie. Problem w tym, że
nie ma tu żadnej patologii (ani alkoholu, awantur czy zdrad) po prostu brak
miłości, i czułości. Jeśli jestem grzeczna tzn nie kłoce się to oddaje mi
wszystkie pieniądze, a zarabia sporo. Chciałabym od niego odejść, bo teraz
też nie czuję, żebym miała męża. Ale nie poradzę sobie finansowo, jestem
teraz na zasiłku dla bezrobotnych, on nie chce rozwodu ze względu na dziecko,
które bardzo kocha... Wiec jaki sąd da mi taki rozwód? Z orzekaniem o winie
nie ma szans? Jak tu czytam posty to jestem załamana-jestem tylko szara
samotną myszką. Więc moze tylko sprawa o alimenty, żeby zagwarantowac sobie
dochód na dobry poczatek? Czy można cos takiego zrobić? Skoro on w sumie łoży
na dziecko pieniądze (ale jakbym chcała od niego odejsć to by ich mi przecież
nie dawał dobrowolnie) ? czy może separacja? Ale przecież to kosztuje? Z
drugiej strony sądy są przecież zawalone takimi sprawami? Co mam robić?
Dłużej tak nie moge...

[chalsia]

możesz dochodzić sądownie w trakcie trwania małżeństwa alimentów na dziecko
oraz na siebie, skoro pozostajesz na jego utrzymaniu a on pieniadze daje z
łaski i kiedy ma na to ochotę (tak to zroumiałam).

pzdr,
Chalsia

[tygrysica_krakow]

Zadam Ci pytanie trochę nie na temat. On przestał kochać Cię gdy urodziło się
dziecko?? Czy już wcześniej?? U mnie to było tak, że eks zmienił się gdy małą
przyszła na świat. I teraz po przeczytaniu Twojego posta przyszła mi do głowy
taka myśl, że faceci często przestają kochać swoje żony/ partnerki gdy
przychodzi na świat dziecko.
ulala- a Ty go jeszcze kochasz?? Może pomoże Wam jakaś terapia małżeńska??
Widzisz na to jakieś szanse??

[ulala00]

Masz rację tak sie stało odkąd Ola przyszła na świat, od tego momentu strasznie
się oddaliliśmy od siebie. Czy go kocham? Mimo wszystko myśle, że jescze tak,
dlatego to tak strasznie boli, ze nie moge się do niego przytulić, bo jest
zmęczony i szuka tysiąc wymówek żeby go nie męczyła i do niczego nie
zmuszała... Najgorsze jest to, ze mieszkam z dala od rodziny i nawet nie mam
sie komu pożalic i z kim pogadać!!! Moim marzeniem jest sie z tad wyprowadzic z
powrotem do mojego rodzinnego miastecza, wtedy bym łatwiej znosiła ta samotność
i ta całą sytuację, ale on nie chce o tym słyszeć. A ja naprawdę mam już
dość!!! Ostatnio zabrał mi komórkę za moje "fochy", którą sam mi kupił i w ten
sposób pozbawił mnie prywatności i kontaktów ze znajomymi, po ostatnim
formatowaniu komputera nie zrobił mi mojego konta w komputerze, tak mnie karze
za moje nieposłuszeństwo!!! Więc naprawdę nie wiem co mam robić!!!

[maja312]

Też proponuję , jakąś terapie małżenska( jeśli czujesz , że jest szansa na
uratowanie waszego związku), lub może wystarczy szczera rozmowa. Moze Twój maz
ma jakies problemy o których nie wiesz i dlatego " ucieka" w komputer i pracę.?
Spróbuj sie rozeznać w sytuacji.

[ulala00]

Jesli chodzi o terapię małżeńska to nie ma szans!!! Rozmawiałam z nim na ten
temat to mnie wyśmiał - on nie widzi żadnego problemu!!!A szczera rozmowa? my
już nie potrafimy szczerze rozmawiać on woli pogadać na czacie czy gg ze
znajomymi (nawet z laskami). Pozostaje mi albo tkwic w tym monotonnym
małżeństwie i czekac aż cos się poprawi samo? Może jak zaczne pracować za 2
lata bo dopiero wtedy mąż mnie chce puscic do pracy to by się to zmieniło lub
mi by to przestalo przeszkadzać jak bym miała do kogo sie odezwać i bym
przebywała miedzy ludźmi ale czy ja wytrzymam psychicznie do tego czasu?
Przyznaję, że jestem słaba psychicznie i aby co to ryczę po kryjomu i boje się
na jakieś samodzielne kroki w sądzie!!!Ale chyba musze być odważna!!!

[kropkaa1]

Wiesz tak czytam sobie ten twój list i zastanawiam się czy ty wogóle wiesz co
robisz... Masz męża który jak twierdzisz nie zdradza i zajmuje się tobą, kocha
bardzo Twoje dziecko itp. Nie ma zdrady, nie ma kłutni. Czyli co stan rodziny
jest ok. Twierdzisz że nie ma czułości i ciepła - dziewczyno spróbuj więc tą
czułość i to ciepło wypracować sama. Wiesz ile na tym forum jest dziewczyn,
porzuconych, zranionych które cały czas dążą do tego aby dom rodzinny zbudować
jeszcze raz. Nie poddawaj się tak łatwo. Może zabardzo uległaś jego
przyzwyczajeniom, za mocna przelałaś miłość na dziecko. Spróbuj przytulić się
wieczorem pogadać, razem pomilczeć. Nie rezygnuj z małżeństwa tak łatwo, nie
wiesz jeszcze jak źle być samej z dzieckiem!!!!

pozdrawiam i trzymam kciuki,
kropka

[chalsia]

Kropka,
wszystko co piszesz to mądre rzeczy.
ALE - zabieranie komórki czy inne "złośliwości" (typu komputer) to już nie za
bardzo dobrze wygląda. W domu nie musi być zdrad czy awantur. Za to może być
przemoc psychiczna .........

Pozdrawiam,
Chalsia

[nastka72]

kropkaa1 napisała:

> Wiesz tak czytam sobie ten twój list i zastanawiam się czy ty wogóle wiesz co
> robisz... Masz męża który jak twierdzisz nie zdradza i zajmuje się tobą,
kocha
> bardzo Twoje dziecko itp. Nie ma zdrady, nie ma kłutni. Czyli co stan rodziny
> jest ok. Twierdzisz że nie ma czułości i ciepła - dziewczyno spróbuj więc tą
> czułość i to ciepło wypracować sama. Wiesz ile na tym forum jest dziewczyn,
> porzuconych, zranionych które cały czas dążą do tego aby dom rodzinny
zbudować
> jeszcze raz. Nie poddawaj się tak łatwo. Może zabardzo uległaś jego
> przyzwyczajeniom, za mocna przelałaś miłość na dziecko. Spróbuj przytulić się
> wieczorem pogadać, razem pomilczeć. Nie rezygnuj z małżeństwa tak łatwo, nie
> wiesz jeszcze jak źle być samej z dzieckiem!!!!
>
> pozdrawiam i trzymam kciuki,
> kropka

niby jak ma te czulosc wypracowac sama ????
toz napisala ze facet nie ma ochoty sie nawet przytulac.
to ze nie ma zdrady i pijanstwa na przyklad to nie znaczy ze dziewczyna nie ma
prawa byc nieszczesliwa !

stan rodziny jest ok ???
milosc,czulosc i uwaga ze strony partnera to podstawa zwiazku !nie moze on sie
opierac na kasie i zabieraniu komorki no litooosci!

nastka

[mikawi]

no to jak jej źle niech sklada pozew i się rozwodzi. Głównym problemem autorki
jest:
1) czy da się zwalic wine na męża
2) zagwarantowac sobie dochód w postaci alimentów

[vialle]

jesli moge cos Ci radzic - a chyba prosilas o rade - to zastanow sie czy nie
mozna uratowac Twojego zwiazku. Macie dziecko i jesli nawet Ty sama dla siebie
machnelabys reka na ten zwiazek, masz powod zeby zrobic wszystko aby upewnic
sie czy to sie nie da naprawic. Moze sie nie dac naprawic, ale mysle, ze Twoja
odpowiedzialnoscia wobec dziecka jest solidnie zajrzec w siebie, odsunac na bok
nagromadzone zle emocje i zastanowic sie konstruktywnie czy mozesz cos zrobic,
podjac jakas probe zeby przywrocic to, co kiedys zapewne Was laczylo. Choc Ty
mozesz byc bardzo rozgoryczona, znudzona czy rozczarowana (cokolwiek to jest -
masz wg mnie do tego uczucia prawo, jesli czujesz ze zwiazek sie tak
niekorzystnie zmienil, to pewnie cos w tym jest) - to mimo Twojego
rozczarowania sadze ze powinnas poszukac w sobie energii by zrobic wszystko co
mozesz - zanim zrezygnujesz.
Wez pod uwage, ze psychologia uczy, iz pierwszy rok zycia z dzieckiem w
rodzinie to najtrudniejszy okres dla zwiazku. Wszystko sie zmienia - role sie
zmieniaja, nie doceniamy tego jak bardzo zmieniaja sie nasze oczekiwania wobec
partnerow, jak zmienia sie definicja poczucia bezpieczenstwa, nasze
zainteresowania etc. Wiele zwiazkow tej proby pierwszego roku nie wytrzymuje.
Mysle, ze dla kazdej pary - najbardziej sie kochajacej, zgranej
i "przygotowanej" na dziecko, pojawienie sie malucha to niewyobrazalna
rewolucja. Sprobuj zrobic krok wstecz i spojrzec z dystansu na Twojego
partnera. Co w nim cenisz, lubisz, co kiedys lubilas, czego Ci brak.
Konkretnie, jak najmniej ogolnikow. Gadaj z nim o tym. Powiedz o swoim smutku i
niepokoju i o tym ze chcesz zmienic to co teraz jest. Ze Ci na nim zalezy. Ze
potrzebujesz do tego jego wspolpracy. Spedzcie troche czasu razem - oddaj
dzidzie w pewne rece tak zebys nie niepokoila sie o jej los i pobadz troche z
mezem tak jak przed dzieckiem. Kiedys ktos mi powiedzial "kiedy pojawia sie
dziecko wiele par z roli faceta i kobiety przechodzi do roli rodzicow. I od tej
pory sa tylko rodzicami, przestaja byc para. I tu sie zaczyna problem". Swieta
prawda. Zastanow sie czy nie dotyczy i Ciebie, zebys nie odpuscila za szybko
czegos co w Twoim zyciu wazne.

[tygrysica_krakow]

Gdy rozmawiam z przyjaciółmi i czytam posty na różnych forach dochodzę do
wniosku, że przyjście na świat dziecka wiele zmienia w stosunkach między
kobietą a mężczyzną szkoda, że niestety na gorsze. Kiedyś rozmawiałam z mężem
mojej kuzynki. Z którą bardzo oddalili się od siebie po przyjsciu na świat
córki. Facet miał żal, ze żona mniej się nim interesuje, śpi w łóżku z
dzieckiem i poświęca mu cały swój czas, a w dodatku zupełnie straciła ochotę na
seks. Poczuł się strasznie odrzucony. Kobieta rodząc dziecko wkracza w inne
realia, jej obowiązki dyktowane są nie tylko sytuacją ale rówzniż instynktem
macieżyńskim, a nasi mężczyźni inaczej to wszystko czują, inaczej pojmują...
Często mają pretensje których my - matki nie jesteśmy w stanie zrozumieć i
równiż ich o wiele rzeczy obwiniamy. W ten sposób rodzą się konflikty. Gdy
zabrnie się w nie za daleko nie ma już odwrotu. Jeśli czujesz, że go kochasz
zrób pierwszy krok, nie czekaj aż on się na to zdecyduje. Rozpocznij szczerą
rozmowę, lub okaż mu więcej uwagi. Faceci są jak duże dzieci... czasem cięzko
ich zrozumieć. Jednak uważam, że mieć obok siebie kogoś kogo się kocha to
skarb.

[natasza39]

Tak sobie czytam ten Twój post i czytam odpowiedzi na niego. Nie jestem
psychologiem, ale mam prawie 40 lat. Swoje w zyciu przezylam, wysłuchalam setki
godzin zwierzen moich przyjaciolek, napatrzylam sie na zycie. Jak mozesz
posluchaj zatem starej baby co ci powie tak....
Zycie to nie bajka (moze to oklepane, ale tak jest). Aby stworzyc zwiazek taki
prawdziwy nie mozemy myslec tylko o sobie. Nasze ja nie moze byc najwazniejsze.
Dla kobiet ktore zostaly matkami najwazniejsze jest dziecko, potem powinien byc
maz, a na koncu moje tj.kobiety potrzeby. Pieknie jest jesli facet z ktorym sie
jest tez ma taka własnie gradacje potrzeb.
W malzenstwie czy w zwiazku nie ma nieustajacej fascynacji i zauroczenia. O
milosc trzeba walczyc! Kazdego dnia. Piszesz ze jestes 3 lata po slubie. Nie
napisalas od kiedy sie znacie, od kiedy razem jestescie. Ale kryzys w kazdym
zwiazku jest zsynchronizowany czasowo. Pierwszy po 3-5 latach i wtedy umiera
tzw, fascynacja. Nie ma juz tej adrenaliny, nie biegniemy do wybranka serca z
biciem i kolataniem. Nastepuje szara rzeczywistosc. Wtedy gdy nie ma wspólnych
zainteresowan, wspolnych pasji, szczerych rozmów i zwyklej ludzkiej przyjaxni
nastepuje kryzys. Pewnie wlasnie Tobie sie to przydarzylo. Większośc par umie
przetrwac ten pierwszy "kryzys", ale albo zyja potem z przyzwyczajenia do
siebie i dlatego ze juz sa dzieci na swiecie i dla nich sie zyje, ale sa
niektorzy, moze mniej liczni, ktorzy przechodza w faze "przyjazni i
tolerancji" - ja to tak nazywam. Takich kryzysow bedziesz miala jeszcze wiele w
zyciu. To jest normalne bo milosc ewoluuje. Rozwija sie i przechodzi
najprzerózniejsze fazy. Sama piszesz ze nie ma w twoim zwiazku ani przemocy,
ani zdrady, wiec nie jest tak zle. Z kazdym, podkreslam Z KAZDYM da sie
porozmawiac jesli nie ma patologii. Wazne jest to aby znaleść droge do tej
drugiej osoby. Twoj maz troche cie troche osaczyl. Siedzisz w domu, sama z
dzieckiem. Brakuje ci przyjaciol, pracy, niezaleznosci. A zatem powalcz o ta
niezaleznosc, pogadaj z nim teraz. Odciagnij go od kompa dobra kolacja, seksem,
rozmowa, kinem, wspolnym wypadem. Sama najlepiej go znasz i wiesz czym mozna do
niego dotrzec. Rozmawiaj z nim a nie udawaj obrazonej ksiezniczki dla samej
zasady czyje jest na wierzchu. Powiedz, wykrzycz mu swoje potrzeby! Moze jemu
tez sie cos wypalilo i potrzebuje tego czegos co bylo dawniej. Ratuj swój
zwiazek. Dopiero wtedy gdy wszystkie powtarzam WSZYSTKIE! metody babskie i
niebabskie zawioda mozesz odejsc. Inaczej zwiejesz z tego zwiazku. A z tonacego
okrestu wiesz kto zwiewa... Chyba nie chcesz sie czuc tak wlasnie. Jak wrocisz
do domu, do rodziców, nic to nie zmieni. Bedziesz sie dusic i oplakiwac to ze
znow choc dorosla czujesz sie dzieckiem. Badz kobieta, o to cie prosze. Takie
cos przydlugie mi to wyszlo ale mialam dobre intencje, sorry.

[grey-pippin]

zgadzam sie z natasza,
od siebie jedynie dodam ze z Twojego listu wynika ze stawiasz siebie w roli
ofiary i pozwalasz na to mezowi. Im dluzej to bedzie trwalo tym koleiny na
ktore wjechal wasz zwiazek beda sie poglebiac i coraz trudniej bedzie
wyskoczyc, a wcale nie musialoby byc zle, jedyne czego czasem potrzeba to
odejscie od starych schematow zachowan, wybacz ale dla mnie przyjmujesz poze
malej, biednej, pokrzywdzonej, zawiedzionej i smiertelnie zmeczonej
dziewczynki, zacznij zmiane od siebie, jesli musisz tak jak niektorzy tu radza
idz do psychologa, bo taka postawa jak Twoja dla 2 osoby czyli Twojego meza tez
moze byc meczaca z roznych przyczyn, jesli ty zrzucisz z siebie role ofiary, on
moze porzuci swoja i wrocicie do jakiejs rownowagi sprzed kryzysu. Poza tym
cierpliwosci nieraz na efekty swoich staran trzeba czekac pare miesiecy a
czasem pare lat, jesli czlowiek wierzy ze warto. Wiec glowa do gory i zamiast
plakac po katach zacznij cos robic np. szukac pracy chocby na 1/2 etatu czy raz
dwa razy w tygodniu. Szukanie pracy to b. ciezka robota, a pomysl jak bedzie
wspaniale jesli przyniesie skutek Tylko we wszystkim co robisz musisz byc
madra i konsekwentna, jesli szukasz pracy to dlatego ze naprawde tego chcesz i
potrzebujesz a nie na zlosc komus, jesli maz ci zabiera komorke jak dziecku
zabiera sie zabawke, to musisz powaznie z nim porozmawiac a nie obrazac sie czy
tylko plakac, pracuj nad argumentami do dyskusji, jesli nie potrafisz na
bierzaco w rozmowie to sobie przemysl i napisz wszystko co czujesz i daj mu do
przeczytania. Glowa do gory wierze w Ciebie, trzymaj sie cieplutko ))

[annoda]

W moim małżeństwie też nie było alkoholu, zdrady, były awantury,choć ręki na
mnie nie podniósł. Ja odeszłam po kilkunastu latach małżeństwa, z dziećmi, bo
dłużej już nie mogłam. Potrzebuję spokoju aby wychowywać swoje dzieci, ale też
wolności-dla siebie.
Przypuszczam -bo tego nie piszesz wprost-że twój mąż inaczej wyobrażał sobie
wasze role w małżeństwie, a szczególnie jako rodzice, w rodzinie. Ty w domu, z
dzieckiem,podporządkowana jego decyzjom i planom ("jeśli jestem grzeczna tzn
nie kłócę się", i że dopiero za dwa lata pozwoli ci pójść do pracy)- niektórym
osobom to pasuje, ale z postu wynika,że tobie-nie. Bo jednak zabieranie
komórki, i te "wykluczenie" z komputera, niedawanie kasy -to już bym
przekwaliwikowała na przemoc. A jak było wcześniej? Też był szefem swojego i
twojego życia? Nie snuliście planów jak to będzie gdy będzie dziecko? Kiedy
pójdziesz do pracy? Czy może w planach wyglądało to zupełnie inaczej?
Jeśli tak było wcześniej i jakoś to tolerowałaś, a teraz ci coraz trudniej i
pojawienie się dziecka zaostrzyło koflikty -to niełatwe może być wyjście na
prostą z waszym związkiem.
Natomiast jeśli urodziny córeczki, i to,że jesteś z nią w domu i czujesz się
osamotniona i odizolowana, a jemu trudno wejść w rolę ojca i partnera-
spowodowały te problemy, to jak najbardziej pomoc psychologiczna by się zdała.
I może z dużymi szansami na poprawę.
Pewnie,że i w pierwwszym przypadku też może warto próbować, jeśli się kochacie.
Ale na pewno nie doradzałabym ci poświęcania się dla dobra dziecka, poddawania
się jego naciskom i rezygnowania z własnych potrzeb,pragnień i wolności.
A skoro czujesz się "słaba", a on nie chce słyszeć o pomocy psychologa, spróbuj
sama skorzystać z fachowej porady i znaleźć sposób na porozumienie się z mężem-
bez kłótni i wzajemnych pretensji. Czasem się udaje.
Czego tobie i twojej rodzinie życzę!

[wertig]

A może by tak, na dobry początek, poszukać pracy i jednocześnie starać się
uratować związek? Jak się nie uda, to, mając pracę, łatwiej będzie odejść?

[kamila1234]

WITAM
cztam historie ulala i mam łz w oczach
Jestem w takiej samej stuacjii a mowiac sczerze o wiele gorszej.
wszystko po slubie zaczelo sie ok .Zamieszkalismy w jego mieszkaniu które
dostał w spaku od ojca(wtey jeszcze nie wiezialm ze o meskania i tak nie bede
miala zadnych praw)
zaslam 2 mc pozniej w ciaze
urodzilam dziecko i maz w tym czasie otworzyl swoj kiosk.
enak podczas sprzeczek zauwazylam ze nagmminnie wytka mi ze mam siedziec cicho
bo mieszkam w jego omu i to on mnie utrzymuje.
byl bardzo wkurzony gdy jedzdzilam do mamy i o kolezanek
jak klocilam sie tak samo odlanczal mi komputer i zabieral kase i telefon.
Czuł sie poprostu Panem!
4 mc temu pounal sie nawt do rekoczynu-cala noc serce mnie bolałao ze fact
którego kocham tak postapil
Dzis rano znów uderzył...nie wtrzymałam wezwałam policje .
gdy jego rodzina dowiedzial sie o tm mial pretensje ze jego synka stawiam przed
policja.
Jestem załamana nie wiem co bedzie----nie mam domu wlasnego,nie mam pracy
oto co wynika kiedy maz powolutku przejmuje kontrole nad kobieta
Mam 23 lata i zrujnowane zycie

[grey-pippin]

Nie masz nikogo z rodziny kto moglby Ci pomoc ?
Z Twojego listu wynika ze Twoja sytuacja nie jest taka jak Ulala, bo ona ma
jeszcze szanse na naprawienie zwiazku, taka przynajmniej mozna miec nadzieje na
podstawie jej listu, natomiast Ty dla wlasnego bezpieczenstwa powinnas zaczac
rozgladac sie za wyjsciem awaryjnym, masz 23 lata i jeszcze moze byc dobrze w
Twoim zyciu ale nie z mezczyzna ktory Cie bedzie bil, czy masz szanse na
jakakolwiek prace, w jakim wieku masz dziecko ? Musisz byc teraz bardzo mocna i
zdecydowana, zycze sily.

[kamila1234]

mieszkam w lodzi
mam 23 lata wykszt -technik handlowiec
ukonczone studium rachunkowosc
nie moge wrocic do mamy bo mama zajmuje sie niedolezna babcia ,nie ma tam
pokoju w ktorym moglabym mieszkac
prawda jest taka ze maz ma wlasna firme,swoje mieszkanie a ja zostaje z
dzieckiem bez niczego
TAK NIE POWINNO BYC!!

[wertig]

Jesli mąż ma firmę, a nie macie rozdzielności, to coś Ci się 'z firmy' należy.
Poza tym dziecko będzie miało alimenty, więc nie tak zupełnie nic.
Masz jakieś tam kwalifikacje - poszukaj pracy. 23 lata to raczej początek, nie
koniec życia.

[grey-pippin]

no wlasnie Kamilo, wertig ma racje
nie probuj byc bezradna, bo na to nie czas
zacznij sie rozgladac aktywnie za praca, zrob sobie strategiczny plan dzialania
i nie poddawaj sie przy porazkach, porazki to czesc drogi i nie mozesz utknac,
nie bedzie Ci latwo, ale warto probowac, bo pomysl ze przed Toba wieksza czesc
zycia i moze byc lepsze

[kamila1234]

no wlasnie moze byc lepiej....ale moze byc i gorzej

[grey-pippin]

moze byc i gorzej, ale na pocieszenie powiem Ci ze ja zawsze, naprawde zawsze
jak sie bardzo staralam to wychodzilo na lepiej i prawie zawsze jak bardzo
czegos potrzebowalam i bylo beznadziejnie to los zsylal taka czy inna pomoc,
tylko trzeba bardzo mocarnym i nie pasc po pierwszym ciosie,
zamiast myslec i koncentrowac sie nad tym co moze zle pojsc, ta energie wloz w
myslenie co nalezy zrobic by poszlo dobrze, wbrew pozorom w obie czynnosci
wkladasz podobna energie, sama siebie musisz pilnowac i trzymac w ryzach, jesli
masz przyjaciol to mozesz im sie wyplakac czasem, ale potem znow musisz byc
silna, warto i badz dla siebie dobra