jak sobie pradzić po odejsciu męża

[tadorotka]

Wczoraj mój mąż ostatecznie wyprowadził się pozostawiając mnie z moimi
ukochanymi 10-miesięcznymi bliźniakami. Stwierdził, że mnie już nie kocha
(czego jest pewien),dzieci owszem bardzo. Odzszedł do innej w której jest
zakochany....
Nie martwię się o moją sytuację materialną ale ja go kocham ....JAK poradzic
sobie z bólem, cierpieniem?? Jak sie zorganizować w nowym życiu bez wsparcia
partnera???Jak zorganizować spotkania ojca z dziećmi aby jego widok mnie nie
bolał. Może macie jakieś rady będę szalenie wdzięczna.

[nowajulka]

A spodziewałaś się tego wcześniej z jego strony ? Śledze forum od niedwana,
więc mogłam coś przeoczyć........czy możesz liczyć na pmoc rodziców,
reodzeństwa ? A jak z pracą ? Będziesz miała za co żyć ?

Co do bólu i cierpienia to bywa różnie.....ja przestałam kochać swojego mężą
pól roku przed ostatecznym rozstaniem......po prostu nie mogłam znieść myśli,
że mnie okłamywał przez 3 lata...mimo prób ratowania związku, nie dałam
rady...pewnie dlatego, że zachopwywał się dalej tak jak przedtem.....myslałam,
że rostanie przeżyję łatwiej.....owszem, przez pierwszy tydzień było ok.potem
rozdzowniły się telefony.koleżanki wypytywały się jak sobie radzę, gadałam
godzinami przez telefon.dostałam takiej awersji do tego temetu, że po jakimś
czasie wogóle ne mogłam o tym rozmawiać......dostawałam drgawek na myśł o moim
"poprzednim "zyciu.....na przemian płakałam śmiałam się....a nawet złościłam
nie wiadomo na co.keidyś miałam ochotę wehjść do kałuży , tupać i
krzyczeć....hi,hi...po prostu koszmart..potem wyjechałam z synkiem i moją mamą
na wakacje......bardzo odpoczęłam....były to moje pierwsze wakacje od kilku
lat.......wróciłam wypoczęta, ale dalje temat mojego eks był tematem
tabu......teraz mogę o tym spokojnie rozmawiać..dlatego też dopiero teraz
złożyłam pozew rozwodowy....przedtem nie byłam zdolna nawet do opisania całej
hostorii na pismie (do adwokata)........
Z racji tego, że przez ostatnie trzy lata byłam sama, nie czuję żadnej różnicy,
teraz, kiedy eks odszedł.......zajmując się dzieckiem cały dzien, a wieczorem
pisząc na konputerze nie mam czasu na roztkliwianie się nad sobą....bardzo
pomaga mi mama......zawsze zostaje z małym dwa razy w tygodniu....raz, abym
miogła popracować jak normalni ludzie w ciągu dnia, a raz, zazwyczaj w soboty,
abym mogła pojechać na zakupy, iść sama do kina czy muzeum...jest
super.....niesamowite, ale kiedy rodzice pomagali mi więcej, np wyprowadzali
psa na spacer, częściej byłi na zewnątrz z synkiem, czułam się bardziej
zmęczona......(oni oczywiście też)......teraz, kiedy przychodzą tylko dwa razy
w tygodniu, doskonale daję sobie radę ze wszystkim......czasami tylko mi
smutno, że nie mam do kogo gęby otworzyć.na szczęście mam sporo koleżanek, z
którymi spotykamy się w czasie popołudniowych spacerów...steraz, z perspektywy
czasu sądzę, że to właśnie dzięki nim przetrwałam najtrudniejsze chwile..poza
tym mam wspaniałe, trzy przyjaciółki, na które zawsze mogę liczyć..no i
telefone z abonamentem 20h rozmów za 70zł....dzięki temu mogę dużo
rozmawiać....badrzo dużo dało mi także forum.i to i jeszcze jedno forum dla
mamuś
Pozdrawiam

[tadorotka]

Mam tyle do pisania że chyba zacznę od pytania skąd jesteś??? Ja z Krakowa

[nowajulka]

Ja też z Krakowa.........

[nicol-e]

Mój zazadał rozwodu, kiedy dziecko miało 6 dni- po powrocie ze szpitala, a
drugi syn 1,5 roku. Jestem po 1 rozprawie, wział wine na siebie- powiedział, że
mnie nie kocha płaczę codziennie i nie umiem tego znieśc ani sobie poradzic.
sama szukam lekarstwa
pozdrawiam- aurelia

[tadorotka]

U mnie stało się to niespodziewanie....Najprawdopodobniej nie zauwazyłam
symptomów tego że zaczyna się zastaniwać a około miesiaca temu, pojawiła się
dziewczyna - zakochał sie w niej i koniec odchodzę bo Cie już nie kocham a ją
tak.....
Bardzo cierpie mam dwójke wspaniałych synów bliźniaków. Szukam kogoś kto
pogadałby i może pomógł choć trochę. Moja sytuacja rodzinna niestety jest
trudna jestem jedynaczka, której rodzice nie zyją więc nawet nie mam z kim
pogadać. Dziecmi zajmuje sie sama, nie wrócilam do pracy. Jeśli chodzi o
sytuację materialna maż nas zabezpieczył wiec prztynajmniej tyle....

Tadorotko!

[czekolada72]

Tadorotko, ja tez jestem z K-wa, przeszlamk mniej wiecej to co Ty, jeszcze sie
nie "wyleczylam", mimo, ze od definitywnego rozstania minely 2 lata, kotluje
sie we mnie potworny bol, zal i ... zlosc. Jak masz ochote - napisz na priv.
Pozdrawiam

[cheerio]

[cheerio]

hej, cos mnie nie chce serwer przyjac..
też jestem z Krakowa, chetnie pogadam na privie albo w realu
cheerio

Cheerio!!

[czekolada72]

Zagladnij na swoja poczte

[tadorotka]

Witam gorąco chętnie porozmawiam ale coś nie bardzo da sie połączyć...
Mój e-mail [e-mail] tel. [phone]

[tadorotka]

chętnie pogadam w kazdy sposób podałam sowje namiary ...może macie jakis pomysł
na życie bez niego...

[chalsia]

Nawet jeśli nie zauważyłas symptomów, nie wiń się. Przez 9 miesięcy byłas w
trudnej (bo bliźniaczej) ciąży. Na dodatek ciąża to huśtawka hormonów i emocji,
o czym kazda matka wie. A potem pierwsze miesiące życia DWÓCH maluchów.

Bardzo pomaga psychoterapia. Polecam.

I pozdrawiam serdecznie.
Chalsia

PS. nie wiem jak finansowo zabezpieczył Cię Twój mąż, ale warto byś zdawała
sobie sprawę z tego, że w kryzysowych sytuacjach ludzie często pokazują swoją
najgorszą twarz - jego podejście do finansów moze ulec zmianie na mniej
korzystne dla Ciebie. Decyzji co do rozwodu/separacji nie podejmuj teraz, to
może poczekać, ale warto jakimś "papierem" udokumentować formę i kwotę jaką ma
łożyć na Ciebie i dzieci.
Co do kontaktów z dziećmi - dobrze by mógł Ci rzeczywiście POMAGAĆ przy
dzieciach, tak byś mogła trochę odsapnąć. Ale na codzienną pomoc raczej nie
licz (nawet jesli onb tak będzie deklarował), bo mu na to nowoukładane życie (i
nowa kobieta) nie pozwoli.

[joanni]

Bardzo Ci współczuję. Sama jestem w troche podobnej sytuacji. I też nie bardzo
umiem sobie poradzić.
Dobrze, że masz te dwa kochane maluszki. Masz dla kogo budzić się i uśmiechać.
Trzymaj się jakoś, pozdrawiam

[doska_r]

Witaj,ja także jestem w podobnej sytuacji,mój mąz odszedł od na miesiąc
temu.Jest mi bardzo ciężko.Jeśli miałabys ochote pogadac to napisz na
priv.Chętnie ci pomoge jak tylko będe mogła.Nie jest to łatwe,pozbierac sie,ale
min. to forum daje mi duzo siły!
Pozdrawiam Dorota

[kruszynka301]

Tadorotko, witaj.
Byłam w identycznej sytuacji co Ty, ale udało mi się z tego wyjść.
Dla mnie najważniejszą rzeczą było powtórne uwierzenie w siebie, w swoją atrakcyjność (jako porzucona żona zaraz po porodzie czułam się upokorzona, nienawidziłam samej siebie, winiłam siebie za wszystko).
Zaczęłam od małych, drobnych przyjemności:
- czytałam i oglądałam komedie,
- zabrałam się za siebie, czyli na porządku dziennym był basen i rowerek do Puszczy (mieszkam pod Krakowem),
- w domu zaczęłam być egoistką - nie było nic ważniejszgo niż kilkugodzinny seans w łazience z peelingiem, maseczkami idt (po położeniu córy spać)
Jednym słowem - należy rozkoszować się małymi przyjemnościami, zacząć cieszyć się życiem.
Powoli zaczęłam wierzyć w siebie, 6 miesięcy od odejśćia eksa przestałam rozpaczać.
A po kolejnych 6 miesiącach, spotkałam swojego ukochanego męża, który okazał się moją drugą połówką.
Obecnie, po 5 latach od odejścia eksa do innej, mogę powiedzieć, że jestem mu szalenie wdzęczna - z nim nie byłabym tak szczęśliwa, jak jestem obecnie.
A uwierz mi, początkowo byłam na krawędzi, i doskonale Ciebie rozumiem.

Gdybyś chciała porozmawiać, to napisz, mogę przyjechać do Krakowa w jakąkolwiek sobotę.

[calvados_s]

jest taka stara prawda
płynie czas zabija rany........
Masz dzieciaczki, koncentruj sie na nich, zadbaj o siebie, rozwijaj własne
zaintersowonaia, jeśli dotyczy to ciebie to dokończ edukację - kursy, szkolenia
itp lub inne rzeczy których nie udało Ci sie przed ciazą zakończyć, ogladaj i
czytaj komedie i zagladaj na forum
Mocno trzymam kciuki
pozdrawiam

[konkubinka]

Tadorotko, przejrzyj sobie starsze posty Amfenix.Ona tez borykala sie z tym
uczuciem.
Trzymam kciuki

jakis wirus w tym Krakowie czy co???

[jaga2003]

Czesc,
ja tez jestem z Krakowa i moj, noo, eeee, nie przechodzi mi przez gardlo,
ufff,slubny, tez sie zakochal i odszedl (zodtawiajac mnie z 6 miesieczniakiem)
Chodze do psychiatry i jestem - co tu kryc - na prochach antydepresyjnych (ale
to bardziej dlatego, ze odezwala sie moja stara choroba i troche sie boje)
Moja rada - wzbudzic w sobie gniew. Nie zaluj go (ja zalowalam, taka bylam
kretynka) nie rozum. Zostawienie kobiety z malym dzieckiem to zawsze dranstwo,
a co dopiero z dwojka. Mnie odkochanie zajelo jakies 4 miesiace (po siedmiu
latach bycia idealnym malzenstwem), teraz ja rozdaje karty i to mnie uzdrawia,
Od czasu do czasu posle mu sarkastycznego sms i od razu mi lepiej.
Jak poczujesz, jakie swinstwo Ci zrobil, to bedzie znak, ze idziesz w dobra
strone.
Trzymam kciuki za Ciebie
jaga
ps. nie wiem jak Ty, ale ja sie ciesze, ze synek taki maly i nie zdazyl
przyzwyczaic sie do mieszkania z tata. To jest pierwsza dobra wiadomosc
(chociaz dzis pewnie trudno Ci w to uwierzyc) lepiej teraz, niz za dwa lata
tlumaczyc, co sie dzieje. Czytam to forum i serce sie kraje, jak cierpia
dzieci. Nasze nie beda Sciskam, jaga

[jj1974]

Ten wirus nie panuje tylko w Krakowie ale też w Warszawie. Dołączam do Was
dziewczyny. Mój mąż odszedł 18.10.2004. Też nie kocha, zostawił dziecko 3 lata.
Bylismy małżeństwem przez 7 lat ostatnie lata to była praca nad zwiazkiem. Ale
tak naprawdę on nie walczył bo miał kogoś. Strasznie cierpię i chyba go kocham.
Spróbuję dostosować się do rad jakie podaje Jagna.Chyba pomogą. Nie mysleć o
dobrych chwilach tylko o złych. Jak ktoś chce o tym pogadać bliżej to zapraszam
na priva.
Pozdrawiam J

[tadorotka]

Dziekuję za rady ale powiedzcie jak usunac ze swoich mysli nadzieję, ze
wróci ....nie mam pomysłu bo go kocham ....Mam cały czas nadzieje, ze zrozumie
co zrobił odczuje brak mnie itp i skruszony wróci ale przecież moze zdarzyc się
róznie....A ja żyję nadzieją...jestem stosunkowo świeżo po dowiedzeniu sie o
kochance i o jego wyprowadzeniu sie choć nie do niej ale przecież wiem ze
zdradza mnie z nią....Dowiedziałam się w piątek ubiegłego tygodnia.

[czekolada72]

zerknij sobie na @

[nowajulka]

Wiesz.....jeżeli nawet wróci, to masz pewne jak w banku, że sytuacja sie
powtórzy.....nie z tą to z inną....
Ja rozstałam sie z mężem 5 miesięcy temu......z tym że powinnam od niego odejść
już 3 lata temu, kiedy czułam, że mnie zdradza...wtedy nie zniszczyłby mnie tak
psychicznie.....łatwiej by mi było dojść do siebie.....szkoda, że do końca nie
miał odwagi, aby odejść sam.......
Po rozstaniu byłam w strasznym stanie......tak się w sobie zacięłam, że nie
byłam w stanie nawet uronić jednej łzy.....od tygodnia chodzę i ryczę....i
jakoś jest mi lepiej.....mam wspaniałego syna....szansę na fajną
pracę.....pomysły na przyszłość.......i pewność (nie wiem skąd), że poznam
swoją drugą połówkę......jedyne co mnie smuci to fakt, że tuż przed rozstaniem
miałam zajść w ciążę..mieć drugiego bejbika - zawsze marzyłam o dwójce.....mam
nadzieję że i na to przyjdzie czas.....
buziaczki......
P.S. Najlepiej o tym rozmawiać.....dużo.....
Moja babcia zawsze mówiła, że lepiej być rozwódką niż panną........masz dzieci,
czyli masz dla kogo żyć....pomyśl, że gdyby mąż zostawił Cię samą i gdybyście
nie mieli dzieci to byłaby dużo gorsza sytuacja....(dla Ciebie
oczywiście)......a tak , jak napisała jedna z dziewczyn masz

[magdapem]

hej Magda z kalisza dolącza do was.Mój mąż odszedł 5.09.04 do innej własnie do
Krakowa,zostawił mnie i 2 dzieci bez żadnych środków na dzieci, ja pracuje na
pół etatu od niedawna i ledwo sobie radze. Byliśmy małżeństwem 6 lat.Co prawda
był do mnie niedobry, ale dzieci cierpią pytają czy wróci.Pozdrawiam pa jak ten
to moj kontakt na gg 2913454

[ewa-r]

a ja z tym wszystkim żyję od kwietnia, kiedy obwieścił mi ,że kocha inną
(mężatkę z dwójką dzieci), chciał odejść potem został, potem znów to samo,
okłamywał mnie i pewnie to robi nadal. Zmieniło się tylko to ,że nie chce
odejść, ale kocha tamtą, bo to jest najbliższa mu osoba. Mnie traktuje jak
śmiecia (psychicznie), jestem na krańcu wyczerpania, nie wiem co robić, jestem
sama, ale z nim, bo odejść nie chce , bo podobno został dla dzieci, ale się
nimi nie zajmuje, jak rano wyjdzie to wraca późnym wieczorem. Ze mną prawie nie
rozmawia. Szkoda mówić, już nie wiem co robić, psychicznie jestem wykończona. I
robi to człowiek którego kochałam (kocham?), i jesteśmy ze sobą od 13 lat. Jak
on może nie mieć do mnie nawet szacunku? I na dodatek nie potrafi rozmawiać na
temat, bo jest zmęczony, ja go męczę itd.
Po prostustu zostaje, ale kocha tamtą , nie zerwie bo to bardzo bliska osoba.
Straszne, czasem mi się już nie chce żyć. Mam już dosyć

[xjoannax]

Jejku przeczytałam wszystkie posty z tego wątku - hmmm - wszystkie jakże
podobne .. dziewczyny !!!!!!!!!!!! nie chowajcie w pamięci dat odejść tych ...
(przepraszam, ale musiałbym uzyć niecenzuralnych słów)

ja już nie pamiętam dokładnej daty kiedy dostałam rozwód (a było to w tym roku)
ALE
przez ten czas kiedy jestem sama zrobiłam DUŻO dla siebie i dużó dla malucha, z
którym zostałam

nie ma co patrzyć w przeszłość.. szkoda czasu !!!!!!!!!!!!!!!!

najważniejsza jest przyszłość i maluchy, które mamy

pozdrawiam

[agnieszka33n]

Cześć! Mam na imię Agnieszka.Przeczytałam wszystkie posty na powyższy
temat.Postanowiłam odpowiedzieć na twój tadorotko, bo też mam bliźniaki (6-
latki),a mój mąż ma inną ( trwa to od 1,5 roku).Wyprowadził się 2 miesiące
temu, co prawda nie do niej,ale jednak.Podobnie jak ty nie mogę sobie poradzić
z bólem i cierpieniem, bo wciąż go kocham.Ciągle mam jeszcze nadzieję, że on
wróci.Czuję się bezradna w tej sytuacji.Również będę wdzięczna za jakieś porady.
Pozdrawiam wszystkich - Agnieszka.