Ludzie pomóżcie

[samotnosc_we_dwoje]

Jestem nowa, mogę do was dołaczyć?
To moje wczorajsze podsumowanie:
8 lat małżeństwa i dwoje dzieci na koncie.
Nic więcej. Ani rozmowy, ani szacunku, ani milości, ani czulości. Nigdzie nie
jeździmy bo ON wiecznie albo studiuje, albo płaci za angielski. Chodzi swoimi
drogami, wraca do domu w nocy, jak już dzieci śpią. Nie sądzę, żeby miał
kogoś na boku-jest za oszczędny i za leniwy. Poza tym brakuje mu wyobraźni.
Czuję, że jak czegoś nie zrobię to się uduszę. Rozmowa nie pomaga,
nieodzywanie się też nie. Wpędził mnie już w taki stan, że nie widzę u siebie
żadnych zalet. Co ja mam robić? Siedzę z dziećmi w domu (młodsze ma 5 m-cy)
bez pieniedzy, bez pomocy, ciągle sama.
Dlaczego nie można cofnąć czasu? Mam dopiero 30 lat.
Mam nadzieję, że znajdę wśród was miejsce dla siebie.

[iva2]

witaj.
ja również na koncie mam 8 letnie małżeństwo(aktualnie w trakcie rozwodu)
mam prawie 30 lat, synka 4-letniego.
od 1,5 roku mieszkam sama i jestem z tego powodu baaardzo szczęśliwa.
rozgośc się na tym forum... choc różnie tu bywa

[samotnosc_we_dwoje]

Dzięki iva
Nie potrafię się tak zorganizować, żeby wziąć dzieci i wyjść.
Niestety jestem od NIEGO uzależniona finansowo, nie poradzę sobie sama.
Strasznie mi smutno, bo chciałam dla swoich dzieci najlepszej rodziny.
Nie udało mi się. Ciągle pytam dlaczego i co dalej?
Ech..życie..Pomyślałam, żeby go poprosić, żeby na jakiś czas wyniósł się do
swojej matki. Może jak odpoczniemy od siebie...
Przecież ja nie będę z dziećmi i tobołami tułać się po ludziach.
O Boże....

[iva2]

rozumie Twoje rozżalenie i rozgoryczenie.
spokojnie, daj sobie czas na podjęcie ostatecznych decyzji.
a narazie małe przyjemności tylko dla siebie, jakieś domowe spa, kapiel przy
świecy, cos banalnego, ale jednoczesnie relaksującego i tylko dla Ciebie.
nabierzesz sił i decyzje same się ukształtują. do wszystkiego trzeba czasu,
dojrzałości decyzji.

[kini_m]

iva2 napisała:
> nabierzesz sił i decyzje same się ukształtują. do wszystkiego trzeba czasu,
> dojrzałości decyzji.

Iva, nie zawsze czas pomaga.
Jeśliby chcieć uratowania związku, rodziny - to odwlekanie działań, przyjęcie
biernej postawy - pozwla na ukształtowanie niekorzystnych tendencji. Bo
destrukcja o wiele łatwiej, albo nawet samoistnie się rozwija. Wtedy pozwalamy
na zasypanie gruszek w popiele i coraz trudniej wyciągnąć owoc.
(To nabranie sił "z czasem, później" - może się okazać już siałami tylko w
jedną stronę. Każdy związek podlega próbie czasu. Nie przetrwają te które
właśnie tego czasu nie wykorzystają, a czas ucieka.)

[iva2]

Kini, idealisto!!
ale żeby móc rozmawiac o dalszym wspólnym życiu trzeba najpierw miec siły!
trzeba wiedzieć czego się chce od partnera, iść na żywioł tez nie wróży niczego
dobrego.
poza tym, jesli siedzi w człowieku gorycz, żal, to nie wiem czy to dobry moment
na rozmowy o wspólnej przyszłości, na to tzreba wyciszenia, uświadomienia sobie
na jakie kompromisy jeszcze jestem gotowa itp.

a po drugie, jesli kilka tygodni odwlekania oznacza, że wszystko sie wypaliło,
to tylko dowód, że wczesniejsze próby to zbędny czas i energia, w efekcie
jeszcze większa gorycz.

[samotnosc_we_dwoje]

No właśnie. Dlatego, zanim zabiorę się do rozmowy chcialabym, zeby wyniósł się
na kilka dni. Wtedy zobaczę, czy wogóle jest sens dalej rozmawiać. Jestem już w
takim stanie, że chciałabym zostać sama.

[kini_m]

iva2 napisała:
> Kini, idealisto!!
> ale żeby móc rozmawiac o dalszym wspólnym życiu trzeba najpierw miec siły!
> trzeba wiedzieć czego się chce od partnera, iść na żywioł tez nie wróży
> niczego dobrego.
> poza tym, jesli siedzi w człowieku gorycz, żal, to nie wiem czy to dobry
> moment na rozmowy o wspólnej przyszłości, na to tzreba wyciszenia,
> uświadomienia sobie na jakie kompromisy jeszcze jestem gotowa itp.
> a po drugie, jesli kilka tygodni odwlekania oznacza, że wszystko sie
> wypaliło, to tylko dowód, że wczesniejsze próby to zbędny czas i energia, w
> efekcie jeszcze większa gorycz.

Iva, są jednak w życiu rzeczy na które nie ma co czekać, nawet mimo
zniechęcenia. Tak samo jak nie można chyba powiedzieć: "nie mam sił na
wychowywanie dziecka, więc przez miesiąc sobie od niego odpocznę".
Oczywiście, należy sobie robić odpocynek - tego nie neguję.
Ale co innego odpoczynek, a co innego czekanie, czekanie, i czekanie.
A jeśli chcesz osiagnąć w życiu ważne cele (np.trwała rodzina) trzeba mieć w
sobie trochę tego idealizmu, aby przetrwać wszystkie burze i przebrnąć przez
problemy.
Czy trzeba wiedzieć czego się chce od partnera?
Nie to w pierwszej kolejności.
Przede wszystkim wiedzieć czego się chce od siebie. (Tak też zapytałem.)
Nie mówię żeby iść na żywioł, bo tego żywiołu już przecież od jakiegoś czasu
chyba u Samotnej nie ma. Myślę że teraz należy w pełni świadomie określić czego
się chce.
Goryczy i żalu nie neguję, i to nie zniknie nawet przy najlepszych chęciach.
Zapomnieć się nie da.
Ale jest coś jeszcze: Nie ma takiej rzeczy której by nie można było przebaczyć
(choćby nie wiem jak niewygodna była to stwierdzenie).
Zapomnieć - nie. Przebaczyć - tak. Dopiero wtedy dojrzale kochamy.

Odwlekanie?
Nigdy nie znasz dnia ani momentu, w którym odwrót nie będzie już możliwy.
Dlatego lepiej nie tracić tego czasu, bo przyjdzie moment i.... trach. Nie
będzie już żadnych resztek do zbierania. A jeśli jeszcze można....?
Wybacz, ale ja żadnego czasu poświęconego na próby odbudowy związku nie uznam
za czas stracony. Nawet mimo fiaska.

Czego się chce od partnera?
Chyba każdy sobie zdaje sprawę że skupianie się na partnerze i stawianiu
oczekiwań - to praktycznie już koniec trwania związku.
Jeśli nie następuje to równolegle z wysłuchiwaniem oczekiwań partnera i
realizacją tychże. A najwyraźniej partner Samotnej już zamknął się w sobie -
zapewne z powodu wielu narastających problemów- i odczytanie jego potrzeb
wymagałoby teraz naprawdę niemało umiejętności, posługiwania się prawdziwie
własnym sercem i uczuciami.

Aha... i wcale nie zachęcam do kompromisów. (Kompromis uważam za krótkotrwałe
metody.) Wg mnie jedyna droga to dążenie to poznania i zrozumienia wzajemnego
partnerów. Jest to o tyle trudne, że na poczatku nie powinno się liczyć na
zrozumienie partnera, to się dostanie z czasem. Ale bez trudów nie ma owoców.
Często jednak swój trud wkładamy wg naszego uznania, a nie tam gdzie się
powinno go wkładać.
pozdrawiam

[kini_m]

Samotna,
Ja też pamiętam jak to jest, gdy po latach spędzonych razem okazuje sie że to
nie tak miało być. Mimo że jestem facetem, to też byłem w takiej
przygnębiającej sytuacji.
Spróbuj powiedzieć czego byś sama chciała.
Czy chcesz jeszcze spróbowac uratować rodzinę, dla dzieci, a może nie wszystko
jeszcze między wami się wypaliło?
Czy jednak chcesz zakończyć związek i zacząć od nowa bez twojego partnera?

Tutaj różne osoby będą chciały ci pomóc, podpowiedzieć.
Ale nie powinniśmy ci wciskać naszych własnych sugesti, ale pomóc w twojej
własnej decyzji.
Dlatego dobrze żebyś spróbowała powiedzieć - co generalnie ty byś chciała z
waszym związkiem zrobić.

Ja osobiście zawsze jestem za próbą ratowania. Jeśli zdecydujesz inaczej - to
też znajdziesz tutaj pomoc.
----------------------
pozdrawiam ciepło
trzymaj się

[czerwone_korale]

Twoja sytuacja tak szybko się nie zmieni na lepsze-dopóki drugie dziecko jest
takie małe.
NIe chcę Cię dołować-tylko stwierdzam fakt..takie życie.Jak młodsze podrośnie
odzyskasz wiarę w siebie bo będziesz miała więcej czasu dla siebie,a nie tylko
siedzenie w pieluchach.Dobrze by było gdyby mąż też się dziećmi zajmował.
Powalcz trochę o siebie.Wyjdź gdzieś sama bez dzieci-od razu poczujesz się
inaczej.
Życzę dużo siły

[samotnosc_we_dwoje]

Dziękuję wam.
Czerwone_korale ja nie mam możliwości wyjść gdzieś sama bo on wraca ok. 22.00
jak dzieci śpią. Cały dzień bujam się sama ze wszystkim. Z tego wszystkiego
samotność jest najgorsza. Wszystko bym zniosła, najgorszy ciężar, gdybym
wiedziała, że wieczorem (nawet o tej 22.00) będę mogła się przytulić
i porozmawiać. On mnie od siebie odpycha, a ja coraz bardziej zawijam się
w skorupę. Nie mam już sily reanimować tego związku, a odejść nie mam dokąd.
W sobotę i niedzielę siedzi z nami jak za karę. Twierdzi, że po to ma wolne,
żeby się wyspać. Nie mam już siły nawet pisać.
Pozdrawiam wszystkich i dziękuję

[paula595]

Nie poddawaj się. Musisz uwierzyć, że za jakiś czas będzie Ci lepiej - z nim
lub bez niego. Ja od dwóch miesięcy jestem sama z 8-tygodniowym niemowlakiem i
wiem, że to nie jest łatwe. Jeśli jest szansa na ratowanie Waszego małżeństwa,
to zrób wszystko aby się Wam udało. Jeśli zaś miałabyś się męczyć w Waszym
związku tylko z powodu dzieci - to chyba nie ma to sensu. Nie możesz być całe
życie nieszczęśliwa. Czas pomyśleć trochę o sobie i dzieciach, a nie o mężu.

[czerwone_korale]

jesteś przemęczona i zwyczajnie znudzona codzienną rutyną.Szkoda że mąż wraca
tak późno.Może chociaż w weekend uda Ci się wygospodarować trochęćzasu tylko
dla siebie?jak mąż taki oporny i "chce się wyspać" to może jakiś radykalny
kroczek?
może po prostu ubierz się,umaluj i powiedz że wychodzisz na godzinę do
koleżanki omówić coś ważnego
wymyśl coś
przecież nie może być tak,że on czerpie siłę z tego związku a Ty się wykańczasz.
Godzina-dwie go nie zbawią.
Powodzenia

[iva2]

czerwone_korale ma rację, jasnie Pana nie zbawi, jak zostanie z dziećmi,
tymbardziej, że jak mówisz dzieci o tej porze śpią!! więc opieka żadna!!
a Tobie wystarczy jak wyjdziesz do koleżanki, bądż na głupia herbatę z
koleżanką do jakiejś kafejki.
Tobie od życia też się cos należy!

[kini_m]

Samotna, koniecznie znajdź czas dla siebie. Ja wiem że zawsze zapewne chcesz
być przy dziecku, opiekować się nim. Ale myślę że powinnaś zdecydowanie raz na
jakiś czas wcisnąć opiekę nad dzieckiem ojcu, i zrobić sobie wolne. A może
właśnie nieco takiego zdecydowania wpłynie otrzeźwiająco na wasz związek. Zrób
z ojca przymusowo matkę na kilka godzin.

[la.loba]

Myślę że dziwczyny mają rację- nie myśl czego nie możesz zrobić, myśl co chcesz
zrobić i jak to osiągnąć, twój mąż pracuje więc może dostać 4 dni urlopu na
żądanie- a ty wyjedź - sama, odpocznij, przemyśl , zobaczysz że wrócisz z
jaśniejszą głową. Trzymam kciuki

[elicha3]

Mam prawie 30 lat. Mój staż małżeński nie jest długi - to tylko dwa lata. Choć w sumie jesteśmy ze sobą siedem. Od roku mamy cudownego synka, a od dwóch miesięcy nie miezkamy razem. Ja nie wytrzymałam - wyprowadziłam się. Próbował wiele razy coś zrobić...Byłam lepsza, niż zwykle i gorsza. Nic nie skutkowało. Bardzo się starałam! I nadal uważam, że to było ważne. Rodzina jest najważniejsza i jeśli tylko da się coś zrobić...jeśli tylko się da...Nienawidziłam tego nieustannego bycia ze sobą i obok siebie. Mój mąz uważa, że rozmowa jest w związku bardzo istotna, ale kiedy mówię mu o naszych problemach - nie słucha lub udaje, że nie wie o co chodzi. Może Twój Cię wysłucha. Jeśli uznasz, że warto spróbować...Doskonale Cię rozumiem. Trzymam za Was kciuki

[lizy]

Dziewczyny, przeciez wiecie, ze nie jest latwo wyrwac sie z domu jak ma sie 2
dzieci (ile lat ma starsze?). Nie chodzi tylko o kupki i pieluchy, ale
gotowanie, sprzatanie , pranie itp....wieczna robota. Dlatego pamietajac moje
totalne osamotnienie przy 1-wszym (w jednym reku niemowle, w drugim szesciopak
wody mineralnej i ja wspinajaca sie po schodach-czasami mysle skad mialam tyle
sily????) nigdy nie zdecydowalam sie na drugie. Jeszcze dodatkowo dochodzi
facet, ktory nie wspiera, a odpycha, a moze juz ma kochanke, ktora go
rozumie..... Sytuacja nie jest wesola. Musisz troche przeczekac. Moze
pocieszjace bedzie to, ze co cie nie zabije to cie wzmocni.

[rami.a]

lizy napisała:
> Dziewczyny, przeciez wiecie, ze nie jest latwo wyrwac sie z domu jak ma sie 2
> dzieci (ile lat ma starsze?). Nie chodzi tylko o kupki i pieluchy, ale
> gotowanie, sprzatanie , pranie itp....wieczna robota.

(Mój brat o własnych rodzicach mawia:
Chłop ze wsi wyjdzie, ale wieś z chłopa nie wyjdzie.)
Nie, Lizy....
To czy umiesz znaleźć dla siebie czas nie zależy aż tak bardzo od opieki nad
dzieckiem.
Przy dziecku 5-miesięcznym karmienie już nie jest na każde żądanie.
Przy dziecku 5-miesięcznym dziecku kobiety już idą normalnie do pracy (właśnie
moja koleżanka wraca dopracy przy niespełna 5-mies. dziecku).
Więc co powiesz w takiej sytuacji????
Taka postawa "nie mogę bo" jest robieniem sobie samemu pod górkę. Myślę że
trzeba się z tego wyrwać i jak najbardziej znaleźć czas dla siebie.

[kotka.na.dachu]

Lepiej nie dołączaj do samodzielnych.
Zorganizuj się.
Masz w sobie sporo energii. Odnajdź ją. Stań przed lustrem, zobacz jak
wyglądasz. Postaraj się, aby wygląd był lepszy.
Czy szanujesz siebie? Wiesz jak inni na ciebie patrzą?
Czy jesteś typową kurą domową? Może lepiej zacząć być kobietą?
Jeżeli facet cały czas uważa, że lepiej jest inwestować w siebie, bo on jest
jedynym żywicielem rodziny... Powiedz "nie". Ty wychowujesz wasze dzieci. On
jest ojcem, a ty matką. Macie równe prawa w domu.
Nie daj się zastraszyć, zagadać. Bez zbędnych wrzasków, bez przemocy, wszystko
da się zorganizować.
Teraz zaczyna być ciepło. Wyjdź do ludzi, na dwór. W tym celu popraw swój
wizerunek. Stań się kobietą, od której wzroku się nie odwraca.
Powoli stań się samodzielną osobą.
Widzę, że masz w domu internet. Świetnie. Może zamiast czytać dołujące
historie, które tu ludzie wipisują, poszukaj jakiegoś pożytecznego zajęcia.
Odnajdź w sobie cel, do którego chcesz dążyć.
Jeżeli sama uznasz, że zasługujesz na szacunek i zainteresowanie innych osób,
małżonek też tak spojrzy na ciebie.