Mogę zakląć?

[magdmaz]

Mam depresję. Poważnie. Właśnie powoli tracę przez to pracę i dzieci. Jednak
jeszcze nie poddałam się - pukam gdzie mogę z prośbą o pomoc. A owszem: "ja
się tym nie zajmuję, ale niech Pani zadzwoni do pani X". Pani X odpowiada to
samo, tyle że kieruje do pani Y lub Z.
A w czym problem?
W naszej wsi - czytaj: powiecie dołączonym do tej wsi - jest tylko i
wyłącznie pomoc dla alkoholików i ich rodzin. Nie dziwię się - "taka gmina".
I nawet już znalazłam rozwiązanie: zapiję się najpierw dokumentnie, a wtedy
to już mi ktoś chyba pomoże, do jasnej cholery?!
Niewiele mi już zresztą brakuje.
No to zdrówko.

[iwoonach2]

chcialabym ci pomoc, choc nie wiem jak. moge zaproponowac rozmowe gg5203689.
moze bede w stanie cie chociaz pocieszyc dobrym slowem

[magdmaz]

dzięki. Nie nadaję się chwilowo do rozmów. Ale dzięki.

[maxbaby]

szukaj pomocy dalejnie warto przepijać życia

[magdmaz]

może i nie warto - tylko czy warto żyć? Teoretycznie - tak, ale praktycznie to
już tak różowo nie wygląda.

[maxbaby]

nie jest różowo, bo nie dajesz rady...za dużo obowiązków i pewnie w żyiu kilka
sytuacji się nałożyło.
Może faktycznie danie dzieci ojcu na jakiś czas jest dobrym dla Ciebie
rozwiązaniem?
miałabyś czas żeby sobie życie uporządkować i pozbierać się psychicznie.
Czy ta opcja jest realna? ex by się zgodził?

[magdmaz]

Słabo realna. Ojciec mieszka w dwóch miejscach, połozonych 450 km od siebie.
ode mnie jest to 320 i 450 km. Mógłby je wziąć, oczywiście, ale co najmniej na
rok, a to się wiąże ze zmianą szkoły itp. poza tym one nie chcą. Bo ojciec jest
bardzo niestabilny emocjonelnie, nasze kontakty są czasami poprawne a czasami
tragiczne i nie mam na to żadnej reguły.
Chwilowo dzieci są u moich rodziców (zaczynają się ferie), a ja zamiast zająć
się sobą lub domem lub pracą - to odreagowuję trudną sytuację życiową - siedzę
i ryczę i nic nie robię.
Moze jutro mi przejdzie.

[magdmaz]

A tak w ogóle to nie znoszę rozklejania się i użalania nad sobą - i chyba to
mnie ostatecznie dobija.

[maxbaby]

magdmaz napisała:

> A tak w ogóle to nie znoszę rozklejania się i użalania nad sobą - i chyba to
> mnie ostatecznie dobija.
__
bo w sumie użalanie sie nad sobą do niczego dobrego nie prowadzi
możesz co najwyżej zdołować się do końca.Popłacz nad sytuacjami,które Cię
spotkały-ale nie rób z siebie ofiary.Płacz oczyszcza.Postaraj się jakoś
relaksować-kąpiel, muzyka,może zajmij się gotowaniem jakiejś skomplikowanej
potrawy?
ps.to dobrze,że dzieciaki sa u rodziców

[kai_30]

Magda - idź choćby do zwykłego lekarza rodzinnego i poproś go o przepisanie Ci
leków antydepresyjnych. Nie, nie poproś - zażądaj. Lepiej co prawda byłoby, żeby
przepisywał je psychiatra, ale jeśli nie masz takiego pod ręką, a trudno CI się
zmobilizować, żeby pojechać do miasta, to zostaje rodzinny.

Zaraz zresztą do Ciebie napiszę.

[iwoonach2]

moze wystrcza te bez recepty. reklamuja w tv jakis deprim. nie znam Twojej
sytuacji, Magdo, ale pewnie przezywasz to,co wiekszosc tu dziewczyn. powinnas z
kims porozmawiac, wyzalic sie i duzo odpoczywac. jesli masz mozliwosc, idz na
zwolnienie na tydzien i odpoczywaj, spaceruj, ogladaj filmy. najlepiej z kims
pogadaj, ale z osoba w podobnej sytuacji lub z taka, ktora cos tam w zyciu
przezyla,bo niestety z wiekszoscia "szczesliwych" mezatek to troche nie ma o
czym

[magdmaz]

To nie takie proste. U mnie to trwa od wielu miesięcy - ze zmiennym nasileniem
i ciepła kąpiel z koniakiem lub ploty powoduje ulgę, ale nie przynosi poprawy,
jeśli rozumiesz, co mam na myśli. To tak, jak traktowanie chorego środkami
przeciwbólowymi.
Pozdrawiam i dziękuję.

[kai_30]

Magda - dlatego właśnie piszę o antydepresyjnych. Prawdziwych antydepresyjnych,
a nie takich z kiosku ruchu.

Odbierz pocztę, pls.

[magdmaz]

Już.

Madzia!!!!

[escribir]

No co ty, ta ja tu z namiotem do ciebie sie szykuje a ty co????
Pijesz??? Sama??? Nie czekasz na mnie????

))

[magdmaz]

Czekaj!!!!!!!!! Z jakim namiotem????? Pod blokiem go postawisz? Ano można i pod
blokiem, mam widok na stadion, ale chwilowo śniegiem zawiany.
A Wy co? Macie ferie?

[escribir]

magdmaz napisała:

> Czekaj!!!!!!!!! Z jakim namiotem????? Pod blokiem go postawisz? Ano można i
pod
>
> blokiem, mam widok na stadion, ale chwilowo śniegiem zawiany.
> A Wy co? Macie ferie?


Jakim blokiem????? koło tartaku ale to latem!

no własnie ferie się kończą

[magdmaz]

U nas zaczynają.

[agusia516]

Ech na chaciku było fajnie czasem pogadać , bo i odpowiedź od razu się dostało,
a na forum trzeba czasem długo czekać. Ale nikt tam już nie wpada niestety:
(.Madzia gdzieś Ty się podziewała??? Mi na takie stany pomaga mocny kop w
d...pę.Uwielbiam powiedzenie możego kolegi"trza być twardym nie miętkim" i to
jest racja.Mi zazwyczaj pomaga samodzielny spacer szybkim krokiem, albo czasem
nawet i papieroch czy 2 wypalony na balkonie. Wiem niezdrowo, ale od czasu do
czasu, a niech tam. Leków antydepresyjnych, nawet lekkich nie pochwalam bo moim
zdaniem nie rozwiązują problemu. Najlepsza to chyba rozmowa z dobrą
kumpelą,połączono z drobną przyjemności , lampka wina czy kupiony drobiazg dla
siebie i już człowiek inaczej patrzy na życie, choćby przez chwilę malutką.A
byłaś Madzia w końcu na jakimś urlopiku?

[magdmaz]

Nie byłam i chyba nie będę - no, moze jutro, bo niedziela. Wiesz - spacerek,
papierosik - to na nic. Trzeba by zacząć od rozwiązania nawarstwionych
problemów. A jest już tak, ze chyba tylko "bardzo radykalne" rozwiązanie
przychodzi mi do głowy.
Zresztą - to nie tylko dołek. Przy byle stresiku mam dziwaczne objawy -
kołatanie serca, senność, drżenie kończyn, szum w uszach i nieostrość widzenia.
Nawet pół litra czystej nie pomoże, co dopiero papieros.
Mimo że nawet mam balkon!

[agusia516]

Madzia to chyba objawy nerwicy!!!! U nas ze służbą zdrowia chyba odrobinę
lepiej. Gdy poproszę o skierowanie zawsze dostaję.

[magdmaz]

Na nerwicę to mnie leczyli pół roku temu. G... za przeproszeniem wyleczyli.

[azb11]

Rok temu przechodziłam piekło. Byłam w tak głębokiej depresji że dostałam nawet
skierowanie do spitala na leczenie zamknięte. Nie skorzystałam bo gdy doczekałam
się na miejsce było już po wszystkim. Musisz koniecznie zgłosić się do
psychiatry i nie bać sie leków. One pomagają, a do psychiatry nie chodza
wyłącznie wariaci.
Pół roku intensywnych spotkań psychologiem + leki, pomoc rodziny i ludzi których
poznałam tu w necie i którzy są dziś moimi przyjaciółmi postawiło mne na nogi.
Rozumiem Cię i wiem że to czarna dziura, to ból gdy widzisz słońce za oknem,
brak sił na cokolwiek. Pamiętam dni gdy leżałam w łóżku całymi godzinami mokra
od łez a dzieci moje wtykały mi małe karteczki na których pisały życzenia"zeby
mama była zdrowa". To stan chorbowy i nie weźmiesz się w garść jak radzą
niektórzy bo nie będdziesz potrafiła. NIe odrzucaj pomocy innych. Rozmawiaj jak
najwięcej i siegnij po leki bo one sprawią że będzie Ci się chciało wyjść do
ludzi a nie schowac w najciemniejszym kącie i ulotnić się w niebyt.

[agusia516]

azb, rzeczywiście ,jeżeli stan jest na tyle poważny to leki są konieczne, ja
raczej miałam na myśli przedłużającą się chandrę.

[magdmaz]

Dzięki. Moje wnioski są zbieżne z Twoimi. A najbardziej pocę się z przerażenia,
gdy ja "wyję do księżyca" i nie mogę wstać z łóżka, a dzieci... opiekują się
mną. A nimi - nie ma już kto.

[agusia516]

Wejdę dzisiaj na chacik koło 22.Będziecie może?

[magdmaz]

Podrzuć linka, bo już nie znajdę. A nie da się wcześniej?

[agusia516]

www.polchat.pl/chat/?room=PAPUZKA znalazłam takiego, tam chyba były dwa,
to może wejdź na tego? Może się da wcześniej zobaczę ale około 22 będę na bank.
czekamy teraz na stolarza i nie wiem kiedy sobie pójdzie

[agusia516]

wchodzę teraz

[mamaice]

Magdo ! Pamietam jak kiedys to bylo dawno odpisywalas mi tylko ty jedna na moje
problemy mialam wtedy iny nick . Bilo z Twoich postow takie cieplo i pomocna
dlon .
Badz silna dla swoich cudnych dzieciaczkow on sa takie sliczne !
Trzeba wierzyc ze bedzie lepiej jak sie pddasz i bedziesz sobie wmawiac ze nie
masz juz sil to nie pomoze . Moze ja Ci moge zaoferowac swoja pomoc? Choc
mieszkam daleko ale moze finansowo?
Napisz prosze na priva do mnie trzymaj sie i przytul swoja cudna parke !
Pozdrawiam A.

[leeya]

Magda,

Prosze Cie, blagam Cie i cokolwiek tylko chcesz!! Idz do lekarza pierwszego
kontaktu i powiedz, ze chcesz leki antydepresjne. Zadaj! Nawet zrob awanture!
Depresja wciaga jak czarna dziura, wydaje sie, ze nie ma ratunku, nie ma
odwrotu a to nieprawda. Madziu, wiem o czym pisze, nie ma sensu w tym trwac,
juz po tygodniu przyjmowania lekow odczujesz roznice.
Wez pod uwage to co napisalam, tak po starej znajomosci, dobrze?

Leeya

PS. Jak moge jakos pomoc to pisz

[magdmaz]

Pójdę. Tylko ja tej znachorce nie ufam, wolałambym, zeby mnie skierowała do
specjalisty, bo ja nie bardzo wiem, czy te objawy somatyczne - duszności,
kłucie tu i ówdzie oraz zawroty głowy itp też są związane z depresją - czy to
coś osobnego. To znaczy czy nerwica jest powiązana, czy wymaga osobnego
działania. Przez wiele miesięcy miałam dodatkowo odnerwicowe zapalenie mięśni,
bolało cholernie, skierowano mnie tylko na fizykoterapie - masaże, jakieś
prądy. W końcu przeszło - po około 4 miesiącach, ale przy byle stresie czuję
gwałtowne napięcia mięśni w różnych miejscach - jak to wlezie w kark albo szyję
to mogiła - robię codziennie ok. 50 km i bóle mi życia nie ułatwiają.

[kai_30]

MAdziu - po specjalistach możesz zacząć jeździć, jak się lepiej poczujesz
psychicznie. A ja czekam na relację z wyrywania babie recepty

Całuję mocno.

[merry23]

Nie znam Cię i Twoich problemów, ale życzę mocno, żebyś umiała sobie pomóc i
wyszła na dłuuugą prostą.
Serdecznie pozdrawiam!

[magdmaz]

Dzięki Ci. Potrzebuję TAKŻE dobrego słowa i ... nadziei.

[pelagaa]

Madziu wrzucilam Ci kiedys zaproszenie na zamkniete forum, nie zastukalas
jednak. Moze sie namyslisz? Moze bedziemy mogly Ci jakos pomoc?
Sciskam Cie mocno.

[magdmaz]

Kochana, już piszę na priv - dlaczego.

[kicia031]

Kup sobie na razie ddeprim albo inny srodek na bazie dziurawca. To ci pomoze
sie odbic od dna, dopoki nie wydebisz od rodzinnego prawdziwych lekow na
depresje.
Potem, jak juz wyjdziesz z czarnej dziury mozesz myslec o terapii,
rozwiazywaniu problemow, ale teraz po postu zdaj sie na farmakologie, zanim cie
wciagnie...
Prosze.

[derena33]

Do poradni zdrowia psychicznego mozna sie zapisac bez skierowania, wystarczy
zadzwonic i podjechac. To nie jest wstyd, trzeba to Magdusiu zrobic szybko,
poki jeszcze chce ci sie szukac ratunku. Zadne forum ci nie pomoze, trzeba
leczyc sie w realu koniecznie!
Pozdrawiam cie serdecznie.

[magdmaz]

Dziewczyny!
Wszystkie, które mnie tu wspieracie - DZIĘKUJĘ WAM!!!
Chyba nie liczyłam na takie wsparcie, a bardzo mi pomogło.

Na razie mam leki antydepresyjne - nie mogę jeszcze napisać, ze czuję się
lepiej, ale będzie dobrze. Tylko jakaś otępiała jestem. Poza tym wybieram się
na kilka dni urlopu - tylko nie wiem, czy starczy mi odwagi!!! Poważnie, nie
żartuję.
Teraz zamierzam się dowiedzieć wreszcie, gdzie ta cholerna poradnia, bo wszyscy
to przede mną w tajemnicy utrzymuja (he he). Zdaje się, że do najbliższej mam
100 km.
I tylko nie rozumiem, dlaczego lekarka z uporem podaje mi kontakty do
prywatnych psychiatrów i psychologów??? Przecież jestem ubezpieczona, płacę
składki?!
A na razie chyba pójdę spać...

Dziękuję Wam, dziewczyny!

[kai_30]

Magda - gratulacje za najtrudniejszy pierwszy krok

Antydepresanty w pełni zaczynają działać mniej więcej po 2 tygodniach, na
początku możesz odczuwać różne niekoniecznie przyjemne skutki "przystosowywania
się" organizmu. Ja na przykład mogłam spać non stop, po kilkanaście godzin na
dobę. No normalne, odrabiałam zaległości, w depresji nie mogłam spać prawie wcale.

Trzymaj się.

[magdmaz]

kai, napisałam na priv.

[kai_30]

Odpisałam. Trzymaj się, babo!

[alabama8]

Możesz zwrócić się do MOPS-u (Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej), czy może
Gminny (nie wiem jak u ciebie jest) z podaniem o zapomogę, dodatek
mieszkaniowy, pomoc rzeczową (książki, ubrania dla dzieci). Nie ma co dzwonić
bo będą cię zbywać, a na pismo muszą odpowiedzieć w ustawowym terminie. Jak
odmówią, trudno, zawsze warto się starać.

[magdmaz]

U nas jest chyba Gminny - ale w moim przypadku nie o pieniąde chodzi. Radę
sobie dam, bylebym nie straciła pracy.
Dzięki