do Amfenix , chodzi o syna

[dondon]

droga Amfenix
Nie chodzi mi o sprawy zwiazane z odejsciem twojego m. choc sledzilam ten
temat , nawet cos ci chyba podpowiadalam.Chcialam zapytac cie o ADHD.Piszesz
w jednym z watkow ze Twoj syn ma 9 lat .Chcialam dowiedziec sie czegos
wiecej , jak przebiegla droga podczas ktorej doszlo do diagnozy tego
zaburzenia u Twojego syna, jak wyglada leczenie.
Moj syn ma 6 lat i prawdopodobnie ma ADHD.Zasugerowalo mi to pare osob ,
czytalam o tym i wszystko pasuje.Ale boje sie.Boje sie zglosic do lekarza ,
boje sie leczenia farmakologicznego, boje sie ze go pogrązę, skaze na wieczne
problemy, terapie.Dostalam polecenie w szkole zeby zglosic sie z nim do
psychologa szkolnego - moze lepiej odrazu udac sie do poradni.Nie wiem co
robic.Podejrzewam tez ze zachowanie syna moze miec podloze w domu a pewnych
problemow nie uda mi sie i tak rozwiazac.Jezeli nie jest to temat do dyskusji
na samodzielnych to prosze pisz na priv [e-mail]
(dondon =konkubinka)

[darcia73]

Mój Przemek ma 23 m-ce i jest bardzo, ale to bardzo żywym dzieckiem.
Ma również problemy z koncentracja. Kiedy byłam u lekarza rodzinnego, pani
doktor zasugerowała mi (oczywiście po przeprowadzeniu z e mną wywiadu, ze mogą
to być symptomy ADHA, ale niestety tak naprawdę do można stwiedzic u dziecka w
późnym wieku przedszkolnym. Oczywiście podpowiedziała, abym udała się z nim do
psychologa i jak najwczescniej zaczęła nad nim pracować. Problem w tym, ze w
moim mieście nikt nie obejmuje bezpłatną opieką psychologiczna takich małych
dzieci, więc tak czy siak wyląduję w poradni psychosomatycznej. Na płatną
wizytę po prostu mnie nie stać.
Jeżeli masz możliwość, idź do psychologa. Ja bym tak zrobiła.
W naszym przypadku chodzi przede wszystkim o straszny stres jakiego moje
dziecko doświadczał praktycznie od poczęcia. Kiedy byłam 4 tygodniu ciąży
dowiedziała się o tym, ze mój już teraz eks ma inna babę. Potem mój eks przez
cała ciążę nie szczędził mi nerwów. Wyzywał, popychał (!), ganiał pijany po
mieszkaniu z nożem. Urodziłam przedwcześnie na nowy rok, bo w sylwestra
przyprowadził do mojego (!) domu tę babę. Ja ją wyrzuciłam, ale nerwy
spowodowały, ze mój synek urodził się już pierwszego stycznia, na ponad trzy
tygodnie przed terminem. Miał cechy wcześniacze. Przez pół roku swojego życia
ciągle płakał, miał przedłużającą się żółtaczkę (do 3 m-ca życia) do dzisiaj
jest strasznie niespokojny, nadpobudliwy, żywy, ciągle gdzieś biega. A mój eks
jeszcze bardziej go denerwuje, powoduje taką napiętą atmosferę. Np. Przemuś ,
biegnij bo mama zabierze ci samochodzik, uciekaj, bo przyjdzie Baba Jaga. I
mówi do niego tak, z e dziecko zaczyna się denerwować i czegoś bać. Nie sądzę,
żeby robił to złośliwie. To po prostu sam jest jeszcze dziecinny i ma taki
dziwny sposób bycia. Lubi denerwować i drażnić innych.

[konkubinka]

i ty Darciu mowisz ze to ja powinnam stracic nerwy..a jak ty funkcjonujesz?
dondon

Do Dondon "parę słów" o ADHD

[amfenix]

Witam.To rzeczywiście jest dylemat co zrobić z dzieckiem przy którego
wychowniu nie skutkują żadne metody, które biega, skacze, krzyczy i nie może
się na niczym skupic.Początkowo wydawało mi śię że jest po prostu
energiczny.Opiekunka go rozpieszczała ja po powrocie z zajęc tez.Problem
zaczął się gdy poszedł do przedszkola.Panie nie bardzo były w stanie go
okiełznąć.Najpierw mówiły że sie przyzwyczai,że to reakcja na nową sytuację,na
nowe srodowisko.Ciągle coś majstrował.Nie pomagały ani moje tłumaczenia,ani
lanie które dość chętnie wymierzał mu mój ex (Był zwolennikiem temperowania
charakterów poprzez solidne lanie)Sama w swej bezradności wołałam go czasem na
pomoc.Syn nie potrafił skupic się na żadnej czynności dłużej niż pare
minut.Miał niespożytą energię fizyczną.Niczego nigdy nie pamiętał.Siedziałam
pod salą non stop.Zdarzyło się nawet że uderzył dziewczynkę zypełnie bez
powodu.Nie potrafił wyjaśnić nikomu dlaczego to zrobił.Na koniec zerówki pani
dyrektor powiedziała mi wprost,że oddycha z ulgą że już odchodzi i że ciekawa
jest jak poradza sobie z nim nauczycielki w szkole.No i była katastrofa.Syn
nie był w stanie usiedzieć w ławce.Wstawał,chodził,czołgał sie pod ławkami
rozśmieszał dzieci.Gubił wszystkie rzeczy.Przeszkadzał pani.Ciągle się
zgłaszał i odpowiadał na wszystkie pytania nie dając innym dzieciom szans
brania udziału w lekcjach.Poradzono mi pójście do psychologa.Na szczęście
poradnia psychologiczna była na terenie szkoły.Zaczął chodzić na
terapię.Terapeutka udała się też do wychowawczyni i udzieliła jej paru
wskazówek na temat dalszego postępowania. Wychowawczyni zaczęła podchodzić
inaczej do jego zachowania.Posadziła go w pierwszej ławce z bardzo spokojną
dziewczynka.Pilnowała czy zaznacza lekcje do domu.Pisała mu kartki z rzeczami
które ma przynieść.Gdy widziała że już nie może usiedzieć kazała mu wychodzić
z klasy i robić 20 "Kółek" wokół szkolnego holu.Trochę pomogło.Ale tylko
trochę.Pierwszą klase skończył z wyróżnieniem od pani dyrektor.No a potem
wszystko sie przewróciło do góry nogami.Dzień przed rozpoczęciem roku
szkolnego mój mąż zdecydował że już nie chce ze mną życ bo uswiadomił sobie
nagle że jednak mnie nie kocha i odszedł.Syn w pierwszym tygodniu przyniósł 5
uwag.Był nie do opanowania.Nie pomagały ani rozmowy z pania ani psycholog.I
wtedy podjęłysmy wspólna decyzję aby udac sie do psychiatry dziecięcego.Po
paru spotkaniach zapadł wyrok - ADHD czyli dla niewtajemniczonych
nadpobudliwość psychoruchowa z defektem koncentracji uwagi.Zaczęliśmy
zastanawiac się nad wprowadzeniem leków.Poprzedził to szereg badań krwi, serca
mózgu,testów, rozmów....Od grudnia mój syn bierze leki.Pomaga mu to trochę.Ale
leki to nie wszystko.To niestety ciągła żmudna praca nad nim.Czasami mi i
mojej mamie opadają ręce.Ale wiemy że jeśli nie będziemy nad nim pracować
zmarnujemy go.Nie wiem czy chcesz żebym pisała o tym jak należy pracować z
takim dzieckiem w domu.Chętnie odpowiem na wszelkie inne pytania.Moge podać
też nazwisko psychiatry w Warszawie z kliniki na litewskiej.Tam jeździmy z
synem.Mój e-mail [e-mail]

[dondon]

odezwe sie na priv, dzieki

[rzena3]

Witajcie
Tak czytam ten wątek i zaczyna do mnie docierać okrutna prawda chyba i o moim
synku. Jak bardzo moja sytuacja rodzinna wpłynęła na jego nadpobudliwosc. Synek
ma 2 latka i jest poprostu maksymalnym nerwusem, również nie może sie niczym
zajć na dłużej, ciężk ogo czymkolwiek zainteresować. Jest bardzo nadpobudliwy
ciagle tylko biega , krzyczy, nei usiedzi an miejscu.. Musi byc w centrum
uwagi, nei umie sie zająć sam sobą tylk ociagle aj z ni mmnusze siedziec na
dywanie czy nosic go na rękach. A juz nie daj Boże cos nie po jego mysli to
dopiero sie zaczyna, płacze na cały blok, tupie, denerwuje się. Nie ma siły
zeby mu cos nie dac .. Tak samo ze snem , synek od urodzenia am zaburzon ycykl
spania,praktycznie do dzis nie przespał całej nocy, ciagle sie wybudza, cos
krzyczy , mówi przez sen, a czesto bez powodu zaczyna płąkac , jeczeć przez
sen. ajk był malutki to budził sie co godzine a teraz ze 2 razy w nocy. Nie za
bardzo umei sie bawic z dziecmi innymi, wstydzi sie pójsc tak odt do dzieci aie
bawic, najpierw pójdzie ze mna a potem dopiero zostanie sam.Boje sie co bedzie
jak pójdzie do przedszkola.
I wiecie co mam świadomość ito mnie przeraża ze to moja wina ze on jest taki.
Po co tkwie w tak beznadziejnym zwiazku i nie potrafie powiedziec dość i
zakaczyć sprawę .
Wiecie synek praktycznie przez cąły okres zycia płodowego, musiał przeżywac
koszmary które targają nim do dziś. Jak zaszłam w ciązę to mój mąż niestety
przeistoczył się w bestie, tyle co mi nerwów zepsuł, tyle co mnei
zwyzywał ,ponizał, ciagle dajac powody do nerwów, balował, nie wracłą na noc,
robił co chciałą , nie rozmawiał ze mna. Ok 6 m-ca ciaży znalazł sobie
panienke (czuąłm to ale dowiedzialam sie duzo później), koło 8 m-ca zostawił
mnei sama sobie, potem wracał i odchodizł. JAk w takich warunkach mozna mówic
o spokoju , jak mozna normalnie w miłosci i bezpieczeńśtwei czekac na
dzidziusia. Speiwałam piosenki a po piosence dziecko zapewne słyszało wiązankę
przeklństw pod moim adresem, potem długi mój płacz.
Potem jak sie dziecko urodziło było jeszcze gorzej, tatus był wtedy gdy on miał
na to ochotę nie pomagał w niczym a za wszystk okrytykowła. Ciągłe awantury,
zabarwione podtekstem agresywnym ,ciagel wyzwsika, ciagle ponizenia. JAk
dziecko moze byc spokoje w takich wearunkach. ANwet teraz tatus nie ma dla neig
oserca choc twierdzi ze kocha go nad zycie. Ale robi wszystko na przekór. Te
jego durne zachowania (np. wczoraj mał cału dzien nie spał i o godz. 19 kładę
go spac a tatus przychodzi do pokoju i z usmiechem na twarzy go celowo
rozbawia i mówi co nie bedze chodził spac z kurami,zupełnei nie myslac o
dziecku ze zmęczone), te jego durne uwagi typu nie jedz tych pierozkó b oto
baba jaga robiła( tak mówi na moja mame). A ostatni ow domu to tylko jak sie
odzywa zszanown ytatus to tylko w stylu: Ty to sie do niczego nie nadajem( o
mnie) nawet do pier.... nie za bardzo bo ci dawno cos zarosło. Ręce opadaja
ale na moje słowa cicho baz c\bo dzieck oon odpowiada : co niech sie uczy jaka
jego matka jest ani na zonę ani na kucharke ani do pier.... sie nei nadaje.
Pieprzony erotoman( sory za wyrażenie).

Ja staram sie małego wyciszać, uspokajać, czytam mu spokojnie ksiażeczki( co
atatausia strasznei denerwuej jak zaczynam czytac to on przychodzi z piłka do
synka ), poświecam mu czas wtedy kiedy mogę , siadam z nim na dywanie i sie
bawię. bawi sie ze mna ale tylk odo momentu gdy zni mjestem i z nim siedze na
tym dywanie na przykałd . jak wstję to i on zabawę kączy i znów nie wie czym
się zajć.
Czy to co opisałam to jest to zaburzenie ADHD. Szczerzxe mówiąc wczesniej o tym
nie słyszałam .
rzena

[amfenix]

To rzeczywiście jakis koszmar rzenko.Co ja ci moge poradzić.Facet nie ma
mózgu.Gdyby nie to że wiem jak ciężko jest być samemu doradzałabym ci
natychmiastowy rozwód.Dla dobra dziecka.To co się u ciebie dzieje to znęcanie
sie psychiczne nad rodziną.Idż koniecznie do jakiejs poradni dla
rodzin.Porozmawiaj z psychologiem.Może uda sie zmusic tego potwora na jakies
wspólne spotkanie.Choć nie sądze.Mój mąż uważa że choroba mojego syna to mój
wymysł,ze jak będzie dobrze dostawał lanie to będzie chodził jak
zegarek."Lekarze się nie znają bo to są wyciągacze pieniędzy, pani w szkole
według niego jest niedouczona kretynka, a ja wymysliłam dziecku chorobe żeby
zagrać tym na rozwodzie"śmieszne bo mój syn siedzi u psychologa od 3 lat a mój
mąż opuścił nas rok temu.A o tym że się ze mną rozwodzi dowiedziałam sie
niecały miesiąc temu.
A propos tego czy twoj synek ma ADHD.Niestety u dwulatka nie da sie tego
stwierdzić.Równie dobrze może być znerwicowany w związku z zaistniała
sytuacją.ADHD to mikrouszkodzenie mózgu powstaję albo podczas ciąży albo jest
dziedziczone.Ale przy dużym wysiłku i pracy może byc niezauważalne w
przyszłości.Moj syn jest niesamowicie zdolny i co z tego jak traci swoim
zachowaniem.Nigdy nie ma zaznaczonej pracy domowej.Codziennie dzwonimu do
kogoś i sprawdzamy co trzeba zrobić.Żeby nie było głupio wzięłam telefon do 10
uczniów i dzwonie po kolei.Ołówki kupujemy mu w Macro po 100 sztuk w paczce bo
nigdy nie przynosi ich do domu.Gubi stroje do wf,zeszyty,książki.....W domu
biega,skacze wrzeszczy.Ale są rzeczy na których potrafi sie skupić.np.Klocki
lego.Potrafi godzinami coś budować.Szukaj rzeczy które lubi twój syn.Wiesz on
jest w takim wieku że zaczyna poznawać świat wokół.Dobrze by było aby ten
świat nie kojarzył mu sie ze sprzecznymi decyzjami rodziców bo to powoduje
zamieszanie i brak punktu odniesienia.Dziecko potrzebuje
stabilizacji,równowagi.Walcz o nia .Kup jakąś książkę o rozwoju
psychofizycznym dwulatków tylko raczej nie amerykańską,czytaj spróbuj pokazac
mężowi co tam piszą.Pewnie oleje ale zawsze warto spróbować.I zajmij sie soba
troszeczkę.Znerwicowane i nieszczęśliwe matki wychowują znerwicowane i
nieszczęśliwe dzieci.

[rzena3]

Dzięki Amfenix

Jestem przerażona tym co się dzieje. Często bardzo częst onie daję poprostu
rady. ta cąła sytuacja powoduje ze i ja jestem nerwowa bardzo i niecierpliwa.
Ale jak mozna bc nie nerwowym jak sie zyje obok kogos psychicznego. Tylko ze ja
staram sie do nieg onie odzywac dok\póki przynajmneij dizeck onei pojdzie spac
a on bierze dzieck ona rece iwtedy ma najwiecwej chamskich rzeczy do
powiedzenia. Ajk chce zabrac od neigo dziecko to sie stawia. JAk mówie
zasatnów sie człowieku co robisz jak dzieck oniszczysz -on mówi ze to ja
niszcze bo jestem durna poj.... babą która zachowuje sie jak satra baba(mam
28 ) której tylko zabawa z dzieckiem i ksiązka w głowie. Bo mi tez nei wolno
czytac ksiażek bo powinnam wtedy robic to co on chce (czyli to co pisałam
wczesniej jak on to mówi pier... sie z niM). A ja mam do niego obrzydzenie, nie
lubie jak mnei nawet dotyka. Piszesz ze powinnam sie rozwiesc, widzisz my nie
musimy brac rozqwodu bo nei mamy slubu cywilnego tylk okoscielny. A jest
ogromny problem by sie od niego odizolowac. nei raz sie rozchodzilismy ale on
mi poprost unarzy\uca siebie. Dochodza do tego i inne probelm yjakosdla nei
nei do rozwiazania akurat z nim,b ozero komunikacji miedzy anmi.
rzena3

[amfenix]

Pogoń ty tego faceta jak naszybciej nawet za cene pogorszenia sie twojej
sytuacji materialnej.To jest jawne znecanie się nad rodzina.Znajdż w swoim
mieście jakis ośrodek pomocy rodzinie i to jak najszybciej.Zmarnujesz i siebie
i dziecko zyjąc z takim człowiekiem.Jaka przyszłość będzie mial twój syn,Jakie
wzorce?!!!

[mikawi]

rzena, nie obraź się: to że są nerwy i stres w twoim życiu widać po twoich
postach, ktorych fragmentami czasem się nie da odczytać

druga rzecz: piszesz że to wszystko przez faceta, ale na Boga! widzisz co się
dzieje i co (kto) jest tego przyczyną i dalej tkwisz w tym związku! już dawno
pisałaś na forum o swojej sytuacji, wszyscy ci pisali - daj sobie spokój z
gościem, ty przytakiwałaś, teraz też piszesz o nim same złe rzeczy. Więc po
diabla z nim jesteś? i sobie i dziecku fundujesz zaburzenia nadpobudliwość,
wiesz o tym i nic się nie zmienia. Wiem że decyzję trudno jest podjąć, ale z
twoich opisów jasno wynika że nic nie rokuje na poprawę. Masz jedno życie i to
ty o nim decydujesz (teraz dodatkowo również o tym jak będzie wyglądało życie
twojego dziecka, w szczegolności jego zdrowie psychiczne)

do rzenki

[amfenix]

O rany dziewczyno!Przeczytałam przed chwila wszystkie twoje posty od kwietnia
poczynając.Nad czym ty sie wogóle zastanawiasz?!!! Twój "związek" to jakieś
chore uzależnienie,syndrom kata i ofiary.Kopnij ty tego faceta raz porządnie
w .......I zacznij zycie na jakis normalnych warunkach.Są granice
wszystkiego.A w twoim związku te granice zostały juz dawno wielokrotnie
przekroczone.Co ty masochistka jestes?Pmysl o dziecku.Najzdrowsze dostałoby
obłedu w takich warunkach.Taki ojciec to nie ojciec.Taki partner to nie
partner.Podejmij wreszcie decyzje .Nieodwołalna decyzje!!!!!Idż do sądu,ustal
warunki odwiedzin dziecka(Ja bym go praw rodzicielskich pozbawiła)i zacznij
mysleć o jego przyszłości.Pogląd że lepszy najgorszy ojciec niż żaden to
bzdura.Lepszy żaden niz taka kanalia.Weż sie w garść.Pozdrawiam.

[rzena3]

Dziewczyny mimo ze bardzo chce cos z tym zrobic to neipotrafie, nieporawię
sobie sama pomóc. Moja mama mówi ze ja jestem durno uzależniona od niego i to
pewnieprawda. Ten człowiek potrafił tak zamotac moim zyciem ze zrobilam sie
głupia z tym problemem.A w domu jest coraz gorzej, ja jestem u kresu
wytrzymałoścvi a on sie smieje cwaniacko. Nie umiem tego durnaia kopnać w d...
Ciągle sie czuje winna, zła i niekompletna. Jestem chora i nei wiedzę sensu
zycia

[konkubinka]

rzenko
czy ty go kochasz?

[rzena3]

Czy ja go kocham? Nie to nie jest miłość to uzależnienie raczej... Dutrne
uzależnienie od osoby której psychika staje się coraz bardziej wypaczona. Ale
nie kocham go, nie lubię z nim rozmawaić, przebywać nienawidzę jak mnei dotyka
itp, a z drugiej strony nei umeim odejsc na zawsze choc tyle razy próbowałam

[rzena3]

mój gg 1530997