Depresja? :((

[jufalka]

Czy któraś z Was też tak miała lub ma...? Chyba wpadłam w jakąś
depresję...Dziecko ma 2 miesiące, jestem sama od ciąży... Od wczoraj płaczę
niemal bez przerwy, nie mam siły zajmować się dzieckiem tzn zajmuję się ale
nie mam siły tak czuję jakbym nie miała jej co z siebie dać, momentami jestem
przerażona - boję się czy będę dobrą matką, czy będę umiała dać jej wsparcie,
czy ona będzie szczęśliwa... itd Bo ja sama potrzebuję wsparcia a tak
naprawdę nie mam, ja sama potrzebuję by się mną ktoś zajął... Czy któraś z
Was też tak miała lub ma...? Chyba wpadłam w jakąś depresję...Dziecko ma 2
miesiące, ja oczywiście sama od ciąży... Od wczoraj płaczę niemal bez
przerwy, nie mam siły zajmować się dzieckiem tzn zajmuję się ale nie mam siły
tak czuję jakbym nie miała jej co z siebie dać, momentami jestem przerażona -
boję się czy będę dobrą matką, czy będę umiała dać jej wsparcie, czy ona
będzie szczęśliwa... itd Bo ja sama potrzebuję wsparcia a tak naprawdę nie
mam, ja sama potrzebuję by się mną ktoś zajął... Tak mi jej szkoda, że
momentami zastanawiam się czy może lepiej byłoby ją oddać do adopcji.

[jufalka]

Sorry jakoś dwa razy się napisało...

[ineska2]

Bez watpienia NIE lepiej oddac je do adopcji, jestes mama, i nie martw sie, ze
nie jestes w stanie dziecku wiele dac, sam fakt, ze myslisz teraz o tym, co dla
niego dobre swiadczy o tym, ze je kochasz, a tego wlasnie najbardziej
potrzebuje. wspolczuje Ci, ze od ciazy jestes sama, to napewno bardzo trudne. a
moze jest ktos, kto moglby ci pomoc, mama, kolezanka, ktokolwiek. wiem, ze
bardzo trudno jest prosic o pomoc. ja jestem teraz w zagrozonej ciazy, a maz
bardzo duzo pracuje i tez jestem zalezna od pomocy innych. ale czasem trzeba
przelamac opor i poprosic, ktos sie powinien znalezc. I staraj sie odpychac
negatywne mysli od razu, jak sie tylko pojawia. Jak chcesz moge Ci podac mojego
maila, czasem jak sie komus wyzali jest troche lepiej.

[komyszka]

Witaj!
Współczuje i rozumiem.
A ktos z rodziny, przyjaciele? Moze wystarczyloby aby wysłuchali ze jest Ci źle.
To wbrew pzorom moze pomóc. Jesli nie to to psycholog. Nawet jezeli nie ma
absolutnej koniecznosci isc do niego, mimo to idź. Nie zaszkodzi. Czesto osoba
obca spojrzy na wszystko z zupelnie innej perspektywy i pomoze zmienic naszą własną.
Pozdrawiam Cie serdecznie!

[martarb]

poszukaj pomocy u najbliższych, może Rodzice, Przyjaciele, a jak nie to
psycholog, każda z nas przechodzi chwilami takie załamania, kiedy nie ma się
siły, pojawiają się wątpliwości, wiem sama po sobie, kiedy nie umiem pomóc
mojemu 4 miesięcznemu synkowi, kiedy płacze, marudzi , a nic nie pomaga, też
mam mnóstwo wątpliwości , czy jestem dobrą matką , bo każdy mi powtarza, że
matka instynktownie wie jak pomóc własnemu dziecku - a to nie prawda, czasami
tak bywa, dzieci są różne. Spróbuj pomóc sobie, poszukaj pomocy u innych,
jesteś potrzebna swojemu dzidziusowi , jak nikt na świecie a On kocha Cię i
uwielbia ponad wszystko , pozdrawiam, cierpliwości

[jufalka]

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi, właśnie coś takiego chciałam "usłyszeć".
Chciałam wyjaśnić, ja takie stany depresji, czy jak to nazwać miałam też przed
ciążą wielokrotnie. Ponad to/w zw. z tym miałam krótkotrwałe i niezbyt głębokie
znajomości, teraz mam dwie takie osoby bliższe, i czasem jak patrzę na swoje
dotychczasowe życie poczynając od liceum to wydaje mi się, że je straciłam
Kilka lat chodziłam do psychologa. Co prawda umiałam i umiem się też cieszyć.
Mi jedna znajoma psycholog powiedziała w związku z tym, życzliwie, że w moim
stanie nie nadaję się na matkę i powinnam usunąć, trudno zapomnieć te słowa i
to się bardzo przyczynia do tego mojego obecnego stanu. Ale mam nadzieję, że
była co najmniej nie kompetentna. Z moimi rodzicami nie mam najlepszych
kontaktów, choć były i dobre chwile. Może oni zrozumieli co robili źle, i teraz
jest między mną a nimi lepiej, ale czy da się zneutralizować co było złe... Nie
dają takiego wsparcia jak potrzebuję, choć fizycznie pomagają. To wszystko tak
się składa i nakręca wzajemnie. A teraz to dla mnie tak ogromnie ważne, tzn
moja córka jest dla mnie ważna i chcę by była szczęśliwa, nie chcę by cierpiała
jak ja przez rodziców. Czy to możliwe, żebym mogła dać córce co potrzebuje
mimo, że ja nie dostałam?

[jufalka]

Aha ineska(lub kto chce)
napisz jak chcesz na mojego maila gazety

[ineska2]

Hej, napisalam juz jednego maila. Pytasz, czy to mozliwe, zebys dala swojemu
dziecku cos, czego sama nie dostawalas. Wydaje mi sie, ze wlasnie dlatego, ze
Ci tego brakowalo wiesz, jakie to wazne i masz wszelkie predyspozycje, zeby byc
dobra mama. Ta twoja znajoma psycholog naprawde jest bardzo niekompetentna,
skoro radzila Ci usunac ciaze, ale tak z nimi bywa, kiedys psycholog poradzila
mojej i tak juz poranionej przez facetow kolezance, zeby sie z jakims
przespala, to bylo naprawde bardzo "madre". Takich rad wogole nie sluchaj.
Miewasz takie stany, bo jestes wrazliwa, to wszystko. Pytalam skad jestes, bo
czasem moze sie okazac, ze mieszkasz gdzies w poblizu i daloby rade sie
spotkac. Ja juz niedlugo tez bede miala malenstwo, zawsze razem razniej. poki
co bedziemy w kontakcie mailowym Mam teraz na to czas, bo jak wspominalam
leze. Jestem pewna, ze jak bedziesz miala wsparcie to bedziesz super mama. A
tak wogole, to znam ludzi, ktorzy nie mieli super rodzicow a i tak wyrosli na
cennych ludzi. Czasem zbyt rozowe dziecinstwo tez jakos zuboza czlowieka, bo
nie styka sie z cierpieniem itp. Wiec nie masz sie co winic, to jeszcze
pogarsza twoje samopoczucie. Trzymaj sie dzielnie i pisz, jak bedziesz miala
potrzebe. Pozdrawiam!

[asia06]

Takie wypalenie to stan zupełnie normalny po porodzie. Nagle przed kobietą
pojawia się nowe, ogromne zadanie i to takie, którego nie da się rzucić np. na
tydzień, żeby odpocząć. Do tego dochodzi ciągłe zmęczenie i zmiana sposobu
życia. Ale taki stan depresyjny mija. Nie martw się. Maluszek to twój
największy skarb, pilnuj go i żyj z nim i dla niego. Niedługo zrozumiesz, że
bez niego życie jest już znacznie mniej warte. A maluszek z depresji cię
wyciągnie.

[didlina5]

JA miałam podobny problem. Po porodzie taki stan powinien minąć w ciągu 2-3
tygodni (przy 2-im tak było). Miałam podobnie przy 1-wszym dziecku, dopiero jak
mała miała rok zaczęłam coś robić, cały rok źle się czułam, płacz, bezsenność.
Wg mnie powinnaś jak najszybciej udać się do psychiatry, jak zaczęłam się
leczyć jakoś bardzo szybko odzyskłam chęci do życia. Tylko żebyś dostała się
do "mądrego" lekarza, który przepisze leki i nie za dużo, bo wierz mi są
naprawdę leakrze, którzy przesadzają z lekami. Skąd jesteś? Jak chcesz napisz
na mail gazetowy, to coś ci więcej poradzę.

[agatek2]

Cześć, przeraziłam się tym co napisałaś. Ja też jestem prawie sama. Gdy moja
córcia miała prawie 2 m-ce mąż wyjechał do pracy, teraz ma skończone 7 m-cy i
nadal wyjeżdza. Przychodzi do mnie mama ale był taki czas że byłam zupełnie
sama, na dworze deszcz i nawet nie mogłam wyjść na spacer by popatrzeć na
ludzi. Oczywiście też było mi bardzo ciężko. Mogę to sobie wyobrazić w jakiej
sytuacji jesteś. Musisz znależć pozytywne rzeczy. Pomyśl ilu ludzi może mieć
jeszcze gorzej a przecież gorzej już być niemoże tylko lepiej. Nie długo
zobaczysz pierwszy ząbek, pierwsze kroczki i usłyszysz ukochane słowo mama.
Pomyśl o tym ile ważnych spraw przed tobą. Jeśli chcesz podam ci mój numer gg
czy e-mail i sobie pogadamy - jesteśmy w podobnych sytuacjach. Pozdrawiam i
głowa do góry.

[szeszka]

norma.... ja mialam pomoc a i tak mnie dopadlo - nie moglam spac, mialam caly
czas bole glowy a zajmowanie sie dzieckiem tak mnie meczylo, ze chcialam
trzasnac drzwiami i nie wrocic...

przeszlo jak mala skonczyla 3. miesiac i jak na razie nie wrocilo... bardzo
pomaga mi herbatka melisowa 3 razy dziennie a na sen od czasu do czasu validol
(mozna brac nawet karmiac piersia)...

i glowa do gory, to nie trwa wiecznie!!!!!

[julca2]

witaj, depresje poporodową ma kazda kobieta, tylko z roznym nasileniem, co
zalezy od predyspozycji osobistych i wielu innych srodowiskowych, zewnetrznych
czynnikow....niekiedy moze byc nie zbyt silna ale długotrwala. Pomocne w jej
przechodzeniu moze byc poczytanie o innych mamach w podobnej sytuacji, pojscie
po rade do lekarza, rozmowa. Powiem Ci, że i tak jesteś dzielną dziewczyną,
samemu nie jest łatwo, bo mam koleżankę w podobnej sytuacji do Ciebie więc
widzę jak jest jej trudno. Ale jakoś idzie do przodu, bo wyjscia nie ma, trzeba
dziecko wychować, na własnym przykładzie wskazać dobra drogę w życiu. Trzymaj
sie!

[nina20063]

Witam!Podobnie jak Ty jestem sama, tzn.bez ojca maleńkiej od ciąży( 5ty
miesiąc )i podobnie jat Ty miałam nienajbliższe relacje z rodzicami.Teraz mała
ma 6,5 miesiąca a ja jestem najszczęśliwsza na świecie a moi rodzice sa
kochającymi dziadkami!o " tatusiu " nie wspomnęPodobnie jak Ty odczuwałam
niepokoje związane z wychowaniem maleńkiej - włąsnie tak było do ok.3 miesiaca-
teraz jak to wspominam to wiążę to z ciagłym niewyspaniem i " terrorem"malucha;
minęło pod koniec 3-go miesiąca. wtedy nabrałam siły i poczułam wieeeeeelka
miłośc do dzidziusia i naprawdę ją bezgranicznie pokochałam.Miałam pomoc
przyjaciółki( od ciązy)i nianię dla maleńkiej oraz wsparcie rodziców( przez 5
miesięcy jedynie telefoniczne z uwagi na odległóść).Uważam że twoje obawy sa
normalne gdyz samodzielne ( tzn. bez ojca) wychowywanie jest trudne m.in
włąsnie z uwagi na to , że i my mamy mamy prawo do słabości a wtedy potrzeba
tej drugiej osoby aby zajęła się dzidziusiem no i nam powiedziłą że przeciez
damy radę .Nie będe pisac co masz zrobic bo każda z nas jest inna ale moge
podzielic się swymi przezyciami;w chwilach słabości patrzyłąm na małą i wtedy
wiedziłam że musze włąsnie dla niej być silna i nie myśleć czy dam rade bo po
prostu musze dac rade - przeciez tylko ja jestem jej tak bardzo potrzebna i to
mnie ona chce.spróbuj jak ja wszystkie czarne myśli( nie złe bo wynikaja z
troski)od razu odpędzić -przytul swe maleństwo i na pewno poczujesz jej
zadowolenie z tego że przy niej jestes a to bardzo jest nam potrzebne. ja -
majac opiekunkę -a ty piszesz że masz fizyczną pomoc rodziców - wychodziłąm
sama na spacer , na zakupy co pozwalało nieco odetchnąć.myśle ze dla każdej
matki te pierwsze miesiaće sa jak trudne - w końcu wszystko sie zmieniło.ja tez
byłam przerazona ale ja chyba bardziej swoim przemęczeniem - mała budziłą sie w
nocy co godzinę i ciągle jeść a zmęczenie fizyczne wiadomo ze osłabia i
psychikę . zobaczysz że tw. obawy mina a jak maluch się uśmiechnie na twój
widok to będziesz wiedziłą że dajesz radę i jestes własnie taka matka jaka
maleństwo chciało mieć .no i przede wszystkim starałam się nie myślec o
swojej " samodzielności" - gdy nachodziły mnie takie mysli to szybko
przypominałam sobie "tatusia "i nie żąłowałam że go nie ma.zobaczysz że się uda!
Pozdrowiam!