Czy każda z Was tak ma?

[sylwusia87.0]

Wiecie co?
Moja córcia parę dni temu 5 miesięcy skończyła,ale już myślę,co to będzie jak
do przedszkola ją posłać będę musiała.Do 3 roku chce z nią być w domku.Połowa
z Was powie,że jestem głupia,że się nie spełniam zawodowo,ale ja chce z nią
być.Już teraz jak ją zostawiam na chwilkę z babcią to dzwonie co 5 minut czy
wszystko ok.Boje się ,że jak pójdę do pracy,a ona będzie w przedszkolu to
osiwieje i się nerwowo wykończę.Czy tylko Mnie jako Matce wydaję się,że robię
przy małej wszystko najlepiej.Pomóżcie mi jakoś te myśli uporządkować bo nie
stać Mnie na to,żeby siedzieć w domku do końca życia.Czekam na wasze opinie w
tej sprawie.

[drzoana]

Kazda z nas ma pewnie inne oczekiwania i plany wobec zycia, wiec
jest to bardzo osobista decyzja i tyle jest dobrych odpowiedzi ile
matek na swiecie. Osobiscie mysle, ze jesli sie swoja prace lubi to
jest i taki moment ze sie jej i potrzebuje. Praca zawodowa wielu
kobietom daje bardzo duzo satysfakcji i uwazam, ze wtedy nie nalezy
z tego rezygnowacna rzecz dziecka. Spelnione zawodowo matki,
zadowolone ze swoich osiagniec poza domem sa czesto bardzo aktywnymi
matkami starajace sie wykorzystac czas z dziecmi bardziej
efektywniej anizeli matki siedzace w domu (ktos na ten temat zrobil
badania). Wiele kobiet ktorych swiat ogranicza sie tylko
do 'siedzenia' w domu z dziecmi jest czesto
zaabsorbowana "problemami" ktorych tak na prawde nie istnieja, lub
robia sie mniejsze... praca zawodowa na pewno dobrze wplywa na
higiene psychiczna matek..... choc nie w kazdym przypadku. Robimy
sie mniej czepliwe, dokladnie, obsesyjne, monotematyczne.. a nasz
swiat poszerza sie o zycie zawodowe i wszystkie aspekty z tym
zwiazane. Warunek jest tylko jeden - praca ta powinna przynosic
satysfakcje.

[karolina.chonly]

Nie martw sie, nie tylko Ty robisz wsyzstko przy dziecku najlepiej -
ja tez !!
To chyba normalne, jako, ze my mamy spedzamy z dzidzia najwiecej
czasu. Przeciez jak dobrze moze przewinac ktos, kto robi to raz na
kilka dni ?? albo wykapie raz na dwa tygodnie? hehe
Co do pracy, to mysle, ze Ci jeszcze przejdzie. Za kilka miesiecy
prawdopodobnie bedziesz sie do niej wyrywac i zastanawiac sie: a czy
mozna poslac dziecko do przedszkola wczesniej anizeli w 3 roku
zycia?
Nie musi tak byc oczywiscie, ale w koncu tez bedziesz potrzebowala
odpoczynku i wytchnienia (dla wiekszosci kobiet w tym momencie jest
to wlasnie pojscie do pracy).
Ja jeszcze nie wybiegam tak daleko myslami, narazie zastanawiam sie
jaki sloiczek bedzie jutro na obiadek
Pozdrawiam!!

[izabeladrozd]

a tak piszecie ze wracajac z pracy macie czas dla dziecka a zakupy pranie czy
prasowanie a lekcjie ze starszymi moze to smieszne ale praca w domu to pelny
etat a tata niestety wraca z pracy o 19 kapie dzieci czy pomoze cos innego
poczyta bajke ale nie wiezew to ze po powrocie siedzicie z dzieckiem i nic
innego nie robicie no chyba ze pol etatu

[joanna28112]

ja mam nadzieje byc z synkiem do poki nie pojdzie do szkoly i wtedy
znalezc jakas prace na pol etatu, zeby sie nie nudzic zbytnio. jak
narazie 14 prawie siedze w domu i jest mi dobrze. nie chce pracowac.
moje ambicje to wychowac dziecko najlepiej jak potrafie i byc z nim
wtedy kiedy mnie potrzebuje.

[izabeladrozd]

jestes normalna ja tez uwazam ze powinno sie z dzieckiem posiedziec w domu no bo
po co miec dzieci zeby chowaly je babcie albo przedszkola to nie zabaweczki
tylko male istotki ja jestem w domu juz z 3 z koleji a jak ma 3 latka to na
troszke do przedszkola i wtedy mama moze odsapnac

[drzoana]

Trzeba tez umiec sie wykazac szacunkiem i tolerancja wobec kobiet,
ktore sa bardziej ambitnie zawodowo, kobiet wyksztalconych, majacych
pelne, satysfakcjonujace zycie PRZED dzieckiem, kobiet, ktore chca
te zycie choc w jakims stopniu utrzymac. Nie mozna z wyrzutem
pisac, ze dzieci takich kobiet sa zabawkami, podrzucanymi babciom i
niankiom. Te kobiety trzeba zrozumiec i uszanowac.

[annubis74]

ja uwazam ze dla mojej dzidzi lepiej bedzie jesli wróce do pracy,
juz do niej czesciowo wróciłam wykonujac pewne rzeczy w domu
daje mi to poczucie satysfakcji i jest mi potrzebne do zachowania
higieny psychicznej. wiem ze moja praca nie odbije sie na mojej
córeczce, co najwyzej na pewnych pracach domowych lub nieobejrzanym
programie w tv.
poza tym dziecko ma tatusia CUDOWNEGO zreszta, który takl samo
dobrze jak jaq zmienia pieluchy czy karmi małą. poza tym potrafi
posprzatac, zrobic zakupy i właczyc pralke

[anika313]

Każda z nas ma inny sposób na życie. Jeżeli jesteś szczęśliwa będąc
w domu z dzieckiem i możesz sobie pozwolić na to finansowo to
oczywiście zostań z małą. Ja osobiście wracam do pracy jak mała
skończy 7 m-cy bo nie wyobrażam sobie pozostania na dłużej w domu /z
córką zostaje moja mama, więc mała w najlepszych rękach/.
Swoją drogą podziwiam dziewczyny będące w stanie być przez 3 lata w
domu z dzieckiem, naprawdę.

[wulab]

Jakbym czytała o sobie sprzed 8 lat ,kiedy urodziła sie moja pierwsza córka
.Wydawało mi sie że jestem niezastąpiona, szczególnie boleśnie odczuwałam
zostawianie małej z teściową,byłam zazdrosna o kazdy usmiech córci,wyjścia z
domu to była katorga,ciagle myślałam o dziecku chociaż potrzebowałam choć na
chwile zmienić otoczenie.Dziś mam 6,5 miesięczne dziecko i trochę inaczej na to
patrzę.Nadal uważam że matka najlepiej zajmie się swoim dzieckiem, w koncu taka
rola matki, ale nie znaczy to wcale ze ktoś inny zrobi mu krzywdę po prostu
zrobi to inaczej.Kiedyś gdzieś przeczytałam że cudownym uczuciem jest swiadomośc
że jesteśmy kochani przez wiele osób i trzeba pozwolić żeby nasze dziecko miało
jak najwiekszy krag właśnie takich osób. Dzisiaj moja starsza córka uwielbia
swoją babcię(moją teściową) i chociaż czasem wkrada się zazdrość o to uczucie to
w chwilach moich pobytów w szpitalu np. na patologii czy wyjazdów mała zawsze
miała bliską sobie osobę a mnie było łatwiej znosić rozłąkę . No cóż prawda jest
taka ze nasze dzieci nie przychodzą na swiat dla nas tylko właśnie dla tego
świata,a nikt nie powiedział że łatwo będzie je spod rodzicielskich ramion
wypuszczać.

[nombrilek]

Mnie tez sie wydaje ze robie najlepiej wszystko prze malym, ale jak
go zostawiam z babcia czy nawet dziadkiem to nie dzwonie wogole,
jakby mieli problem to sami zadzwonia, staram sie byc wtedy dobrej
mysli, bo wiem ze krzywda mu sie nie dzieje co najwyzej bardziej go
rozpieszcza noszac non stop na rekach

ja tez tak mam

[maleninki]

wszystko mi sie trzesie w srodku, jak ktos mala bierze na rece
jedynie meza jestem pewna w pewnym stopniu, oczywiscie mysle, ze przez 3
lata bycia non stop z cora troche mi przejdzie

[mamuska5.pl]

a ja wam zazdroszczę,że możecie pozwolić sobie na siedzenie w domu,
mnie na to niestać niestety i muszę wrócić do pracy, chociaż
chciałabym siedzieć z synkiem do osiemnastki...

[annubis74]

wyobrażam sobie takiego chłopczyka trzymanego przez 18 lat pod
mamusina spódnica brrr
mam nadzieje ze moja coreczka na takiego nie trafi. Dziewczyny czy
nie widzicie ze przelewacie na dziecko włane lęki i frustracje.
dzieciom oprócz towarzystwa mam potrzebne jest towarzystwo innych -
babć, dziadków, cioć, innych dzieci

[agata688]

tez zawsze wiem ,ze malego najlepiej rozumiem i najlepiej wszystko przy nim robie-na rowni z tatusiem oczywiscie.
ale jak juz zdarzylo sie zostawic malego z babcia to nie wydzwaniam(wiem ,ze w razie czego one to zrobia).
a co do przedszkola to mam calkiem inne odczucia-bardzo sie ciesze,ze Arturek tam kiedys trafi!(a ze sie martwimy to chyba oczywiste i naturalne).
co do pracy to mam chyba bardzo korzystna sytuacje,bo mam wlasna dzialalnosc i do 8-go mies. siedzialam z malym w domu a pozniej on jezdzil ze mna

[agata688]

i jeszce..nie wyobrazam sobie ciaglego siedzenia w domu przez kilka lat.

Nie każda

[annubis74]

Po pierwsze masz bardzo długodystansową perspektywę
Moja córeczka ma 4,5 miesiąca. ale moja perspektywa sięga co
najwyżej kilku miesięcy i ewentualnie organizacji życia kiedy za +/-
3 miesiące wrocę do pracy
Mnie też się wydaje że wszystko robię najlepiej - ale staram się z
tym walczyć, po pierwsze dla tego zeby w przyszłości nie zapędzić
się w kozi róg i w przyszłości nie móc się odczepić od maluszka
nawet na sekundę (mnie by to frustrowało). bez problemu zostawiam
dziecko z mężem (nie uważam że kobiety mają opiekę nad dziecmi
zapisaną w genach) Mój mąż świetnie się sprawdza jako tata, czasem
zostawiam Małą też z babcią, skoro udało jej się wychować mnie i
moje rodzeństwo to znaczy że potrafi.
Poza tym posłanie dziecka do przedszkola jest moim zdaniem niezbędne
w pewnym wieku - sama pracowąłam kiedyś z dziećmi, wiem, ile czasu i
pracy trzeba poświęcić na przygotowanie twórczycch zajęć z dziećmi,
niewiele znam mam, które oprócz codziennych obowiązków zwiazanych z
domem i opieką nad dzieckiem mają czas na bezustanne wymyślanie
dziecku twórczych rozrywek. No i towarzystwo mamy od pewnego wieku
nie wystarczy, dziecko musi obracać się w gronie innych dzieci.
Bycie w domu z dzickiem do pewnego wieku - zgoda, ale nie uwiązuj
dzidzi do swojej spódnicy - wcale nie będzie z tego powodu
szczesliwą istotą

[sylwusia87.0]

Do pracy to ja bym chciała iść bo lubię pracować,ale wiem,że będę ciągle myślała
o małej.Już teraz nie mogę iść nawet bez niej do ubikacji.Wiem,że to złe,ale nie
może być inaczej skoro przebywamy ze sobą 24h.Ma 5 miesięcy,a na palcach jednej
ręki mogę policzyć kiedy ją z kimś zostawiłam.Do szkoły jak idę to usiedzieć nie
mogę tak się martwię.Drogie Mamy przepraszam was,ale muszę to napisać-Bardzo się
cieszę,że nie ja jedyna mam taki problemDziękuję wam za wasze opinie

[bafami]

Też mi się nie chciało do pracy wrócić ale wróciłam i dobrze, bo w
domu za często chodziłam w dresie, malowałam się do sklepu itp. W
domu się dziczeje i jak powiedziała jedna w przedmówczyń wyolbrzymia
się maleńkie problemy. Też nie wiedziałam czy wysłać moją 3 latkę do
przedszkola - nie żałuję. Ona kocha przedszkole, o wiele więcej mówi
w przedszkolu, rozwija się intelektualnie i społecznie. Z
doświadczenia wiem, że nadmierna opiekuńczość nie wpływa dobrze na
dziecko. Przyjdzie moment, że będziesz chciała małą zostawić z kimś
i wyjść z mężem do kina i będzie ogromny problem. Rozumiem cię
doskonale, ale postaraj się jednak zostawiać ją z babcią albo
dziadkiem, jej to wyjdzie na dobre a Tobie też. Kiedys trzeba
przeciąć pępowinę.

[matylda_milena]

Jak czytam niektóre posty to mam wrażenie, że niektóre kobiety
traktują dzieci jak zabawkę. Póki co małą i rozkoszną, gorzej jak
urośnie i będzie miało swoje towarzystwo i swoje życie. Przecież ma
dopiero kilkanaście lat, a tu pępowina nie odcięta! Biedactwo, musi
iść do szkoły. Co za podły kraj, w którym istnieje obowiązek
szkolny. A po co mu koleżanki i koledzy, skoro ma mamusię?! Mamusia
tyle lat swojego życia mu poświęciła, a ono niewdzięczne z koleżanką
chce iść do kina. I mamusię zostawić. A jakby, nie daj Bóg, chciało
na studia do innego miasta wyjechać albo, co jeszcze gorzej, za
granicę to prawdziwy dramat. Dzieciątko przy mamusi musi być zawsze.
Tak się właśnie tworzy toksyczne związki. A później młody człowiek
nie jest w stanie stworzyć dobrej relacji, bo ciągle mamusia każdy
jego krok kontrolowała. Dziewczyny, opamiętajcie się. Wiadomo, że
każda z nas kocha swoje dziecko / dzieci. Ale dajcie im szansę na
własne życie. Nie ma ludzi niezastąpionych. Jak któraś lubi siedzieć
w domu, czuje się spełniona, jest jej z tym dobrze to niech sobie
siedzi. A jak inna lubi wyjść do pracy i może zapewnić dziecku dobrą
opiekę to też dobrze. Szlag mnie trafia, jak czytam: nie po to ma
się dzieci, żeby je babcia albo niania wychowywały. Ciekawe co
powiesz nastolatkowi jak będzie chciał wyjść do kolegi albo wyjechać
z kolegami na wakacje (wyobrażasz sobie? z kolegami! bez mamusi!).
Jak pojedziesz z tekstem: nie po to ma się dzieci, żeby z kolegami
wakacje spędzały to śmiechem Cię zabije. Małe dziecko jest od nas
zależne, ale niektóre z Was już pewnie doświadczyły tego co ja.
Jeszcze niedawno (wydaje mi się, że było to chwilę temu) córka była
taka mała, że płakała na samą myśl o rozstaniu z mamusią (poszła do
przedszkola jak miała 3 lata, więc już całkiem duża była ). A
teraz coraz częściej pyta czy może w piątek po szkole iść do
koleżanki i zostać u niej na weekend. Takie życie, czas płynie,
dzieci się starzeją i dorośleją i z każdym rokiem są coraz bardziej
samodzielne. I trzeba przyzwyczajać się do myśli, że nadejdzie taki
dzień, kiedy to nasze malutkie dzieciątko (nie tak dawno urodzone,
bo my dorośli mamy inne poczucie upływającego czasu) przyjdzie i
powie: mamo, tato wyjeżdżam na studia / do pracy albo chcę się
usamodzielnić i wyprowadzam się. I naturalne jest, że będziemy się o
nie martwić, bo zawsze będziemy je kochać. Mam takie przemyślenie,
że jak już nadejdzie ten dzień, to fajnie byłoby gdyby jeszcze to
nasze dzieciątko dodało: kocham was i będę was odwiedzać tak często
jak mi na to obowiązki pozwolą. Ot i tyle. W końcu dzieci "hoduje"
się dla innych, a nie dla siebie. Choć pewnie dla rodziców rozstanie
z dzieckiem może być trudnym przeżyciem.

Pozdrawiam

[bafami]

Popieoram przedmówczynię!

Matylda..

[sylwusia87.0]

Nie porownuj dziecka 5 miesiecznego do "szkolnego".dziecko jest zawsze
dzieckiem,ale to chyba nie dziwne,ze "boje"sie ja zostawic z kimkolwiek.mam juz
jakies tam przyzycia z tym zwiazane.Np.zostawilam ja z tesciowa i dala jej
kawalek czekolady do buzi,z babcia-poprzebierala ja w jakies swetry i z
przegrzania mi sie rochorowala,dlatego poki moge to aj chce z nia byc.przyjdzie
czas na przedszkole to ja do niego wysle.Narazie jest zbyt mala(to moje
zdanie)zeby zostawiac ja na kilka godzin z babcia czy kims innym.masz racje,ze
mama inaczej leci czas niz dziecom.jeszcze nie dawno mala plakala na kazdego,a
teraz moja corcia cieszy sie do wszystkich i do wszystkich idzie i chyba to
zazdrosc.

do Matylda

[maleninki]

troche wyolbrzymiasz, jak jest to moje pierwsze dziecko to mam prawo uwielbiac
je ponad zycie. zdajemy sobie sprawe, ze dziecko urosnie i bedzie mialo swoj
swiat-to normalne. fakt, ze jestem zazdrosna o to, kiedy ktos chce sie zajmowac
dzieckiem nie oznacza, ze nikomu nie daje go dotknac. jest dokladnie tak, jak
pisze sylwusia, to po prostu matczyna zazdrosc wynikajaca z milosci (nie
wspominam juz o przekonaniu, ze wszystko zrobie przy dziecku najlepiej, bo
spedzam z nim najwiecej czasu i najlepiej je znam).
pozdrawiam

[sylwusia87.0]

Jeszcze chcialam dodac dla sprostowania,ze to ze matka kocha dziecko i nie
potrafi sie z nim rozstac to nie znaczy ze traktuje je jak zabawke.Pozdrawiam

a ja nie wierzę w szczerość matek

[krolowanocy]

które piszą że mogłyby przez 3 lata siedzieć z dzieckiem w domu non
stop, robiąc przy nim wszystko i zawsze są tym zachwycone, nigdy nie
czują się znudzone, nie chcą czasem wyjść, odpocząć, zająć się
czymś innym. dla mnie to jedna wielka ściema, nie wiem tylko po co.
kultywowanie jakiegoś chorego mitu Matki Idealnej? na co to?

[bafami]

Ja wierzę, bo są dziewczyny, które siedzą domu. Ale nie wiem czy są
do końca szczęśliwe. Ja uciekam z domu kiedy tylko mogę Na erobik,
siatkówkę czy zakupy i moja psycha jest silniejsza jak się podładuję
i odpocznę. Do pracy za 2 miesiące

[sylwusia87.0]

Nie chce byc z mala do 3 lat dlatego,ze mi wygodnie i dobrze.I nie mowie,ze
wszystko jest idealnie.Oczywisacie,ze nie raz mam chec wszystko j...nac i wyjsc
z domu,ale to sa tylko sekundy.nie raz wszystko wydaje mi sie takie
monotonne:karmienie,przewijanie,spania,zabawa i tak w kolko,ale miedzy innym
dlatego jestem matka prawda?od partnera pomocy nie mam bo wraca z pracy o 19 od
6 rano,wiec z wszystkim musze poradzic sobie sama.Moze przy 2 dziecku myslenie
mi sie zmieni.Ps:szukam aktualnie pracy dorywczej i bardzo chetnie troche odpoczne

[maleninki]

nikt nie mowi o siedzeniu z dzieckiem non stop. opieka nad dzieckiem nie
przekresla mozliwosci wyjscia, po prostu czas dla siebie trzeba sobie
organizowac inaczej niz w czasach, kiedy dzieci nie bylo. a urlop wychowawczy
wydaje mi sie lepszym rozwiazaniem niz oddanie dziecka pod opieke niani,
zwlaszcza przy warszawskich cenach.
imho kazda matka kochajaca swoje dziecko, stara sie byc matka jak najlepsza,
raz wychodzi to lepiej, raz gorzej - takie jest zycie. Idealow nie ma, a mity sa
dla uciechy gawiedzi.

[matylda_milena]

Sylwusia, dobrze że się ze mną czasami nie zgadzasz, bo jakby ludzie
we wszystkim się zgadzali, to by na świecie było cholernie nudno
Co do zostawiania dziecka z babciami to czasami jest taka
konieczność. Ale rozumiem, że Ty miałaś nie najlepsze doświadczenia.
Napisałaś o czekoladzie, przed chwilą czytałam wątek dziewczyny,
której teściowa podała 14-miesięcznemu dziecku Hydroksyzynę, żeby
łatwiej zasnęło!!! Dasz wiarę??? Bez zgody matki. Ja mam 3 dzieci, w
tym jedno biologiczne, najmłodsze, które ma obecnie 10,5 misiąca.
Wróciłam do pracy jak skończyła 6 miesięcy. Trochę musiałam, trochę
chciałam. I wiesz do dziś zadziwia mnie fakt, że nie przeżyłam z
tego powodu traumy. Zawsze byłam bardzo aktywna, zawodowo również.
Jak byłam z małą w domu to nie wyobrażałam sobie dnia, w którym będę
znowu musiała rano wstać, oblec się, wysztafirować i jechać do
biura. Dobrze mi było w domu, szybko się przyzwyczaiłam, choć trochę
doskwierała mi monotonia i musiałam wyrwać się od czasu do czasu i
być sama ze sobą i dla siebie. No i nadszedł ten dzień.
Wytłumaczyłam sobie, że jadę na zakupy, które będą trwały 8 godzin :-
) Nie wiem co mi do łba strzeliło z tymi zakupami, bo niecierpię
chodzić do sklepów, takie ze mnie dziwadło I muszę powiedzieć,
że poszło gładko. Córka jest z moją mamą, "stare" dzieci w szkole.
Oczywiście, że myślę o bąblu, ale nie dzwonię do domu co chwilę.
Wychodzę z założenia, że brak wiadomości to dobra wiadomość. Wiem,
że jest w dobrych rękach (babcia nie podaje Hydroksyzyny na lepszy
sen). Wiecie ja znam przypadki kobiet, które skończyły fajne studia
i mogłyby mieć fajną robotę. A siedzą w domu choć dziecko chodzi już
do szkoły. No jak ktoś tak lubi to jego sprawa. To chyba nie jest
tak, że każda marzy o pracy i wyjściu z domu. Różne ludzie są na tym
świecie, że tak powiem. Znam też pewną niewiastę, która ma 6 dzieci,
2 panie do pomocy, kasy ma jak Eskimosi lodu (chłop na to wszystko
zarabia) i ona wydaje się całkiem szczęśliwa. Może po prostu nigdy
nie pracowała, bo nie musiała / nie chciała i nie wiem, że można
inaczej. A może wybrała taką drogę? Mnie się wydaje, tak jak jednej
z dziewczyn, że to ściema, jak ktoś mówi, że jest szczęśliwy siedząc
w domu. Ale może to wynika z faktu, że ja jak byłam na zwolnieniu
pod samiusieńki koniec ciąży to i tak przyjeżdżałam do pracy. Taką
mam naturę, że jak nie mam do kogo gęby otworzyć dłużej niż 3
godziny to robię się nerwowa. A poza tym dość wcześnie zaznałam
finansowej niezależności i nie jestem w stanie wyobrazić sobie
sytuacji, żebym musiała od chłopa brać kasę na cokolwiek. Taka ze
mnie Zosia samosia. A moją starszą córkę, co ma 8 lat też już
wyszkoliłam, że kobieta musi być niezależna i zawsze być
przygotowana, żeby sobie samej w życiu radzić. Wiecie czym skorupka
za młodu nasiąknie ... Choć jak była młodsza i tłumaczyłam jak komu
dobremu, że ona musi iść do przedszkola, bo matka musi iść do pracy,
to pyskate stworzenie pytało: a dlaczego ty musisz iść do pracy?
Mama Ani nie pracuje. I Kasi też. A Ty musisz pracować?

Pozdrawiam serdecznie wszystkie mamy, te co myślą podobnie jak ja i
te co myślą całkiem inaczej. Ważne, żeby każdej z nas było dobrze z
rozwiązaniem, które życia napisze albo sama wybierze.

[gosia_hh]

Wrocilam do pracy na pol etetu gdy corcia miala 3 miesiace-mam
kochana tesciowa kotra sie nia zajmuje gdy jestem w pracy-nie
wyobrazam sobie zebym do 3 roku zyica siedziala z nia w domu chyba
bym jajko zniosla-lubie byc niezalezna finansowo i miec swoj grosz-
pracuje 3 dni w tygodniu i bardzo lubie swoja prace-z corka spedzam
weekandy +2 dniw tygodniu jak dla mnie to sie sprawdza-pozdrawiam

[matylda_milena]

Zapomniałam napisać, że jak rano zabieram "stare" dzieci do szkoły i
siedzimy już w samochodzie to mały bąbel przybywa na rękach babci do
okna i robi pa pa i posyła całusy. I to jest ta chwila, w której
nienawidzę chodzenia do pracy. Ale w domu pracować bym nie mogła,
nie znajduję w sobie motywacji i zawsze mam coś innego do zrobienia.
Ale jak wracam do domu i słyszę ten pisk radości na dźwięk mojego
głosu to jestem najszczęśliwsza na świecie. Ostatnio to mam
wrażenie, że czym ten mój bąbel starszy i coraz więcej czai to mnie
trudniej wychodzić z domu.
Pozdrawiam

[mw144]

Myślę, że powinnaś skorzystać z pomocy psychologa, bo nadgorliwa
matka to jedno z wiekszych nieszczęść jakie się dziecku mogą
przytrafić.

[buszynska]

Wiesz mysle, ze to jest tak, ze nie tylko Ty robisz przy dziecku
wszystko najlepiej ale po prostu jestes przy swojej dzidzi
najczesciej i najwiecej i najlepiej znasz jej potrzeby i najlepiej
rozpoznajesz co jej moze dolegac tudziez czego moze w danej chwili
potrzebuje.
Mysle, ze gdybys mi dala ja do przewiniecia to swietnie bym sobie z
tym poradzila.
I daj ja na Boga dziecko do przedszkola bo bedziesz miala potem
problem jak bedzie musialo isc do szkoly.
Nigdy nie dasz dziecku tego wszystkiego z czym spotyka sie i dostaje
w przedszkolu (poza oczywiscie wstretnymi chorobami ale i to musi
przejs podobno wtedy rozwija sie dziecieca odpornosc).
Musi sie nauczyc zyc i radzic sobie wsrod innych ludzi i rowiesnikow
Ty mu tego nie dasz ogroniczajac jego swiat do Ciebie i waszego domu.
Nie poddaje watpliwosci i nie dyskutuje na temat Twojej do dziecka
milosci to Twoja wylacznosc ale mysle, ze dziecku potrzeba dac zyc,
zufac kiedys i uodpornic sie na rozstania inaczej Twoje dziecko
bedzie niesamodzielne i zaleknione.
pzdr

MW?

[sylwusia87.0]

Nie oceniaj.Napisalam,ze to moje zdanie.jesli nie podoba sie Tobie to co pisze
to nie komentuj!

[buszynska]

> Nie oceniaj.Napisalam,ze to moje zdanie.jesli nie podoba sie Tobie
to co pisze
> to nie komentuj!

No wybacz ale skoro obnazasz sie na forum to ja mam prawo ktore
przysluguje mi w wolnym kraju wypowiedziec sie.
Pewnie, ze nie napisalas, ze nie dasz dziecka do przedszkola ale
samo sie nasuwa, ze bedziesz miala z tym klopoty a poza tym poczkaj
rok 2 lata i wtedy pogadamy czy nadal siedzisz tylko przy dziecku i
tylko sobie pozwalasz ja pielegnowac i opiekowac sie bez obawy o jej
zycie i zdrowie?????????
I uswiadom sobie, ze kiedy sie wywnetrzniasz na forum to odpowiedzi
moga byc rozne i czasami tez nie po Twojej linii politycznej.
jezeli tego nie rozumiesz to masz problem.

Buszynska ty jestes mw??

[sylwusia87.0]

Czy z czytaniem raczej kiepsko u Ciebie?
Nie pisalam do Ciebie tego
Proponuje troche relanium i bedzie OK
Jesli mi sie jakies zdanie na poscie nie podoba to nie komentuje.tymbardziej
jesli chodzi o obrazanie kogos-nigdy nie napisalam komus zeby szedl do
psychologa bo za bardzo kocha swoje dziecko.A moze jestes adwokatem MW?

[buszynska]

Szkoda dla Ciebie kazdego, slowa wszystko jak grochem o
sciane ..........
Chyba sie nie rozumiemy w ogole i w szczegole....

[sylwusia87.0]

Boże..ja juz nie wiem czy pisze niezrozumiale czy ja juz sie w tym wszystkim
poglubilam.W kazdym razie nie napisalam,ze nie dam malej do przedszkola.tylko,ze
dam ja jak bedzie na to czas,a nie teraz kiedy ma 5 miesiecy!!i ze poprostu sie
tego boje.tyle!

[anusia-mamusia]

uważam tak jak Ty,chciałabym zostać z dzieckiem do około 3 latek
ale.....niestety nie mogę ponieważ mamy kredyt, który tzreba spałacić
i też tak jak ty ,jak zostawię na jakiś czas małego z np.babcią to się denerwuję
chociaż wiem że nie ma sensu.myślę że to minie jak szkrab troszke podrośnie.jak
pójdę do pracy też będzie miał 5 miesięcy.
pozdrawiam gorąco i napewno nie tylko Ty tak myślisz,a pozatym to zupełnie
normalne.

[lunaa2]

wracam do pracy jak dziecko skonczy 8 miesiacy, dzieckiem zajmie sie tesciowa ,
nawet przy malym dziecku czytam ksiazki, intersuje sie swiatem ,chce wrocic do
pracy ,do ludzi do obiegu, wyszykowac sie , zadbac o siebie, rozwijac sie
intelektualnie itd
dziecko jest szczesliwe jak mama jest spelniona i szczesliwa, dziecko tak
naprawde tylko przez chwile nalezy tylko do nas ,dziecko wydajemy na swiat
troche "dla swiata" i to jest piekne.

kij w mrowisko ;)

[maleninki]

Sylwusia, Twoj na pierwszy rzut oka, niewinny post,rozpetal niezla dyskusje

Maleninki:)

[sylwusia87.0]

Dokładnie.Czytam,czytam

[sopikop]

Mój synek ma prawie 6 mc.Narazie siedzę z nim w domu i obojgu jest
nam z tym dobrzeDo pracy mam zamiar wrócić, jak mały skończy 3
lata i pójdzie do przedszkola,ale gdybym mogła sobie na to pozwolić
nie roztawałabym się z nim,więc całkowicie Cię rozumiem pozdrawiam