Kiedy rozpocząć wychowywanie dziecka?

[jas-20-02-2009]

Mój synek skończył zaledwie 5 tygodni, ale już pojawiają się u mnie pytania
kiedy, czy już wychowywać - czy zawsze reagować na płacz kiedy płacze
(szczególnie na niezrozumiały płacz po karmieniu kiedy malec jest najedzony,
przewinięty, a nie chce zasnąć i strasznie krzyczy), czy zawsze odkładać do
łóżeczka, czy nosić czy raczej nie, czy bujać, kołysać - czy i do kiedy??

Co książka to inna rada, sama już nie wiem. Chcer by moje dziecko czuło się
kochane, ale z drugiej strony nie chcę by później krzykiem i płaczem
dochodziło do swego.

[ominika]

Jeśli Twój synek ma zalediwe 5 tygodni to wszystkim czego potrzebuje
jest Twoje ciepło i poczucie bezpieczeństwa o pełnej piersi nie
wspominając. Ale oczywiście to będzie Twój wybór i Twoja decyzja czy
będziesz dziecko układać do swoich potrzeb i oczekiwań, czy
spokojnie za nim podążać. Staniesz przed dylematem - pozwolić
zasypiać przy piersii, czy ma zasypiać samo? Nosić i przytulać na
kazdy płacz, czy nie przyzywczajać do rąk? To nie jest kwestia
wychowywania, bo ten proces zaczyna się później. To kwestia - moim
zdaniem - zaspokajania potrzeb Tojego dziecka i Twoich własnych
również. Ja moje dzieci karmiłam na żądanie piersią - kiedy chciały
i jak długo chciały. Nie odstawiałam od piersi - same do tego
dorosły. Nie zasypiały same - same z tego wyrosły, widocznie moja
obceność była im potrzebna. Nosiłam i tuliłam bez ograniczeń -
sprawiało mi to ogromną radość. Moich dzieciom chyba też. Wciąż
słyszę radę Mądrej Pani Doktor - proszę dać dziecku czas...
Rozumiem, że kiedy się jest Mamą po ra zpierwszy jest nie łatwo -
ale dam Ci jedną radę - zanim posłuchasz rady z zewnatrz - posłuchaj
samej siebie i swojego dziecka...
Pozdrawiam i zyczę dużo radości

I jeszcze jedno

[ominika]

w kwesti noszenia, przytulania i tak dalej - jeśli ja,
trzydziestokilkuletnia kobieta potrzebuję dokładnie takich samych
bodźców (no, może bez noszenia i dają one mi duzo radości,
zaspokajaą moją potrzebę bliskości i bezpieczenstwa - to chyba taki
maluch potrzebuje tego jeszcze bardziej. No i niechby ktos próbował
mnie od tego ciepłego dotyku, przytulenia i bliskości odzwyczaic, to
chyba uznałabym go za nienormalnego

[kicia031]

(szczególnie na niezrozumiały płacz po karmieniu kiedy malec jest
najedzony,
> przewinięty, a nie chce zasnąć i strasznie krzyczy),

to ze ty nie rozumiesz, dlaczego dziecko krzyczy, to nie znaczy, ze
nie ma powodu do placzu. A po jedzeniu powodem moze byc kolka -
bardzo bolesna dla dziecka, albo refluks, jeszcze bolesniejszy. Albo
potrzeby emocjonalna, ktora sa rownie wazne jak fizyczne.
Nie rozumiem, jak mozna w ogole zadawac takie pytania i jak matka
moze patrzec na krzyczace 5 tygodniowe malenstwo i zastanawiac sie
jak go wychowywac przez niereagowanie na placz.

[jas-20-02-2009]

"kiciu" jak nie rozumiesz to nie odpisuj.. piszę żeby uzyskać radę, a nie kogoś
zirytować swoimi wątpliwościami... pozostałym dziękuję za rady.

[kicia031]

piszę żeby uzyskać radę,

Wiec uzyskalas rade, ale wybacz nie zamierzam patrzec spokojnie jak
ktos chce skrzywdzic takie male dziecko.

[duzeq]

Wyluzuj, to jej dziecko, nie twoje i z tego co pisze, nie zamierza
go skrzywdzic.

[ul_olcia]

jas, doskonale Cię rozumiem.. książek bez liku a w każdej inne rady.. dziś
próbowałam odzwyczaić córkę od usypiania na rękach przy piersi. Mała niedługo
skończy 5 m-cy. Na początku ładnie zasypiała w łóżeczku a później.. no cóż..
jakoś tak wyszło
Myślałam że dosłownie umrę jak widziałam jak płacze! Jak w końcu ją przystawiłam
żeby trochę się uspokoiła to przez dobre parę minut nie mogła dojść do siebie i
wydawała łamiące serducho miauczące dźwięki..... To było straszne! NIGDY WIĘCEJ!
Mój mąż jest pełen obaw że będzie egzekwować wszystko płaczem i krzykiem, jednak
chyba rzeczywiście przyjdzie na to wszystko jeszcze czas.. Takie małe szkraby
przede wszystkim jeszcze nie rozumieją co się dzieje i dlaczego.. Przecież bobas
i mama to jedna osoba jeszcze w tej chwili a pierś to ciepło, bezpieczeństwo i
miłość.
Dziś zdecydowałam - na razie "rozpieszczam", przynajmniej do odstawienia od
piersi, wtedy i tak wszystko się zmieni..

Jeszcze jedno... Mąż zawsze mi powtarza: "a może Ule pięta łaskocze i dlatego
tak płacze".....

[Gość: tappas]

tak, ja też się naczytałam różnych mądrych książek, od których tylko mi się
pomieszało.
Do 4 miesiąca Staś spał w łóżeczku, przy czym budził się co chwilę, ja wstawałam
dawałam cyc lub smoczek i odkładałam. Po 4 miesiącach dałam sobie spokój -
usypianie albo przy cycu, albo na rękach (to u taty) albo jak jest spokojny to w
łóżeczku ale do zaśnięcia jestem przy nim, jak się zbudzi to biorę do łóżka
(mamy 2 nocne karmienia cycowe- ma 6,5 m-ca).
Teraz się zastanawiam jak mogłam tego wczesniej nie robić ?????????????
nie ma nic przyjemniejszego niż taki mały dzióbek uśpiony przy nas
a oduczaniem zajmę się kiedyś

[myszabw]

ul_olcia, pocieszę Cię: takie małe dzieci nie potrafią jeszcze manipulować ani
egzekwować płaczem. Po prostu kiedy dzieje się z nimi coś czego nie znają, np.
nigdy nie zasypiały samodzielnie, tylko przy piersi mamy, nie wiedzą co się
dzieje i płaczą.
Myślę, że niemowlęta są za małe by je wychowywać w pełnym tego słowa znaczeniu,
kiedy trzeba stosować nagrody i kary (niestety). Niewiele rozumieją, więc jak na
nich egzekwować określone zachowania. Można ich uczyć pewnych zachowań, ale jak
takie dziecko ukarać? Mnie by serce pękło, jakbym miała ukarać moje 7 miesięczne
szkraby. Na wychowanie przyjdzie czas.

[Gość: tappas]

tul jak najwięcej ja teraz żałuję, że od początku tak nie robiłam
powodzenia

[mamaboryska2]

Mogę Ci odpowiedzieć z ponad trzymiesięcznej perspektywy...
Urodziłam wcześniaka, który ponoć wymaga jeszcze więcej opieki, troski,
przytulania, głaskania itp. Koleżanki powtarzały "nosić, całować, przytulać ile
wlezie!", teściowa, babcia, ciotki - wręcz odwrotnie - bo się przyzwyczai i nie
zlezie Ci z rąk!
Posłuchałam głosu serca i intuicji - nosiłam, gadałam, zabawiałam, lulałam do
snu, leżałam godzinami w łóżku itp. Jak mały płakał - oboje z narzeczonym
staliśmy przy nim na baczność. Jak bolał brzuszek - masowaliśmy, ogrzewaliśmy,
cudowaliśmy normalnie!Tak po półtora miesiąca po tygodniowej obserwacji i
zapisywaniu rytmu dnia synka ustaliły się pory drzemek, aktywności i karmienia,
które nie zmieniły się do dzisiaj.
Od początku uczyliśmy malucha,że łóżeczko służy TYLKO do spania. Nie był tam
odkładany kiedy płakał żeby nie skojarzyło mu się ono z czymś złym, uczyliśmy że
po wieczornej kąpieli i jedzonku jest pora na spanie i powiem Ci że cztery dni
zajęło małemu "załapanie". Teraz karmienie i usypianie wieczorne zajmuje nam
20-30 minut. Ze snem od 4 rano jeszcze jest kiepsko ale wszystko przed nami.
Bardzo rzadko dajemy się synkowi wypłakać i wymarudzić ale faktem też jest, że
on raczej marudny nie jest. i Powiem Ci HICIOR - pomimo noszenia i tulenia i
lulania na rękach smyk jest w stanie zająć się sobą ok. 40 minut bez przerwy
leżąc na macie, oglądając bajki w telewizji czy gapiąc się na ukochaną karuzelę.
A ma dopiero 3 miesiące Jestem więc zdania, że noszone i przytulane dziecko
niekoniecznie wykorzystuje rodzica jako przytulacz i uspokajacz... Wręcz
przeciwnie - uważam, że jest bardziej pewne siebie i szybciej się rozwija
ponieważ ma kontakt z nami. Uważam też (choć ekspertem nie jestem i mogę się
mylić), że właśnie dzięki temu że czuje się kochane i czuje wciąż naszą obecność
jest mniej marudne i mniej wymagające uwagi.

Jas...

[emilly4]

wychowanie rozpoczyna sie od pierwszego dnia ....bo kiedy chcesz to robic? Jak
maylly bedzie juz mial wyuczone swoje nawyki??
Polecam ksiazke Tracy Hogg "Moja mama mnie rozumie".
Moja corka coprawda ma juz 3 lata, ale rady z ksiazki wspominam bardzo dobrze, a
z czasem bedziesz wiedziala co i jak robic Powodzenia

[aszatan]

Pospisuję się pod tym, co napisałaś

[semi-dolce]

Co zrobisz to twój wybór, ale:

- jesli będziesz reagować na każdy płacz dziecka, ono nauczy się, że zawsze
kiedy zapłacze będziesz przy nim i, pewne tego, że jakby cos, to je "uratujesz",
bedzie płakac mniej i spokojnie samodzielnie odkrywać swiat. Tak, na początku
będzie cie sprawdzać i wołać co chwila, ale gdy nabierze pewnosci, że będziesz
zawsze, jego poczucie bezpieczeństwa będzie wysokie, a co za tym idzie stanie
sie samodzielne i pozbawione lęku.
- jesli będziesz tulić i głaskac ile tylko sie da, potrzeba bliskości twojego
dziecka będzie zaspokojona a tym samym szybciej i na dłużej będzie ono potrafiło
zająć sie soba samo.

Tak więc nosić, tulic, kołysać, byc przy dziecku kiedy tylko ono tego chce. To
inwestycja - bardzo trudna i wyczerpująca na poczatku - ale przynoszaca później
ogromne korzyści.

Drugi wariant jest taki, że nauczysz - niestety zazwyczaj dość brutalnie się to
odbywa - dziecko zasypiac samo, zajmowac się sobą samo, itd. Nauczysz nie
reagując na jego wołanie. Twoje dziecko zrezygnuje z wołania o pomoc, bowiem
dowie się, że nie ma na ciebie co liczyć. Ty szybciej zyskasz chwile spokoju,
krótsze chwile, no ale szybciej. Niestety koszt tego jest taki, że potrzeba
bliskości dziecka nie zostanie zaspokojona, może miec niskie poczucie
bepieczeństwa i byc malo samodzielne.

Tak mnie nauczono kilka lat temu na wykładach z psychologii rozwojowej. Od
prawie pół roku stosuje w praktyce. Sprawdza się. Kiedy czytam o rówieśnikach
mojego syna nie potrafiących zająć się soba dłużej niz kwadrans, wymagajacych
ciągłej uwagi, ciągle płaczących i marudzących, nie potrafiących przesypiac nocy
itd - dla mnie to kosmos. I to nie jest tak, że mam "łatwe" dziecko. Nie, moje
dziecko JEST marudne i wybredne, jest płaczliwe. Ale nie musi nie ciagle
nawoływać i błagać o zainteresowanie, przytulenie, ukojenie. Przy czym NIGDY nie
zostawiłam go płaczacego. Jestem ZAWSZE. Dokładnie za kazdym razem, choc nie raz
miałam dość i chciałam skakac z mostu. Wytrzymałam. Ma 5 i pół miesiąca i
zaczyna procentować - potrafi zająć się soba przez godzinę, 2-3 razy dziennie,od
dłuzszego czasu przesypia noce (nie stosowałam zadnych sztuczek, dokarmiania na
noc, zagęszczania mleka - nic), umie zasypiac samodzielnie (nie uczyłam go tego,
co wiecej zazwyczaj śpi w moim łóżku, ale zasypia sam, jednak bez problemu
zasypia także w swoim łóżeczku). Aktualnie jest tak, że kiedy mój syn płacze, to
znaczy, że cos się naprawde dzieje. I choć nie zawsze wiem od razu co, to jednak
rozumiem go, jego zachowania sa przewidywalne, rytm dnia także (wyregulował sie
sam, nic na siłę nie robiłam). Pierwsze 4 miesiace jego zycia zajmowałam się
tylko nim - wszelkie inne rzeczy: ja sama, dom - poszły w odstawkę i
zdecydowanie było warto.

[kamelia04.08.2007]

wychowuje sie dziecko od samego poczatku. wychowanie jednak to nie
tresura, czy pruski dryl.

Oczywiście, że zawsze reagowac na płacz, dziecko do szcześcia
potrzebuje nie tylko jedzenia, ale i bliskosci. Ty tez potrzebujesz
bliskosci i jak jest ci smutno, to tez bys chciał, żeby cie ktos
przytulił. Dziecko trzeba tak samo nosić, przytulać i nie ma to nic
wspólnego z późniejszym tupaniem i wrzeszczeniem. Tylko w domu
dziecka leża dzieci pierdyknięte w kąt, bo nikt nie ma czasu/ochoty
sie nimi zajmować.

[mika_p]

Dziecko wychowuje się od początku.
Na początku dziecko musi się nauczyć, że ten świat to jest miejsce, gdzie jest
bezpieczne - bo zawsze jest mama. To skutkuje w przyszłości: dziecko, które jest
pewne, że mama ZAWSZE się pojawi, gdy jest potrzebna, nie boi się wyruszyć w
świat i poznawać go. Za to dziecko nauczone, że mamy trzeba pilnować,
ewentualnie długo wołać, zeby się zjawiła, nie ma motywacji do oderwania się od
jej spódnicy, wręcz przeciwnie, ma zakodowane, że świat jest zły i niebezpieczny.
Pamiętaj, że w ewolucyjnej pamięci mamy wiedzę, że ci, którymi nikt się nie
zajmuje, są pożerani przez dzikie zwierzęta.

Pierwsza nauka: świat jest bezpieczny, a mama jest. To jest dogmat, który trzeba
wpoić dziecku: "mama jest".
5-tygodniowe dziecko nie płacze bez powodu. Nakarmione, przewinięte, może
cierpieć z powodu bólu brzuka, albo z powodu zmęczenia. Dla ciebie głosy zza
okna są tłem, dla dziecka to bodźce, które musi przetrawić. Jesteś mu potrzebna.

Tak się wychowuje takie maleństwo.

Nie ma właściwie rzeczy, których trzeba by je oduczać. Może gryzienie piersi
(ale czysto piersiowe dzieci w tym wieku nie miewają takich pomysłów).
Szarpanie za włosy to też późniejsza sprawa raczej.

Cytat z psychologa

[kammik]

"Mały tyran", Jirina Prekop, wyd. Santorski

"Na początku należy zatroszczyć się o realizację potrzeby praufności, która
tworzy fundament dla całego dalszego kształtowania osobowości (...) Podczas
pierwszych 6 miesięcy życia należy dziecko całkowicie rozpieszczać. Jego
potrzeby uzyskania pocieszenia i pożywienia trzeba natychmiast zaspokajać. Matka
powinna karmić dziecko piersią lub podawać mu butelkę zawsze, gdy dziecko o to
prosi, a nie według ustalonych terminów. Dziecko w żaden sposób nie potrafi
dostosować się do nich, gdyż nie wykształciło się u niego poczucie czasu.
Dziecko musi również odczuwać bezpośrednią fizyczną bliskość matki w nocy.
Izolacja dziecka w pokoju dziecinnym niesie ze sobą duże ryzyko. Może to wywołać
lęki nocne. Czas, jakiego potrzebuje matka, aby obudzić się i przejść z sypialni
do pokoju dziecka, dla niemowlęcia jest wiecznością, ktora wypełniona jest
przerażeniem. Nie wszystkie dzieci są odporne na tyle, aby znieść takie
doświadczenia bez żadnych szkodliwych skutków. Poza tym później dziecko może
tyranizować matkę właśnie ze swojego dziecinnego pokoju. Najbardziej naturalne
jest, aby dziecko spało razem z rodzicami w łóżku (jak w prawdziwym gnieździe)
lub obok w kołysce czy hamaku.
Następną fazą rozwoju, w której dziecko jest szczególnie wrażliwe, jest okres
około 7. miesiąca życia. W tym okresie kształtują się zalążki perspektywicznego
i i ukierunkowanego na osiągnięcie celu działania. Podobnie jak w poprzednim
etapie teraz również należy natychmiast zaspokajać potrzebę pocieszenia."

[carolinecat]

no to dziewczyny napisaly juz wszystko. jak najbardziej podpisuje sie pod tym
stwierdzeniem - im wieksze poczucie bezpieczenstwa stworzysz maluchowi (poprzez
tulenie, bliskosc, mowienie, noszenie, szybkie reagownie na placz), tym szybciej
dziecko stanie sie samodzielne, bo nie bedzie musialo stale wisiec u Twojej
spodnicy ze strachem, ze jak znikniesz, to nie wiadomo, kiedy znowu sie pojawisz.
dziwie sie, ze dziewczyny, ktore stosuja tzw. zimny wychow nie widza, ze
zwyczajnie same na siebie "kreca bicz". niezaspokojenie potrzeb emocjonalnych
dziecka od samego poczatku bedzie z czasem rodzilo u malucha wszystkie te
zachowania, ktorych tak bardzo w tej chwili chca uniknac. jest to logiczne i
proste jak konstrukcja cepa.

[duzeq]

Na razie to nie jest maly szantazysta emocjonalny i dlugo jeszcze
nim nie bedzie, wiec na kazdy placz reaguj. Ale radzilabym poczytac
troche Tracy Hogg - ja przeczytalam kilka ksiazek i uwazam, ze Tracy
jest najbardziej wywazona - nie akceptuje zostawiania dziecka w
lozku do wyplakania sie (to faktycznie idiotyzm), ale tez uczy
rodzicow jak maja dbac o siebie. Bo Ty jestes centrum swiata dla
malucha, ale maluch nie jest dla Ciebie takim samym centrum. Jest
najwazniejszy, oczywiscie, ale masz jeszcze meza, dom i pare innych
rzeczy na glowie. Mama powinna byc wypoczeta, najbardziej jak sie
da, na miare jej mozliwosci. Dlatego Tracy tez dosc dobrze opisuje
rozne rodzaje placzu i wychwycenie tych roznic moze byc milowym
krokiem dla Was. Nie kazdy placz oznacza glod, jest jeszcze placz
zmeczeniowy, placz kolkowy, placz ""chodz tu i wez mnie na rece!",
placz "ej, cos bym sobie possal/a...!".
Zatem karmienie na zadanie jest fajne, o ile karmi sie glodne
dziecko, a nie wyciaga cyca/butelki jak ono jest tak zmeczone, ze
nic tylko chce spac...
Ktos napisal, ze spanie w lozku z rodzicami jest najbardziej
naturalne, ale zastanow sie na ile Tobie to odpowiada. Tak, Tobie.
NIektore mamy sa zachwycone spaniem z maluchem no i super. Niektore
(np. ja) nie sa w stanie zmruzyc oka w nocy od tych stekow, jekow,
przeciagan, rozbudzania sie, rzucania raczkami na lewo i prawo. Moje
dziecko wyladowalo w lozeczku stojacym kolo naszego lozka bardzo
szybko, bo ja nie bylam w stanie funkcjonowac na drugi dzien, tym
bardziej, ze zbieralam sie pare tygodni po ciezkim porodzie. Nauka
zasypiania w lozeczku odbywala sie etapami, najpierw duzo lulania,
potem mniej lulania, potem glaskanie po glowce, potem lezenie obok -
mala przesypia cala noc od 7 tygodnia i nie mam wiekszych problemow
z drzemkami dziennymi. A usmiechy jakim mnie obdarza po kazdym snie
swiadczy o tym, ze na pewno nie traktuje mnie jak wyrodnej
matki... )). Rano sie budzi, przeciaga, chrzaka delikatnie "ej,
rodzice, pobudka" i rzuca takim smiechem jak nas widzi, ze zaprawde -
poranne pobudki staly sie dla mnie, sowy, najwieksza przyjemnoscia
dnia )). No wiec dziecko jest szczesliwe, matka jest szczesliwa -
pelna sielanka.
Ha, i jeszcze odpowiedz sobie a pytanie czy wolisz miec wieksza
kontrole nad dniem czy chaos tez ujdzie. Jezeli wolisz miec jako
tako zorganizowany dzien, to moze warto pomalu wprowadzac jako taki
rytm dziecku. Ja staralam sie dac odpoczac zoladkowi malej ok. 2 -
2,5 godziny jak miala 5-6 tygodni, starajac sie rozroznic placze...
Zmeczeniowy wychwycilam dosc szybko i nie wiem, jakos tak samo
poszlo, ze w zasadzie od 8 tygodnia je w miare o tych samych
godiznach (teraz ma 12 tygodni, wiec odstepy sie wydluzaja), zasypia
mniej wiecej o tych samych godzinach i spi mniej wiecej tyle samo w
ciagu dnia. Nie zawsze, oczywiscie, wiec nigdy nie czekam, az mnie
zabije placzem o jedzenie - chce wczesniej, to je i tyle. Obudzi sie
wczesniej - nie ma sprawy. Ale ja tez mam troche czasu dla siebie,
wiec pare rzeczy moge w ciagu dnia zalatwic.

Zatem: reaguj na placz, oczywiscie, i to szybko, tylko sprobuj
nauczyc sie odrozniac te placze - w ten sposob lepiej zaspokoisz
potrzeby dziecka, ktore po pewnym czasie powinno szybciej sie
uspakajac a potem to juz tylko wysylac Ci sygnaly, ze cos jest nie
tak, najpierw marudzac, a potem dopiero placzac....

[karro80]

Ja mam jedyną słuszną radę
Naucz się odczytywać sygnały dziecia - duzo obsrewacji i luzu
niestety trza mieć do tego. Póxniej jest tylko lepiej
Moja po jedzeniu chciała się zawsze troszeczkę(z 5 min)pobawić(no
takie gadanie do dziecka, grzechotki itp), a później zaczynała się
drzeć(nie płakać tylko właśnie drzeć). Dopóki mama nie zorientowała
się, że dziecko po tych 5 min chce już do łózia pospać w spokoju.

To taki przykład, bo okazało się,że moje dziecko(i pewnie każde inne
nie płacze bez powodu
Tylko trzeba poznać dziecko, tak jak poznajesz nową osobę, co lubi i
takie tam sprawy.
Dziecko mam nie płaczliwe w tej chwili. Teraz już starsza to
cwaniakuje(13mies ur, 9,5 korygowanych), ale wychowywać się nie da
jeszcze, raczej uwagę poodwracać jak chce broić. Trochę uczę ją, że
czegoś nie wolno (ze względów bezpieczeństwa), ale wątpię, że ma
jakąś głębszą refleksję nad tym
Książki są oki jak i net, ale trzeba przepuścić przez swój filtr.

Aha ja tam mało nosiłam, raczej kładałam się z dzieckiem na łóżku
czy podłodze, no,ale ja leń jestem, a mała wcale nie protestuje co
do takiego stanu rzeczy.
Pozdrawiam

Z zycia wziete

[mysia125]

Jest wieczor, pisze tlumaczenie, a obok mnie spi w lozeczku dokladnie
trzymiesieczny Bruno. Zasnal sam, przed chwila, po nakarmieniu i odbiciu.
Pobawil sie swoim glosem, popatrzyl przez szczebelki na kota i zasnal.

Nie ludze sie, ze idylla bedzie trwala wiecznie, za kilka tygodni moze mu sie
nieco odmienic. Pozniej bedzie zabkowanie, w okolicach drugich-trzecich urodzin
nocne strachy i "mamusiu, przytul mnie". Znamy to dobrze, starszy Felix nas
nauczyl, ze tak jest.

Ale to wszystko mija, czas leci jak z bicza strzelil i nic juz nie bedzie moglo
zmienic tego, co dalismy starszemu i co dajemy mlodszemu: bezgranicznego
poczucia bezpieczenstwa.

- Od urodzenia blisko czlowieka. Natychmiastowe odpowiadanie na potrzeby - do
dzis naliczylismy 4 (!) razy, gdy Bruno naprawde plakal. Cala reszta to byly
kweki,poplakiwania i ew. chrumkania zwiastujace burze Nie bylo latwo przez
pierwsze 4-5 tygodni, bo wymagalo to zrozumienia ze strony nas obojga, prysznice
byly blyskawiczne, a chusta w ciaglym uzyciu. Maly spi z nami w lozku, jego
malenkie okragle lozeczko na kolkach sluzy na razie jako dodatkowe miejsce do
spania wtedy, gdy my nie spimy lub gdy maly nie jest w chuscie. Mimo ze naleze
do osob latwo wybudzajacych sie, nie jestem w stanie powiedziec, jak czesto
Bruniak w nocy je. Nie budze sie! On tez nie. Ale skoro on zadowolony, a cycki
nie eksploduja, wnioskuje, ze krzywdy sobie nie robi.

Ktoregos dnia "zaskoczyl". Odkryl swiat wokol siebie i godzinami spoglada z
chusty: na plac zabaw, na ktorym szaleje starszy, na dzieciaki z przedszkola, na
kota, ktory spi na przewijaku. Jest zadowolony, ale wcale nie cichy - gada na
swoje sposoby i wciaga w rozmowy zupelnie obce osoby. Wozek zostal osowjony
dopiero niedawno, tak samo jak lozeczko. Wczesniej on nie akceptowal lezenia bez
czucia naszego ciepla (nawet w szpitalu nie dawal sie odlozyc), my za to
zaakceptowalismy stopien jego rozwoju. Tak jest i kropka - natury nie zmienisz.
Od tysiecy lat ludzkie mlode byly blisko rodzica, bo taka jest potrzeba naszego
gatunku. Znasz pewnie to doswiadczenie, w ktorym mlode malpki wolaly atrape
matki pokryta futrem niz taka bez futra, ale za to z butelka z mlekiem?

Mimo treningu ze starszym potrzebowalismy chwili, zeby zrozumiec konkretne
odglosy niezadowolenia naszego Nr2. Wiem, kiedy poplakuje, bo sie usypia, a
kiedy jest rzeczywiscie sytuacja podbramkowa. W pierwszym miesiacu zycia
zdarzalo nam sie parkowac po kraweznikach, zeby go wyjac z fotelika, bo
natychmiast chcial jesc badz tylko ssac.

Jasne, wyglada to na calkowite "oddanie sie" dziecku, Ale trwalo to krotko - z
kazdym dniem Mlody sie lepiej sam regulowal wraz z dojrzewaniem jego ukladu
nerwowego.

Tul, nos, kolysz, jak najszybciej odpowiadaj na jego potrzeby. Zobaczysz, to sie
zwraca z nawiazka i to szybciej, niz sie spodziewasz

--
Kasia & Felix (23/01/2005) & Bruno (10/01/2009)
www.kasiamarcin.com

[delfina77]

czy zawsze reagować na płacz kiedy płacze
> (szczególnie na niezrozumiały płacz po karmieniu kiedy malec jest najedzony,
> przewinięty, a nie chce zasnąć i strasznie krzyczy

Ja zawsze reaguje na placz u tak malego dziecka, nie sadze, zeby to mialo wplyw
na rozpieszczenie. Oczywiscie, fajnie jest odlozyc do lozeczka zeby sam w nim
zasnal i zdarzaja sie takie dni ale bywa, ze jest inaczej. Takie dziecko nie
umie jeszcze powiedziec o co chodzi, moze nie umie sie wyciszyc do snu, moze
potrzebuje przytulenia, moze chce mu sie odbic i chce byc podniesione - powodow
moze byc sto. Na pewno nie krzyczy bez powodu

[jas-20-02-2009]

Dziewczyny, dzięki! Od tego postu minęło trochę czasu, mojemu Jaśkowi leci 8
tydzień. Mam coraz mniej wątpliwości. Jaś to mały żarłok, więc karmię często.
Czerpię z tego ogromną radośc. Noszę, tulę, kocham. A jak patrzy na mnie z
ufnością to jestem w siódmym niebie W dziień jest dośc płaczliwy, ale nawet
jeśli nie wiem co może mu byc to zawsze jestem blisko, rozmawiamy wtedy,
przytulamy się, uczymy się siebie..

[camel_3d]

ja zawsze wychodze z zalozenia, ze to ja mam dziecku pokazac jak nalezy w
swicecie funkcjonowac. Taki malusze jeszcze jest za maly na wychowywanie, ale
mozesz juz wprowadzac reguralne elemanty do jego zycia. Kapiel, spacery,
karmienie..w dzien kladzenie go spac tam gdzei bedzie cie slyszal, np w salonie,
w nocy do ciemnego pokoju itd...

u mnie to swietnie poskutkowalo. Maly od 3 tygodnie zasypial sam,w nocy przestal
jest co 2 godziny tylko co 3-3.5. Teraz ma 5 i pol miesiaca, zasypia od dawna
sam, przesypia cale noce, nie placze za smokiem (stracil go tydzien temu)....

Mysle, ze na "wychowywanie" jest za wczenie, ale na tozpoczenie regulowania nie))