No i mamy kolejny miesiąc za nami. Nadal bezzębnie, zero raczkowania, siadanie
tylko przy pomocy dorosłych (zaraz się składa jak scyzoryk), a wyprysk na buzi
stał się stałym elementem urody. Tyle na minusie
A na plusie: umie się przewracać, turlać, głośno śmiać, wreszcie je z
łyżeczki, precyzyjnie łapie przedmioty i kocha spacery. A w ogóle jest pogodna
i ładnie rośnie (tfu, tfu, na psa urok!), więc cieszę się każdym dniem, który
z nią spędzam, choć wieczorami padamna twarz i już nie wiem, jak się nazywam.
