Problemy z 3,5-latką

[fioletowy_krokus]

Moja córeczka ma 3,5 roczku i ostatnio strasznie się złości, sama już nie wiem
co robić. Był bunt 2-latków, poradziłyśmy sobie, zdarzyło jej się położyć w
sklepie na podłodze, próbowała co da się wymusić, co nie, wszystko spokojnie
przeczekiwałam, to dało efekty, mała się uspokoiła i wyciszyła. Ale teraz
widzę, ze mamy powtórkę z rozrywki w nieco mocniejszym wykonaniu - czy bunt
4-latków jest też? Moje dziecko jest oczywiście bardzo rozpieszczone, nie
broniłam jej specjalnie nigdy niczego, ale zasady zawsze były - to co nie to
było zdecydowanie nie. Nie było tego wiele, ale było. Teraz znów zaczęła
wymuszać, do tego doszło jeszcze to, ze jak nie dostanie tego, czego chce to
bije, kopie i drapie. Nic do niej nie dociera, żadne tłumaczenie. Raz przy
mnie wpadła w histerię, trwało kilka minut, zanim jej przeszło. Tych złości
jest tak dużo, że jestem już zmęczona i prawie płaczę razem z nią.
Od września zaczęła chodzić do przedszkola, do którego nie potrafiła się
przyzwyczaić, codziennie był problem z wejściem na salę, ale potem - wg pań -
bawiła się dobrze i rzeczywiście wychodziła roześmiana i zadowolona.
Zastanawiałam się, czy to może być przyczyną narastania w niej złości? W tym
czasie zrobiła się też straszną przylepką - nie była taka wcześniej, w mojej
obecności nie toleruje prawie nikogo, nie pozwala mi nigdzie samej pójść, jest
płacz, kiedy wychodzę do pracy.

Proszę, napiszcie, ze to normalne i że to przejdzie. Potrzebuję pocieszenia i
siły, a tę zdobędę, jak ktoś napisze, ze też przez to przechodził i wszystko
minęło.

[dori.28]

Ja też mam 3,5 latkę, która od września chodzi do przedszkola... Też mam
wrażenie, że odreagowuje w domu przedszkolne stresy oraz, że poznała od
rówieśników nowe formy wymuszania (wcześniej nie było bicia czy kopania). Cóż,
ten etap nie jest jeszcze za nami, ale mam wrażenie, że jest coraz lepiej i znów
zaczynamy się dogadywać.

Nie martw się, niedługo zrobi się ciepło, będziesz mogła na dłużej zabierać
dziecko na plac zabaw i tam pozbędzie się nadmiaru energii i wyładuje stresy
poprzez sport, a nie dokazywanie w domu. A w końcu nauczy się panować nad swoimi
emocjami.

Jeśli jednak martwisz się, że dziecko ma problemy emocjonalne, zawsze możesz
zgłosić się do poradni psychologiczno - pedagogicznej.

Powodzenia i głowa do góry!

[misia311]

Mam dwie córki prawie 7 lat i 3 lata i jedno co mogę poradzić to: konsekwencja.
Skoro w wieku gdy dziecko miało 2 lata poradziłaś poradziłaś sobie z atakami
złości, to teraz to samo powinnaś robić co wtedy zdawało egzamin. To swoista
'próba sił' i dziecko sprawdza cały czas granice + emocje z przedszkola. Ja ze
swoją starszą codziennie rozmawiam o tym co było, jak z koleżankami, co u
"narzeczonych" itp. Z tych rozmów domyślam się co jest nie tak bądź co 'boli'
moją córkę. Młodsza nie jest skora do rozmów, u niej z kolei o tym co się
wydarzyło dowiaduję się z jej zabawy w teatr - wtedy odstawia scenki, które
wydarzyły się w ciągu dnia lub też sama wymyśla kołysanki i wtedy śpiewa o tym
co było. Cóż, każde dziecko jest inne i ma swoją drogę okazywania emocji. Ale
ułożony świat pomaga dziecku go zrozumieć. Z czasem to się uspokaja ale rozmowa
to podstawa.

[pola782]

O jesssuuu. Ja juz myślałam, że to ja jestem okropną mamą, nie radzę
sobie z synkiem. W maju skończy cztery lata. Do przedszkola dość
chętnie chodzi, na pewno tam mu się podoba. Rano troche marudzi i
przeciaga strune ale po południu jest przeszczęśliwy. Pani mówią, że
jest grzeczny, posłuszny tylko hałasliwy podczas zabawy. Bardzo dużo
mówi i wydaje mnustwo dźwieków przy zabawie bo przecierz "samochód
musi gazować".
Oststnio też zaczął powtórkę z rozrywki. Wrzaski, łzy, wymuszanie i
sam nie wie czego chce. Pytam czy cos mu jest, czy czegoś się boji,
ktos go pzrestaszył a on wtedy tylko bardziej ryczy. Zaczął tez mnie
bić, kopać a wcześniej tego nie było. Mam właśnie ogromne nadzieje
zwiazane z wiosną. Na dworze na pewno się wybiega i będzie
spokojniejszy. Póki co, po wczorajszej scenie nie wiadomo o co
zabrałam mu jego ulubione papcie, którymi strasznie tupie i rzuca a
są skubane twarde. Pochowałam tez słodycze i ustalilismy, że
dostanie jednego słodycza dziennie jak bedzie grzeczny. Rano
poprosił, żebym powiedziała paniom w przedszkolu, że jak ktos
przyniesie słodycze to on może dostac tylko jak bedzie grzeczny.
Normalnie to mi ręce opadaja i bym ryczała najchetniej jak on
zaczyna sceny robić. A jeszcze chętniej bym mu strzeliła w dupsko.
Nie robie tego i opststnio tez udaje mi się opanowac żeby nie
krzyknąć na niego. Niestety zdarzało mi sie krzyknąć bo nie reagował
na nic, w sumie to nie słyszał pewnie co do niego mówię. Musze chyba
wypracować jakiś system nagród i kar i KONSEKWENCJA.
Dzieci w szkołach zamiast uczyć o antykoncepcji powinny oglądać
filmy o takich buntach jak mają nasze dzieci he he he

[fioletowy_krokus]

Dzięki za odpowiedzi

Też mam wrażenie, ze zaczynamy się już dogadywać. Czyli to są takie okresy,
kiedy jest gorzej, a potem znów robi się lepiej. Może to pogoda, pewnie kwestia
czy dziecko zdrowe, bo jak choruje to też bardziej marudne.
Konsekwentna jestem, tego pilnuję i u innych. I widać, ze to działa.
Ciągle pozostaje problemem rozstanie małej ze mną. pomimo całego tłumaczenia,
rozmów nie akceptuje mojego wyjścia do pracy. Jest rozdzierający płacz, często
nie chce rano zostać w przedszkolu, choć potem bawi się wspaniale. Postanowiłam
się nie łamać i zdecydowanie ją wysyłać na sale i wychodzić. Nie zawsze się to
udaje, ale i nad tym pracujemy, chcę, żeby chodziła zwłaszcza, że trafiłyśmy
teraz do dobrego przedszkola, jestem z niego bardzo zadowolona.

[kanga_roo]

ja bym jeszcze powiedziała/pokazała w jakiej formie może wyrażać swoją
złość. przecież my też nie zawsze panujemy nad sobą i zachowujemy
kamienną twarz. jeśli ja często warczę, czasem wrzasnę, czasem tupię ze
złości, to nie będę oczekiwała od dziecka, że z uśmiechem przejdzie do
porządku dziennego nad jakimiś swoimi problemami. jasne, że mój
czterolatek męczy mnie czasem huśtawką nastrojów i fochami, ale wolę te
fochy, niż dziecko które w domu jest jak anioł, a w przedszkolu nie do
opanowania (a historia zna takie przypadki).

[patrag]

Jakbym słyszała o swoim dziecku... od niedawna (ma 3,5roku) u nas to samo - jak
tylko coś nie podoba, to wrzask jakiego nigdy wcześniej nie uskuteczniał,
wścieklizna, rzuca wszystkim, co ma pod ręką, zupełnie nie słucha, wymusza swoje
warunki, np. proszę by poszedł po skarpetki, a on: "a co jeśli ja umiem tylko na
czworaka", i jak już idzie, to właśnie tak, jak sobie wymyśli, a ja akceptuję,
byle efekt był końcowy. Spać chodzi przed 20-ta, ale wstaje ok 5.30-6.00, a
potem to już jęki i marudzenie, z niewyspania, czy buntu. Generalnie ciężko
okrutnie, bunt 2-latka był szokiem, ale mam wrażenie, że było łatwiej pewne
rzeczy egzekwować, co jest logiczne, bo dziecko nie było tak przebiegłe. Mam
wrażenie, że pokłady cierpliwości i sił na wyczerpaniu...