mrs.t
26.05.10, 14:41
1. Przygotuj się do ciąży, porodu i rodzicielstwa
2. Karm z miłością i szacunkiem
3. Reaguj z wrażliwością
4. Zapewnij odżywczy dotyk
5. Zapewnij bezpieczny sen, pod względem fizycznym i emocjonalnym
6. Zapewnij stałą, pełną miłości opiekę
7. Praktykuj pozytywną dyscyplinę
8. Dąż do równowagi w życiu osobistym i rodzinnym
Czyli definicji AP cd., za
www.przytulmniemamo.pl/vertical-rodzicielstwo-bliskosci/vertical-rodzicielstwo-bliskosci-definicja.html
Rodzicielstwo Bliskości (ang. attachment parenting) to termin utworzony przez
amerykańskiego pediatrę Williama Searsa. Określa on filozofię rodzicielską
opartą na zasadach teorii przywiązania w psychologii rozwojowej, która mówi,
że dziecko tworzy z opiekunami silną więź emocjonalną, mającą wpływ na całe
jego przyszłe życie. Wrażliwi i dostępni emocjonalnie rodzice pomagają dziecku
zbudować bezpieczny styl przywiązania, który sprzyja prawidłowemu rozwojowi
społecznemu i emocjonalnemu oraz wpływa na poczucie szczęścia. Mniej wrażliwi
i oddaleni emocjonalnie rodzice – którzy zaniedbują potrzeby dziecka - nie
zapewnią warunków do wytworzenia bezpiecznego stylu przywiązania, a tym samym
w przyszłości może ono mieć różnego rodzaju problemy psychiczne. Rodzicielstwo
Bliskości ma zwiększyć szanse dziecka na bezpieczny styl przywiązania.
Teoria przywiązania w ujęciu Johna Bowlby’ego mówi, że dziecko skłania się do
tego, by szukać bliskości innej osoby i czuje się bezpiecznie, kiedy osoba ta
jest blisko niego. W 1951 roku Bowlby zaprezentował hipotezę deprywacji opieki
macierzyńskiej – pozbawienie opieki matki miało powodować u dzieci nie tylko
depresję, ale także wywoływać ostry konflikt i wrogość, co w dorosłym życiu
utrudniałoby tworzenie zdrowych związków partnerskich.
Dla porównania, Sigmund Freud twierdził, że przywiązanie jest konsekwencją
potrzeby zaspokojenia popędów. W teorii przywiązania, przywiązanie uznano za
system biologiczny – dzieci są w naturalny sposób związane ze swoimi
rodzicami, gdyż są istotami społecznymi, a nie dlatego, że potrzebują innych
ludzi do zaspokojenia swych popędów.
Według Attachment Parenting International (API) – międzynarodowej organizacji,
powołanej do życia, by promować ideę Rodzicielstwa Bliskości – jest osiem
zasad, które wspierają powstanie bezpiecznej więzi dziecka z opiekunem. Zasady
te nie zostały zaczerpnięte z początkowych badań nad stylami przywiązania, ale
są to działania, które rodzice mogą podjąć, by zestroić się ze swoimi dziećmi,
być konsekwentnie wrażliwymi na ich potrzeby oraz dostępnymi fizycznie i
emocjonalnie, co jest kluczowe dla wytworzenia u nich bezpiecznego stylu
przywiązania.
1. Przygotuj się do ciąży, porodu i rodzicielstwa
2. Karm z miłością i szacunkiem
3. Reaguj z wrażliwością
4. Zapewnij odżywczy dotyk
5. Zapewnij bezpieczny sen, pod względem fizycznym i emocjonalnym
6. Zapewnij stałą, pełną miłości opiekę
7. Praktykuj pozytywną dyscyplinę
8. Dąż do równowagi w życiu osobistym i rodzinnym
Zasady te interpretuje się na liczne sposoby. Wiele osób, preferujących
Rodzicielstwo Bliskości, wybiera jednocześnie naturalne życie rodzinne (ang.
Natural Family Living - NFL), czyli m.in. naturalny poród, poród domowy,
rezygnację z pracy zawodowej jednego z rodziców, wspólne spanie (ang.
cosleeping), karmienie piersią, noszenie dzieci, czy domową edukację.
Dr W. Sears nie zakłada jednak, że każdy rodzic powinien w restrykcyjny sposób
stosować się do wszystkich wymienionych zasad, ale zachęca rodziców, by
wykazywali się kreatywnością w kwestii zaspokajania potrzeb swoich dzieci.
Zwolennicy Rodzicielstwa Bliskości cenią w nim bezpieczną więź między dziećmi
a ich głównymi opiekunami, najczęściej rodzicami. Przy czym bezpieczna więź
może też zostać nawiązana z innymi osobami, które zajmują się dzieckiem.
Ludzie, wychowujący swoje dzieci w duchu Rodzicielstwa Bliskości, uważają, że
dziecko można zostawiać z opiekunką, o ile wyznaje ona te same wartości co
rodzice i jest nastawiona na zaspokajanie potrzeb dziecka. Współpraca z
opiekunką pozwala dorosłym zadbać o siebie i zachować niezbędną równowagę.
Rodzice przywiązani do idei bliskości starają się zrozumieć biologiczne i
psychologiczne potrzeby swoich dzieci, by nie mieć nierealistycznych oczekiwań
co do ich zachowania. Dbają o to, by wyznaczać dzieciom granice stosownie do
ich wieku – uwzględniając aktualny etap rozwoju fizycznego i psychologicznego.
Dzięki temu mogą uniknąć frustracji, występującej zwykle, gdy od dziecka
oczekuje się rzeczy leżących poza zasięgiem jego możliwości. Judy Arnall w
swojej książce Discipline Without Distress: 135 tools for raising caring
responsible children without time-out, spanking, punishment or bribery
(Dyscyplina bez bólu: 135 sposobów na wychowanie wrażliwych, odpowiedzialnych
dzieci bez odsyłania do kąta, klapsów, kar i łapówek) pisze, że dyscyplina to
uczenie dziecka poprzez delikatne nakierowanie, np. odwracanie uwagi,
dopuszczanie naturalnych konsekwencji zachowań, słuchanie i modelowanie.
Zgodnie z założeniami Rodzicielstwa Bliskości, dziecko by przetrwać musi
nauczyć się komunikować swoje potrzeby dorosłym, którzy je we właściwy sposób
zaspokoją. Dr W. Sears wyjaśnia, że małe dziecko nie jest zdolne do
manipulacji. W Rodzicielstwie Bliskości nie chodzi o to, by zaspakajać
potrzeby, o które dziecko może zadbać samodzielnie. Najważniejsze to
zrozumieć, na czym te potrzeby polegają, jak zmieniają się z upływem czasu i
reagować na nie stosownie do okoliczności.
Podobne w swoich założeniach do Rodzicielstwa Bliskości są m.in. naturalne
rodzicielstwo, instynktowne rodzicielstwo, intuicyjne rodzicielstwo oraz
rodzicielstwo w oparciu o „koncepcję kontinuum”.
Tłumaczenie i opracowanie: Anna Sieroń
Źródło: Wikipedia (na licencji CC-BY-SA)
