Materializm i mala kobietka

[dafnezielona]

Mam osmioletnia corke. Jej najlepsza przyjaciolka pochodzi z rodziny bardzo
zamoznej, w pierwszym pokoleniu. Popelnilam powazny blad, pozwalajac corce
czesto uczestniczyc w zyciu tej rodziny. Ich matka oczywiscie nie pracuje a
ja mam caly etat, wiec moglam cos dzieciom zaoferowac po 17 albo w weekendy..
co zreszta bylo zwykle odrzucane, bo tamta matka boi sie okropnie o dzieci i
nigdzie ich samych nie puszcza. Nie zauwazylam w pore niebezpieczenstwa
takiej sytuacji i moja corka chodzila dosc czesto po szkole do nich. Nie bylo
rewizyt.

I teraz moje dziecko pragnie zycia, jakie prowadzi tamta dziewczynka. Ma do
mnie pretensje ze pracuje, ze nie mam drogiego samochodu a przede wszystkim
ze nie spedzam czasu tak, jak tamci ( czyli codzienne wizyty w duzych
centarch handlowych, zakup ubran i zabawek, a reszta to tylko wypady do
restauracji lub zabawa w domu, gdy matka namietnie sprzata, prasuje,
gotuje..) . Nasze zycie uwaza za nudne. Nasz dom uwaza za pozbawiony
mozliwosci do zabaw ( bo nie ma tych zabawek, co tamta). Moj samochod jest
zly, bo nie da sie zlozyc dachu i nie ma systemu nawigacyjnego..
A najgorsze ze moje propozycje spedzania wolnego czasu sa kompletnie
beznadziejne..

Corka jest osoba bardzo samodzielna i zdecydowana. Wiem, ze mowie o tym
troche za wczesnie, ale widze, jak rosnie w niej determinacja do bycia
bogata. W dodatku doskonale widzi, jaka jest najprostsza i najskuteczniejsza
droga ku temu. Widze juz, jak kiedys sie sprzeda.
Rozmawialysmy o tym, dlaczego matka tamtej moze nie pracowac( ojciec rodziny
zarabia na to wszystko, dalej juz nie mowilam, ale dziecko samo czuje, ze
wszyscy bardzo sie ciesza, ze przez wiekszosc czasu go nie ma..).
Mimo to dziewczynka kompletnie nie rozumie mojej postawy ( zarabiam sama na
siebie i nie wyobrazam sobie inaczej. Jestem rowniez osoba zamozna, ale zyje
skromnie, dodatkowe pieniadze przeznaczam na realizacje duzych celow, nie
lubie otaczac sie przedmiotami a juz "zakupow" i centrow handlowych po prostu
nienawidze).. Nie rozumie ambicji i radosci z zycia na wlasna reke. I
niestety nie widzi innych wartosci i radosci w zyciu niz materialne.

Czy ktos moze mi poradzic, jak w dziecku zmniejszyc ta chec posiadania?

[triss_merigold6]

Możesz wysłać córkę na kolonie (zimowisko dla zuchów organizowane przez
harcerzy) żeby pobyła dłużej w towarzystwie dzieci z różnych rodzin. Ograniczyć
drastycznie kontakty z bogatą koleżanką - będzie protestować ale z czasem jej
minie.
Ja bym wsyłała na całe wakacje na wieś, tylko taką sensowną, nie
popegeerowską. Obserwowanie ciężkiej pracy fizycznej, innego klimatu
społecznego, innych dzieci powinno ją troszkę wyprostować.

Za dużo ośmiolatce o konsekwencjach wyborów życiowych nie wytłumaczysz, nie
zrozumie bo jest za mała, ma niewielką wyobraźnię i zero doświadczeń życiowych.
A ojciec Twojej córki? Rodzina tj. dziadkowie, ciotki,itd.? Może z nimi powinna
spędzać więcej czasu.
Reaguj, bo im córka będzie starsza tym trudniej i wyrośnie snobująca się,
egoistyczna i oceniająca ludzi po portfelu pannica.

[dafnezielona]

Az trudno uwierzyc jak wiele osob, nawet z najblizszego otoczenia, po cichu
uwaza, ze nie ma to jak bogactwo. I w takiej jak nasza w tej chwili sytuacji ta
tajemnica poliszynela wychodzi, bo podawane przez nich argumenty w rozmowie z
mala " a dlaczego my nie mozemy byc tez tacy bogaci? Dlaczego mama musi
pracowac?" sa nieszczere i no, niestety glupie, a dziecko logicznie myslec umie.

Ja nie jestem (przynajmniej w moich oczach) "biedna" ze musze pracowac. Wiec
jakby jestem "zla" ze dziecka pozbawiam pewnych "wartosci", jak plastikowy
domek dla lalek ze sklepu itd. Nikt tego na glos nie mowi, ale z tych
niezbornych argumentow, ktore czasem dochodza tez do moich uszu, to wynika
wprost...

Moze ktos ma pomysl na jakies argumenty, przyklady, a nawet zainscenizowane
sytuacje, dzieki ktorym dziecko szybciej nabierze rozeznania co do wartosci
rzeczywistych w swiecie.
Masz racje Triss, brak jej doswiadczenia, wpadla na gleboka wode przez moja
nieuwage i teraz potrzeba nam przyspieszonego kursu dla plywakow..

[izunia6]

Niestety trudna sprawa i jak wielu z nas ciągle dotyczy. Fajnie, że są ciągle
jeszcze ludzie, dla których fakt, że mnie na coś stać, nie oznacza automatycznie
kupić, mieć, pokazać się. A z koleżankami, z poprzestawianym systemem wartości
trzeba cały czas walczyć, wkładac w głowę i powtarzać i tylko mieć pokorną
nadzieje, że te nasze starania gdzieś tam się tlic będą.
Może znaleźć kolejną koleżankę, troche bardziej "w naszym typie", może razem
zorganizowac jakąś pomoc, może razem posegregować rzeczy dla kogoś
potrzebującego, wysłać na obóz latem - też dobry pomysł. No i może znaleźć jakąś
odskocznie, coś co mogłoby bardziej imponowac niż pieniądze. Zapisać córkę na
taniec, grę na jakimś instrumencie, język obcy. Coś co by było tylko jej, co by
robiła w innym towarzystwie.

[shanti]

Takie sytaucje moga zdarzyc sie w każdej rodzinie (toutees proportion gardees
zamoznosci), niemniej w rodzinach religijnych, znacznie mniej; poza tym w
takich rodzinach łatwiej zareagowac, jest sie do czego odwołać

[verdana]

A mnie jednak ta sytuacja zastanawia. Twoja córka najwyraxniej nie jest w
stanie dostrzec w Twoich wartosciach i w Twoim trybie zycia niczego
atrakcyjnego - co nie wydaje mi się typowe dla tego wieku. Nastolatki tak się
zachowują, osmiolatki raczej nie.
Ja bym jednak się powaznie zastanowiła, dlaczego. I nie przekonuja mnie
argumenty, ze chodzi o pieniądze i tylko o pieniądze. Moze w domu Twoja córka
się nudzi? Moze masz dla niej rzeczywiscie zbyt mało czasu? Moze narzekasz na
swoja pracę i córka widzi tylko złe strony matki pracujacej poza domem? Może w
domu dużo się mówi o pieniądzach, o tym na co nie starcza? Nie wiem, ale gdyby
moje małe dziecko wolało cudzy tryb zycia od mojego, powaznie zastanowiłabym
się, dlaczego - i na pewno nie sądziła, ze chodzi tylko o pieniadze.
Mój syn (l. 10), który przyjaźnił się z kolega równie zamożnym, poproszony o
konsultacje powiedział, ze powinnaś zacząć porównywać swoją córkę z tamtymi
dziećmi na zasadzie "Czy chciałabyś być stale pod nadzorem mamy?
Niesamodzielna? Rozpuszczona - a takich na ogół dzieci wcale nie lubią". To
refleksja rówiesnika.
Ja ze swej strony dodałabym gadkę feministyczną pt. "Co to za życie dla
kobiety, stale przy garach, ja mam ciekawą pracę, nigdy nie chciałabym nie
pracować".

[dafnezielona]

Tak, ona sie w domu nudzi. Zabawa oznacza teraz dla niej rozkladanie i
przekladanie przedmiotow ( dobry przyklad - wieloelementowy domek dla lalek z
akcesoriami) a u nas tych plastikowych atrap nie ma.
Zreszta najfajniejszy czas, jaki spedzaja razem uplywa na dojezdzie do centrum
handlowego, polazeniu po sklepach, oczywiscie zakupie kolej rzeczy i
triumfalnym ladowaniu w jakims barze na przekasce..

Moje kultowe zderzenie z tamta matka to:
Ona "Wezme ich do CentrumX, tam sie tak fajnie mozna pobawic w kaciku dla
dzieci" A ja "Nie, nie, moge ich lepiej jutro wziasc razem do biblioteki dla
dzieci". "Ee, a co one tam beda robic?". "Poogladamy ksiazki i gry (pozyczaja
tez gry planszowe i komputerowe), wybierzemy cos do poczytania i do zabawy,
pojedziemy do domu, zjemy cos a potem sprobujemy zagrac w taka pozyczona gre"
"Nie, no wiesz moja A by sie nudzila"

[triss_merigold6]

Czy koleżnaka musi towarzyszyć córce cały czas? Ty jesteś rodzicem i Ty
powinnaś regulować natężenie i rodzaj kontaktów towarzyskich dziecka. Dziecka
nie nastolatka oczywiście.
Nudzi się? Trudno. Upierałabym się konsekwentnie przy odseparowaniu dziewczynek
od siebie nawet kosztem protestów i gniewu małej. Bądź trochę radykalna bo
zrobisz sobie i córce (chociaż ona tego nie przewiduje) gorzej.

[dafnezielona]

Nie musi. I wlasnie to mam zamiar zrobic - odseparowac.
Ale szkoda mi ich, rozumiesz to sa dwie male dziewczynki, siedza sobie razem w
lawce, maja swoje sekreciki i chca sie razem bawic po lekcjach. Prawdziwe
przyjaciolki. I dziewczynka jest na prawde sympatyczna.

Tylko ze albo ja sie zgodze, zeby moja corka poszla do nich i ich czasem
kiedrowala tamta matka, albo nie bedzie spotkan. O tym juz z nia rozmawialam,
choc bez stawiania ultimatum, tylko jako sugestie - ona nie da dziecka do nas i
juz. Wiec ja powiem teraz " a ja tez nie dam" i te dwie dziewczynki baardzo
dlugo, jesli nie niogdy, nie beda tego rozumiec i beda mialy zal. czy w takiej
sytuacji corka przekona sie jeszcze z powrotem do mojego swiatopogladu i stylu
zycia? Nie sadze.

[verdana]

Wybacz Dafne - ale ja to rozumiem. Twoje propozycje spędzania czasu sa
teoretycznie bardzo rozwijające i słuszne, ale faktycznie - wiekszość
osmiolatków by się nudziła. Dla nich to kolejny dzień nauki, a nie przyjemność.
A zabawki? Zabawki mają być dla przyjemnosci, a nie dla nauki, estetyki itd.
Krytykuje Cię z głębokim bólem serca, bo dla mnie też nic lepzego dla dzieci
niz biblioteka, ale...
Ale czy Ty słuchasz swojej córki? Dla mnie jest oczywiste, ze czas wolny
spędzany przeze mnie z dzieckiem ma być przede wszystkim atrakcyjny - przede
wszystkim dla dziecka. Moge mieć rózne pomysły, ale w zasadzie to co robimy
jest kompromisem. Ja nie chcę iść do supermarketu, a dziecko do biblioteki -
nie idziemy ani tu, ani tu, albo raz tu, a raz tam.
Wydaje mi się, ze w przypadku czasu spedzanego razem znacznie ważniejsze, by
był przyjemny, niz kształcacy. Bo jesli dziecko będzie się ze mną nudziło, to w
wieku nastoletnim nigdzie ze mną nie pójdzie. Stracę na nie wpływ. A jesli
razem spedzimy miło czas - nawet w supermarkecie - to mój wpływ na dziecko
będzie trwał.

[agatka_s]

100 % zgody z verdaną, ja też mam 10-latka i coś mi tu nie gra. Jakoś inne są
te "wartości" które w tym wieku dla dzieci są ważne. Jeżeli jest tak jak
opisujesz to mam wrażenie,że problem tkwi gdzieś głębiej i wcale nie o
pieniądze-zamożność tu chodzi.

A tak w ogóle jezeli taki sposób spędzania czasu przez dziecko ci nie
odpowiada, to poprostu nie uszczaj tam dziecka. Ja w życiu bym sie nie
zgodziła aby dziecko zamiast przebywać na świeżym powietrzu, czy bawić się z
rówieśnikami (nie mówiąc o rzeczach pozytecznych spędzało czas w centrum
handlowym).

My mieszkamy w zamożnym miejscu, ale w szkole dzieci są różne (i bardzo zamożne
i mniej) ale nigdy nie słyszałam aby to kryterium miało jakiekolwiek znaczenie-
kolegów ceni sie za koleżeńskość, sport (dobrze mieć w drużynie tego co szybko
biega), pomysły, za dobrą naukę (jestem zdumiona że nie funkcjonuje pojęcia
kujona i dobrych uczniów naprawde sie ceni) itp itd, jakoś nie zauważyłam aby
kwestia zamożnosci miała dla dzieci w tym wieku jakieś znaczenie. Pewnie że
fascynują się róznymi gadżetami ale tak samo game boyem za kilkaset złotych jak
i kolekcją kapsli z soczków Kubuś (tj liczy się posiadanie, licytowanie kto ma
wiecej itp ale wartość nie ma takiego znaczenia )

Aha i jeszcze jedno, mój syn przez cały tydzień jest idealnie zajęty, od rana
do wieczora, zajęciami ale i swoimi pasjami, hobby itp. Odwiedzanie centrum
handlowego jako rozrywka a nie konieczność dla dziecka w tym wieku brzmi
poprostu dla mnie kosmicznie !!! My nie możemy znaleźć pół godzinki aby
wyskoczyć na łyżwy od 2 tygodni, bo ciągle coś się dzieje, a co dopiero
wytracać czas na takie beznadziejne głupoty jak chodzenie do centrów po
zakupy. Ja synowi kupuje wszystko "zaocznie" bo w sklepie nie wytrzyma dłuzej
niz 10 minut.

Mam takie wrażenie że zamożność znajomych jest raczej twoim problemem niż
córki, bo jak znam dzieci z otoczenia mojego syna, to póki co zamożność ich ani
ziębi ani grzeje...

[aka10]

"O tym juz z nia rozmawialam,
choc bez stawiania ultimatum, tylko jako sugestie - ona nie da dziecka do nas i
juz."

A ja jestem bardzo ciekawa,DLACZEGO nie da dziecka do Was.Dlaczego np. w sobote
tamta nie moze przyjsc do Twojej i sie pobawic?
Osobiscie byloby mi bardzo trudno pogodzic sie z tym faktem.Nie ufa Ci?Sadzi,ze
sie cos zlego moze zdarzyc?Moze tamta mala powie swojej mamie,ze chce isc do
Twojej,a nie zawsze u siebie w domu siedziec?

[k4free]

agatka_s napisała:

> Ja synowi kupuje wszystko "zaocznie" bo w sklepie nie wytrzyma dłuzej
> niz 10 minut.

...bo to chłopak

[saskia123]

Nie zgadzam się z verdaną. Rodzice niekoniecznie są autorytetami dla dzieci w
tym wieku. Właśnie na te lata rozwoju przypada okres największego wpływu
środowiska. Pewna amerykańska psycholog, twierdzi nawet, że dominacja grupy
rówieśniczej jest tak mocna, że możliwości wpływu rodziców spadają do marnych
5%. Fascynacja tym co obce i błyszczące jest jak najbardziej typowa.
Zgadzam się natomiast z Twoją drugą tezą. Tez starałabym się wykazać, że pod
blichtrem kryje się pustka. Może jakoś sprytnie dałoby się poprowadzić córkę w
tematy (nie rzeczy) którymi mogłaby zaimponować koleżance. Może niech pójdą
wspólnie do teatru, albo bardziej snobistycznie na balet lup operę. Delikatnie
wprowadź córkę w temat, poszperaj za ciekawostkami. Możliwe, że po spektaklu
zauważy, że koleżanka ma niewiele do powiedzenia. Generalnie obrać kierunek
ukazania marności rzeczy, a gloryfikacji innych wartości.
Nie zgadzam się też z terapią szokową kontaktów na wsi. Spowodują tylko złość,
totalną negację i obrazę na świat cały.
To moje trzy grosze.

Twoja corka jest samotna

[zraniony]

zajmij się nia bardziej, poczytaj, pośpiewajcie razem, pojedź z nią do lasu itd
itd

jeszcze moze się wszystko zmienić.

Proponuję ci kupic ksiażkę Helen Bee Psychologia rozwoju oraz Anny Brzezińskiej
również Psychologia rozwoju i poczytać szybciutko. Jesteś madra, wiec sama ten
problem rozwiążesz.

"Boysiki to boysiki a girlsy to co insze.." ;)

[dafnezielona]

.. Uslyszalam od jednej zamerykanizowanej znajomej, i choc uzyla intrygujacej
formy wypowiedzi, to w powyzszej kwestii ma racje -
Agatka, Verdana, wy macie chlopaczkow, ja tez mam syna w podobnym wieku i wiem,
ze dla niego problem zamoznosci nie istnieje, i ze podobnie jak mnie, wolami go
do sklepow trzeba ciagnac. Ale dziewczynki ... kultowa kreskowka mojej corki
to "Odlotowe agentki".. akcja zaczyna i konczy sie w 90% odcinkow w centrum
handlowym..

Zraniony, moze masz racje, wiem ze poswiecalam w ostatnim okresie mniej niz
zwykle czasu dzieciom. Ale na slowo las (moje ulubione miejsce!) corka sie
wykrzywia. Czeka mnie jakis, na razie nieskrystalizowany kompromis w kwestii
wspolnych przyjemnosci..

Aka, tamta matka boi sie panicznie o swoje dzieci. Nie zostawia ich nigdy.
Bogactwo ma swoje drugie oblicze - kilka lat temu mieli probe porwania.
Ale mniejsza z tym, pominmy sprawe tamtej rodziny. Zdecydowalam juz, ze na
nastepne zaproszenie od nich powiem nie. Niech sobie przyjdzie do nas z
dzieckiem, jak nie moze zostawic. Dam jej kawe i niech sie "nudzi", o!

[verdana]

Ja córkę też mam...
Ale dla mnie główna sprawa, to rozmowy z córką - nie "wychowawcze", ale własnie
rozmowy - o wszystkim i o niczym. Wtedy najlepiej dowiesz się, dlaczego córce
odpowiada inny, a nie Twój tryb zycia.
I znam tą książkę o wpływie rówieśników. Jest nieprawdziwa, choćby dlatego, ze
rodzice mają ogromny wpływ w wieku 8 lat na dobór kolegów, szczególnie w
Ameryce. Poprzez wybór szkoły, miejsca zamieszkania itd. Poza tym np. badania
starszych nastolatków pokazują, ze w 70% dokonują takich samych wyborów
politycznych, jak rodzice - jak widać wpływ domu jest duży.
I naprawdę radzę robić więcej rzeczy, na które Twoje dziecko ma ochotę, a
odpuscić rzeczy, których nie lubi. Nie ukrywam, że ja czasem pojechałabym z
córką do supermarketu (co mówię pojechałabym... Przecież czasem jeżdżę),
połaziła, pooglądała ciuchy, posmiała się, poplotkowała. Albo poszła
pospacerować po handlowej ulicy. Pamietaj, ze supermarket to świetne miejsce
dla "babskich rozmów". A o czym mozna pogadać w bibliotece? W operze? W
teatrze? To cenne, ale nie buduje więzi.
A poza tym - dlaczego pozwalasz oglądać seriale, których wymowa Ci nie
odpowiada? Dlaczego dajesz się bawić z kolezanką, która ma na dziecko zły
wpływ?

[saskia123]

Nie twierdzę, że owo dzieło jest kompendium wiedzy absolutnej. Twierdzę, że
warto się nad nim pochylić i zastanowić, właśnie dlatego, żeby w odpowiednim
czasie mieć kontrolę nad doborem kolegów. W przypadku dafne, ten błąd został
już, zauważ, popełniony. O czym można pogadać w bibliotece i teatrze?
Oczywiście o treści książek i spektaklu. A to przekłada się na wszelkie
dziedziny, nawet na zakupy i supermarket. Przecież jesteś gorącą zwolenniczką
tezy, że rozmawiać należy o wszystkim.

[zraniony]

nie wiem czy mam rację, ale jakoś tak przez skorę to czuję.

Czy nie masz takiej możliwości, zeby dziecka nie puszczać do tego domu? Czemu
tak się stało, ze ona tam ciagle siedziała? sama sobie niestety jesteś winna
moja droga.

dziecko jest w takim wieku, że zarz pójdzie do gimnazjum, więc spokojnie, pozna
nowych ludzi, ale odizolowałabym na jakiś czas od tamtej rodziny, tylko tak
spokojnie, bez nerwow, stopniowo.
I ja bym zrobiła tak jak napisałam we wczesniejszym liście, więcej poświęciła
czasu dziecku. My dorośli nawet sobie nie zdajemy sprawy jakie dzieci sa
samotne kiedy nie poswięcamy im uwagi, a potem dziwimy się, ze zaczynają ćpać
lub popijac alkohol. Nasza wina niestety.
Pozdrawiam

[kallas]

mam w domu podobną sytuację , przy czym moja 11 letnia córka , ma koleżankę o 2
lata starszą i pochodząca właśnie z "bogatego domu". Bardzo szybko zauważyłam
fascynację córki bogactwem rodziców koleżanki(domy, kominki, samochody). My
należymy do ludzi średnio zamożnych , tzn nie martwimy się jak przetrwac od 1-
szego do pierwszego , co roku wyjeżdżamy na wspólne wakacje i takie tam.
Uważam , że jest ok. Ale nie dziwię się twojej córce , że woli bawić się u
koleżanki , ponieważ z tego co napisałaś wnioskuję, że zabawki córka otrzymuje
takie jak podobają się tobie a nie jej.

"Wiec
jakby jestem "zla" ze dziecka pozbawiam pewnych "wartosci", jak plastikowy
domek dla lalek ze sklepu itd."


wiesz ten plastikowy domek w jej wieku może być jedną z najważniejszych
zabawek. Moja córka miał zawsze zabawki o jakich marzyła, nigdy nie siliłam się
na źle pojetą oryginalność typu szmaciane lalki , czy drewniane klocki zamiast
Lego. Ale ja zawsze rozmawiałam z córką , mam dla niej czas, wspólnie szalejemy
na rowerze i nawet czasami zdarza mi się wałęsać z nia po hipermarketach. Ale
ja wiem , że ona tego potrzebuje, bo tak robią wszystkie nastolatki. Dlatego
wolę sama z nią iść na takie zakupy niż puścić ją z obcą kobietą , żeby
patrzała przez szybę jak inni kupują. I wtedy nie dziw się , że córka wracając
po takich zakupach ma do ciebie pretensje. Twoje wartości jak widać nie są jej
wartościami. Nie potrafiłaś jej ich przekazać we właściwy sposób i pokazać jak
są ważne dla ciebie. Rozmawiaj z córka póki jest czas, bo juz niedługo może być
za późno........

[dafnezielona]

Corka ma domek dla lalek. Ma zegarek, rolki, klocki lego i nawet komorke. Ale
to sa rzeczy o rozsadnych cenach. I dlatego z telefonu cieszyla sie tylko pare
godzin, poki kolezanki nie powiedzialy jej, ze trzeba miec z gra i klapka, a
najlepiej z wbudowanym aparatem fotograficznym ( nota bene wlasny aparat ma juz
od dwoch lat, jak tylko wykazala chec robienia zdjec to jej sprezentowalismy)..
To jest obrzydliwa chec posiadania, czy tez dowartosciowania sie poprzez
przedmioty, ktore do ciebie naleza.

Verdana, dziecko oglada ze cholerne "agentki" u babc, nieczulych na moje prosby
i wytyki ( raz obejrzalysmy sobie we trzy- mam, ja i moja corka) taka
kreskowke. Czy mam zakazac dziecku nie tylko spotykac sie z kolezanka ale i z
wlasnymi przodkami w imie antymaterializmu?

BAbcie mowia "to tylko bajeczka" a kiedy mowie o problemie z kolezanka to
one "to tez jej kup taki domek" jakby zupelnie slepe na to, ze ten domek
kosztuje tyle, ile ich mieiseczna pensja!

[agatka_s]

Moj syn 10 lat tez ma komorke, uzywa tylko do sytaucji awaryjnych kiedy czas
powroyu jest nieokreslony i musimy sie jakos skontaktowac aby nie stal pod
drzwiami.

Duzo dzieci w klasie nosi jednak codziennie, i kiedys on mi zapodal taki
tekst "a iksinski nosi komorke, i ma z aparatem", odpowiedzialam "a ty nie
nosisz i nie masz aparatu", i na tym dyskusja sie skonczyla. Tak samo bylo z
Game boyem, i innymi glupimi zabawkami. Tak samo z durnymi filmami, na ktore
jest szlaban od zawsze, wiec nawet nie probuje (aczkolwiek teraz pozwalam mu
coraz czesciej ogladac filmy typu Matrix, czy teraz Oceans Twelve na ktory juz
sie szykuje od tygodnia- dla mnie bezwartosciowe, ale dla syna wrecz
odwrotnie). Jestem konsekwentna od kiedy tylko powiedzial pierwsze slowo i syn
poprostu wie ze "ze mną te numery nie przejda".

Nie oszczedzam natomiast na sprzecie sportowym (zawsze najlepszej jakosci), na
ksiązkach (wie ze zawsze kupie ksiazke jak mnie poprosi), edukacji, hobby,
zdrowiu. I tak to synowi tlumacze, ze albo wydajemy na glupoty w stylu gadzety
wyrzucane po 2-3 dniach, albo na porzadne, rzeczywiscie potrzebne rzeczy-
wakacje, dobry sprzęt sportowy, itp. I mamy tu akurat zgodność poglądów.

Choc czasem oczywiscie ulegam jakimś z mojego punktu widzenia bezsensownym
zakupom(np buty do gry w halowa pilke za prawie 300 PLN, czy ostatnio frotki
NIke za 30 PLN (taki kawałek szmatki z logo)), ale to są rzeczywiste marzenia,
których zaspokojenie czyni mojego syna autentycznie szczęśliwym- z frotkami to
nawet śpi i prawie się do nich modli...Są to poprostu tak wymarzone rzeczy i
tak rzadko dozowane,że rzeczywiscie przez to cenione i szanowane przez moje
dziecko.

Musisz byc poprostu bardziej asertywna- czyli:albo -albo, jak coś uważasz za
niedobre dla swego dziecka, to postępuj konsekwentnie, nie zgadzaj się na to
nie pozwalaj- bo teraz to mam wrazenie ze zachowujesz sie tak
troche "chcialabym i boje sie". 10 lat to wiek kiedy jeszcze mamy mozliwosc
wplywania i ustalania regul, potem to juz z pewnoscia bedzie za pozno.

[ka1311]

Tak o dłuższego czasu śledzę tę dyskusję i nasuwa mi się jeden wniosek: w
stosunku do swojej córki przyjmujesz postawę "i tak to nic nie da, bo inni ją
zepsują" Fakt, że córka się z Tobą nudzi, to faktycznie duży problem. I
naprawdę nie polega on na tym, że babcia pozwala na jakiś film, mama koleżanki
zabiera do centrum handlowego, a Ty taka biedna, bo tobie intelektualne
rozrywki w głoweie a córka tego nie docenia. To nie tak! Wyobraź sobie zamianę
ról i sytuację kiedy Twoja córka jest Twoją mamą, a Ty nią. Córka proponuje Ci
wycieczkę do CH, a Ty tego pasjami nie cierpisz i się tam nudzisz, Ty wolałabyś
do biblioteki, ale córkę otrząsa i mimo Twoich protestówzabiera Cie do CH. Tak
to ona Twojej sympatii nie zdobędzie, prawda? I dokładnie jest tak samo w
Twojej sytuacji. Dlaczego miałabyś nie pójść z córką do CH, pospacerować, zjeść
dobre ciastko, poprzymierzać ciuchy. Niech ona zobaczy, że ma mamę, która "gada
ludzkim głosem", a nie wiecznie umoralnia, wypytuje i zabrania.Najpierw musisz
zdobyć jej zaufanie, a dopiero potem próbować zmienić jej poglądy.
Jeśli zaś chodzi o przedmioty, które córka bardzo chce posiadać, to u nas jest
to rozwiązane tak: córka dostaje takie wymarzone rzeczy na różne okazje:
urodziny, mikołajki, pod choinkę, dzień dziecka itp. Za wyrwany ząb (bo w tym
jest wieku) jakiś drobiazg, i to wszystko. Natomiast kiedy zbliżają się
urodziny to staramy się wszyscy (babcie, ciotki itd.) spełnić jej marzenia i
kupić faktycznie to co najbardziej jej się podoba. Plusem takiej sytuacji jest
niewątpliwie fakt, że córka uczy się, że na coś trzeba poczekać, ale ma szansę
to dostać. Nie jest tak, że jak tylko zachce to już ma. Ale nie może być też
tak, że kupię jej coś, co niby jest takie jak ona pragnęła, ale nie do końca,
bo raczej jest w moim guście. Oczywiście zdarzają się sytuacje kiedy córka chce
coś na co nie możemy sobie pozwolić, ale jest już na tyle duża, że kojarzy
wartość danej rzeczy i umie dodawać. Wtedy są dwa wyjścia: albo jest to na
kilka okazji (np. mikołajki i gwiazdka lub prezent wspólny kilku osób), albo
córka daje się przekonać, że po prostu nie jest to dobry pomysł.
Takie działanie wymaga jednak konsekwencji i odrobiny wczucia się w jej
położenie.

Radykalne poglady a wychowanie

[dafnezielona]

Jestem wrogiem CD,supermarketow i MCDonaldow. Po krotkim pobycie w centrum
czuje sie jak bardzo zle - jak ktos dokladnie wdeptany w bloto. Wiec nie chodze
i nie zabieram dziecka w takie miejsca.
Jakis czas temu widzac, ze dziecko ma z tym problem ze zyjemy
inaczej,postanowilam, ze lepiej, gdy dziecko pozna pewne rzeczy i bedzie moglo
samo wybrac. Niech idzie trzy razy na hamburgera z kims innym, a ze mna do
stylowej restrauracji. Chce miec rozowa bluzeczke z Barbie wyszywana cekinami,
prosze bardzo lepiej szybko kupic niz ma cale dziecinstwo tesknic do tego.
Verdana kiedys powiedziala cos w stylu "wole, zeby dziecko marzylo o czyms
wazniejszym, niz plastikowa lalka, wiec zaspokoje ta potrzebe, wtedy zapewne
dziecko samo przekona sie ze az tak istotne to nie bylo"

I minelo ponad pol roku i dziecku nie przechodzi.. Idziemy do restauracji,
gdzie kucharz-artysta przyrzadza przepyszne potrawy na oczach zafascynowanej
publicznosci a w wolnych chwilach siada z gitara, gra i spiewa.. Ale co tam, to
w ogole nie jest ciekawe, przeciez lepiej jest pojsc do McD, bo "tam sie tak
fajnie mozna pobawic na zjezdzalkach i w dodatku daja zabawki".
Nie mowiac juz o wspolnym przygotowaniu posilkow, dziecko chce byc
obslugiwane " bo X,T,L nie musza nic robic u siebie w domu!"

Ja spedzam z dzieckiem mimo wszystko bardzo duzo czasu. Ale dla mnie spedzanie
czasu nie polega tylko na tym, ze robimy cos latwego, "pod dziecko". Ale tez
wymagam. Na przyklad razem sprzatamy ( a kolezanki w ogole nie maja obowiazkow
w domu, mamy, babcie czy ktos-tam sie tym zajmuje).
I najwazniejsze - uwazam ze dziecko w tym wieku powinno po prostu uczestniczyc
w zyciu doroslych, oczywiscie w tym czasie sie mu tlumaczy, pokazuje,
rozmawia.. czyli zamiast pojsc na plac zabaw z osmiolatka czesto biore ja ze
soba tam, gdzie akurat mam cos do zrobienia - nawet jesli to jest sprawa
urzedowa, ogladanie kolejnego mieszkania ( jestesmy w trakcie przeprowadzki)
itd.. A niestety kolezanki pod kloszem, w ogole nie wiedza, co sie dzieje w ich
domach, nie uczestnicza w zadnych zadaniach, a czas spedzaja jedynie na
zorganizowanych przez matki zabawach.

I dlatego zapytam jeszcze raz: czy widziciec jakis sposob, poza zmiana calego
otoczenia, aby dziecko w wieku lat osmiu, dla ktorego rzeczywiscie szkola i
kolezanki sa w tej chwili glownym autorytetem, przynajmniej zaakceptowalo
isnienie czegos takiego jak dobry smak, duma, szacunek dla wlasnej odrebnosci?

[verdana]

Widzę tu poważny problem - bo obie z córką macie zupełnie inne upodobania, a
żadna z Was nie zamierza ustąpić.
Rozumiem, ze jeśli nienawidzisz MCDonalds'ów i supermarketów do nich nie
chodzisz. Ale córka też może, jak większość dzieci, nienawidzić wykwintnych
restauracji - a chodzić z Tobą musi. A to ja nudzi i denerwuje, tak jak Ciebie
hamburgerownia.
Próbujesz wychować dziecko w "kulturze wyższej" - i to w teorii jest bardzo
dobre. Ale ośmiolatki na ogół są jeszcze na poziomie mniej wysublimowanych
rozrywek i robienie pewnych rzeczy "na siłę", przynosi wiecej szkody, niż
pozytku. To, co dziecku proponujesz, jest - przynajmniej moim zdaniem - jeszcze
nieodpowiednie dla jej wieku. Kucharz -artysta nie zainteresuje większosci
ośmiolatków. Dla nich naprawdę bardziej atrakcyjna jest zjeżdżalnia i nie
rozumiem, dlaczego temu się dziwić.
I ja też jestem za tym, aby dziecko uczestniczyło w życiu rodziców - ale bez
przesady. Można raz czy dwa załatwić sprawę urzędową, ale to nie powinna być
reguła. Wydaje mi się, ze plac zabaw jest jednak miejscem dla ośmiolatki
odpowiedniejszym.
A przede wszystkim, co mnie niepokoi, z Twoich wypowiedzi bije pogarda dla
wyborów córki. Dla głupich barów, zjeżdżalni, placów zabaw, ulubionych filmów -
czyli tego, co lubi zasadnicza wiekszość dzieci w tym wieku (a potem z tego
wyrasta). Twoja córka nie uznaje Twojego systemu wartości - ale prawdę mówiąc
Ty też nie jesteś skłonna uznać jej systemu, choćby w drobnej części. Musi więc
znaleźć kogoś kto ją i jej wybory przynajmniej w części zaakceptuje - a to nie
jesteś Ty. I to fatalnie.
Twoja córka ma lat osiem. Wybory jakich dokonuje są typowymi wyborami dziecka,
a nie dorosłej intelektualistki. Ty nie pozwalasz jej być dzieckiem, chcesz,
aby była odpowiedzialna, pracowita i zajmowała się mądrymi, kształcącymi
rozrywkami. To za wcześnie! Ona jest po prostu za mała!
I nie jest tak, ze Twoja córka ma wybór. Bowiem dałaś jej wybór w gruncie
rzeczy następujacy - albo robisz to, co mnie interesuje ze mną, albo to co
Ciebie interesuje - z kim innym. No więc, ja nieszczególnie się dziwię, że
dziecko wybiera kogo innego. Wyobraź sobie, że to nie Twoja córka, tylko
przyjaciółka, a Ty nie uwzglednasz jej wyborów. Jesteś skłonna iść z nią tylko
tam, gdzie Ty chcesz, a jej wybory uwazasz za głupie i nieodpowiednie.
Wybacz ostre słowa, tym bardziej, że w gruncie rzeczy całkowicie się z Tobą
zgadzam co do celów wychowania. Jednak obawiam się, że masz wszelkie szanse
stracić wpływ na dziecko, o ile nadal nie będziesz skłonna do kompromisów. A
wtedy w wieku dojrzewania może dojść do prawdziwego dramatu.

[ka1311]

Nie jestem mamą, która rozpuszcza swoje dzieci. Wręcz przeciwnie jestem raczej
terrorystką - wymagającą, konsekwentną, o poglądach raczej konserwatywnych, co
nie zmienia faktu, że zarówno moja córka jak i jej koleżanki bardzo chętnie
spędzają czas u nas w domu. Wynika to z prostego faktu: u nas zawsze dzieje się
coś fajnego: pieczemy razem ciasteczka (razem oznacza totalny haos w kuchni,
pannice umorusane po uszy, ale z zapałem wycinają ciasteczka, układają na
blasze, smarują jajkiem i jest super), a potem stwierdzam: "No moje panny! Jak
kucharz ugotował to i musi posprzątać. Dalej do dzieła!Wszystkie naczynia do
zmywarki, wycieramy blaty, zamiatamy podłogę. Migiem!" Kolżanki dostają po
pudełeczku ciastek do domu i już w progu dumnie obwieszczają, że one same to
upiekły. Albo robimy pachnące dekoracje świąteczne z pomarańczy i goździków,
albo sadzimy w ogrodZie (z reguły po 15 minutach pannice idą bawić się na
huśtawki, a ja kończę dzieło zadowolona, że mam spokój). Albo robimy przetwory -
to dopiero jest frajda. Rzecz w tym, że takie domowe są 100 razy lepsze niż
kupne i dzieci to czują. Ze wspólnych zajęć przypominam sobie jeszcze malowanie
placu zabaw (dzieci ubrane w worki na śmieci, żeby się farbą nie pochlapały),
szycie ubrań dla lalek, teatr kukiełkowy z własnoręcznie wykonanych kukiełek z
warzyw i zbędnych gałganów. Rzecz w tym, że ja "niestety" w większości w tym
uczestniczę, a też pracuję i mam co robić w domu. Ale mam też męża, który
czasem przejmuje dyżur nad dziećmi. Z czasem umieją bawić się same.

[zuzaba]

Od siebie mogę dodać, że jako dziecko-dziewczę młode zdarzyło mi się: chodzić
do McDonalda i bardzo lubić takie jedzenie, nabyć sporo kiczowatych gadżetów i
ubrań, czytać prymitywne pisemka dla dziewcząt. Nie odbiło się to na mojej
młodzieńczości i dorosłościw żaden sposób, preferuję zdrowe jedzenie,
elegancko podane, dobrą literaturę i mam dobry gust. Tak, jak moja mama.
Myślę, że wartościowsze będzie szanowanie wyborów córki (czyli wspólny spacer
po CH czy posiłek w Mc) z jednoczesnym pokazywaniem swoich. Pamiętam, że
najbardziej byłam mamie wdzięczna, gdy chodziła ze mną w takie właśnie
nieakceptowane miejsca. Jednocześnie widziałam co dla niej było ważne i to
przejęłam. Ponadto dziecko ma okresowo naturę buntownika, im bardziej będziesz
mu "wciskać" swój dobry smak, tym bardziej może to odrzucać.

[joannab-o]

> I dlatego zapytam jeszcze raz: czy widziciec jakis sposob, poza zmiana calego
> otoczenia, aby dziecko w wieku lat osmiu, dla ktorego rzeczywiscie szkola i
> kolezanki sa w tej chwili glownym autorytetem, przynajmniej zaakceptowalo
> isnienie czegos takiego jak dobry smak, duma, szacunek dla wlasnej odrebnosci?

Dafne, chyba tu jest sedno sprawy. Zdaje Ci się, że proponujesz córce wartości
radykalnie odrębne od wartości rodziców koleżanki, a tymczasem i tu i tu chodzi
o PRESTIŻ, o wyznaczaną przez zewnętrzne oznaki własną "wartość". Jeden chodzi w
drogich butach a inny z trudną książką pod pachą... Różnica dla mnie żadna, a i
pożytek porównywalny.

"Dobry smak, duma, szacunek dla wlasnej odrębnosci" to nie są wartości dla
8-letniego dziecka (o ile dla kogokolwiek są). W ten sposób wzmacniasz
oddziaływanie sąsiadów, bo oni i za nimi Twoja córka z pewnością uważają, ze
wykazują dobry smak i odczuwają dumę i szacunek dla własnej odrębności).
Jeżeli chcesz naprawdę zmieniać sposób myślenia dziecka to musisz mu proponować
wartości nieegoistyczne.
joanna

Odpowiedni czas

[dafnezielona]

Ka, opisujesz metody i zachowania ktore i ja uprawialam. Jak corka miala lat
szesc, byla w takich momentach przeszczesliwa. Ale wydaje mi sie, ze juz czas
na cos innego - Verdana, pomysl tak szczerze, czy przed dwoma laty chodzilas
jeszcze z synem na plac zabaw ? Owszem, niech idzie na sama czy z kolezankami,
ale ja tam jestem kompletnie zbedna i w ogole nie "poswiecam dziecku czasu" jak
tam siedze, tylko po prostu go marnuje..

Natomiast masz racje, co do tej pogardy i niecheci do kompromisow. To niszczy
nasze stosunki, ale jednak mysle ze jest nieuniknione. Nie zmuszam, zeby
chodzila ze mna, owszem, raz musi sprobowac, ale jesli sie jej dana rozrywka
nie podoba, wiecej ze mna nie idzie.. Niestety wachlarz mozliwosci powoli sie
zaciesnia. Intensywnie szukam zajec, rzeczy ktore spodobaja sie nam obu.

Ja wiem, to co mnie razi i nie zgadzam sie jest przez wielu akceptowane, jesli
nie aktywnie, to przynajmniej "przymykaja oko". Ale gdyby bylo przyjete, w
naszym spoleczenstwie, ze chodzimy na korride albo walki kogutow, to w imie
porozumienia z dzieckiem chodzilybyscie czasem?

[verdana]

Tak, oczywiscie, że chodziłam na place zabaw. Nie te obok domu, to absurd
oczywiście. Ale do sal zabaw (nienawidzę), na atrakcyjne a odległe place zabaw
w parkach. Brałam książkę i chodziłam, klnąc w duchu.
Chodziłam na głupie kreskówki, których raczej nie lubię ( z pewnymi wyjątkami).
Chodziłam do ZOO (i chodzę nadal). A ZOO nie znoszę. Nie wykluczam, ze
poszłabym z dzieckiem na corridę, o ile wszyscy by już na niej były, a dla
dziecka byłoby to naprawdę ważne. Poszłabym mówiąc mu potem, co o tym sądzę.
Nie da się zrobić nonkonformisty z ośmio-dzięsieciolatka, tak jak nie da się
utrzymać przez dwie godziny na miejscu dwulatka. To taki okres w życiu
człowieka, kiedy musi mniej-wiecej robić to co jego koledzy. Ja się starałam,
żeby mniej - fakt. Ale nie wcale. Dziecko, które ma całkowicie inne
zainteresowania, poglądy itd. od innych dzieci zdarza sie rzadko. I wtedy
rodzice martwią się, że nie ma kolegów i nie jest akceptowane.
Pogarda dla wyborów dziecka (a obawiam się, ze coraz bardzie i dla dziecka)
nie jest nieunikniona. Powinnaś zaakceptować to, ze córka ma lat osiem, nie
osiemnaście. Ona po prostu lubi to, co inne dzieci w jej wieku. I nie ma sensu
nawet "proponować" rzeczy, które absolutnie do tego wieku nie przystają - bo to
jak czytanie za trudnej książki. Za dwa lata książka by się spodobała, a tak
dziecko uzna ja za nudną i nigdy do niej nie wróci.
Wybacz jeszcze raz - ale w stosunkach pomiedzy ludźmi, nieżaleznie od ich wieku
i relacji, kompromisy są nieuniknione. Uważam, że nie można wychować dziecka,
absolutnie nie akceptująć żadnego z proponowanych przez niego sposobów
wspólnego spędzania czasu. Córka odrzuca Twoje propozycje może nie zawsze
dlatego, ze jej się nie podobają. Ale nauczyłaa ją bardzo starannie, że jeśli
człowiek czegoś nie lubi, to tego nie robi i tym pogardza. Jeśli nie chcesz
nigdy z nią iść tam gdzie ona ma ochotę, to znaczy, że uczysz ją, że cudze
chęci i wybory nie mają znaczenia - liczy się tylko to, co człowiek sam
wybierze. I tak naprawdę odniosłaś sukces wychowawczy - córka konsekwentnie
realizuje Twoje przesłanie - nie te jawne, ale te ukryte. Nie robi nigdy tego
czego nie lubi, nie idzie na kompromis, nie liczy się z cudzymi upodobaniami.
Jak Ty.

[agatka_s]

oj dafne dafne

Powoli nie wiem o co Ci chodzi...

Ja swojemu synowi wcale nie wymyślam spoisobów spędzania czasu, nie planuje,
nie zastanawiam się czy to "kultura wyższa" (byliśmy na balecie) czy "niższa"
(wypożyczanie filmu typu "Aniołki Charliego"). Oj tak jakoś to idzie
naturalnie i instynktownie, raz robimy to, innym razem tamto, raz razem- bo
oboje coś lubimy (np jazda na nartach czy łyżwach), innym razem osobno (na
przykład często oglądamy telewizor na 2 odbiorniki- w jednym mecz, w drugim "M
jak Miłość"(no cóż czasem coś głupiego też można obejrzeć) ...). Syn poza tym,
ma całkiem zdecydowany charakter i nie specjalnie da się "wmanewrować" w coś co
go nie interesuje, no i OK. Ja też bym się nie dała.

Poza tym nie nalezy też za bardzo przejmować się tym "wspólnym spędzaniem
czasu"- dzieci w tym wieku potrzebują raczej bezpieczeństwa że rodzice gdzieś
tam są na horyzoncie, niż akurat rodziców 24 godzinę na dobę w swojej orbicie.
Spędzanie wspólnie czasu bo tak NELEŻY, a nie bo dla obu stron to przyjemność
to jakiś absurd. Jeżeli nie chcesz chodzić do centrów handlowych to nie chodź,
ale nie miej z tego tytułu ani wyrzutów sumienia- że ty nie, ani pretensji do
kogoś (w tym i córki)-że tak. Bo to co prezentujesz teraz to takie "mieć
ciastko i zjeść ciastko". Tak długo nie pożyjesz, stres Cie pokona.

Odpuść córce, pozwól jej być dzieckiem, pogódź się że poki co nie podziela
twoich sposobów spędzania wolnego czasu i tyle. Wyrośnie zmądrzeje i kiedyś
pewnie będziecie najlepszymi kumpelkami, ale pewnie musi do tego dojrzeć. A ty
też ze swojej strony postaraj się w sobie odnalęźć dziecko- mnie np pójście na
łyżwy i wygłupianie się daje siłę na pół tygodnia, a wspólny basen-bez pływania
tylko takie tam chlapanie się-na drugie pół. Kreskówki czasem też nie są
najgorszą rozrywką...Odkąd zbliżyłam się "poziomem" do mojego dziecka czuje się
zdecydowanie bardziej zrelaksowana i szczęśliwa.

Pozdrawiam

Cel

[hic_mulier]

Tak czytam i oczom nie wierzę jak głupie potrafią być matki. Dafne to już dno
ale rozsadna zwykle Verdana też chyba oszalała wprawdzie część uwag całkiem do
rzeczy ale jak mozna powiedzieć że dafne ma w porzadku cele wychowawcze!
Przecież ona chce wychować a własciwie nie wychować bo nie wychowuje tylko
zabrania durną zadzierającą nosa snobkę która nie ma pojecia o życiu zwykłych
ludzi i zwykłym spedzaniu czasu tylko to biblioteki chadza i słucha super
kelnerów grajacych na gitarze. Swoją droga ta opisywana restauracja to super
snobistyczny obciach nikt przy zdrowych zmysłach tam by nie poszedł do
restauracji normalni ludzie idą jeść i pogadać a nie na cyrk w wykonaniu
kucharza. A chyba głownym celem Dafne jest przekonanie córki ze ona i córka sa
ponad wszystkich ludzi i powinny nie zadawać się z motłochem w supermarketach
tylko wzniosle przebywac w wysublimowanych centrach rozrywki kulturalnej dla
wspaniałych elit. Dobrze że córka zwiewa bedzie o jedna egzaltowaną
pogardzajacą wszystkimi maniaczkę mniej.
A w ogóle pisanie ze się pogardza ośmiolatką może świadczyć tylko o tym że
Dafne jest wredna albo głupia i nie wiem co lepsze

[ardzuna]

hic_mulier napisała:

> rzeczy ale jak mozna powiedzieć że dafne ma w porzadku cele wychowawcze!
> Przecież ona chce wychować a własciwie nie wychować bo nie wychowuje tylko
> zabrania durną zadzierającą nosa snobkę która nie ma pojecia o życiu zwykłych
> ludzi i zwykłym spedzaniu czasu tylko to biblioteki chadza i słucha super
> kelnerów grajacych na gitarze.

Zupełnie jakbym czytała przeciętniaków, którzy do muzeum nigdy nie pojdą, a
tylko za złe mają tym, co chodzą, bo ich to kłuje w oczy i wprowadza w
kompleksu - więc lepiej oskarżyć ich o snobizm. Jeszcze brakuje tylko
sformułowania "bułkę przez bibułkę", które często słyszałam z ust takich osób.
Wybacz, ale ten twój post jest ponizej jakiegokolwiek poziomu. A to forum chyba
nie ma służyć wyzywaniu innych, tylko rzeczowej i pełnej szacunku rozmowie.

hic_mulier

[meevee]

oto przykład wypowiedzi osoby której jedyną rozrywką i hobby jest chodzenie po
supermarketach.

[ka1311]

> Ka, opisujesz metody i zachowania ktore i ja uprawialam. Jak corka miala lat
> szesc, byla w takich momentach przeszczesliwa. Ale wydaje mi sie, ze juz czas
> na cos innego

Uważam, że się mylisz. 8 lat to naprawdę jeszcze dziecko i nie rób na siłę z
niej starej baby, która chadza na wernisaże i do opery i mierżą ją McD i
tandeta w CH. Dziewczynki w wieku 8 lat często bawią się jeszcze lalkami,
dostają "głupawki" od kiwnięcia palcem i dobrze. Oby jak najdłużej tak było.
Dorosłą to ona będzie jeszcze wiele lat, a dzieciństwo nie wróci. Myślę, że dla
Was obu zdecydowanie byłoby powrócić do ciasteczkowych szaleństw, zabaw i
wygłupów. Myślę, że dorosły też dla zdrowia psychicznego powinien od czasu do
czasu "wyluzować" i stać się na powrót dzieciakiem. Takie chwile beztroskiego
taplania się w wodzie, budowania zamków z piasku, czy zbierania liści w parku
jesienią są niezapomniane i bardzo zcalają rodzinę. Nie trać tego przez
wydoroślanie córki na siłę.

[wieczna-gosia]

Dafne,
jak rozumiem kolezanka twojej corki jest mila sympatyczna i nie chcesz
rozdzielac dziewczynek. I ja uwazam ze slusznie. To przyjaciolka twojej corki,
dla nniej wazna.

Podobne meki jak ty przechodzilam i ja- dzieci kochaja w tym wieku byc klonami
kolegow. Ja myy mamy duuuzo dzieci, ja nie pracuje, w dodatku jestesmy sredno
zamozni ))
Moje dziecko kontestowalo swiadomie WSZYSTKO co mogla robic ze mna.

Co zrobilam?

Nic.

Proponowalam, nie pasowalo- robilam to sama. Chciala spedzac u przyjaciolki cale
dnie? No problemo. Olalam chociaz serce mi krwawilo. jednoczesnie informowalam
ja np o tym, ze uwazam ze supermarkety to syf. Albo ze nie kupie gadzetu
kosztujacego pol mojej pensji, poniewaz nie widze potrzeby. Rozumiem ze koledzy
maja- ale ja nie jestem wszystimi rodzicami

Uwazam ze niebezpieczne jest myslenie o dziecku w ten sposob:
Wiem, ze mowie o tym
> troche za wczesnie, ale widze, jak rosnie w niej determinacja do bycia
> bogata. W dodatku doskonale widzi, jaka jest najprostsza i najskuteczniejsza
> droga ku temu. Widze juz, jak kiedys sie sprzeda.

co to znaczy sprzeda???? co to znaczy ze widzisz??? KObieto!! to 8 letnia
dziewczynka zafascynowana przyjaciolka!!
Ja na twoim miejscu robilabym swoje. Pochodzilabym do supermarketu wykazujac
mimochodem bezsensownosc takiej rozrywki- on ok kupimy bluzke, dwie trzy. I co
potem? to jest nudne.

Ja osobiscie uwazam, ze byc moze jestes osoba zbyt pryncypialna jak na strawnosc
8- latki. Ale to jeszcze nie zbrodnia. BYc moze wg osmiolatki masz beznadziejne
propozycje spedzania czasu. Byc moze fajnie byloby gdybys daja sobie pokazac co
wlasciwie jest fascynujacego w mcdonaldsie (pewnie glownie to ze tam nie
chodzicie ja raz na pol roku przerabiam teksty ze w MD jest fajowo, wiec
chodzimy i po 3-4 razach jest spokoj..)
Ale z drugiej strony- nic na sile. Tylko ze jesli zachowuje pewna pryncypialnosc
pogladow- to moje dziecko tez ma do nich prawo ))

U nas sie wyprostowalo w kazdym razie i mam normalna niematerialna corke

[kuku-007]

Widzę tu duży problem, ale to ty go masz, droga dafne. Brak szacunku i pogarda
dla cudzych wyborów to poważna ułomność charakteru, tym smutniejsza, jeżeli
odnosi się do własnego dziecka. Wiele osob napisało tu mnóstwo mądrych rzeczy,
o szacunku właśnie, tolerancji, wyluzowaniu, więc nie bedę sie powtarzać.
Zwłaszcza, że ty w ogóle na to nie reagujesz, widząc swoją jedynie słuszna
rację. Tylko kilka spostrzezeń: jak to jest, ze twoje dziecko ma tylko jedną
koleżankę? A moze warto włożyć trochę wysiłku i zaprosić kilka dziewczynek z
klasy żeby mogły się bliżej poznać? Może powstaną nowe przyjaźnie, które
skierują uwagę twojej córki na zupełnie inne rzeczy? Różnorodność jest cenna,
co dzień przekonuje sie o tym ja i moje dziecko (10 lat), które ma wielu
różnych kolegow. Jeden np. lubi gry komputerowe, drugi - czytać, trzeci jest
świetnym pływakiem. I ok. Dziecko wie, że każdy ma w sobie coś cennego, choćby
była to tylko umiejętność wymieniania się pokemonami (piszę - tylko, ale dla
mojego dziecka - aż i ja to szanuję, chociaz o pokemonach myślę to samo, co ty
o MD i moje dziecko o tym wie. Ale on myśli inaczej, a ja to szanuję.)
Zdziwiła mnie twoja uwaga o marnowaniu czasu na placu zabaw. Ja nie uważałam,
ze marnuje czas - mogłam obserwować, jak syn się bawi, z kim, jak się odzywa do
kolegów, tzn. jak jest zsocjalizowany. Jak mnie to znudziło, czytałam. Nie
uczestniczyłam w zabawie, ale dziecku bylo miło, że jestem w poblizu i on może
popisać się przede mna, jak umie łazic po drzewach.
Wybacz, ale to, co proponujesz dziecku jest dla niego po prostu nudne. Nie ma w
tym radosci, to jakis totalny przymus, wynikający najprawdopodobniej z twojego
strachu i kompleksów. Jak ty byłaś wychowywana, w jakiej atmosferze? odpowiedz
sobie sama.
Ośmiolatka woli póść do MD, bo dzieci w jej wieku tam chodzą. Bo zjeżdżalnie są
fajne. Bo gadżety są fajne. Bo można spotkać tam inne dzieci. Btw. u mnie
świetnym pomysłem było obejrzenie z dzieckiem filmu "supersize me". I chodzenie
do MD natychmiast się skończyło. Teraz syn opowiada kolegom, co jest w
tym "jedzeniu" i ile ono jest warte. Można powiedzieć, że został ekspertem.
Mam wrażenie, że ty swoje dziecko juz osądziłaś ("sprzeda się") i tylko
czekasz, aż twoje prorocze słowa sie spełnia. A jeżeli nie? Jeśli z dziewczynki
w różowej bluzce z cekinami wyrośnie szczęśliwa kobieta ze świetnym gustem?
Trochę głupio,prawda?
Współczuje temu dziecku, któremu odmawiasz prawa do bycia dzieckiem i prawa do
myślenia po swojemu. Współczuje tobie, bo jezeli nic się nie zmieni... bunt
nastolatki jeszcze przed toba.
kuku

[ardzuna]

kuku-007 napisała:

> Widzę tu duży problem, ale to ty go masz, droga dafne. Brak szacunku i
pogarda
> dla cudzych wyborów to poważna ułomność charakteru, tym smutniejsza, jeżeli
> odnosi się do własnego dziecka.

Za to w odniesieniu do innych osób z forum jest jak najbardziej w porządku,
droga kuku? Bo właśnie taką postawę prezentujesz. Przyganiał kocioł garnkowi,
moja droga.

> rację. Tylko kilka spostrzezeń: jak to jest, ze twoje dziecko ma tylko jedną
> koleżankę? A moze warto włożyć trochę wysiłku i zaprosić kilka dziewczynek z
> klasy żeby mogły się bliżej poznać?

Wiesz, moze tego nie pamiętasz ze swojego dzieciństwa, ale ja pamiętam okres w
którym fascynowałam się przyjaciółką, która była moim guru. Tysiąc innych
dziewczynek nie liczyło sie wcale, choćby stanely na glowie.

> świetnym pływakiem. I ok. Dziecko wie, że każdy ma w sobie coś cennego,
choćby
> była to tylko umiejętność wymieniania się pokemonami

Jakie fajne zaklęcie, ale niestety nieprawdziwe. To dorośli mają takie hasełka.
Dzieci z jednymi dziećmi się bawią, inne potrafią bojkotować i być przy tym
dość okrutne.

[cixi]

Nie będę cię tutaj pouczać, bo myślę, że nie tędy droga. Dam ci przykład z
mojego życia: moja mama też dużo pracowała, wracała bardzo późno do domu, a jak
już wróciła to nic jej się nie chciało i rzadko robiliśmy razem z rodziną coś
fajnego. Poza tym zanim się wyszykowała to na spacer w niedzielę wychodziliśmy
po 15:00. Ale dużo ojcu opowiadała o swojej pracy a ja chcąc nie chcąc
słyszałam i jakoś w mojej głowie się ułożyło, że mama ma pasjonującą pracę, że
jest kimś ważnym (potem mnie i moich znajomych zatrudniała w swojej firmie,
żebyśmy mogli dorobić). Ponieważ ona żyła pracą to i my nią żyliśmy. I ja sobie
teraz nie wyobrażam, żeby mieć nieciekawą pracę. Pieniądze są ważne, żeby
dawały poczucie bezpieczeństwa, ale praca daje mi prawdziwe poczucie spełnienia.
Za młodu nie znosiłam matki (byłam bardzo krytyczna wobec niej), ale ją we
wszystkim naśladowałam i do tej pory tak robię. Nie zawsze świadomie. Moja
jedyna rada jest abyś wciągnęła dziecko w to co cię bardzo pasjonuje, nawet
jeśli nie będzie rozumiała o czym mówisz, wyczuje pasję w twoim tonie, zobaczy
jak zmieniasz się w takiego człowieka, którego chce się podziwiać. Zaproś
znajomych z pracy - niech dziecko widzi, że jesteś otoczona ludźmi, którzy cię
szanują. Albo wyjedź z nią i swoimi znajomymi (którzy cię naprawdę cenią) na
kilka dni i róbcie to co lubicie najbardziej. Nic nie dadzą umoralniające
pogaduszki, twoje dziecko musi poznać jaka jesteś w swoim otoczeniu, żeby
zrozumieć że twój styl życia jest satysfakcjonujący i przynajmniej równie
atrakcyjny jak życie mamy jej koleżanki.
Pozdrawiam
Cixi

[grzalka]

Wiem, ze mowie o tym
> troche za wczesnie, ale widze, jak rosnie w niej determinacja do bycia
> bogata. W dodatku doskonale widzi, jaka jest najprostsza i najskuteczniejsza
> droga ku temu. Widze juz, jak kiedys sie sprzeda.

Dafne zielona Twoja córeczka ma 8 lat, ona naprawdę przejdzie jeszcze wiele
etapów. Ja w szkole podstawowej miałam przyjaciółkę, która miała wszystko w
sensie materialnym- (ojciec w Niemczech)- no, pławiła sie w luksusie po prostu.
I ja tez miałam fioła na punkcie rzeczy i posiadania (pamiętam, jak wyobrażałam
sobie co mam). Naprawdę nic mi z tego nie zostało ).
Miałam tez faze na kościół, wiare i zostanie zakonnica- tata był przerażony, im
bardziej próbował mnie "wyprostować" tym bardziej ja się utwierdzałam w
przekonaniu, że mnie nie rozumie i że jest okropny. W końcu dał sobie spokój
(niedawno mi powiedział, że w końcu dotarło do niego, że jeśli 11-latka głosi
takie poglądy, to niekoniecznie musi znaczyć, że tak juz będzie zawsze) i było
ok. Przeszło mi oczywiscie.
Dafne, ona ma 8 lat- będzie chodzic do innej szkoły, będzie miała inne
koleżanki, będzie miała inne "poglądy". Naprawdę, za bardzo się tym martwisz.
pozdrawiam ciepło

[kuku-007]

Za to w odniesieniu do innych osób z forum jest jak najbardziej w porządku,
> droga kuku? Bo właśnie taką postawę prezentujesz. Przyganiał kocioł garnkowi,
> moja droga.

Nie za bardzo rozumiem. MOzna jaśniej?

Wiesz, moze tego nie pamiętasz ze swojego dzieciństwa, ale ja pamiętam okres w
> którym fascynowałam się przyjaciółką, która była moim guru. Tysiąc innych
> dziewczynek nie liczyło sie wcale, choćby stanely na glowie

Pamiętam to doskonale, nie było to w końcu aż tak dawno temu Rozumiem
fascynację. Jednak z wypowiedzi dafne wynikało, że jej corka spotyka się tylko
z jedną koleżanką, nie wiem, czy z wyboru, czy z musu - bo jest tylko jedna.
Uważam, że zawsze lepiej mieć wybór.

Jakie fajne zaklęcie, ale niestety nieprawdziwe. To dorośli mają takie hasełka.
>
W moim życiu się sprawdzają i dlatego polecam. Jeżeli w Twoim nie - trudno.
Podobne przyciąga podobne, wiesz?
kuku

[ardzuna]

kuku-007 napisała:

> Za to w odniesieniu do innych osób z forum jest jak najbardziej w porządku,
> > droga kuku? Bo właśnie taką postawę prezentujesz. Przyganiał kocioł garnk
> owi,
> > moja droga.
>
> Nie za bardzo rozumiem. MOzna jaśniej?

Proszę bardzo. Brak szacunku i pogarda dla wyborów dafne aż bije z twojego
postu.

> Pamiętam to doskonale, nie było to w końcu aż tak dawno temu Rozumiem
> fascynację. Jednak z wypowiedzi dafne wynikało, że jej corka spotyka się
tylko
> z jedną koleżanką, nie wiem, czy z wyboru, czy z musu - bo jest tylko jedna.
> Uważam, że zawsze lepiej mieć wybór.

Moim zdaniem wynika z niego to, ze jest zafascynowana jedną koleżanką.

> Jakie fajne zaklęcie, ale niestety nieprawdziwe. To dorośli mają takie
hasełka.
> >
> W moim życiu się sprawdzają i dlatego polecam. Jeżeli w Twoim nie - trudno.
> Podobne przyciąga podobne, wiesz?

Bardzo jesteś mądra, ale niestety mam profesjonalne przygotowanie pedagogiczne,
które dosyc dobrze obejmuje również procesy grupowe i muszę Cię poinformować,
że nie ma podstaw do tak idealistycznego podejścia do dzieci, które - tak jak
dorośli - potrafią byc bardzo różne.

Dwa tygodnie kwarantanny..

[dafnezielona]

.. i poskutkowalo: kolezanka przychodzi do nas!
Moja corka "zaklepala" ze mna wspolne robienie domowych frytek z jej ulubionym
sosem smietanowo-pietruszkowym ( przygotowuje sama

A w kwestii zakupow w centrach wpadlam na genialny pomysl, jak "zdalnie" miec
wplyw na przebieg takiego wyjscia i zostalam sponsorem - w zeszlym tygodniu
umowilam corke z nasza opiekunka do najmlodszego synka - nie bylo ich PIEC
GODZIN.. podobno nie daly rade wejsc do wszystkich sklepow w centrum .. Obie
wrocily przeszczesliwe, z "lupem", z ktorego dla mnie wiekszosc stanowia
smieci, ale - ugryzlam sie w jezyk. Za to po przymierzeniu blizej
nieokreslownej liczby bluzeczek corka przerzucila sie z rozu na pomaranczowy -
co mnie ogromnie cieszy..

Dziekuje za Wasze, bardzo rozne, ale przydatne rady - wiele z nich rzeczywiscie
dalo mi do myslenia. A pare "rodzynkow" przeczytalam z rozbawieniem - nie
wiedzialam, ze moj problem wywola takie emocje.

[ka1311]

No i super. Wilk syty, a owca cała ))) Tylko swoją drogą ciekawe kto jest
wilkiem, a kto owcą A tak na poważnie to naprawdę z radością przeczytałam to
co napisałaś.

w sumie wyhodowałaś sobie klona, dafne

[peachess]

tak samo jak ty pogardzasz nowobogackimi w galeriach handlowych tak samo twoja
córcia pogardza frajerami którzy chodzą do biblioteki zamiast kupić sobie buty
za 8 baniek.
tego napewno ją nauczyłaś: gardzenia ludźmi.

robi dokładnie to samo co ty - tylko w drugą stronę, bo buntuje się przeciwko
twojej tresurze - serio tego nie widzisz?!
wasze stosunki są chore, bo ty nie jesteś dla niej matką tylko jakimś pieprzonym
wychowawcą. wiem, o czym mówię.
rób tak dalej, a za 8-10 lat twoja córunia będzie pustą lalą bez uczuć albo
aspołeczną jednostką ćpającą żeby zrobić sobie dobrze.

[ardzuna]

peachess napisała:

> tak samo jak ty pogardzasz nowobogackimi w galeriach handlowych tak samo twoja
> córcia pogardza frajerami którzy chodzą do biblioteki zamiast kupić sobie buty
> za 8 baniek.
> tego napewno ją nauczyłaś: gardzenia ludźmi.

Rany, opamiętajcie sie ludzie! To dziecko ma dopiero 8 lat, nie 18, i
przechodzi fascynację czymś, czego nie ma w domu, a inne rzeczy ją nudzą.
Przestańcie wmawiać dafne, że jest nienormalna, to wy macie ze sobą problem.
Zrezta sądzę, że dafne już dawno tego nie czyta, bo przyszła po życzliwą
poradę, a trafiła na bandę frustratów, którzy są "mundrzy", wystawiają diagnozę
psychologiczną po przeczytaniu zaledwie kilku postów, ale za to z olbrzymią
pewnościa siebie, i odregowują swoje kompleksy.

[archi_joa]

rozumiem, że bardzo przejmujesz sie córką, ale 8 lat to wg mnie jeszcze naprawde
małe dziecko ... z tego, co pamietam, w tym wieku wogóle nie interesowały mnie
ciuchy czy inne nastoletnie rozrywki...łaziłam po drzewach, zbierałam tysiące
jakiś bibelotów, bawiłam się klockami lego i tez bardzo imponowała mi bogata
kolezanka-a własciwie przyjaciółka-sąsiadka, jedna klasa, jedna ławka...
ale minęlo pare lat i tak mniej-wiecej w wieku 12-13 lat(ale to bywa różnie)
zaczełam kształtowac swoja osobowosc, zwracac uwage na wartosci wyzsze- nauke,
książki, przyjazn. powolutku zaczełam rozumiec dorosłych i ich oczekiwania...
ale wtedy cos straciłam-ta dziecieca naiwnosc, wiare w to, że swiat jest taki
prosty, taki dobry
8 lat to jeszcze malenstwo...pozwól je byc dzieckiem...i odnajdz radość w
spełnianiu jej marzeń, chodzeniu po CH, i w innych takich głupotach...
teraz potrzebuje przede wszystkim akceptacji rówieśników, na indywidualizm
trzeba jeszcze poczekać...tak ze 4-5 lat
aha..i moim zdaniem to bzdura, że jesli teraz fascynuje sie bogactwem kolezanki,
to kiedys bedzie tylko to cenic...spóbuj wysłac a na jakies kolonie-moze pozna
inne dzieci i inne wartosci- w tym wieku naprawde wazne jest tylko to co mówia
inni (kolezanki) ...