milość

[gopio1]

Dziewczynki, wiem, ze ten dylemat byl juz wiele razy walkowany - sama wypowiadalam sie na ten
temat dwa razy na edziecku - ale chcialabym podyskutowac z Wami.
Chodzi o milosc do dzieci.
Czy drugie dziecko kocha sie bardziej/mniej/tak samo?
Ja osobiscie marzylam zawsze o coreczce. Gdy urodzil sie Kuba moja milosc do niego przewyzszyla
wszystko inne. Bedac w drugiej ciazy zastanwialam sie jak to bedzie kochac kogos jeszcze. Milosc do
Mai rosla i nadal rosnie z dnia na dzien - ale Kuba byl przed nia i ciagle mam wrazenie, ze to jeszcze
nie tak mocno.
Kuba to juz duzy chlopak - mozna nim porozmawiac, znam jego charakterek, wiem jaki ma
temperament, czego moge sie spodziwac po nim. Maja ciagle pozostaje dla mnie zagadka. Wciaz
malo mowi, raczej porykuje - wiec nawet nie znam jej glosu. Kocham ja bezgranicznie, choc zupelnie
inaczej niz Kube. Czuje, ze w przyszlosci bedziemy przyjaciolkami - juz teraz ide o zaklad z mezem
z Maja nie bedzie coreczka tatusia tylko mamusi ) ale Kuba... no wlasnie... Nie moge sie oprzec
stwierdzeniu, ze Kuba ma jakies specjalne przywileje. Wiem, ze to dlatego ze kocham go dluzej.
Zastanawiam sie jednak, czy ta roznica 2 lat zawsze bedzie odczuwalna, czy z czasem sie zatrze.
Bardzo jestem ciekawa co o ty myslicie.

[bajdus]

Ja mam torchę inne odczucia. Gdy byłam w ciąży z Krzysiem bardzo bałam się, że
nie będę w stanie go pokochać bo przecież całym sercem kochałam Kubę. Nie
wyobrażałam sobie, że wykrzeszę z siebie jeszcze trochę miłości do kolejnego
dziecka. A tu niespodzianka. Krzyśko był taki malutki, bezradny i słodki. Mimo,
że nadal większość czasu spędzam z Kubą to nie jest to wynik większej do niego
miłości tylko jego większych potrzeb. Moi chłopcy są zuuupełnie różni. Śmiejemy
się z mężem, że Krzyś jest dla nas nagrodą za trudy pierwszego dziecka. Kiedy
Kuba wyprowadza mnie z równowagi idę do Krzysia nacieszyć się wiecznie
uśmiechniętą buzią, a kiedy młodszy śpi idę powygłupiać się ze starszym.
Kocham ich obu i każdego z nich osobno.

[hanti]

Nie wiem czy kocham dzieci, bardziej czy mniej....wiem że każde z nich kocham
inaczej. Kubę od początku ciąży kochałam miłością zupełnie abstrakcyjną,
bezgraniczą, aż czasami sama nie mogłam poradzić sobie ze swoim szczęściem.
Pamiętam jak raz na spacerze zaczęłam płakać ze szczęścia że go mam.
Kedy urodziła się Karolka na początku był strach czy ona wogóle będzie żyła (30
tc), potem jej choroba i rehabilitacja. Karolkę kocham zupełnie inaczej, bo się
o nią boję, czy będzie kiedyś zupełnie zdrowa, czy da sobie w życiu radę...
Kubę każdego dnia zachęcam do osiągania nowych celów, wydaję mi się że kocham go
mądrzej, natomiast Karolinka...o nią się boję, że się przewróci, potłucze i
przez to zrazi do ćwiczeń, na pewno na więcej jej pozwalam i to też nie jest dobre.

Ten wątek uzmysłowił mi że chyba powinnam pogadać z psychologiem...

[r.kruger]

Ja czekam na drugiego smyka.Od początku ciąży mniej lub bardziej martwię się że
kocham Mikołaja tak mocno,ze dla drugiego dziecka już nie starczy...czasem aż
mam wyrzuty sumienia,że może temu w brzuchu smutno jest-bo może już czuje się
mniej ważny.Boję się że będe Mikołaja faworyzowała,że zawsze będzie na
pierwszym miejscu że drugi poczuje się odtrącony i nie kochany.I boję się że
wszyscy będą kochali tylko Mikołaja,tym bardziej jeśli drugie dziecko okaże się
mniej radosne i otwarte...

[hebbe]

A ja mam odwrotny problem - boję się, że drugie dziecko wzbudzi we mnie więcej
miłości i czułości niż Ola, która będzie miała w chwili przyjścia na świat
rodzeństwa 22 miesiące. Drugie dziecko jest bardzo wyczekane i wystarane
(zresztą tak jak i Ola). Z powodów medycznych nie powinniśmy wg lekarza robić
zbyt długiej przerwy między dziećmi, więc zastosowaliśmy się do rady
ginekologa - i Olcia miałaby już w październiku rodzeństwo, ale poroniłam
Teraz jestem znów w ciaży, termin na połowę kwietnia 2006, jeśli wszystko
dobrze pójdzie... I boję się, że właśnie przez to, że druga (a właściwie
trzecia) ciąża okupiona jest ciągłym strachem o życie maluszka, będę go potem
faworyzowała, gdy już będzie z nami, taki malutki i bezbronny... Nie wiem jak
to będzie, na razie boję się jeszcze myśleć o szczęśliwym zakończeniu.

[agutek10]

ja tez mam wątpliwości jak to będzie kiedy na swiat przyjdzie drugie dziecko.
Czasem myślę nawet że coś w ten sposób zabieramy Kacperkowi, a wiem ze nie bo
przeciez rodzenstwo to super sprawa. Albo ze odwrotnie - to drugie nie dostanie
od nas tyle co Kacper. Ale jak mnie nachodza takie myśli i zaczynam się martwic
to mysle sobie ze, jak to ktoś powiedział, miłość się mnoży a nie dzieli!!A
jak to będzie to sie dopiero okaże...

[arla5]

Tak jest,czas pokaze,tez tak mysle,ja swoja druga ciaze traktuje zupelnie
inaczej,jestem mniej czula dla mojego brzuszka i bardzo sie obawiam,ze jednak
moj synek Mikolaj, to bedzie zawsze moje oczko w glowie,bo to pierwsze
dziecko...ciesze sie oczywiscie,ze bede miala coreczke,ale chyba nie tak mocno
jak czekalam na synka,zreszta chcialam teraz tez drugiego synka...pozdrawiam
Was serdecznie!

[katarzynka25]

Jest to problem, u mnie pojawienie się w brzuszku Ninki było niewątpliwie
wielkim zaskoczeniem i pomieszaniem w moich planach. Wtedy właśnie
zastanawiałam się jak sobie poradzić z miłością skoro Amelkę kocham tak bardzo
a drugie dziecko nie jest aż tak wyczekiwane jak to pierwsze. Takie mysli
dręczyły mnie dość długo. Teraz jak Ninka jest z nami to kocham ją inaczej niz
Amelkę, może nie mniej ale inaczej, i mam wrażenie że mam większą "znieczulicę"
a musze zaznaczyć że mała tak jak ta pierwsza daje się mi we znaki, przykro
stwierdzić ale troszkę sie rozczarowałam bo po trudach pierwszego dzicka
liczyłam że maleńka da troszkę odpocząć, a tu znowu krzyki, kolki etc. Niewiem
może sie to zmieni, muszę przeczekać (chyba osiwieje w miedzy czasie). Także
teraz ta miłość jest ale nie taka euforyczna, bardziej "ociosana". Choć jak
patrzę jak maleńka spokojnie śpi i się uśmiecha przez sen (wtedy robia sie jej
takie słodkie dołeczki) to wtedy spływa to jak balsam na moje serducho.

[anaj75]

U mnie podobnie, jak u Katarzynki. Ta miłość jest inna, faktycznie "bardziej
ociosana". Widzę u siebie mniejszą wrażliwość na ryk młodszego a przy starszym
biegłam na każde zawołanie. Hm, ale mam wrażenie, że starszy synek też jest już
inaczej kochany. Nie jestem wobec niego teraz taka bezkrytyczna. Wręcz ostatnio
przyszło mi do głowy, że podzieliłam to swoje uczucie na obydwu. Ale spodziewam
się ewoluowania mojej postawy, w końcu to dopiero 6 tygodni od narodzin
maluszka. A z tego, co pamiętam, starszego, mimo, że wyczekany i wystarany dużo
dłużej niż młodszy, obdarzyłam jakimś cieplejszym uczuciem dopiero po ok. 8
tygodniach od urodzenia.
Poza tym wyrazy naszej miłości mogą być różne i się zmieniać a ona sama
pozostaje Każde dziecko potrzebuje nas również na inny sposób.
Pozdrawiam.
Jana

[gopio1]

Podnoszę ten zapomniany wątek, bo ważny i szkoda żeby popadł w całkowitą
niełaskę.

Pozdrawiam Gosia

[oliwia244]

Ten wątek.... - pamietam jak czytałam w ciązy (tez przy biurku w pracy) i
ryczałam jak głupia! Zupełnie nie potrafiłam sobie wyobrazić, ze jestem w
stanie pokochać swoje drugie dziecko!!!
A co sie stało? Zaraz po porodzie jak tylko spojrzałyśmy sobie w oczy,
pomyslałam: Kocham Cie! nie moglam oderwac od niej wzroku i naprawde zalała
mnie fala miłości.
Martynkę kochałam z każdym dniem coraz bardziej ale nie odrazu, najpierw chyba
byłam za bardzo zszokowana tym, ze mam dziecko i jestem za nie odpowiedzialna.
przy drugim jest jednak ze wszystkim łatwiej....
również jestem mniej czuła na płacz Gab - ale to wynika z tego, ze wiem kiedy
nic jej nie jest a płacz jest jedynie próbą (często niestety skuteczną)
wymuszenia rączek mamusi...
w pierwszych dniach po powrocie do domu ze szpitala to nawet było tak jakby
troszkę wygasła miłość do starszej córki (teraz wiem dlaczego tak było) ale
obecnie wszystko wróciło do normy i kocham je tak samo mocno!

[jessia]

Kocham moje dziewczyny napewno tak samo duzo/bardzo ale faktycznie jest czesto
roznica w tym, jak sie ta milosc objawia.
Glownie chodzi o to, ze w przypadku Mileny (starszej) czuje taka rozpierajaca
dume w piersi, ze tyle umie, tyle jest w stanie powiedziec, logicznie dochodzic
do niesamowitych wnioskow, ma zaskakujace ale absolutnie trafne skojarzena, juz
jest taka duza ze potrafi np. sie ubierac, sama sobie nalac picie (nie bez
wypadkow ale to nic) itd itp.
A w przypadku Poli jest to taka czysta przyjemnosc w obcowaniu z takim pysznym,
pulchniutkim, rozkosznym dzidziusiem, ktory odwdziecza usmiech usmiechem albo
nawet i glosnym smiechem, nie posiada sie na sam widok siostry, ma tak komiczne
minki itp. No i jest tez taka desperacka z mojej strony zachlannosc w
przezywaniu tych ostatnich chwil niemowlectwa, bo czuje, ze lada dzien wezmie i
wstanie sama, powie "Mama", postawi pierwsze kroki i wtedy nie bede juz miala
dzidzia, moze juz nigdy (bo maz jest raczej kategorycznie w tej chwili
przeciwny).
Ach ale sie rozczulilam. Ktos ma chusteczke?

[natalia433]

nie no wzruszyłam się czytając ten watek!
zaraz po urodzeniu Martynki nie mogłam się na nia napatrzeć pokochałam ja
odrazu ale po pewnym czasie łapałam się na tym że częściej myślę o Dawidzie że
bardziej sie o niego boję, że jestem z niego taka dumna bo jest takim
wspaniałym dzieckiem! Ale dzisiaj mogę sobie juz jasno powiedzieć że tak samo
boje sie o swoje dzieci i że tak samo mocno je kocham i że skoczyłabym w ogień
za jednym i za dugim, moje dzieci bardzo różnią się od siebie i dlatego każde
kocham nieco inną miłością ale równie silna milośćią

[kalafior_tez_kwiat]

Ja mam torchę inne odczucia. Gdy byłam w ciąży z Krzysiem bardzo bałam się, że
nie będę w stanie go pokochać bo przecież całym sercem kochałam Kubę. Nie
wyobrażałam sobie, że wykrzeszę z siebie jeszcze trochę miłości do kolejnego
dziecka. A tu niespodzianka. Krzyśko był taki malutki, bezradny i słodki. Mimo,
że nadal większość czasu spędzam z Kubą to nie jest to wynik większej do niego
miłości tylko jego większych potrzeb. Moi chłopcy są zuuupełnie różni. Śmiejemy
się z mężem, że Krzyś jest dla nas nagrodą za trudy pierwszego dziecka. Kiedy
Kuba wyprowadza mnie z równowagi idę do Krzysia nacieszyć się wiecznie
uśmiechniętą buzią, a kiedy młodszy śpi idę powygłupiać się ze starszym.
Kocham ich obu i każdego z nich osobno.

U mnie niemal identycznie. "Niemal" tylko dlatego, że starsze dziecko to
córka )) Ale kiedy przeczytałam zdanie o wiecznie uśmiechniętej buzi to az
mnie ciarki po placach przeszły, bo nie sądziłam, że ktoś jeszcze może mieć i
myśleć tak podobnie...