Agresywny dwulatek

[marysiapawlak]

Rozumiem Panią, ja też mam 2 latka , który próbuje wszystkiego mam też 8
miesiecznego brzdąca i średnio mam czas dla siebie na wypoczynek Szkoda że
u nas w Polsce nie ma "Zaklinaczki Dzieci" która przychodziłaby na ratunek
zdesperowanej MATCE!

[mojsyndominik]

Witam!
Mój 14 miesięczny syn od jakiegoś czasu często uderza głową o różne przedmioty ( podłoga, ściana, okno, stół).
Często robi to, gdy mu czegoś zabronimy, ale zdarza się, że zaczyna uderzać tak po prostu ...
Nie wiemy jak na to reagować. Co to może oznaczac?
Bardzo duzo czasu spędzamy z synkiem na wspólnych zabawach, czytaniu książeczek itp.
Co robimy źle?
Proszę o pomoc, nie potrafię sama pomóc synkowi.
Pozdrawiam

No, to Pani Psucholog pomogla !!!

[mal.go.sia]

Gratuluje konstruktywnej wypowiedzi ! A w czym takiemu niesubordynowanemu
dwulatkowi pomoze opuszczenie go przez mame ???
Zdaje sie, ze matka pytala akurat o to, w jaki sposob WYZNACZYC granice synkowi
i przytaczala wszystkie sposoby, ktore przetestowala i nie poskutkowaly !
Ja sama nie wiem, jak wytyczyc granice synkowi i chetnie przeczytalabym cos
sensownego na ten temat zamiast sugestii, ze to ze mna jest cos nie w
porzadku...
Pani Psu-cholog chyba nalezaloby juz podziekowac..

[lhotse71]

no to faktycznie pani "doktor" udzieliła "pomocy" zdesperowanej mamie. Ja tam
po takim komentarzu załamałabym się na bank (trudno - taki mam charakter .
Dzięki Bogu mam doświadczenie i wiem, że w tym wieku dzieci nie radzą sobie
same z emocjami. Stała obecność i pełna dyspozycyjność mamy nie ma z tym wiele
wspólnego. Ważne jest to jak super mama reaguje w obliczu kolejnego ataku
agresji czy histerii. Ja przyznaję się, że zdarzało mi się tracić cierpliwość,
potrafiłam ryknąć na mojego bąka albo popłakać się z bezsilności... Póżniej
zauważyłam, że skuteczniejszy jest spokój i opanowanie (ostry trening
cierpliwości - najwyższy stopień trudności dla rodzica. Najczęściej więc
siadałam obok rozwrzeszczanego maluszka i obserwowałam, nie dyskutowałam i
dopóki nie robił czegoś co zagrażałoby jego zdrowiu (na przykład uderzenia
głową o ścianę) nie interweniowałam. Przechodziło różnie, po 10, czasami po 40
minutacg (rekord!). Przytulałam wtedy i zapewniałam o swoim uczuciu. Trochę
mnie to kosztowało nerwów i zdrowia (ciężko tak siedzieć i patrzeć bez
komentarza, naprawdę!!!) - ale ten okres minął (obeznie mój maluszek ma prawie
3 latka i nie zdarzają się już ataki histerii) i mam nadzieję, że mam względny
spokój do okresu dojrzewania . Życzę cierpliwości i konsekwencji - dzieci są
mistrzami w wyprowadzaniu rodziców z równowagi!

2-latki

[barbabietola]

skłaniam się ku wypowiedzi mojej poprzedniczki - CIERPLIWOŚĆ cierpliwosc
ijescze raz cierpliwość, poza tym konsekwencja w działaniu. wiem ze jak wejde
do sklepu z synkiem to napewno cos bedzie chciał, wiec od razu zaznaczam, co to
moze być lub ze to moze byc tylko jedna rzecz. Synek nie raz i nie dwa
probowal "wynegocjować" wiecej lub cos na co sie nie zgadzam, ale nie ustepuje
i mówie, ze na mnie krzyki nie działają i jak bedzie tak dalej to wychodzimy. I
jesli nie przestaje to wychodzimy bez niczego. Ale wyobraźcie sobie, ze jestem
zaskoczona (tak, tak) jakie moje jest dojrzałe i mądre. Jesli zdarza sie atak
histerii, to pozwalam mu sie wykrzyczeć i "naprotestować" do woli, uważając
zeby nie zrobił sobie krzywdy, czasem wlasnie usiade i przeczekam, a czasem
wychodzimy do jego pokoju "uspokoić się", a czasem robię swoje nie zwracając
uwagi (pozornie rzecz jasna). Działa. Nie jestem idealną matka (raczej takich
nie ma i mnie tez nerw puści i w tyłek rąbnę małego , lub krzyknę aż tynk
się sypie..ale widze ze to nie przynosi efektu, a wrecz odwrotnie...

wszystkim, a sobie przede wszystkim życze cierpliwosci, bo to wcale nie takie
proste...

wypowiedz psychologa

[barbabietola]

dodam jeszcze, że moim zdaniem wypowiedz psychologa :
"Metody, które Pani stosuje - tłumaczenia, prośby, pytania, kary - są
nieadekwatne do wieku synka. "

jest co najmniej dla mnie dziwna...jak to mają nie skutkować? widać pani ta
nie ma dzieci..lub z nimi nie rozmawia! z doswiadczenia wiem ze przede
wszystkim tłumaczenia działają na dziecko, prośby też - przeciez nie jest
ciezko o cos poprosic, nawet dwulatka, oczywiscie prosba musi byc adekwatna do
wieku , np. oddaj Krzysiowi samochodzik, bardzo cie prosze, lub proszę zejść ze
stołu - czy to nie działa? A pytania? przeciez dziecko jest istotą rozumną!
wiadomo ze sie go nie zapyta o to co osobę dorosła, ale proste i czytelne
prosby - dlaczego nie? a kary..czy to ze za kare (np. za krzyki) wyjdziemy ze
sklepu lub ze za kare ma iść do swojego pokoju? ...nie wiem co pani psycholog
miala na mysli, ale naprawde uwazam ze nic konkretnego nie poradzila tej pani.
wiadomo ze dzieci odzwierciedlają nas, ze problemy z nimi , to odbicie naszych
niedoskonaosci i błedów...ale ta matka prosiła o pomoc i wskazanie drogi, a nie
o zaproszenie na terapię...

[zofijkamyjka]

barbabietola napisała:

> dodam jeszcze, że moim zdaniem wypowiedz psychologa :
> "Metody, które Pani stosuje - tłumaczenia, prośby, pytania, kary - są
> nieadekwatne do wieku synka. "
>
> jest co najmniej dla mnie dziwna...jak to mają nie skutkować?
No pewnie że takie metody sa malo skuteczne.
Dwulatek to małe dziecko z małym rozumkiem a nie partner do dyskusji i
zapytań "dlaczego tak źle postępuje?"
To my mamy mu mówić co ma robić, nie dopuszczać do zachowań, do których nie
chcemy dopuścić bo my dorosli mamy duży rozumek i spryt i intelegencję itd.
Mamy niezaprzeczalna przewagę i wykorzystujmy to a nie załamujmy rece jak
autorka artykułu

[kubinka]

co do kompetencji pani psycholog-przychylam się do Waszej opinii-jest
beznadziejna!!!

[titta]

A ja rozumiem, o co pani psycholog chodzilo. Mama skarzy sie, ze grozby i
prosby nie pomagaja. Mysle, ze w przypadku niektorych dzieci raczej sprawdzaja
sie komunikaty i ich egzekwowanie (Oczywiscie polaczane z suchaniem dziecka i
wprowadzaniem dyskusji tam gdzie to juz mozliwe). Nie mam wlasnych dzieci. Ale
opiekuje sie czasem grupa dzieciakow, ktore mozna by bylo nazwac "trudne".
Wygadane, majace wlasne zdanie (nie zawsze kontrolowane przez rodzicow, ktorzy
maja wlasne problemy) i obdarzane niesporzyta energia. Tu gdzie mieszkam jest
tendecja do traktowanie dzieci jako rownarzednych partnerow (oczywiscie ne ich
poziomie). W przypadku tych dzieci skutkuje to totalanym chaosem. Dziala,
wyznaczenie jasnych regul. Np. za 5 min wychodzimy (i nie ma dyskusji). Jak
ktos ma inne zdanie (to oczywiscie po uprzednim poinformowaniu go), zostaje
wpakowany pod pache i wyniesiony (morze sobie wrzeszczec). Podobnie jak dziecko
kopie i pluje bedzie usadzone, ewentualnie wyprowadzone do innego pomieszczenia
(i ma poczekac az sie uspokoi, dopiero pozniej porozmawiamy). Malego dziecka
tez nie karala bym za to, ze cos zrobil np. wyszedl na stol (chociaz prosilam
zeby tego nie robil). Po prostu zostal by sciagniety i pilnowany, a kolejne
pruby byly by duszone w zarodku. Trudno oczekiwac od dwulatka, ze rozumie
swoje postepowanie i bedzie umial panowac nad swoimi emocjami (co nie znaczy,
ze takie dzieci sie nie zdazaja). Ps. nie jestem jedza, tam gdzie moge
odpuszczam, dzieci mnie lubia
Przepraszam za ewentualne bledy.

Ps.

[titta]

Jeszcze raz przepraszam za ortografie...

[amikoda]

Pani psycholog, albo nie ma dzieci, a jej doświadczenie jest czysto
teoretyczne, albo ma dziecko sangwinika, bez szczególnych pokładów energii.
A fakt, że zamiast spróbować pomóc, podsunąć jakies rozwiązanie, wyznaczyć
kierunek postępowania robi z matki przemęczoną nieudacznicę - jest po prostu
nieprofesjonalny.
Mamie dwulatka wyrazy współczucia, ale chyba jeszcze większe Pani psycholog. Bo
dwulatek wyrośnie, a Pani mądrzejsza już chyba nie będzie.
mia

[akak1974]

Rozumiem odczucia mamy Kubusia bo przezywam podobne dylematy. Jestem mamą 2,5
letniego Kuby który od pewnego czasu stał sie nie do zniesienia - kiedy mu na
coś nie pozwalam uderza mnie reką i kopie gdzie popadnie. Oczywiście nie
pozostaję na to obojętna i mówię mu że tak nie wolno po czym nie wytrzymuje i
daję mu klapsa - błędne koło - on uderza mnie a ja jego. Oczywiście jak można
się domyślać nie przynosi to żadnych efektów a jest własciwie jeszcze gorzej.
Co robić? Jak na to reagować? Doszło już do tego że bije mnie przy innych
osobach, na ulicy - jest to krępujące i co tu dużo mówic jest mi po prostu
wstyd.

[mamalesia]

Kiedy już zupełnie nie wiem, co robić z moim 2,5 latkiem, każę mu iść do
swojergo pokoju i tam przemyśleć sprawę. Aleks idzie i zaczyna tak płakać i
wrzeszczeć, że niedługo opieka społeczna po niego mi przyjdzie (przecież sama w
niej pracuję, he he). Ja zazwyczaj w drugim pokoju gryzę się czy robię dobrze.
Synek na szczęście w nic nie uderza główką, ale wiadomo, że się boję.
Po zazwyczaj góra 10 minutach razem się przytulamy. On przeprasza, ja mu
tłumaczę po raz 70 coś... i tak do następnego razu. Głowa do góry, najgorsze
przed nami. Mam 11-stoletnią brtanicę i tu są problemy ...

[titta]

Widzisz, on nie panuje nad swoimi reakcjami i emocjami. Zamiast go karac to po
prostu przyczymaj mu raczki i poczekaj az sie uspokoi. wtedy mozesz mu
tlumaczyc ze nie wolno. Pokaz mu jak panowac nad soba.
Z pozdrowieniami - teoretyk samouk

[jenny755]

witam dziewczyny,
ja miałam ten sam problem jak mój synek miał ok. 1,5 roku (obecnie 2lata) i tez
uderzał w co popadnie jak sie rozzłościł. ja spokojnie mu tłumaczyłam ze mi się
takie zachowanie nie podoba, oczywiście przytulałam go ale mówiłam, żeby
następnym razem jak uderzy główką do mnie nie przychodził. po prostu nie
reagowałam impulsywnie i zabroniłam innym (mały siedział z dziadkiem który od
razu biegł do niego), tu chodzi o to, że jak dziecko wyczuje że uderzanie
zwraca powszechną uwagę to wykorzystuje to. przeszło szybko, trwało może ze 3
tygodnie i sie skończyło po czym przyszedł spokój, natomiast teraz złość
wyładowuje rzucając zabawkami i nimi uderzając o podłogę, przyjęłam tą samą
taktykę, tłumacze że psuje zabawki i niestety nie można ich zreperować i nadają
się do wyrzucenia na śmieci, oj to go chyba najbardziej boli....
powodzenia
asia

[skrzeczyna]

Mój synek dwa latka skończł 26 kwietnia. Zachowuje sie podobnie. Najgorsze jest
to że bije dzieci bez powodu , musze byc z nim gdy w pobliżu jest jakieś
dziecko bo ni z tad ni z owad podbiega lub podchodzi powoli i bije reką lub
zabawką w głowe ( w domu nigdy nikt się nie bił więc nie mógł tego
zaobserwowac). Jak nie chce bym go przewineła to bije mnie lub szczypie ciagnie
za włosy. Ja na pewno nie jestem nim zmeczona bo pracuje, synek jest w domu z
Tatą lub dziadkiem. Najgorsze jest dla mnie to że mnie się wogle nie słucha ani
męża , jedynie do dziadka czuje respekt i z nim sie ładnie bawi. Nie wiem jaki
błąd popełniam a może mój Kubuś poprostu taki jest.( włazi na parapety meble i
choć będę go z tamtad 100 razy sciagała i mówiła że nie wolno to on i tak
swoje.)

[kubinka]

sama mam 2letniego Kubusia, z którym pojawiają się i przechodzą problemy
podobne do waszych. z moich obserwacji -wydaje mi sie, że przede wszystkim te
zachowania wynikają z tego, ze po pierwsze w tym okresie życia maluchy bardzo
lubią być w centrum zainteresowania i próbują je zdobyć róznymi sposobami, a
poza tym jest to okres prób-na ile moga sobie pozwolić,one same szukają gdzie
są te tzw . "granice". Prawda jest taka, że w teorii wszelkie metody radzenia
sobie z maluchami są konkretne i proste-w praktyce wcale nie. Sama jestem
pedagogiem i zanim mały się pojawił wydawało mi sie ,że z wychowaniem go nie
bedzie problemu. Myliłam się strasznieMój Kubuś miał już okres rzucania się
na ziemię-przetrwaliśmy to w ten sposób, ze ignorowaliśmy to zachowanie (
udając ,ze nie patrzymy, zajmujac się niby czymś innym)-minęło chyba po 2
tygodniach. Miał też okres bicia każdego dziecka które znalazło się w jego
zasięgu- tu juz momentami byłam bezradna-tłumaczyłam na próżno, na klapsy
reagował tak, że oddawał mi ale jakoś styosując na przemian klapsy,
tłumaczenia, prosząc go by przeprosił , grożąc ,że dzieci nie będą sie z nim
bawiły, a ostatecznie zabierając go z podwórka czy pokoju-udało sie to w miarę
opanować.Obecnie widzę, że bije inne dzieci zwykle w sytuacji gdy one przestają
mu nadskakiwać i zajmują się same sobą nie zwracając na niego uwagi( jest
przyzwyczajony,że z reguły starsze od niego dzieci "skaczą" nad nim, wszystkie
chcą sie z nim bawić i pozwalają mu soba dyrygować).No bo to, ze sie jedno z
drugim czasem pobije o zabawkę to normai chyba nie ma sie co tym przejmować-
ważne żeby nasza maluda potrafiła dzielic się zabawkami z innymi a nie zawsze
zabierać je innym dzieciom.Tak ogólnie to czasem myślę, że najlepiej by było
jakby mały bijąc jakieś dziecko-po prostu od tego dziecka oberwał-byłaby to
najlepsza lekcja zachowań społecznych-tyle, że mojemu małemu nikt nie oddaje bo
z reguły ma trochę od siebie starsze towarzystwo.
Ostatnio pojawił się nowy problem-pewnie to też kolejny etap-mały próbuje nami
rządzić-wskazującnam gdzie mamy siadać np: przy obiedzie, gdzie mamy byc gdy on
się bawi itp. ale póki co radzę sobie z tym z niezłym skutkiem odmawiając mu a
jak zaczyna ryczeć zagadujać go czymś innym, rozśmieszając . W ogóle to dobrą
metodą na wszelkie problemy z maluchami wydaje mi się właśnie odwracanie ich
uwagi w danej sytuacji.U nas działało i działa nieźle.
Mój synek jest jedynkiem a dzieci z którymi ma kontakt sa z reguły od niego
starsze o 2-3 lata-ta sytuacja sprzyja pojawianiu się tego typu problemów.
Uważam jednak, że naprawdę podstawą jest cierpliwośc i spokój(choć wiem ,że
czasami nie ma jej już skąd brać). Mam taką teorię, że każde zachowanie
dziecka, którym uda mu sie zwrócić na siebie uwagę, wywołać emocje-złość czy
zdenerwowanie rodzica-maluch będzie powtarzał. To dla niego jak czarodziejska
różdżka-zrobię to-mama się mna zajmie-i nieważne, ze mama cazsem da na tyłek-
ważne , że różdżka działa.Życzę spokoju i cierpliwości.

[asiulska]

Ja tez jestem pedagogiem i równiez myslę, ze praktyka a rzeczywistość, zwłaszcza
w kwestii dzieci, to dwie rózne rzeczy,chociaż znajomośc niektórych metod
wychowawczych szalenie się przydaje. Mój synek skończył dwa latka w maju i
problem z nim polegał na tym, że w momencie kiedy nie otrzymywał tego, czego
chciał krzyczał- mało powiedziane darł sie w "niebogłosy". Wszelkie prosby nie
pomagały;kary zwiazane z pójściem do własnego pokoju rowniez nie. Dopiero
niezwracanie na niego uwagi w takich momentach oraz ciagle powtarzanie "Nie
wolno krzyczeć", a co najwazniejsze konsekwencja dały ostatecznie rezultat.
Nauczył sie, że krzykiem nic nie zdziała.
Pozdrawiam

[ewa19737]

Ja mam synka, który skończy dwa latka za miesiąc i mam z nim podobne kłopoty.
Jeśli coś nie idzie po jego myśli kładzie się na podłogę albo na ziemię i
wrzeszczy jakby go ze skóry obdzierali.Jak sobie z tym radzę? Próbowałam
naprawdę wielu metod : karania wstawianiem do kąta, tłumaczeniem a nawet
klapsem. Konsekwencji mi nie brakowało ale co z tego. Synek płakał, ja byłam
roztrzęsiona bo zwyczajnie było mi go żal. W końcu któregoś razu mój mąż mówi
do mnie tak : przecież to tylko dziecko, wiele jeszcze nie rozumie i trzeba to
po prostu przeczekać. Tak też robię, nie ustępuję tylko po prostu ignoruję jego
furie.Robię co mam robić, gdy trzeba iść a on nie chce to go biorę na ręce i
idę. A on się drze dopóki mu się nie znudzi.I jakoś szybciej mu to mija bo sam
zauważa, że na nikim nie robi już wrażenia. Pamiętajmy, że dziecko swoim
zachowaniem wymusza reakcje na nas, jeśli zaczynamy się denerwować albo w
jakikolwiek sposób okazywać mu zainteresowanie gdy krzyczy będzie to robił
nadal.Pozdrawiam.

[kolaska1]

Witam Was wszystkie dziewczyny. Podobnie jak Wy-jestem juz tatalnie załamana
moja córka,która 8 sierpnia skonczyła 2 lata. Jest nie do zniesienia. Wali
głową o poduszki, bije, rzuca piachem w piaskownicy na inne dzieci, ciągle
krzyczy-az sie trzęsie jak czegos jej nie chce dac a przede wszystkim wszystko
chce robic sama-ONA Ja jestem juz wykonczona psychicznie...myslałam,żeby pójść
z nia do jakiegos lekarza ale nawet nie wiem do jakiego....nie mam juz
sił...skoąd to sie bierze???Przeciez w domu jest spokój

[ryba2]

Witajcie!

Moja mala skonczy 2 lata w pazdzierniku.
Ale problem z agresja nie jest mi obcy.
Mysle ze to zupelnie normalne w tym wieku.
Te male glowy zaczynaja rozumiec ze sa istotami zupelnie "niezaleznymi".
Nagle okazuje sie ze inni nie zawsze musza chciec tego czego one chca. I to
wywoluje wewnetrzny konflikt.

Moja mala od pewnego czasu zaczela histeryzowac z byle powodu (np. nie chce
pieluchy, albo chce zdjac buty albo chce zalozyc inne itp) Wydziera sie wtedy
wniboglosy. Jaka kolwiek reakcja na jej zachowanie konczy sie jeszcze wiekszym
wrzaskiem. Dodatkowo pluje, kopie, bije.
Ostatnio nie wytrzymalam i dalam w tylek. Ale to jest bez sensu. Reakcja
odwrotna bo agresja napedza agresje.
Spokojne prosby i pytanie "co sie stalo?, co byś chciala? prosze nie placz...
itp - to w takich momentach nie dziala.
Juz trace glowe. Czy mam ja poprostu zostawic? nie reagowac? wsadzic do kojca?

Ponad to mam wrazenie ze mecza ja czasem koszmary - bo np. budzi sie w nocy i
krzyczy ze chce buciki, albo cos (daj buciki, lalke, mleczko itp, gzie moje
buciki itd...) i w takiej sytuacji tez nieraz jestem bezradna i nie moge nad
nia zapanowac bo sie wyrywa, ucieka, kopie.

A przeciez nikt w domu jej nie bije, nie krzyczy.

Czy to taki wiek?

[kubinka]

Sadzę, że to właśnie taki wiek. Moja pediatra powiedziałaby zapewne, ze
to "rozwojowe". Nie musi mieć żadnej zewnętrznej przyczyny. Ważna jest
konsekwencja, niezwracanie uwagi ( w miare możliwości), upominanie. Wydaje mi
się też błedem proszenie dziecka o to by przestała w takich momentach,
dopytywanie czego chce itp.-są to momenty, gdy trzeba dziecku nakazać, zakazać
a nie je prosić. Musi wiedzieć gdzie są granice-a to rodzic musi je dziecku
pokazać. Przy czym podkreslam, że to są przemyslenia na bazie własnych
doświadczeń-nie twierdzę, że są jedynie słuszne.

Do d. z takim psychologiem.

[acorns]

Matka agresywnego dwulatka szuka pomocy, a odpowiedź dostaje taką że nic z niej
nie wynika, poza rozgrzeszaniem matki, która dopuszcza do tego, żeby dziecko
zachowywało się jak mały niecywilizowany dzikus: "Myślę, że jest Pani bardzo
zmęczona, może ma Pani zbyt mało pomocy w opiece nad dzieckiem, może czas
pomyśleć bardziej o sobie, np. wrócić do pracy, powierzyć synka opiekunce lub
nawet posłać go do żłobka?" Dobrze że nie napisała jej, żeby poszła na fitness
albo na odnowę biologiczną, w czasie jak dziecko będzie z opiekunką. Albo żeby
kupiła sobie modny ciuch na poprawę humoru. To na pewno pomoże na zachowanie
Kubusia. To, że opiekunka albo żłobek ustawi Kubusia, nie znaczy, że przy matce
świrował nie będzie. I dalej: "może więc naprawdę warto, by poszukała Pani
pomocy i wsparcia dla siebie, jeśli to zadanie wydaje się Pani za trudne". Tak.
Świetny pomysł. Naprawdę. Matka Kubusia właśnie to zrobiła - pisząc do pani
psycholog Barbary Smolińskiej, która jest od udzielania pomocy jak dupa od
srania. To tak jakbym poszedł do hydraulika bo mi złączkę wywaliło i woda się
leje, a on mi kazał gdzieś szukać pomocy. Jak pani Smolińska nie odnajduje się
w swoim zawodzie, to niech idzie na targ ziemniakami i pietruszką handlować.
Może w tym fachu lepiej sobie poradzi.

[kubinka]

dosadne i może niezbyt grzeczne ale zabawne i słuszne

[aga3344]

mam 2latka w domu wiec wiem oczym piszecie,tez strała sie pokazac na co ja
stacale sa metody które pomagają
1 problem moze tkwic w rodzinie, dziecko obserwuje rodziców kazdą kłutnie,
zdenerwowana np mamy bo jest zbyt pbciążona obowiązkami udajemy przed dzieckiem
ze jest wszystko ok ale pamietajmy dziecko jest swietnym obserwatorem i szybko
umnie wycZuc nastrój mamy trzeba wtedy postąpic tak jak radziła pani psycholog
powierzyc raz w tygodniu dziecko innej osobie(np babci)
2 jeżeli dziecko zachowuje sie w sposób agresywny np rzuca sie na podłoge i
wali głowa trzeba go wtedy posadzic sobie na kolanach tyłem do nas i nic nie
mówiac do niego czekac az sie uspokoi i tak robic za karzdym razem (nie mozna
nic w tym czasie mówic do dziecka) jak sie juz opanuje to wtedy przytulic mocno
powiedziec ze bardzo go kochasz ale nie lubisz jak tak sie zachowuje bo robi
sobie krzywde....
3 u dzoieci w tym wieku takie zachowania sa normalne u jednych sa one
silniejsze u innych mniej,trzeb atakie dziecko czesto chwalic i nagradzac dobre
zachowanie nawet jak nic szczególnego nie zrobiło a jesli chodzi o kare musi
ona byc natychmiastowa nie wolno jej odkładac np. "jak sie nie uspokoisz to
zaraz wyjdzimy ze sklepu i dzisiaj juz cie ze soba do sklepu nie zabiore" jesli
dziecko dalej sie nie uspokaja bierzemy za reke i wychodzimy mówiac dlaczego
tak robimy "bo nie posłuchales jak cie prosiłam ze............" Czeste
chwalenie i nagradzanie i adekwatna kara do złego zachowania powinna
poskutkowac ale pamietajmy nie odrazu musi minąc minimum 2 tygodnie.
4 jesli chodzi o zabawki to prosze ich nie zabierac dziecku jak je niszczy
prosze go tylko uprzedzic ze jak popsuje to trzeba bedzie zabawke wyrzucic do
kosz i mnie bedzie jej miał. Raz drugi tak zrobi i sie nauczy!!
ZYCZE CIERPLIWOSCI W WYCHOWYWANIU 2 LATKÓW I POWODZENIA. NIE ZAPOMINAJCIE
CHWALIC DZIECKO ZA DOBRE ZACHOWANIE WTYDY ŁATWIEJ WELIMINOWAC ZŁE NAWYKI!!!

[jarekp662]

Witam,

dwulatek to wyzwanie dla kazdego rodzica : ), polecam:

www.pepekswiata.pl/page.php?menu=porady&art=gniew-unikanie.txt
pomaga uniknac zachowan agresywnych. Najczesciej profilaktyka skutkowala ; ),
czasem oczywiscie nie...

Jarek

[karolatb]

Witam.Wszystko gdzies zrozumiale ,praktykowane ale nie zawzse i nie z kazdym
dzieckiem idzie tak postapic.Jestem mama 20 -stomiesiecznego Bartka.opisywane
zachowania trwaja dosc dlugo wiecej niz 2 tyg,w momencie"ataku"ze tak to nazwe
nie daje sie nawet dotknac wziasc na rece,(jeszcze tym bardziej wzmaga jego
zlosc) przy czym okropnie mnie bije i to z calej sily w momencie kiedy
powstrzymuje jego reke popada w jeszcze wieksza furie.......i to dlatego ze to
mu tez nie idzie. sama nie wiem co robic.zostawiam go przypatrujac sie jego
reakcjom ale biedny ma juz troszke sinawe czolo.......to nie jest do konca
normalne.miejmy nadzeje ze to kiedys minie.pozdrawiam

Agresywny dwulatek

[evita20000]

Mamie dwulatka współczuję, a Pani psycholog - "gratuluję" "wyczerpujacej"
oraz "kompetentnej"??? odpowiedzi..................

[kreskaa]

Troche mnie zdziwila odpowiedz pani psycholog, ale komentarze szybko
zrownowazyly ten tekst.
Ja tez mam dwulatka i wiecie co swietnie dziala? -Dowcip! Ja nagle sie
rozzlosci lub uprze mozna sprobowac rozsmieszyc. Na naszego to dziala. Zapomina
o co mu chodzilo, a ja go wtedy zagadauje zwracajac uwage na cos nowego.
Pozdrawiam

Agresywny dwulatek

[agnieszka770]

czesc dziewczyny
ja jestem mamą 3latka, czytam o agresywnym dwulatku bo moj synek byl dokladnie
taki sam. nie umialam sobie z tym zabardzo poradzic , zachowania byly wlasnie
takie jak opisujecie. pytalam inne mamy nikt nie umial mi udzielic na to
odpowiedzi, albo odpowiedzi byly takie jak pani psycholog...a ja tylko modlilam
sie zeby czas szybciej leciał..
z czasem zaczelam ogladac supernianie angielska i polska , obserwowac co inne
mamy robia z ich niesfornymi maluchami i ich zachowania byly takie wy opisujecie
, byc spokojnym przeczekac nie reagowac , tylko obserwowac by sobie czegos zlego
nie zrobil. i byc konsekwentnym w tym co sie robi , jest to trudne ale trzeba.
no i mam rezultaty , czas robi swoj taki trzylatek juz jest madrzejszy , mozna
sie z nim porozumiec , i ztonowal swoje zachowania, ale wiele rzeczy poprostu
trzeba wymóc, niegrzecznie zachowuje sie w sklepie wyniesc go ze sklepu ,
nastepnym razem bedzie pamietal , a jezeli nie , to jeszcze raz zastosowac
metode, trzeba mu pokazac kto tu rzadzi , ale jednoczesnie ze go kochacie.
pozdrawiam

Agresywny dwulatek

[zwolinska.ewa]

Też jestem mamą dwulatka i wiem , jak bywa ciężko. To właśnie skłoniło mnie do
założenia w Warszawie grupy pomocy dla rodziców dzieci 1-3. Z zawodu jestem
psychologiem, a grupę razem ze mną prowadzi moja przyjaciółka, mama prawie
trzylatki, z zawodu pedagog. I tak właśnie wymyśliłyśmy, że rodzice ( częściej
matki)bywają mocno przemęczeni opieką, a czasami po prostu nie wiedzą jak
reagować na pewne dziecięce zachowania albo jak je rozumieć.W naszej grupie
można odreagowac frustracje i napięcia ( pełno tego w życiu matki) nauczy sie,
jak postępować z dzieckiem, wymieni się doświadczeniami, znaleźć oparcie i
zrozumienie, znaleźć rozwiązanie dla konkretnych trudności - a wszystko to w
serdecznej atmosferze. Jeśli jest Pani z Warszawy- zapraszamy na nasze
spotkania. Szczegóły:www.fajnirodzice.com , www.polna.waw.pl
Pozdrawiam serdecznie, życząc Pani jak najwięcej przyjemnego czasu dla samej siebie
PS dokładnie takie problemy , jak z Kubusiem, skłoniły nas do założenia grupy.

Agresywny dwulatek

[wiolcia-3]

Witam dziewczyny.
Moja córka skończyła 20-miesięcy najbardziej denerwuje mnie to,że
jak coś jej nie wychodzi to bije Mnie lub kogokolwiek po buzi,karzę
Ją wkładając do łużeczka ale czasami nie wytrzymuję,poradzcie co mam
robić czy to Jej minie pozdrawiam.

[mamma3]

No odpowiedź Pani "Psycholog" ma wiele do życzenia. Może Pani się
już po prostu wypaliła albo jest Pani zmęczona swoją pracą.
Młody gdy nie mógł czegoś dosta kadł się na ziemię. Z doświadczenia
podpowiem, może się przydac spróbowac ignorowac zachowania
nieporządane. Gdy kład się na ziemię po prostu stałam obok i nie
komentowałam w żaden sposób. ( Ale ludzie w Polsce potrafią dopiec
młodej matce, bo według starszych dziecko ma "chodzic jak w
zegarku" ). Gdy był grzeczny nagradzałam ( przyznaję się że czasem
kupiłam lizaczka). Ale tak naprawdę to sam w końcu dorósł.
Pozdrawiam i cierpliwości dużo życzę. Myślę że to etap w którym
dziecko buduje swoje "ja" i swoje własne zdanie. Wie już czego chce
i uczy się dopiero że nie zawsze można miec to co się chce ale ta
nauka jest dłuuuga.