Dość osobliwy problem...

[mamablizniakow2]

Jestem mamą wspaniałych bliźniaków- Kamyka i Patrysia, ale mam z nimi mały
problem, który jest tak niewiarygodny, że aż samej trudno mi w to uwierzyć.
Otóż, oprócz nich mam też starszą córkę- Michalinę (14 lat). Ona i bliźniaki
uwielbiają się ponad wszelkie normy. Na przykład taka sytuacja: bliźniaki
rzucają się kaszką (teraz mają cztery lata, wtedy dwa). Wchodzę, patrzę na
bałagan, oddycham głeboko starając się nie wkurzyć i mówię tekstem z
poradnika do wychowywania dzieci: "Ale bałagan... musimy wam zmienić
koszulki". Dzieciątka w ryk. Wyrywają się, krzyczą, że nie chcą, ogólnie
zapanował chaos. Wchodzi Michalina. Patrzy na bałagan i na braciszków, po
czym mówi spokojnie: "Bliźniaki, może pójdziemy teraz zmienić koszulki?". Te
się natychmiast uspokajają i mówią "Zgoda". Ciekawe, nie? Nie mogłam uwierzyć
własnym oczom. A takich przykładów jest wiele więcej.
Gdy bliźniaki były małe, zasypiały tylko wtedy, gdy w pobliżu była Michalina,
a jeszcze lepiej- gdy im coś śpiewała. Bajki? Tylko Michalina! Jak ja im
próbowałam coś opowiedzieć lub przeczytać- ryk. Gdy brała się do tego
Michalina- cisza, słuchanie w skupieniu, czasami wybuchy śmiechu.
Przyglądałam się temu i zazdrość mnie zżerała (nie mam zbyt bujnej wyobraźni,
w przeciwieństwie do córki- ona umie opowiedzieć długą bajeczkę wymyśloną w
kilka chwil, albo wyklepać "Czerwonego Kapturka" w swojej własnej wersji).
Michalinka na sfrustrowaną opieką nad braćmi nie wygląda- umie tak rozłożyć
sobie czas, by starczyło jej na wszystko: szkoła, przyjaciele, czas wolny...
ale bliźniaki są zawsze na pierwszym miejscu. Rozwiązuje spory w sposób który
zadowala obie strony konfliktu ("Kamil, ty pobaw się teraz tą ciężarówką, a
ty Patryk chodź, zagramy w łapki"), opowiada bajki, śpiewa piosenki, ogląda
kreskówki... Bliźiaki dobrze się czują w towarzystwie siostrzyczki, a ona
dobrze się czuje w ich towarzystwie. Zazdrość mnie zżera... nie wiecie, co
zrobić, żeby bliźniaki zbliżyły się też do mnie (i przy okazji nie wiecie,
jak Michalina to robi, że tak ją kochają)? Pomóżcie, proszę!
PS. Raz próbowałam ich wziąć na spacer bez siostry- powiedziałam: "Chodźcie,
pójdziemy na lody i plac zabaw" (to było w lecie), a oni na to: "A będzie
Michasia?". Wiem, powinnam się cieszyć, że tak się kochają i nie ma
bezustannej wojny podjazdowej... ale jak mówiłam, strasznie zazdroszczę
Michalinie!

[scania81]

aniołku!
wyluzuj!
kiedyś Michasia zacznie umawiac sie na randki, odstawi maluchy i sytuacja sie
ustabilizuje. a jak do tej pory to ja bym tobie zazdrosciła nie jej wspaniale
wychowałas córkę, bedzie świetna mamą. nie próbuj bliźniakom odebrac siostry,
spróbuj córkę czymś zainteresować, moze jakies zajęcia pozaszkolne? a maluchy
weź do mcdonalda, albo innego niewychowawczego miejsca, gdzie będą mogły ciebie
tez poznac jako kumpla, a nie tylko mamę, puść wodzy fantazji. Powodzenia,
trzymam kciuki, czekam na dalsze opisy waszych perypetii

[mamablizniakow2]

Nie spodziewałam się tak szybkiej odpowiedzi !
Niesety, próbowałam już zabrać chłopaków do McDonalda. Zamówiłam dwa zestawy
dla nich, dla siebie cheeseburgera... ale skończyło się na tym, że te dwa
zestawy ja musiałam zjeść, bo bliźniaki nie zjadły nic a nic, wypiły tylko
połowę coli... i bezustannie się dopytywali, czemu nie ma z nimi Michaliny.
Wkurzyłam się i powiedziałam, żeby następnym razem poszli z Michaliną, skoro
tak ją lubią... i poszli w następnym tygodniu. Michalina należy do oszczędnych,
więc miała pieniądze, nie musiała mnie prosić. Dzieci zjadły całe zestawy do
okruszynki, ogólnie bawili się setnie! A ze mną to nie chcieli...
Michasia już raz chodziła z chłopakiem, przez trzy miesiące (nie pochwalam
chodzenia w tym wieku- miała trzynaście lat- ale cóż, chłopak był przyzwoity,
miły, więc co nam szkodzi spróbować. A poza tym wiem z doświadczeń własnych, że
gdybym spróbowała zabronić, zaczęłaby się spotykać po kryjomu- ja tak
robiłam!), ale potem się rozstali. A przez ten cały czas ani na jotę nie
odstawiła braci. Załamanie.
Ale dzięki za dobre rady!
PS. Przypomniałam sobie, że dzisiaj w nocy bliźniaki się obudziły i zaczęły
krzyczeć, że w szafie siedzi im jakiś potwór. Ja nie należę niestety do takich,
co podrywają się z łóżka w środku nocy natychmniast jak usłyszą wrzaski, a
Michasia ma pokój obok braci... więc jak ja dopiero wstawałam, usłyszałam
wybuchy śmiechu moich dzieci. Nawet nie musiałam patrzeć, co je tak rozbawiło,
bo dobrze wiedziałam. Michalina ma własny spokój na wyganianie potworów z
szafy. Gdy kładzie się spać, ma pod ręką starą "magiczną" trzepaczkę do dywanów
(jeszcze po MOJEJ prababci) właśnie na takie okazje. Bliźniaki się budzą,
wrzeszczą ze strachu, Michasia natychmiast się zrywa i leci z trzepaczką.
Wchodzi powoli do pokoju i pyta braciszków, gdzie te straszydła. Te mówią, że
np. w szafie albo pod łóżkiem, Michalina tam zagląda, mówi im, żeby mówili, gdy
duch ucieknie z szafy lub spod łóżka, i wali trzepaczką w ścianę od szafki albo
podłogę pod łóżkiem. Minuta- bliźniaki mówią, że strach ucieka, Michasia się
podrywa i macha trzepaczką, jedną ręką otwierając okno. Wali trzepaczką
powietrze i duch zwiewa na zewnątrz. Okna zamknięte, dzieci się śmieją, po czym
natychmiast zasypiają znowu. Ten obrzęd odbywa się tak błyskawicznie, że ja
nawet nie zdążę dojść do przytomności.
Chyba jestem złą matką...
Dzięki za odpowiedzi!

[atra1]

Nie mam dzieci, więć pewnie i nie mam racji, ale MIchasia mi się wydaje postacią literacką a nie dziewczynką Z "Wiedźmikołaja", tam też był manewr wypędzania strachów trzepaczką.
A poważnie- i rozumiem Tweoje smutki, ale też chyba z wrodzonego lenistwa mówię - korzystaj, bo masz zapewne więcej nieco czasu dlasiebie.

[scania81]

atra1 napisała:

> Nie mam dzieci, więć pewnie i nie mam racji, ale MIchasia mi się wydaje postaci
> ą literacką a nie dziewczynką Z "Wiedźmikołaja", tam też był manewr wypędzani
> a strachów trzepaczką.
> A poważnie- i rozumiem Tweoje smutki, ale też chyba z wrodzonego lenistwa mówię
> - korzystaj, bo masz zapewne więcej nieco czasu dlasiebie.
>


właśnie chciałam to napisać!

też kocham czytać Pratchetta i polecam go mamie kochającej sie trójki

oby tylko mała nie miała takiego dziadka, jak w książce

[m.online]

hehhehehehehe Ty się ciesz!
wyobraź sobie taką sytuację, że bliźniaki Miśki nie lubią, Miśka ich też nie, z
Toba toczą wojnę na kaszki, do tego córa zamiast pomóc - obraża się i leci do
koleżanek. Ty się wściekasz, dzieci ryczą, wszyscy nieszczęśliwi.
Rodzeństwo ma (przy układach normalnych, przyjaznych) specyficzną więź. Wiadomo,
że "wolą" siebie, niż starych. Dziwne by było, gdyby było inaczej. Na randki
razem na pewno nie będą chodzić, ale mozesz być spokojna, że w życiu bedą się
trzymać razem i będzie im przez to łatwiej.
A Ty i tak jesteś niezastąpiona - to cecha matki.

[mamaanieli]

Błagam, wypożycz mi Michasię

Nie ty jedna ;-)

[mika_p]

U mnie co prawda młodsza jeszcze za młoda na takie posłuszeństwo, ale poczytaj
Cruellę:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=46&w=34141959&v=2&s=0

[psylwia]

niby to wygląda wszystko super, ale jest w tym coś niepokojącego, chłopcy
traktują siostrę jak matkę ?????
kiedyś na studiach pani psycholog dała nam przykład podobnej rodziny- matka tak
bardzo bała się że siostra będzie zazdrosna o brata ,że wciągnęła ją we
wszystkie czynności które przy nim wykonywała, ale przegięła , bo po pewnym
czasie zupełnie straciła nad wszystkim kontrolę a przejęła ją córka
polecałabym wizytę u psychologa, bo moim zdaniem te relacje są zaburzone

[kahana1]

Zgadzam się z tym, co napisała psylwia.
Czujesz niepokój i nie powinnaś tego ignorować.
Nie zaszkodzi poradzić się specjalisty- nic nie tracisz, a możesz wiele zyskać.

[metrluba]

mamablizniakow2 napisała:

Wiem, powinnam się cieszyć, że tak się kochają i nie ma
> bezustannej wojny podjazdowej... ale jak mówiłam, strasznie zazdroszczę
> Michalinie!

A ja sobie nie zazdroszczę, tyle mam jeszcze roboty dzisiaj, buuu! ((

Michalina

[izabela.tauzowska]

Też jestem mamą czteroletnich bliżniaczek i chciałam Ci coś napisać. Doskonale
rozumiem co czujesz, bo podobna sytuacja zaistniałam w moim domu, kiedy dzieci
były bardzo małe. Miałam do pomocy Panią, która starała się zastępowac mnie
jako mamę, nawet wtedy gdy byłam z dziećmi. Ja byłam właściwe ciągle z nimi bo
nie pracowałam, a Pani miała mi pomagać w tzw. prowadzeniu domu.Gdy dziecko
zapłakało i wolało mamę to wtedy biegła ta pani, choć ja byłam dwa metry
dalej.Oczywiście dzieci ją uwielbiały bo rozpieszczała je strasznie, nosiła na
rękach, dawała słodycze, czego ja nie pochwalałam. Tak jak Ty byłam zazdrosna o
uczucia dzieci. Intuicyjnie czułam, że sytuacja nie jest prawidłowa i
rozstałyśmy się. Parę miesięcy póżniej przeczytałam w jakieś mądrej książce, że
tak mały dzieci powinny być uczuciowo związane z jedną osobą tzn. dziecko
utożsamia się z mamą, która sie nim opiekuje i oczywiście z ojcem też. Nie
korzystna była taka sutuacja, jaka miała miejsce u nas, gdy dzieci miały
dwie "mamy". Po prostu Pani wchodziłam zupełnie nieproszona w moją rolę i to
nie było dla nikogo dobre.Napisałam to wszystko aby powiedzieć Ci, jak
doskonale rozumiem Twoje uczucia i to, że jest Ci bardzo przykro. Niemniej
jednak sytacja jest ot tyle inna, że bliżniaki kochają mocno swoją siostrę i
właściwie niczego w tej sprawie nie należy robić.Przyjmij to jak dar od losu i
popatrz na dobre strony takiego układu.Są rodziny, w których dzieci się
nienawidzą i potem latami nie utrzymują ze sobą kotaktu.TY masz troje
kochających się dzieci. To prawdziwy skarb. Pomyśl o moich słowach gdy będzie
Ci przykro. Pozdrawiam serdecznie.Iza

[roza06]

Ja co prawda nie mam blizniaków, ale mam dwie córki 3 i prawie 8 letnią. Obie
co prawda czasami strasznie sie kłócą ale ogolnie widzę że bardzo sie kochają.
Młodsza czasami woli pójść przytulić się do starszej, mówi że ją kocha, lubią
sie razem bawić, razem czytaja bajki, dziela sie zabawkami. ja cieszę sie z
tego bo uważam że więzi miedzy rodzeństwem są bardzo ważne. Zresztą często
przecież jest tak że matki chodzą do pracy, sprzątają, gotuja itp. i moga nie
mieć zbyt wiele czasu na zajęcie się dzieckiem, a (tak jak sama piszesz)
starsze rodzeństwo mimo że chodzi do szkoły to jednak tego czasu mają troche
więcej.
Moje stosunki z rodzeństwem nie są zbyt bliskie i zawsze z tego powodu było mi
przykro.
Poza tym to chyba normalne że młodsze dzieci są niemalże zakochane w starszych.
Ja nie martwołabym się tym o czym piszesz a ten post o pójściu do psychologa
wydaje mi sie bezsensu. Przeciez nie będziesz teraz na siłę odciagać dzieci od
siebie bo możesz tym zrobić im krzywdę.Pozdrowienia

świetna dziewczyna

[renka14]

ludzie, nie mieszajcie tych psychologów we wszystko, gratuluję Ci Michasi
serdecznie, wspaniale ją wychowałaś, powiedz sobie, że dzięki Tobie i siostrze
chłopcy wyrosną na porządnych ludzi, a gdyby byli w konflikcie z nią stałoby
się może inaczej, patrzysz na miłość i ciesz się z tego, a zazdrości nie okazuj
bo jeszcze zobaczą

nie wierzę

[grzalka]

no nie wierzę i już, że to prawda, a jeśli to prawda, to że matka może być
zazdrosna o swoją córkę

[psylwia]

no, cóż wszyscy widzą tą całą sytuację tak różowo
ale problem jest i najlepiej czuje to i wie o tym autorka postu
oczywiście można z tym nic nie robić , można uznać , że to normalne , że dzieci
nie chcą nic zrobić z mamą , a wszystko z siostrą
jeśli autorka nie jest zadowolona i usatysfakcjonowana takim życiem to powinna
coś zmienić i już!

[roza06]

Tak to może powinna oddać corkę do domu dziecka? Wtedy będzie miała spokój.

[ennkaa]

Ale się super to czyta! No aż się wzruszyłam! Mateusz też jest super
braciszkiem, ale z racji jego wieku ( 3 latka) zupełnie inaczej "zajmuje " się
siostryczką. Gratuluję wspaniałej córki i dzieciom wspaniałej mamy, która ją
super wychowała! Ja w wieku 14 lat bym uciekła na widok przedszkolaka gdzie
pieprz rośnie!
A Twoja zazdrość? Nie mija gdzy tak patrzysz jak im czyta książeczkę a one są
wpatrzone w starszą SIOSTRĘ?

[w_ania]

A może zabierz blixniaki gdzieś na spacer sama jak zaczna pytac o siostrę to
powiedz że bedzie na nie czekała np w parku. Umów się z córką w parku wcześniej
żeby nie byli zawiedzeni. I tak stopniowo przyzwyczajaj ich że gdzieś z nimi
sama jedziesz cos sama z nimi robisz albo zakupy albo lody a potem na was czeka
Michasia.
Myślę że powoli się przyzwyczaja że wszysy sie potraficie bawić. Musisz im
pokazać że też potrafisz kulac się po podłodze mazgać w błocie (no może
przesadziłam ale pokazać że potrafisz byc fajną mamą)pozwól im na troche wiecej
czasami to nic że bedziesz sprzatac. Ale wszystko ma swoje granice nie pozwól
wejść na głowę. Mam 2 córki młodsza ma 1 rok a starsza 3 lata. Młosdsza
wpatrzona w starsza jak w obrazek ale obie są zazdrosne o mamę.Jeśli jedna
siedzi mi na kolanach druga też musi Jest to czasem zabawne ale i męczące.
Starsza czasem odpycha młodszą i kończy się płaczem ale ogólnie nie jest źle.
Zawsze staram się wymyslic zabawe gdzie wszyscy się bawimy np. w stary niedźwieź
raz starsza jest niedźwiedziem a raz mama a młosza z mamą goni albo ucieka przed
niedźwiedziem. Chwytam ją za rączki i uciekamy - śmiechu co nie miara i to obie!!.
Próbuj ale nie denerwuj się kiedy nie chcą bo tylko pogłębiasz przepaść między
sobą a córką - podświadomie. Pamiętaj że ona wchodzi w okres dojrzewania i buntu
może być za chwilę różnie.
Ania

[aniko16]

Twój opis czyta się jak żywcem wyciągnięty ze Wspaniałego Świata Disney'a, a
ten świat jak wiemy istnieje tylko w wyobraźni ... Chyba tylko chcesz widzieć
tą sytuacje tak idealnie jak ją opisałaś. Absolutnie nie wierzę aby 14-latka
wcieliła się w rolę (dojrzałej i mądrej!) matki bez uszczerbku jak piszesz dla
jej własnego życia towarzyskiego, szkolnego, relacji z Wami itp. Nie podzielam
tez poglądu gdzieś wyżej wyrażonego, że to jej aktywne zajmowanie się dziećmi w
wieku 14 lat spowoduje, że będzie świetną matką. Raczej bym się
obawiała "wypalenia".